بتادین....آن ماده ی قرمز خون نما.من از بتادین میترسیدم.من از آن ماده ی قرمز خونی سوزناک که بوی دکتر و آمپول میداد میترسیدم.درد داشت.درد هایم را گریه میکردم.
پدربزرگ اما از بتادین ترس نداشت.او بوی آمپول و دکتر نمیدانست.او ترس از آخرین ضربه های ناخن دکتر را بر لوله ی سرنگ نمیدانست.برای او فرقی نداشت.
درد او چیزی شبیه درد آدم بزرگ ها بود.و او دردهایش را اشک نمیریخت.و با گلوی چرکین و چشمان وحشت زده در راهرو های سرد و سفید دواخانه نمیدوید...
درد هایش چیزی شبیه به هیچ بود.و او دردهایش را پک میزد.دردهایش را نخ به نخ پک میزد.و ته مانده دردهایش را یا در لیوان چای یا زیر پا خفه میکرد.
درد هایش را خفه میکرد و دوباره درد بعدی را پک میزد...
و من چقدر این روزها دردهایم چیزی شبیه به هیچ است...و چقدر این هیچ ها بزرگند...
شل کن...و این ته مانده ی ترس من است از کودکی...دیگر هراسی از این بوها ندارم...

دبورا

@TextPlace

این روزها بیشتر از پیش می خواهم تنهایی ام را به دیوار قاب کنم
شاید می خواهم دلیلش را در رفتنت جستجو کنم

ناگهان صدای زنگ در می اید. در را که باز می کنم باز هم پستچی را می بینم نامه ام را پس اورده که رویش نوشته بودم برسد به دست کسی که هرگز نیامد که امده باشد.
#مونا_شادطبع
@textplace

قبیله ای یک تنه ام که در تنم جنگ است
در دلم جنگ است
در سرم جنگ است .
تو اما فقط کسی را میبینی
که از میان هزاران سوال زندگی اش
یکی
و یکی را
تکرار می کند
« خوبی؟»
من می توانم ساده ترین گیاهان را جوری به تاول ها بچسبانم که تنهایی شان سرباز کند و خالی شود اما
خودم را
هیچ جنگلی بند نمی آورد
چگونه باید بگویم
این سنجاق سینه ی شکل سنجاقک
روح دلتنگ آن عقاب غمگینیست
که مرا درجا
تبدیل می کند به هزاران کبک.
هزار کبک خرامان خسته ی سرگردان
سرم را که برگرداندم
گیاهان از روی زخم هایم به ریشه هایشان باز گشته بودند
و چراغ قرمزی که پشتش ایستاده بودیم
آتشی بود که نمی شد در فاصله ی کوتاه سی ثانیه
پیاده شویم و دورش برقصیم.
نگاه کردم
در اعماق ماشین های مجاور
قبیله ها ی یک تنه ای بود
که زیر یک سقف
اوار می شدند.
نگاه کردم
اما
ندیدم.
من خسته ام عزیز م
و واقعا نمی دانم
باید به کدام آرزویم برسم
که دیگر
رسیده باشم .

رویا شاه حسین زاده
@textplace

پاییز را ببین چه دلبرانه عاشقی می کند. ناز می کند،عشوه می آید.دل می لرزاند، دل می رباید.بوی نم باران را بگو،وای مستانه مستم می کند.پاییز را می گویم،عاشقانه هایم همه در گوشِ جانش نهفته.آخر تو بگو،منِ مجنونِ بارانُ پاییز هیچ،می شود پاییز باشد، باران باشد، غروبهای زود هنگام باشد،برگهای زردُ،نارنجیُ،قرمز چون صوفیان در حال سماع مستانه برقصندُ،بچرخندُ من نام تو را چون ذکر مقدس زمزمه نکنم!
مــــــِـــرال

@TextPlace

اگر نمی توانم همیشه مال تو باشم
اجازه بده گاهی ، زمانی از آن تو باشم
واگر نمی توانم گاهی ، زمانی از آن تو باشم
بگذار هر وقت که تو می گویی ، کنار تو باشم
اگر نمی توانم عشق راستین تو باشم
بگذار باعث سرگرمی تو باشم
اگر نمی توانم دوست خوب و پاک تو باشم
اجازه بده دوست پست و کثیف تو باشم
اما مرا اینطوری ترک نکن
بگذار دست کم چیزی باشم
شل سیلور استاین

@TextPlace

دیشب که رفته بودم تو اتاقش و داشتم کشوی میزش رو که همیشه شلخته س براش مرتب میکردم ، تیکه کاغذی رو دیدم که مثه همه برگه هاش پر از ضربدر و شکل های درهم بود!
یه گوشه ای ازش نوشته بود :
"روی تاب که نشستم به خودم گفتم اشکالی نداره آدمای اندکی بفهمنت ،
طبیعی هم هست اگه نتونی همه اون آدمای اندک رو تو زندگی اندکت ببینی،
گریزی هم از حذف ناخواسته بعضیاشون از خلوتت نیست،
ولی ای کاش میشد حداقل یکیشون رو انتخاب کنی ، ببری هرجایی که دلش میخواد ، بذاری هرکاری دوس داره بکنه ، ببینی ته خوشی های دنیا رو داره ؛
اون موقع ازش بپرسی از این خوش تر هم میتونی باشی؟
بگه آره
بگی چطوری؟
بگه {وقتی روی پام دراز بکشی ، بذاری موهای سفید تو سرت رو بشمارم و تو فقط از نگاه مشترکمون حرف بزنی و کار من زودتر از حرفای تو تموم شه...از اون به بعد از خواب رفتن پام بی حس شم و از حرفات پر از احساسات مشترک...من حتی حاضرم تموم موهات رو بشمارم و مطمئنم تو باز هم حرف داری واسه زدن! شروع کنیم نازنین؟}
وسط تاب خوردن تردید کنی برای شروع دوئل ! "

به اینجاش که رسیدم در اتاق رو هل داد و اومد تو!
جلوی آینه قدی توی اتاقش وایساد،
نگاهی به خودش انداخت و گفت :
چقدر موهام سفیدتر شده!
کاغذ از دستم افتاد!

پیمان لسان

@TextPlace

دوستم
آدمي كه در وجودت ريشه دوانده را هيچوقت نميتواني فراموش كني
فقط ميتواني بي او ماندن را بلد شوي و روزهايت را نفس بكشي
بيخود جان نكن
روزي اگر اورا ببيني دوام نمي آوري همه چيز در تو تكرار ميشود
و تو مي ماني و
مردن
مردن
و مردن
سحر كلواني
@textplace

عشق دلیل نمیخواهد .....
دل هم نمیخواهد ...
عشق اندکی چای داغ ،مقداری ارامش،با چاشنی تو میخواهد ک فقط بشود نگاهت کرد
..نمیدانی ان لحظه چه عشقی است...
حمیدرضا برزگر

@TextPlace

خيره به صندلى خالى روبرو كه روزى با بودن تو پر بود!
و زيرسيگارى خالى از خاكستر سيگارهايت
دود غليظى در هوا كه اين بار ديگر لذت بخش نيست
اين بار هم برايت چاى سفارش دادم
و باز هم بدون اينكه بغض كنم به حجم نداشتنت فكر كردم
راستى وقتى كه نيستى خنده هايت را قاب بگير و بگذار تا يواشكى ببوسمشان!

#بهناز_رشيديه
@textplace

حال من
حال هوا
حال خیابان های منتهی به تو
حال خورشید از پشت کوه آمده
حال ماه رو به خواب
حال چهارشنبه ی آخر آذر
خاکستری _ سربی است.
روزها؛
قبل از سلام و لبخند و بوسه ی صبحگاهی؛
چشم هایت را می خواهند نارنجی...

#الیما



نارنجی سلام
@TextPlace

من قافیه بارانم از برق نگاه تو
شیدا و پریشانم از چشم خمارتو

من زندگیم بسته به یک تار ز موی تو
زندگی نیست گر شود سرد نگاه تو

من زنده به شیرینیِ لبخند و صدای تو
جانم برود گر نتوان دیدنِ روی تو
#تینا_ناطقی

@TextPlace

زندگی می‌گفت
از هرچیز
مقداری به جا می‌ماند !
دانه‌های قهوه در شیشه ،
چند سیگار در پاکت ،
و کمی درد در آدمی ...
                                                                          تورگوت اویار



@zhuanchannel

دقيقا به اين شكل متن رو بفرستيد

متن
اسمتون
#شمافرستادين

به غير از اين باشه منتشر نميشه

لطفا اگر نويسنده ى متن شما نيستين اسمتون رو زيرش ننويسيد
حتما هشتگ #شمافرستادين رو انتهاى متن ذكر كنيد
ضمنا اين صفحه متعلق به خودتونه
سعى كنيد به دوستاتون معرفى كنيد تا افراد بيشترى نوشته هاتون رو بخونن

من را به زمین بسته اند.
دانه دانه انگشتهای پایم را به زمین میخ کرده اند. میخهایی از جنس ترسهایم. وگرنه چمدانم آماده است . چیز زیادی لازم نیست. پر از عشقش میکنم . چند دانه شجاعت بردارم کافیست. چمدانم پر میشود. انوقت در را باز میکنم و می روم.
اما میخ ها انگشهایم را به زمین محکم کرده اند و من از ترسهایم ضعیف ترم . مادر بودن بزرگترین میخ است. یکی درین پا و یکی در آن پا . و دختر بودن هم بعد از آن... و زن بودن ...
پاهایم را که نگاه میکنم می نشینم همانجا دم در . چمدانم را رها میکنم . بازش میکنم و نگاهش میکنم. ساعتها و ساعتها . بعد برمیگردم. لباسها را مرتب میکنم. غذا سرگرمم میکند . دستمال را برمیدارم و میخها را گردگیری میکنم. شجاعت را در چمدان میگذارم و در کمد جا میدهم .
و مادر بودن یعنی مخلوق ترسها بودن...

سارا فرهادنیا

@TextPlace

من پُر از ابرم و تو شاعر ِ بارانی ها
عاشق ِ لحن ِ توام حینِ غزلخوانی ها

هنرت، شاعری ات، طبعِ بلندت شده است
شغل ِ محبوب ِ همه بچه دبستانی ها

هرکسی دید تورا بی سرو سامان شد و رفت
مثل ویران شدن دولت سامانی ها

شک نکن گر ببرد عطر تورا روزی باد
فکر یوسُف برود از سر کنعانی ها

آنچنان منظره ی ساحل ِ تو دیدن داشت
که دگر محو تو شد کشتی ِ یونانی ها

این ترافیک خبر می دهد از آمدنت
باز بیرون زده ای شاعر ِ تهرانی ها

مرگ مشکوک زیاد است و نمی دانی که
شهر از عشق تو پر می شود از جانی ها



@TextPlace

چه خوب گفت نیوتن :
هر عملی عکس العملی دارد، عکس العمل حضور تو در زندگیم ، نفس کشیدن من است. اکسیژن خاصیتی ندارد.دلیل نفس هایم تویی...
مسعود عبدالهی

@TextPlace

اولین بار که بخواهم بگویم دوستت دارم
خیلی سخت است
اما آخرین بار آن از همیشه سخت تر است
و امروز می خواهم
برای آخرین بار بگویم
دوستت دارم
#شل_سیلوراستاین


@TextPlace

سلام آدم جان؛
می خواهم امروز برایت دعایی من کنم
می خواهم به درگاه خدا
از دل، بر تو دعایی من کنم

آخر امروز
چکاوک آواز خوش می خواند
همه قفس ها خالی و
درهایشان همه با هم،
نوای آزاد گشتی می خوانند
در خانه ها به شادی باز است
همه پنجره ها رو به تجلی باز است

پدران دیگر دست به خالی،
باز نمی آیند به خانه ها.
صدای عاشقی پر شده در خانه ها

هر بی سر و پایی نام عاشق ندارد
عشق خیال نیست و
عاشق و معشوق هوای دل هم دارند.

دیگر کسی از کسی کینه ای بر دل ندارد،
همه جان ها ز هم خبر دارند.

می دانی آدم جان،
رود ترانه جدایی دیگر نمی خواند
بر سر خود پلی ساخته است و
دیگر می داند،
که برادر از برادر به کوچک بهانه ای
مزرعه اش از خشم جدا نکرده
دل کسی از آن یکی قهر نکرده
دیگر کسی فال نمی خرد از سر چهار راهی...
چون که حافظ تاسیس کرده،
در هر خانه ای، میخانه ای.

ضرابخانه ها همه تعطیل شده
پرچمی از صلح
شعله های جنگ را خاموش کرده
همه گزینه جز سلام و دوستی،
از روی همه میز ها گم گشته

به گلدان روی میز ها،
گل ها بی خار گشته
دیگر مادری جدا نیست از دخترش
پسری هیز نیست بر خواهر برادرش
لیبل و برچسب ناحق
دیگر نمی زند، آدم به آدم دیگری
فقط قاضی حکم می کند بر هر آدم دگری

چراغ قرمز ها،
خط قرمز شده اند کلا
خط قرمز ها،
تا نشکستن دل هر آدمی عقب نشسته اند کلا
به اقاقی دیگر کسی نمی گوید
چرا از های دهان
هوی عشق می دهی کلا
پر پرواز کسی نمی شکند هرگز
دیگر حق اعتراضی
ضایع نمی شود هرگز

خلاصه آدم جان من؛
می خواهم برایت امروز، دعایی من کنم
این خیال ها که گفتم را
از اصرار بر دعا در دنیا
برایت بسازم و محیایت کنم

راستی آدم جان؛
نگویی مگر می شود این ها با دعایی
نکند شک کنی، بر اثر هر دعایی
دست به دستم دهی
دیگر هیچ دستی، بی صدا نیست
با دعای من دست به یک شو
دعایی کن
چون هیچ دعایی بی اثر نیست

احسان

@TextPlace

شبیه سرباز تک تیر انداز
روی برجک
تو را هدف می گیرم
نگاهم را شلیک می کنم
قلب خودم تیر می کشد
نگاه خودم درد می گیرد

...
امیرعلی غنی


@TextPlace

#دلبر چش کوچولوی من
رابطه ی عشقم به تو و حضور تو در کنارم به گرمی آتيش می مونه برام
اما به خصوصیات یخ
،همچون آتش که همیشه افروخته و جاوید
همچون یخ که وقتی تو دستام میگیرم زود آب میشه و ناپدید
. . .
مهدي
@textplace

شايد اشتباهمان این بود که میخواستیم بداخلاق نباشیم
مجبور شدیم به روی خیلي ها بخندیم...

@textplace