همه چیز تو یه جمله خلاصه میشه؛ "طرف باید اهلت باشه." خیلی حرف تو این جمله‌ی کوتاه هست. یعنی اگه اهلت باشه، میشناسه تورو. اگه تورو بشناسه خوب بلده کجا صداشو برات بالا ببره و کجا پایین بیاره. چه حرفایی رو در گوشت بگه و چه حرفاییو جار بزنه. خوب میدونه چی حالتو خوب میکنه و چی بد. اهلت که باشه، اون سر دنیام که بره اهله. اهلت که نباشه، بغل دستتم نا‌اهله

تو برای من اون نوری هستی که وقتی به هیچی امید ندارم تو زندگیم می‌تابه. تو برای من اون گل خشک لای کتابی که هر وقت ببینمش لبخند میزنم. تو برای من اون آهنگی که بارها و بارها بهش گوش میدم و ازش خسته نمیشم. تو برای من اون فکر قشنگی که وقتی میاد تو سرم همه متوجه لبخندم میشن. تو به همه چیز معنی میدی؛ مثل واژه به شعر، مثل قلب به جسم، مثل ماه به شب، مثل خودت به زندگیم. در واقع تو برای من همون دلیلی هستی که مدت‌ها دنبالش می‌گشتم، تا به خاطرش زندگی کنم..!(؛

انگار برای امتحان نخونده بودم و الان کنسل شده،
انگار یه چیزی که گم کرده بودم و کلی دنبالش بودم یهویی پیدا شده،
انگار بابام عروسکی که خیلی دوسش داشتم شب تولدم برام خریده،
انگار مشقامو یادم رفته بوده بنویسم و صبح که پاشدم با کلی برف مواجه شدم،
انگار تو تاکسی نشستم و همون موقع آهنگ خواننده مورد علاقه ام پلی شده،
انگار دلم نمیخواسته برم سر یه قراری و خود به خود کنسل شده،
انگار تو بی‌حوصلگیم پستچی غیرمنتظره یه نامه از یه عزیزی آورده،
انگار کاپشنمو از چمدون درآوردم و تو جیبش پول پیدا کردم،
انگار آخرین مدل آیفونو تو یک قرعه کشی برنده شدم،
انگار لاتاری بهم افتاده و قراره زندگیم عوض شه،
می دونی؟!
حسی که تو بهم میدی پره از این "انگار" ها...

خودم رو آدم شجاعی میدونم؛ دست‌کم اون‌قدر که تنهایی از پس بیشتر جوانب زندگیم بربیام؛ اما به «عاطفه» که میرسه، وضع کاملاً متفاوته.
‏تمام زندگیم هر وقت از چیزی یا کسی خوشم اومده، با فاصله و در سکوت نگاهش کردم. این‌قدر نگاهش کردم تا دور، محو و ناپدید بشه و از دست بره...

تو دلیل آشتی من با دنیایی قبل از تو من هیچوقت اینقدر ملیح عاشق نبودم؛ شاید اصلا درک درستی از شدت بزرگ بودن قلبم برای جا دادن تموم هیکل تو توی دلم نداشتم و خب این خوب بودن تو باعث میشه همیشه تو حال بدیام بدونم گوشه ای از این دنیا دلی هست که تموم دلخوشیش منم، پس باید قوی باشم باید بتونم خوب بجنگم و به دست آوردنو تمرین کنم چون معشوق توام و دل من جز رسیدن به هیچ صراطی مستقیم نمیشه مرسی که هستی، کم بهت میگم اما جدی و واقعی ممنون که شدی نور من.

بگو نگات کنن تا چشماشونو دربیارم.
بگو به حرفات گوش بدن تا جفت گوشاشونو ببرم. بگو باهات صحبت کنن تا دهنشونو پر خاکستر کنم. بهشون بگو نزدیکت شن تا ساق جفت پاهاشونو قلم کنم. بگو بهت تکست بدن تا گوشیاشونو تو کلشون خورد کنم. شاید غیر منطقی به نظر بیاد ولی من سر تو با کسی شوخی ندارم. وقتی تو مال منی یعنی مال منی و هیچکس دیگه حتی حق نداره اسمتو بیاره. تو برای منی و من تورو ازین آدمای کثیف محافظت میکنم و نمیزارم نزدیکت شن. تموم شد رفت. حرف نباشه. چی؟ میخوای بگی من دیوونم؟ آره من دیوونه توام.
-علی

عاشقتم چون تو عشقی که پشت
عصبانیت مخفی شده رو می‌فهمی..
عاشقتم چون تو احساساتمو میفهمی،
حتی وقتی که پیام‌هام رو پاک میکنم..
عاشقتم چون تو بلدی چجوری منو
بخندونی حتي وقتایی که داغونم.
عاشقتم چون تو تحملم می‌کنم حتي
وقتایی که بیش از حد غیرقابل تحملم.
عاشقتم چون تو منو کامل میکنی با
وجود اینکه پر از عیب و ایرادم..
عاشقتم دیوانه وار

تو را شبیه شب دوست می‌دارمت؛ یک‌دست، یک‌رنگ، بی‌صدا، تنها و البته بی‌پایان، بی‌پایان.

خیلی خوبه که یه نفر رو داشته باشی که تمام جزئیاتت رو بدونه؛
نه بخاطر اینکه خودت بهش گفتی به خاطر اینکه دیگه تورو اندازه خودش میشناسه؛
یه نفر که انقدر تورو بلده که وقتی بهش احتیاج داری باهات میخنده و گریه میکنه؛
باهات برای خواسته هات میجنگه؛
وقتی داری از هم میپاشی تیکه هاتو کنار خودش محکم نگه میداره تا نشکنی؛
یه نفر مثل تو برای من و من برای تو.♥️

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

بیشتر آدما دلشون نمی‌خواد اینو بشنون، ولی رابطه‌های واقعی‌ای که دوام پیدا می‌کنن مستلزم بخشیدن‌ و بخشش فراوون‌ هستن. تو باید این واقعیت رو بپذیری که شریک زندگیت آدم کامل و بی‌عیبی نیست، اون شخص اذیت، ناامید و ناراحتت می‌کنه. باید همه‌ی این چیزا رو درنظر بگیری و ببینی ارزششو داره تموم پستی و بلندی‌ها رو با اون شخص تجربه کنی؟

تو چی می‌دونی از من؟
تو چی می‌دونی که اینقدر راحت از من و زندگیم حرف می زنی؟
زجرهایی که کشیدم رو کشیدی؟
حرف هایی که شنیدم رو شنیدی؟
پا به پام تو سختی ها بودی؟
مثل من تا پای جون تلاش کردی تا از پس مشکلات بر بیای؟
ببين؛ تو دقیقا هیچی از من نمی‌دونی. تو فقط چیزهایی رو می‌دونی که من خواستم بدونی تو از کل شخصيت من یه تصویر نصفه و نیمه توی ذهنته پس گوه می خوری قضاوت می کنی.

دیروز بحثمون شد...
لحنش تند بود لحن من تندتر...
آخرش گفت:«باشه هرجور راحتی...» و گوشی رو قطع کرد.
بعدش رفتم روی تخت و به سقف خیره شدم. نه پیام داد، نه زنگ زد. غرورم نمیذاشت منم کاری کنم.
چند ساعت بعد، صدای نوتیف گوشیم اومد:«قرصاتو خوردی؟»
چیزی نگفتم اما همون لحظه گلوم گرفت، چشمام خیس شد.
آدم امن، یعنی همون کسی که تم اوج ناراحتی هم یادش میمونه کو قرصاتو باید سر وقت بخوری.
آدم امن، یعنی کسی که حتی وقتی اره دلگیره حواسش بهت هست،
چون محبتش از دلخوریاش بزرگتره..!(:

چشاش:
قشنگ‌تر از چشات‌ ندیدم
چشایی‌ که‌ وقتی‌ بهشون‌ نگاه‌ می‌کنم
انگار دنیا‌ یه‌ نفسِ‌ آروم‌ می‌کشه‌ و همه‌ی‌ سختی‌ها‌ برای‌ لحظه‌ای‌ کنار میرن
چشایی‌ که‌ پر از نور و راز و زندگیه
مثل‌ آیینه‌ای‌ که‌ دل‌ آدمو روشن‌ میکنه‌ و هر حس‌ خاموشی‌ رو دوباره‌ زنده می‌کنه.
هر بار‌ که‌ تو نگاهت‌ فرو‌ میرم‌‌ می‌فهمم‌ که‌ دنیا هنوز پر از معجزه‌ست
پر از‌ امید و‌ پر از‌ حسایی‌‌ که‌ فقط‌ من‌ می‌تونم‌ ببینم
و‌ من‌ تنها با یه‌ نگاهت‌ یاد‌ می‌گیرم‌ که‌ گاهی‌ یه‌ دلِ‌ کوچیک‌ میتونه
بزرگترین‌ جهان‌ رو‌ حس‌ کنه.

تو انقدر وجودت قشنگه که اگه چشمامو ببندم و دنیامو بدون تو تصور کنم، همه‌جا رو زشت و تاریک میبینم، انگار همه قشنگیاي دنیا ناپدید شدن، انگار دیگه هیچ اتفاق خوبي تو دنیا وجود نداره، انگار دنیا به آخر رسیده، بیخیال.. اصن بذار دنیایي که تو توش نباشي به آخر برسه، آخه این بودن توعه که دنیامو قشنگ کرده،اگه نباشي به چه درد میخوره!؟ :)♥️

رفتنای واقعی بدون خداحافظی‌ان، بدون دعوا و درگیری، بدون غر زدن و بهونه گیری، بدون گفتنِ دارم میرم که در جوابش بشنوی نرو، دیگه نمیگی ببین من دارم اذیت میشم، دیگه دلت نمیخواد یقه شو بگیری و بهش بگی تورو خدا نذار برم، جیغ و داد نمیکنی، دیگه مهم نیست، شاید حتی گریه هم نکنی، آدمایی که میخوان برن چمدونو محکم از کمد در نمیارن که صداشو بشنوی، بی سروصدا لباساشونو جمع میکنن و وقتی حواست نیست میرن. نمیگن خداحافظ من دارم میرم، اصلا هیچ آدمی نمیگه خداحافظ که بسلامت بشنوه، اگه گفت یعنی میخواد نرو بشنوه، بمون بشنوه، نمیخوام بری بشنوه، میخواد بشنوه بمون درستش میکنیم، پشت هر خداحافظی یه «به امید دیدار» وجود داره، واسه همینه که رفتنای واقعی بی خداحافظی‌ان عزیزم.‌.!(:

مادر مهربان و فداکارم! من هرگز بهشت را زیر پایت ندیدم…!
زیر پای تو آرزوهایی بود که از آن گذشتی… آن هم به خاطر من!
مامان قشنگم دلم می‌خواد همیشه خوشحال ببینمت اول بخاطر اینکه لایقش هستی و بعد بخاطر اینکه لبخند تو قشنگ ترین لبخندیه که تو این دنیا دیدم و تو رو اینجوری توی ذهنم و قلبم دارم.
مادر عزیزم، بابت این که سالیان سال برای من زحمت بی منت کشیدی دستتو از همینجا میبوسم .یقینا با تلاش ها و زحمتای تو بوده که من توانسته ام خود را به این درجه از زندگی برسانم و اگرلحظه ای توجهت را از من بر می داشتی شاید زندگی بر من آنقدر که باید آسان نمی گرفت و مرا به حال خود رها نمی کرد.
بهترین عشق زندگیم همیشه در قلب منی !

پیگیر و درگیر نباشید،
درگیرِ حرفِ دیگران، درگیرِ زندگیِ دیگران، درگیرِ شغل، درآمد، تحصیل، رتبه‌ی کنکور و روابطِ دیگران؛
آدمیزاد همیشه برای زندگی وقت کم میاره،
پیگیر نباشید تا هم خودتون آرامش داشته باشید هم دیگران؛
وقتتون محدوده...

هنوزم بهت فکر میکنم، اما نه به اندازه‌ی قبل، هنوزم دوست دارم اما نه به شدت قبل، هنوزم دلم برات تنگ میشه اما نه اونقدر که قبلا میشد، میدونی، همه اینا به خاطر رو شدن ذاتته، ذاتی که تازه برام آشکار شد، من قبلا عاشق تویی شده بودم که تو رویاهام ساخته بودم نه خودت، الانم که میبینی کامل فراموشت نکردم به خاطر اون قلب احمقیه که تو سینم میتپه که نمیخاد گوش بده به حرفای عقل بیچارم، نه بودن خیالیت حالمو خوب میکرد، نه نبودن واقعیت، اصلا من هیچوقت حالم با تو خوب نبوده.♥️

وقتی قلبی را عاشق کردی، وقتی وجودی را وابسته کردی، وقتی نفس‌های یک نفر را به نام خودت زدی، وقتی جان کسی را به نفس‌های خودت گره زدی، وقتی احساسی را در کسی روشن کردی، وقتی قلب کسی را صاحب شدی، فقط امانت‌دار خوبی باش. تنهایش نگذار، ترکش نکن. اگر بروی، اگر ترکش کنی، چه با خداحافظی و چه بی خداحافظی، او می‌میرد. نه اینکه نفس‌هایش قطع و تنش سرد شود، نه! احساسش می‌میرد. و هر عاشقی می‌داند که مرگ احساس، دردناک‌ترین مرگ دنیاست.
- ‌⁩علی⁦✍️⁩

کاش می‌شد کمی دنیا را وارونه کرد
مثلا
کمی دل تو برای من تنگ شود
کمی دل تو برای چشمانم پر بکشد
کمی تو برای نبودن من اشک در چشمانت حلقه بزند.
کاش مثلا
تو همه شهر را پیاده راه می‌رفتی تا شاید کاملا اتفاقی دختری خیره به سنگ‌فرش های شهر را ببینی.
کاش کمی دنیا وارونه می‌شد
کاش کمی تو دلت می‌لرزید از ترس نبودن من.
کاش کمی
من می‌رفتم، تو میماندی

آدم‌های صبور یه خصوصیت عجیب دارن...
بی‌نهایت لبخند می‌زنن...
این لبخند شاید تو نگاه اول حس گذشت بده...
اینکه «هر زخمی زدی، هر‌ چیزی که گفتی فدای سرت... من فراموش می‌کنم...»
ولی آدم‌های صبور هیچوقت هیچ چیزی رو فراموش نمی‌کنن...
زخما رو می‌شمارن...
حرفا رو مرور می‌کنن و همچنان لبخند می‌زنن...
یه روز که صبوری دیگه جواب نداد، با همون لبخند تو یه چشم بهم زدن برای همیشه فراموشت می‌کنن...
انگار که هیچوقت تو زندگیشون نبودی...
آدم‌های صبور تا یه جایی میگن فدای سرت..!