من دوست دارم اوني باشم که داستان زندگیتو مي‌دونه، کسی که ریز و درشت اخلاقتو می‌شناسه، آدم مورد اعتماد زندگیته. من دوست دارم اولین كسي باشم که توی خطر اسمش برای کمک مياد توی ذهنت. هموني که وقتی از همه جا طرد و یا خسته شدی بهش پناه ببری. من دوست دارم اونی باشم که همه ی سایدای شخصیتیتو می‌بینه، همونی که می‌تونی جلوش بدون هیچ ترسی خود واقعیت باشی. من می‌خوام اون کسی باشم که کنارش بهت خوش‌میگذره و باعث پیشرفتت می‌شه

تو همونی هستی که ...
وسط دل گرفتن هام، یهو با یادآوریِ
اینکه هستی ، همه وجودم خنده میشه و همه دغدغه هام آرامش...‌
همونی که رو تکیه گاه بودنش تا همیشه میشه حساب کرد و به عاشق بودنش شک نکرد
همون که قلبمو پـر میکنه و ذهنمو
از درگیریا خالی ...
تو همونی، همون اتفاقی که درست ترین جایِ زندگیم افتاد،
همون که کاش اینهمه سال بی اون سر نمیشد و این همه عمر بی اون نمی رفت
اونی که قراره یه عمـر کنارش خوشبختی رو بغل کنم و عطرش نپـره هیچوقت از تنِ لحظه هام‌..
بمونی برام دلیل زنده بودنم ♥️

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

ولی تو خیلی قشنگی! تو انقدر قشنگی که تونستی با وجودِ این فاصله‌ی لعنتی، قلبمو زیر و رو کنی، حالمو خوب کنی، دوباره خنده‌ها‌ی از تهِ دلو بکاری رو لبم. انقدری قشنگی که زشتی و رومخیِ این فاصله به چشمم نمیاد. تو اصلا نمیتونی درک کنی که چقد باعثِ خوشحالی های منی. تو آرامشیو بهم دادی که قبل از تو نداشتمش. من مطمئنم که یه روزی بالاخره این آرامشو تو بغلت حس میکنم، بغلی که یه عمر تصورش حالمو خوب کرده و بهم آرامش داده.

کاش می‌شد کمی دنیا را وارونه کرد
مثلا
کمی دل تو برای من تنگ شود
کمی دل تو برای چشمانم پر بکشد
کمی تو برای نبودن من اشک در چشمانت حلقه بزند.
کاش مثلا
تو همه شهر را پیاده راه می‌رفتی تا شاید کاملا اتفاقی دختری خیره به سنگ‌فرش های شهر را ببینی.
کاش کمی دنیا وارونه می‌شد
کاش کمی تو دلت می‌لرزید از ترس نبودن من.
کاش کمی
من می‌رفتم، تو میماندی

امیدوارم بدونی که دوست داشتن من هیچوقت قرار نیست تموم بشه چون من سالهای سال منتظرش بودم. منتظر سر باز کردن حجم احساسی که تمام عمرم؛ توی امن ترین نقاط وجودم تلنبارش کرده بودم و انگار کدش فقط میتونست رنگ چشمهای تو باشه. من كنارت توی سبزترین و لطیف ترین حالت دنیام. میتونم زبون گلبرگها رو بفهمم و از نور ماه بنوشم، مثل یه خوابه چون برای واقعی بودن زیادی قشنگه بمون؛ من دنیایی که برام ساختی رو دوست دارم؛"

می‌دونی، تو برای من خیلی متفاوتی. دوست داشتنت برام قشنگه و من هیچ‌وقت نمی‌خوام از دوست داشتنت دست بکشم. تو ازونایی بودی که همیشه و توی هر شرایط کنارم بود. وقتی داشتم توی دریای اشکام غرق می‌شدم دستشو به سمتم دراز نکرد؛ بلکه پرید تو آب بغلم کرد و نجاتم داد. تو همون حس خوبی که وقتی بهت فکر می‌کنم لبخند می‌زنم. تو یه تیکه ی بزرگ از وجودم و یه بخش بزرگ از زندگی منی. بعضی وقتا تعجب می‌کنم که انقدر شبیهمی. از این‌که منو می‌فهمی، خشمو توی چشمام می‌بینی و آرومم می‌کنی. می‌خوام بدونی دوستت دارم و برام خیلی عزیزی. لطفاً از اون دسته آدما باش که موندگارن. من برای بقیه ی زندگیم بهت احتیاج دارم.

همه چیز تو یه جمله خلاصه میشه؛ "طرف باید اهلت باشه." خیلی حرف تو این جمله‌ی کوتاه هست. یعنی اگه اهلت باشه، میشناسه تورو. اگه تورو بشناسه خوب بلده کجا صداشو برات بالا ببره و کجا پایین بیاره. چه حرفایی رو در گوشت بگه و چه حرفاییو جار بزنه. خوب میدونه چی حالتو خوب میکنه و چی بد. اهلت که باشه، اون سر دنیام که بره اهله. اهلت که نباشه، بغل دستتم نا‌اهله

تو برای من اون نوری هستی که وقتی به هیچی امید ندارم تو زندگیم می‌تابه. تو برای من اون گل خشک لای کتابی که هر وقت ببینمش لبخند میزنم. تو برای من اون آهنگی که بارها و بارها بهش گوش میدم و ازش خسته نمیشم. تو برای من اون فکر قشنگی که وقتی میاد تو سرم همه متوجه لبخندم میشن. تو به همه چیز معنی میدی؛ مثل واژه به شعر، مثل قلب به جسم، مثل ماه به شب، مثل خودت به زندگیم. در واقع تو برای من همون دلیلی هستی که مدت‌ها دنبالش می‌گشتم، تا به خاطرش زندگی کنم..!(؛

انگار برای امتحان نخونده بودم و الان کنسل شده،
انگار یه چیزی که گم کرده بودم و کلی دنبالش بودم یهویی پیدا شده،
انگار بابام عروسکی که خیلی دوسش داشتم شب تولدم برام خریده،
انگار مشقامو یادم رفته بوده بنویسم و صبح که پاشدم با کلی برف مواجه شدم،
انگار تو تاکسی نشستم و همون موقع آهنگ خواننده مورد علاقه ام پلی شده،
انگار دلم نمیخواسته برم سر یه قراری و خود به خود کنسل شده،
انگار تو بی‌حوصلگیم پستچی غیرمنتظره یه نامه از یه عزیزی آورده،
انگار کاپشنمو از چمدون درآوردم و تو جیبش پول پیدا کردم،
انگار آخرین مدل آیفونو تو یک قرعه کشی برنده شدم،
انگار لاتاری بهم افتاده و قراره زندگیم عوض شه،
می دونی؟!
حسی که تو بهم میدی پره از این "انگار" ها...

خودم رو آدم شجاعی میدونم؛ دست‌کم اون‌قدر که تنهایی از پس بیشتر جوانب زندگیم بربیام؛ اما به «عاطفه» که میرسه، وضع کاملاً متفاوته.
‏تمام زندگیم هر وقت از چیزی یا کسی خوشم اومده، با فاصله و در سکوت نگاهش کردم. این‌قدر نگاهش کردم تا دور، محو و ناپدید بشه و از دست بره...

تو دلیل آشتی من با دنیایی قبل از تو من هیچوقت اینقدر ملیح عاشق نبودم؛ شاید اصلا درک درستی از شدت بزرگ بودن قلبم برای جا دادن تموم هیکل تو توی دلم نداشتم و خب این خوب بودن تو باعث میشه همیشه تو حال بدیام بدونم گوشه ای از این دنیا دلی هست که تموم دلخوشیش منم، پس باید قوی باشم باید بتونم خوب بجنگم و به دست آوردنو تمرین کنم چون معشوق توام و دل من جز رسیدن به هیچ صراطی مستقیم نمیشه مرسی که هستی، کم بهت میگم اما جدی و واقعی ممنون که شدی نور من.

بگو نگات کنن تا چشماشونو دربیارم.
بگو به حرفات گوش بدن تا جفت گوشاشونو ببرم. بگو باهات صحبت کنن تا دهنشونو پر خاکستر کنم. بهشون بگو نزدیکت شن تا ساق جفت پاهاشونو قلم کنم. بگو بهت تکست بدن تا گوشیاشونو تو کلشون خورد کنم. شاید غیر منطقی به نظر بیاد ولی من سر تو با کسی شوخی ندارم. وقتی تو مال منی یعنی مال منی و هیچکس دیگه حتی حق نداره اسمتو بیاره. تو برای منی و من تورو ازین آدمای کثیف محافظت میکنم و نمیزارم نزدیکت شن. تموم شد رفت. حرف نباشه. چی؟ میخوای بگی من دیوونم؟ آره من دیوونه توام.
-علی

عاشقتم چون تو عشقی که پشت
عصبانیت مخفی شده رو می‌فهمی..
عاشقتم چون تو احساساتمو میفهمی،
حتی وقتی که پیام‌هام رو پاک میکنم..
عاشقتم چون تو بلدی چجوری منو
بخندونی حتي وقتایی که داغونم.
عاشقتم چون تو تحملم می‌کنم حتي
وقتایی که بیش از حد غیرقابل تحملم.
عاشقتم چون تو منو کامل میکنی با
وجود اینکه پر از عیب و ایرادم..
عاشقتم دیوانه وار

تو را شبیه شب دوست می‌دارمت؛ یک‌دست، یک‌رنگ، بی‌صدا، تنها و البته بی‌پایان، بی‌پایان.

خیلی خوبه که یه نفر رو داشته باشی که تمام جزئیاتت رو بدونه؛
نه بخاطر اینکه خودت بهش گفتی به خاطر اینکه دیگه تورو اندازه خودش میشناسه؛
یه نفر که انقدر تورو بلده که وقتی بهش احتیاج داری باهات میخنده و گریه میکنه؛
باهات برای خواسته هات میجنگه؛
وقتی داری از هم میپاشی تیکه هاتو کنار خودش محکم نگه میداره تا نشکنی؛
یه نفر مثل تو برای من و من برای تو.♥️

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

بیشتر آدما دلشون نمی‌خواد اینو بشنون، ولی رابطه‌های واقعی‌ای که دوام پیدا می‌کنن مستلزم بخشیدن‌ و بخشش فراوون‌ هستن. تو باید این واقعیت رو بپذیری که شریک زندگیت آدم کامل و بی‌عیبی نیست، اون شخص اذیت، ناامید و ناراحتت می‌کنه. باید همه‌ی این چیزا رو درنظر بگیری و ببینی ارزششو داره تموم پستی و بلندی‌ها رو با اون شخص تجربه کنی؟

تو چی می‌دونی از من؟
تو چی می‌دونی که اینقدر راحت از من و زندگیم حرف می زنی؟
زجرهایی که کشیدم رو کشیدی؟
حرف هایی که شنیدم رو شنیدی؟
پا به پام تو سختی ها بودی؟
مثل من تا پای جون تلاش کردی تا از پس مشکلات بر بیای؟
ببين؛ تو دقیقا هیچی از من نمی‌دونی. تو فقط چیزهایی رو می‌دونی که من خواستم بدونی تو از کل شخصيت من یه تصویر نصفه و نیمه توی ذهنته پس گوه می خوری قضاوت می کنی.

دیروز بحثمون شد...
لحنش تند بود لحن من تندتر...
آخرش گفت:«باشه هرجور راحتی...» و گوشی رو قطع کرد.
بعدش رفتم روی تخت و به سقف خیره شدم. نه پیام داد، نه زنگ زد. غرورم نمیذاشت منم کاری کنم.
چند ساعت بعد، صدای نوتیف گوشیم اومد:«قرصاتو خوردی؟»
چیزی نگفتم اما همون لحظه گلوم گرفت، چشمام خیس شد.
آدم امن، یعنی همون کسی که تم اوج ناراحتی هم یادش میمونه کو قرصاتو باید سر وقت بخوری.
آدم امن، یعنی کسی که حتی وقتی اره دلگیره حواسش بهت هست،
چون محبتش از دلخوریاش بزرگتره..!(:

چشاش:
قشنگ‌تر از چشات‌ ندیدم
چشایی‌ که‌ وقتی‌ بهشون‌ نگاه‌ می‌کنم
انگار دنیا‌ یه‌ نفسِ‌ آروم‌ می‌کشه‌ و همه‌ی‌ سختی‌ها‌ برای‌ لحظه‌ای‌ کنار میرن
چشایی‌ که‌ پر از نور و راز و زندگیه
مثل‌ آیینه‌ای‌ که‌ دل‌ آدمو روشن‌ میکنه‌ و هر حس‌ خاموشی‌ رو دوباره‌ زنده می‌کنه.
هر بار‌ که‌ تو نگاهت‌ فرو‌ میرم‌‌ می‌فهمم‌ که‌ دنیا هنوز پر از معجزه‌ست
پر از‌ امید و‌ پر از‌ حسایی‌‌ که‌ فقط‌ من‌ می‌تونم‌ ببینم
و‌ من‌ تنها با یه‌ نگاهت‌ یاد‌ می‌گیرم‌ که‌ گاهی‌ یه‌ دلِ‌ کوچیک‌ میتونه
بزرگترین‌ جهان‌ رو‌ حس‌ کنه.

تو انقدر وجودت قشنگه که اگه چشمامو ببندم و دنیامو بدون تو تصور کنم، همه‌جا رو زشت و تاریک میبینم، انگار همه قشنگیاي دنیا ناپدید شدن، انگار دیگه هیچ اتفاق خوبي تو دنیا وجود نداره، انگار دنیا به آخر رسیده، بیخیال.. اصن بذار دنیایي که تو توش نباشي به آخر برسه، آخه این بودن توعه که دنیامو قشنگ کرده،اگه نباشي به چه درد میخوره!؟ :)♥️

رفتنای واقعی بدون خداحافظی‌ان، بدون دعوا و درگیری، بدون غر زدن و بهونه گیری، بدون گفتنِ دارم میرم که در جوابش بشنوی نرو، دیگه نمیگی ببین من دارم اذیت میشم، دیگه دلت نمیخواد یقه شو بگیری و بهش بگی تورو خدا نذار برم، جیغ و داد نمیکنی، دیگه مهم نیست، شاید حتی گریه هم نکنی، آدمایی که میخوان برن چمدونو محکم از کمد در نمیارن که صداشو بشنوی، بی سروصدا لباساشونو جمع میکنن و وقتی حواست نیست میرن. نمیگن خداحافظ من دارم میرم، اصلا هیچ آدمی نمیگه خداحافظ که بسلامت بشنوه، اگه گفت یعنی میخواد نرو بشنوه، بمون بشنوه، نمیخوام بری بشنوه، میخواد بشنوه بمون درستش میکنیم، پشت هر خداحافظی یه «به امید دیدار» وجود داره، واسه همینه که رفتنای واقعی بی خداحافظی‌ان عزیزم.‌.!(: