وقتی قلبی را عاشق کردی، وقتی وجودی را وابسته کردی، وقتی نفس‌های یک نفر را به نام خودت زدی، وقتی جان کسی را به نفس‌های خودت گره زدی، وقتی احساسی را در کسی روشن کردی، وقتی قلب کسی را صاحب شدی، فقط امانت‌دار خوبی باش. تنهایش نگذار، ترکش نکن. اگر بروی، اگر ترکش کنی، چه با خداحافظی و چه بی خداحافظی، او می‌میرد. نه اینکه نفس‌هایش قطع و تنش سرد شود، نه! احساسش می‌میرد. و هر عاشقی می‌داند که مرگ احساس، دردناک‌ترین مرگ دنیاست.
- ‌⁩علی⁦✍️⁩

کاش می‌شد کمی دنیا را وارونه کرد
مثلا
کمی دل تو برای من تنگ شود
کمی دل تو برای چشمانم پر بکشد
کمی تو برای نبودن من اشک در چشمانت حلقه بزند.
کاش مثلا
تو همه شهر را پیاده راه می‌رفتی تا شاید کاملا اتفاقی دختری خیره به سنگ‌فرش های شهر را ببینی.
کاش کمی دنیا وارونه می‌شد
کاش کمی تو دلت می‌لرزید از ترس نبودن من.
کاش کمی
من می‌رفتم، تو میماندی

آدم‌های صبور یه خصوصیت عجیب دارن...
بی‌نهایت لبخند می‌زنن...
این لبخند شاید تو نگاه اول حس گذشت بده...
اینکه «هر زخمی زدی، هر‌ چیزی که گفتی فدای سرت... من فراموش می‌کنم...»
ولی آدم‌های صبور هیچوقت هیچ چیزی رو فراموش نمی‌کنن...
زخما رو می‌شمارن...
حرفا رو مرور می‌کنن و همچنان لبخند می‌زنن...
یه روز که صبوری دیگه جواب نداد، با همون لبخند تو یه چشم بهم زدن برای همیشه فراموشت می‌کنن...
انگار که هیچوقت تو زندگیشون نبودی...
آدم‌های صبور تا یه جایی میگن فدای سرت..!

مهم نیست دور من چقدر شلوغ یا خلوت باشه، تو همون کسی هستی که من در همه حال بهش نیاز دارم، همون کسی هستی که وقتی اتفاقی میوفته زود میام تو صفحه چتت تا واست تعریف کنم، همون کسی که تا یه آهنگ قفلی پیدا می کنم واست می فرستمش، همون کسی که بدون ترس از قضاوت همه احساساتمو واسش تعریف می کنم، همون کسی که بهم اجازه می ده خودم باشم و خودم رو دوست داشته باشم.

تو عزیزترین آدمِ زندگیِ منی
و اولین و احتمالا تنها کسی هستی که حاضرم از شدتِ دوست داشتنش بمیرم..
امیدوارم هرگز نفهمی که غمگین بودن چجوریه.
تو نمیدونی که چقدر دوستت دارم و چقدر آرزو میکنم کاش اینجا بودی.
به قولِ تو، زندگی اون وقتی سخت میشه که یه نفرو خیلی دوست داری
آخه هیچ وقت آدم انقدر آسیب پذیر نمیشه!

اجازه بدید خیلی کوتاه ملاک سلامت یه رابطه رو براتون بازش بکنم؛
"بودن تو یه رابطه درست، یعنی دوست داشتن خودت هزار بار بیشتر از قبل".
تو یه رابطه عاطفی سالم، آدم‌ها حس‌شون به خودشون، زندگی‌شون و آینده‌شون مثبت‌تر میشه چون؛ یکی هست که پا به پای زندگی‌ت بیاد جلو...

برایت آرزوهای کوچک دارم؛
مثلا اینکه چشم‌هایت را که باز میکنی، خستگی‌های دیروزت را در خواب آرام دیشب جا گذاشته باشی، و تمام تنت لبریز باشد از طراوت و شادابی.
مثلا اینکه یک لقمه نان و پنیر دلخوشی صبحانه‌ات باشد، قدم‌هایی سالم داشته باشی برای رفتن تا موفقیت، و مادری که هر صبح، دعای خیرش بشود بدرقه‌ی راهت!(:

هر چیزی که از دست دادی بالأخره یه روزی دوباره به دست میاری!
استخوانی که شکسته دوباره ترمیم می‌شه.
سرمایه‌ای که نابود شده دوباره برمی‌گرده.
ماشینی که خراب شده دوباره درست می‌شه.
خونه‌ای که ویران شده دوباره ساخته می‌شه.
تنها چیزی که اگه از دست بره دوباره به دست نمیاد روزای جوونی‌مونه، گذر عمرمونه!
پس انقدر سرسری ازش نگذر، از لحظه به لحظه‌اش لذت ببر، زندگی رو جوری زندگی کن که اگه ۵۰ سال بعد به سال‌های قبلی زندگیت فکر کردی با حسرت نگی حیف عمری که برباد رفت...🖤

برات آرزو میکنم هیچوقت، هیچوقت، هیچوقت از غمِ زیاد به خواب نری، آرزو میکنم خدا نذاره حیف بشی تو هیچ جای اشتباهی، آرزو میکنم که قلبی رو برای پناه داشته باشی، آرزو میکنم هم مسیر آدمایی باشی که قضاوتت نکنن، آرزو میکنم صبور باشی که صبر همه‌ی ماجراست..!(؛

هیچ‌وقت از اینکه با تو آشنا شدم پشیمان نمیشوم.
تو بهترین اشتباه من بودی!
هر اشکی كه ریختم، زمانی كه از دست دادم و فکرهایی كه درمورد تو كردم بیهوده نبودند، چون به من یاد دادند هیچ‌وقت دوست داشتنم را دوباره و به این راحتی صرف كسی نکنم که ارزش ندارد.
من یاد گرفتم افرادی را كه در گذشته به من بدی كرده‌اند ببخشم، پس بابت آزاری كه به من دادی از تو متشکرم.
تو كمک كردی من رشد كنم، كمک كردی کسی شوم كه امروز هستم و کسی را به خاطرم می‌آوری كه دیگر هیچ وقت به او تبدیل نخواهم‌شد!

خیلی‌ها میگن "آدم‌ها رو تو سفر میشه شناخت" و شایدم تا حدی درست باشه
اما من میگم "آدم‌ها رو در موقعیت‌های آنی و یهویی میشه شناخت"
سفر که برنامه ریزی شده‌است. آدم‌ها رو باید تو واکنش‌های ناگهانی‌شون نسبت به مسائل شناخت. وقتی تو رستوران نوشیدنی‌ات می‌ریزه، وقتی کلیدت رو جا می‌ذاری، وقتی یه اشتباهی می‌کنی، چیزی رو فراموش میکنی دقیقا زندگی همین‌ جاهاست و هنر اصلی، پاسخ درست به این موقعیت‌های پیش بینی نشده است.

نمی‌گم آدم یه بار عاشق می شه، نه!
می گم آدم فقط یه بار از ته دل عاشق می شه. فقط یه بار بدون ترس از دست دادن تمامشو می ذاره پای طرف، فقط یه بار بدون محدودیت عشق می ورزه، فقط یه بار غرورشو می شکنه و با همه ی وجود جلوی رفتن کسیو می گیره، فقط یه بار کور می شه و بدیای طرف به چشمش نمی آد. فقط یک بار قشنگی عشق و زندگی می کنه. که معمولاً توی بار اول شکست می خوره بعد از اون حتی بعد یک مدت طولانی اگه کسی بیاد طرفش، راحت اعتماد نمی کنه، راحت احساساتشو بروز نمی ده، راحت دل نمی بنده، حواسش به رفتارش هست و اشتباهای قبلیشو تکرار نمی کنه چون قلبش غریزتاً از رنج می ترسه. حتی اگه به نظرش خیلی قشنگم بیای جلوی خودشو می گیره و محتاط می شه. برای همینه می گم، عشق اول قشنگ تره، عشقای بعدی منطقی تر و با ارزش تر.

گاهی لازمه یه چیزایی رو از زندگیت دور کنی تا زندگیت رو نجات بدی؛ یه عادت بد و ترک کنی.یه لباس افتضاح بندازی دور.یه سری غذا رو دیگه نخوری. یه برنامه تلویزیونی رو دیگه نگاه نکنی.یه سری از شبکه های اجتماعیت رو دیلیت کنی. یه سری رو انفالو و بلاک کنی
بعضی از آدما رو از زندگیت پرت کنی بیرون.
بعضی از آدما رو از زندگیت پرت کنی بیرون.
بعضی از آدما رو از زندگیت پرت کنی بیرون.
بعضی از آدما رو از زندگیت پرت کنی بیرون.

♦️اینجوریه که طلا فروشها روز به روز
ثروتمندتر میشن (وزن طلاتو رو زیاد کن)

🔷 اگر سرمایه طلا فروشهارو هم نداری
بهت یاد میدن چجوری ۱۰۰ گرم طلا رو
با ۲/۵۳۰/۰۰۰ تومان معامله کنی

🔷 درآمد روزانه ۵۰۰ هزارتومان تا ۵ میلیون تومان

🔷 تو این کانال مسیرشو توضیح دادن 👇
https://t.me/+LWhROrDu3FQ4NTBk
.

چقدر علیرضا روشن درست و قشنگ میگه که:
«خودم را دوست دارم
همه جا همراهم بوده و یک بار نگفت حاضر نیستم با تو بیایم..
آمد و هیچ نگفت
حرف نزد..
گفتم و او شنید
رنجش دادم و تحمل کرد..!»

دلم برات تنگ میشه. مثل وقتایی که دلم برای منِ بی‌دغدغه و کوچیکم تنگ میشه، مثل وقتایی که دارم از سفر برمیگردم و با همهء جزئیات اون شهر و کوچه‌هاش خداحافظی میکنم. دلم برات تنگ میشه، مثل وقتایی که میدونم این آخرین لحظه از یه اتفاق تکرار نشدنیه. مثل غروب کردن خورشید بعد از یه روز پر ماجرا. مثل حس اون بغلی که میدونی دیگه به این زودی‌ها دوباره لمسش نمیکنی. مثل یه صحبت آخر، و یا نگاهی که میخواد مستقیم نباشه. دلم برات تنگ میشه، مثل وقتایی که میدونم غیر ممکنه، اما بازم نمیتونم دست از خیال بردارم. مثل حس اون رویای قشنگ، اما محال اندر محال..
|پاندا|

-یه وقتایی دلت می‌خواد یکی فقط باشه… نه حرف بزنه، نه نصیحت کنه، فقط باشه…
بشینی کنارش و بگی: خستم…
اونم فقط نگات کنه، بدون قضاوت، بدون سؤال… فقط بفهمه
ولی هیچ‌کس نیست تنهایی تو اتاق
تو موندی و یه دل پُر، یه ذهن شلوغ و یه گوشه‌ی تاریک.
هیچ‌کس نمی‌دونه پشت اون لبخندای زورکی، چه بغضی داری.
هیچ‌کس نمی‌پرسه، اصلاً کسی هست که حواسش به نبودنت باشه؟
همه فقط وقتی پیدات می‌کنن که چیزی ازت بخوان،
نه وقتی داری از درون می‌پاشی .

نمی‌گم آدم یه بار عاشق می شه، نه!
می گم آدم فقط یه بار از ته دل عاشق می شه. فقط یه بار بدون ترس از دست دادن تمامشو می ذاره پای طرف، فقط یه بار بدون محدودیت عشق می ورزه، فقط یه بار غرورشو می شکنه و با همه ی وجود جلوی رفتن کسیو می گیره، فقط یه بار کور می شه و بدیای طرف به چشمش نمی آد. فقط یک بار قشنگی عشق و زندگی می کنه. که معمولاً توی بار اول شکست می خوره بعد از اون حتی بعد یک مدت طولانی اگه کسی بیاد طرفش، راحت اعتماد نمی کنه، راحت احساساتشو بروز نمی ده، راحت دل نمی بنده، حواسش به رفتارش هست و اشتباهای قبلیشو تکرار نمی کنه چون قلبش غریزتاً از رنج می ترسه. حتی اگه به نظرش خیلی قشنگم بیای جلوی خودشو می گیره و محتاط می شه. برای همینه می گم، عشق اول قشنگ تره، عشقای بعدی منطقی تر و با ارزش تر.

دیشب داشتم یه پادکست گوش میکردم بعد مجتبی شکوری خیلی قشنگ گفت‌:
"ممکنه سال ها از نردبانی بالا بریم که روی دیوار اشتباهی تکیه داده شده.."
بنظرم این جمله خیلی درسته! لحظه ی که بپذیریم شاید خیلی جاها برای آدم هایی که لیاقتشو نداشتن ارزش گذاشتیم، وقت گذاشتیم، عمرمون رو گذاشتیم اما درست نبودن یا صرفا آدم های اشتباهی بودن اما اگر همون ها در زندگی ما نبودن امروز این بینش و آگاهی و شخصیتِ بهتر و قوی تر امروز رو نداشتیم، خیلی راحت تر گذشته رو میپذیرفتیم و با خودمون و گذشته امون مهربون تر بودیم...