من ی ویتامین تو بدنَم
کَم دارم به اسمِ "ویتامین طُ`💍🤍
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌🌸 •• ❤️ ••🕸🍬

روز ولنتاین بجای کادو‌های‌ گرون قیمت
باید دستاشو گرفت تو دستات و تو چشاش
زل بزنیو بهش بگی:
من تورو انتخاب کردم نه واسه یماه
نه واسه شیش ماه
نه واسه یسال دوسال
من تورو انتخاب کردم برای روزایی که
کنارت میخوابم و کنار تو بیدار میشم
برای روزایی که کنار تو
وعده‌های غذاییمو میخورم
برای روزایی که بهت بگم:
خانمی اماده شو امشب میخوایم‌ بریم شام بیرون
برای روزایی که موهامون بشه رنگ دندونامون
برای روزایی که....

‏من صداش میکنم ابدِ من. یعنی به من ختم میشه. یعنی به هم ختم میشیم. هر چه که بشه، حتی اگر روزها باهم قهر باشیم و از هم دلخور، حتی اگر بدترین دعواها رو با هم داشته باشیم، حتی اگر از هم دلشکسته بشیم باز هم آخرش بهم ختم میشیم.
ابدِ من، یعنی مهم نیست چی پیش بیاد و چی بشه. من همیشه هستم.

"دنیای منی"💕
تو اومدی و من فهمیدم وقتی یکی هست که دوستت داره، دنیا، چه دنیای خوش آب و رنگی میشه فهمیدم که هیچ غروبی نمیتونه دلگیر باشه که دیگه چشمم جز نیمه پر لیوان هیچ چیزی نمیتونه ببینه فهمیدم من چقدر قشنگ تر و سرمست تر شدم که میشه چند ساعت با یکی هم صبحت شد ولی اونقدر غرق جذابیت لبهاش و تن صداش شد که اصلا نفهمی چیا گفته‌تو اومدی و من فهمیدم میشه برای یک نفر هر روز چند بار ضعف کردو مرد ولی با بودنش کنارت دوباره از نو زنده شد

داشت با دستاش بازی میکرد و گوشه‌ی ناخوناشو میجَوید... زیر لب با خودش دعوا میکرد؛ کلافه بود و دستاش میلرزید... رفتم کنارش نشستم و بدون اینکه حرفی بزنم دستاشو گرفتم... بغضش ترکید و یه دل سیر گریه کرد... بعد چند دقیقه درحالی که سرش رو شونم بود خوابش برد...
میخوام بگم شاید یه وقتایی فقط "بودنت" کافی باشه برای آرامش :)

مولانا حسودانه می‌پرسد:
«جانِ جهان! دوش کجا بوده‌ای؟»
بعد خودش را دلداری می‌دهد:
«در دل ما بوده‌ای...»
بعد سعی می‌کند دلِ محبوب را نرم کند:
«آه که من دوش چه‌سان بوده‌ام!»
و باز حسادت هجوم می‌آورد:
«آه که تو دوش که‌ را بوده‌ای!(:»
و دوباره خودش را دلداری می‌دهد:
«در آغوش قبا بوده‌ای...»

تو برای من اون نوری هستی که وقتی به هیچی امید ندارم تو زندگیم می‌تابه. تو برای من اون گُلِ خشک لای کتابی که هر وقت ببینمش لبخند میزنم. تو برای من اون آهنگی که بارها و بارها بهش گوش میدم و ازش خسته نمیشم. تو برای من اون فکرِ قشنگی که وقتی میاد تو سرم همه متوجه لبخندم میشن. تو به همه چیز معنی میدی؛ مثل واژه به شعر، مثل قلب به جسم، مثل ماه به شب، مثل خودت به زندگیم. در واقع تو برای من همون دلیلی هستی که مدت‌ها دنبالش می‌گشتم، تا به خاطرش زندگی کنم؛"

من و تو جدایی ناپذیر ترین ترکیب دنیاییم. اصلا انگاری خدا خاک ما رو از یه قطعه برداشته. گاهی با خودم فکر میکنم اگر تو نبودی دیگه کسی پیدا میشد که منو توی دیوونه ترین حالت هام تحمل کنه و اینجوری دوست داشته باشه؟ کسی پیدا میشد که باهاش همونجوری حرف بزنم که توی ذهنم با خودم حرف می زنم؟ کسی پیدا میشد که باهاش نقشه ی فرار از مشکلات پر پیچ و خم دنیا رو بچینم؟ تو اخیش دل منی، دل خوشی تموم خستگی روزهام، صاحب قشنگ ترین چشم های دنیا بودنت موندگار؛"

ولی واقعی‌ترین آدم زندگی من تویی
تویی که وقتی نگرانت میشم بهت زنگ میزنم
تویی که نمیتونم مدت طولانی ازت بی‌خبر باشم
تویی که کل روز منتظر میمونم آنلاین شی
تویی که ھر جا میرم دوست دارم باشی
تویی که همیشه حرفامو بدون سانسور بهت گفتم
تویی که از صفحه چتت بیرون نمیام و اولویت جواب دادنمی
تویی که بودنت بهم جرئت میده تا خود واقعیم باشم.

ولی تو خیلی قشنگی! تو انقدر قشنگی که تونستی با وجودِ این فاصله‌ی لعنتی، قلبمو زیر و رو کنی، حالمو خوب کنی، دوباره خنده‌ها‌ی از تهِ دلو بکاری رو لبم. انقدری قشنگی که زشتی و رومخیِ این فاصله به چشمم نمیاد. تو اصلا نمیتونی درک کنی که چقد باعثِ خوشحالی های منی. تو آرامشیو بهم دادی که قبل از تو نداشتمش. من مطمئنم که یه روزی بالاخره این آرامشو تو بغلت حس میکنم، بغلی که یه عمر تصورش حالمو خوب کرده و بهم آرامش داده

میدونم گاهی وقتا بهت سخت میگرفتم، غر میزدم، نگرانت میشدم، حسودی میکردم، دوس نداشتم کسی بیاد سمتت، میخواستم فقط به من توجه کنی، و هرکاری که فکر میکردی ازار دهنده ست..در جریانم ولی دست خودم نبود.فکر اینکه نداشته باشمت ، مال من نباشی، پیش من نباشی، یکی دیگه خندیدناتو نگاه کنه، یکی دیگه حتی دوسِت داشته باشه منو تبدیل به یه آدمِ مودی کرد که نتونه خودشو کنترل کنه. میخواستم همه‌ی تو واسه خودم باشه به دل نگیر فقط خیلی دوستت داشتم.
- علی

میدونی دل شکستن که مهم نیست ، آدم به دنیا میاد که دلش بشکنه و بزرگ بشه و براش تجربه بشه .
میدونی چی مهمه این وسط ؟
اینکه دلت از کسایی میشکنه که یه روز برای اینکه دلشون نشکنه ، دورِ قلبشون با دستات حصار کشیدی و دستای خودت قطع شده اما نزاشتی به اونا آسیبی برسه ..
این خیلی یه جوریه.

می‌شه بیشتر حواست بهم باشه؟ بیشتر باهام حرف بزنی؟ بیشتر بغلم کنی؟ بیشتر صدام کنی؟ بیشتر بهم زنگ بزنی؟ بیشتر کنارم بشینی؟ بیشتر باهم فیلم ببینیم؟ بیشتر واسم آهنگ بفرستی؟ بیشتر چت کنیم؟ بیشتر بوسم کنی؟ بیشتر کنار هم راه بریم؟ بیشتر بازی کنیم؟ بیشتر بخندیم؟ بیشتر درد دل کنیم؟ اخه تو تنها کسی که حالم وقتی هست خوبه و نباشه به هم ریختم.

هیچکس یهویی نمیره
هیچکس یهویی عوض نمیشه
هیچکس یهویی بیخیال نمیشه
هیچکس یهویی سرد نمیشه
هیچکس یهویی بی تفاوت نمیشه.

یادتونه بچگیامون که می‌خواستیم از خیابون رد بشیم دست مامانمونو می‌گرفتیم و دیگه به اینطرف واونطرف نگاه نمی‌کردیم؟!
انگار وقتی که مامانمون دستمونو می‌گرفت دیگه خیالمون راحت بود.
یکیو پیدا کنید وقتی دستتونو گرفت، نگاه به این طرف و اونطرف نکنید و خیالتون راحت باشه کنارش...

وقتی یکیو دوس داری وقتایی که باهاش میگذرونی بدنت شروع میکنه به ترشح دوپامین و اکسی توسین و مغزت به این حس عادت میکنه، وقتی از دستش بدی بدن درد میگیری و بدنت خواهان همون مواد شیمیاییه که حالتو خوب کنن به زبونِ ساده تر تو معتاد اون و حسی که بهت داده شدی .

تو فقطو فقط مال منی، درسته که پیشت نیستم ک همه جوره ازت محافظت کنم، ولی خودت بهتر از هر کس دیگه ای میدونی قلبم هر لحظه و هر ثانیه به عشق تو داره میتپه؛ فاصله کوفتی بینمون نمی زاره هر شب بیام پای پنجره اتاقت و تا خاموشش نکردی از اونجا نرم، کاش میشد همشهری بودیم و هر وق دلم میخواست میومدم از دور نگات میکردم بدون اینکه خودت متوجه بشی و قربون قد و بالات میرفتم ک زیبا ترین فرشته خدایی برا من ، و قول میدم زیر همین اسمون یه روز تو شهرتون ببوسمت ، چطوره راضی هستی؟!!
-لانگ دیستنس.

اگه قبل از بودنت و دیدنت بهم میگفتن بغل یه آدمیزاد میتونه یه لنگرگاه باشه که وقتی بریدی از همه چی وصلت کنه به زندگی باور نمیکردم اگه میگفتن که چشم های ی آدم میتونه آب رو آتیش غصه هات باشه باور نمیکردم اگه میگفتن گرفتن دست های ی آدم تو رو به پرواز میده تا خود آسمون خدا باور نمیکردم ... ولی تو اومدی تو رو دیدم و باور کردم که عشق به یقین میتونه همین وصف رویای باشه♥️

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

یک شلوار سفید دوست داشتنی داشتم که یک روز ابری پوشیدمش و موقع بازگشت به خانه باران گرفت ... گلی شد .
و من بی خیال پی اش را نگرفتم به هوای اینکه هر وقت بشویم پاک می شود
ولی نشد ...
بعدها هر چه شستمش پاک نشد ؛
حتی یکبار به خشکشویی دادم که بشویند ولی فایده نداشت !!!
آقایی که توی خشکشویی کار میکرد گفت :
"این لباس چِرک مرده شده!"
گفت :
"بعضی لکه ها دیر که شود ، می میرند ؛ باید تا زنده اند پاک شوند !"
چرک مُرده شد ...
و حسرت دوباره پوشیدنش را به دلم گذاشت !
بعید نیست اگر بگویم دل آدم هم کم ندارد از لباس سفید !
حواست که نباشد لکه می شود ؛
وقتی لکه شد اگر پی اش را نگیری ، می شود چرک ...
به قول صاحب خشکشویی "لکه را تا تازه است ، تا زنده است ، باید شست و پاک کرد"