من زادهء این زمان نیستم...
در من زنیست با صلابت با چادری گل گلی که به گمانم انقلابی کبیر زیر روسری اش بافته...
هرروز خانه را آب و جارو میکند و رخت چرک های افکار بی تو بودن را میشوید و زیر آفتاب ملایم حیاط پهن میکند و نگاهش را به در میبندد تا تو از در بیایی...
لب حوض مینشیند و دست بر لطافت انعکاس آبی آسمان میکشد و با آمدنت تلالو نور چشمهایش را به آسمان میفرستد تا خورشید جانی دوباره گیرد...
در من زنیست که دیوانه وار عاشقی بلد است
#فاطمه_نجاتی

@TextPlace

دلم می خواهد
جیب هایم را از نفس هایت پر کنم
و چشم هایم را از دیدنت
قطره های روی پیشانی
و خیسی روی لب ها را تا همیشه نگاه دارم
حتی زیر مردادترین تابستان
دلم می خواهد
نام تمام کوچه های شهر را عوض کنم
کوچه ی باران با تو
کوچه ی خنده با تو
کوچه ی شعر با تو
کوچه ی سیگار با تو ...
و نام کوچه ای که
شاهد تنهایی من بود را بگذارم
کوچه ی تنهایی با تو
تو
پسوند تمام پرسه های من است
و همه جا با من قدم می زند
حتی در تنهایی هایم

#جلال_حاجی_زاده
@caffeeshno

دست‌هایم را دور خودم حلقه زدم، حس می‌کردم بعد از مدت‌ها خودم را می‌بینم. سرد بودم، خیلی سرد. انگار سال‌ها کسی از من بیرون رفته باشد.
مادربزرگ همیشه می‌گفت: «ناشکر نباش، ممکن بود اتفاق بدتری بیفتد».
راست می‌گفت. از این بدتر هم می‌توانست اتفاق بیفتد. مثلا اینکه هیچوقت نمی‌آمدی. مثلا اینکه هرگز نمی‌دیدمت. مثلا اینکه حتی یک‌بارهم اسمم را صدا نمی‌زدی. من باید آدم خوشبختی بوده باشم که توانستم با تو قدم زدن را تجربه کنم.
که روزها به تو فکر کردم، که زمانی به من فکر می‌کردی.
نمی‌دانم آدم‌ها دقیقا از چه لحظه‌ای با هم غریبه می‌شوند، نمی‌دانم دقیقا از چه روزی دیگر نگران هم نیستند، اما تو هرچقدر هم که دورتر بروی، هرچقدر هم که نباشی، نمی‌توانی از خاطراتم گم بشوی. من می‌دانم و تو، حالا که می‌روی، دیگر هیچ‌کس نمی‌فهمد که زمانی من، پیدای پنهان در نوشته‌هایت بودم.. بودم!؟
*
«یک روز باید دست خودت را بگیری، آرزوهایت را کنار بگذاری و سال‌ها در کنار کسی که نیست زندگی کنی».

#پویا_جمشیدی
#خط‌نوشته‌ها @pouyajamshidi💠

ﻓﺮﻫﻨﮓ یعنی:
ﺑﭙﺬﯾﺮﯾﻢ ﮐﻪ وجود ﻫﺮ ﮐﺲ
ﺩﻭ ﺑﺨﺶ دﺍﺭﺩ...
ﺑﺨﺶ اول:
ﭼﯿﺰﻫﺎيى ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﻄﻮﺭ طبيعى ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺷﻮﻧﺪ...
ﺑﺨﺶ ﺩوم:
ﭼﯿﺰﻫﺎيى ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺭﺑطى ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ...

#براتراند_راسل
@sepideh_rashidi_ch

من عادت دارم جایزه بگیرم
البته اکثر اوقات هیچکس نبود که این کارو کنه
بیشتر خودم به خودم جایزه میدادم
بچه ک بودم از بقالی سر کوچه یه مشت شکلات میخریدم تو سوراخ سنبه های خونه قایم میکردم هروقت کار خوبی انجام میدادم میگشتم دنبال جایزم
دنیای جالبی داشتم برای خودم
هرچی بزرگتر شدم جایزه هام ارزشمندتر شدن
تا روزی که عشق رو توی قلبم احساس کردم
من جایزه میخواستم
بی بروبرگرد
و ارزشمند ترین چیز توی اون روزا بودن اون برای همیشه توی زندگیم بود
من اونو میخواستم
باید خوب درس پس میدادم تا به جایزم برسم
جایزه ای که دیگه فقط خودم تنها طالبش نبودم این بار پای قلبمم در میون بود
خوب درس پس دادم
اما چشم که باز کردم جایزه ای درکار نبود
اون روز بود که فهمیدم اشتباه رفتم
گاهی اوقات جایزه ها به درست درس پس دادن آلرژی دارن
البته من جایزمو گرفتم خیلی ارزشمندتر از حضور آدمی که موندن بلد نبود
اون خودش هیچ وقت نمیتونست انقدر ارزشمند باشه
رفتی بود ، من یه جایزه ی موندگار میخواستم
خاطره هاشو به قلبم هدیه دادم...

》مُژواژه《
#مژواژه
@textplace

برف ده سالگي بخاطر ادم برفي هايش
برف چهارده سالگي بخاطر اخبار و تعطيلي هايش
برف هجده سالگي را درست يادم نيست در ميان افكار يخ زده بودم
برف بيست سالگي قدم زدن هاي عاشقانه و رد پاهايم
برف بيست و پنج سالگي به بعد فقط سرد بود و سرد بود و سرد ...

@textplace

جلسه ی اول دادگاه هم استرس خاص خودش را دارد !
قاضی با هیبت خاصی می آید و مینشیند . زیر چشمی من را میدید و سر تکان میداد . صدای گرفته و بمش را داخل گلویش انداخت و من را صدا کرد تا توضیح دهم چه شد و چه نشد !
استرس داشتم ... مثل همیشه دستانم را روی هم میکشیدم ...
" آقای قاضی اول مسمومش کردم ! با عطری همیشه به خودش میزد !
آقای قاضی دوم با شال خفه اش کردم ! همانی که براش خریدم !
با کفش و مانتویش ست میکرد ! ... جناب قاضی او مرگش را به رخ من کشید تا برود ... فقط خواست تا برود ... رفت "
قاضی حرف هایم را قطع کرد ...
طبق آزمایش ها روی آستیک لباس شما آثار رنگ لاک بود ! روی شانه هایتان در زمان دستگیری ، موی ببند و مشکی بود ! این ها رو چگونه #توجیه میکنی؟
"جناب قاضی ... دستش در دستم بود و سرش به شانه هایم ...
جناب قاضی بوی عطرش در مشامم پر شده ! جنون را در خودم دیدم ... تهران هوایش مسموم به عطرش شده بود ... اصلا جناب قاضی گناه بقیه چه بود که دچار شوند؟ من کافی نبودم برای رنجش ؟ برای نبودنش من قربانی شوم کافیست ... وقتی کافه گردی میکردیم ، همه نگاهمان میکردند ... حسرتمان رو میخوردند ... جناب قاضی ... جناب قاضی من بی او مرگم نزدیک است ... جناب قاضی ...
قاضی کوبنده فریاد زد ...
"لحظه ی اعلام حکم است ...
شما محکوم به زندگی بدون فراموشی هستید "
دقیقا چیزی فراتر از یک سلول انفرادی ...


#علی_مردی
@textplace

سر صبی زنگ زد که بریم دانشگاه، درس و تحصیل و پیشرفت و اینا... هرچی گفتم قربون چشمات، سرده، منم که سرمایی، این سرماخوردگی کوفتی هم که سرِ نبودن دیروزت افتاده به جونم، بیا و دلبری کن، امروز رو بی‌خیال شو... بذار از پنجره کیف کنیم با برف. گفت: "نه، برف فقط وقتی که رو لباست میشینه قشنگه" :) دلبره دیگه، نفس که میکشه دلبری کردنش هم مشهود میشه.
سرد بود، قبلِ رفتن "کنار راننده تاکسیا یه تنی به آتیش زدیم.. ولی بازم هیچی دستاش نمی‌شد"

#چهرازی
@textplace

یک وقت هایی هست که دلخوشی های آدم کم می شود، ممکن است برای هر کسی پیش بیاید، برای من یکی که آزار دهنده است بخواهم بدون "دلخوشی برای فکر کردن قبل خواب" دل به دنیای خواب بزنم. این جور مواقع است که تیک تاک ساعت دیواری هم می شود مکافات و من مجبور می شوم یک متکا خرج ساعت بیچاره بکنم، انتظار نداشته باشید این جور مواقع خیلی ریلکس بلند شوم و باتری اش در بیاورم، لذتش به همان پرت کردن متکاست. کلنجار رفتن ها شروع می شود هی از این پهلو به آن پهلو می شوم بلکه خوابم ببرد. این هم فقط برای گول زدن خودم هست. نمی شود که نمی شود. اینجاست که دلم یک مادربزرگ می خواهد، سرم را روی پاهایش بگذارم، برایم قصه "هانی کوتوله و آقا غوله" را تعریف کند وسط های قصه که می شود بگویم مادربزرگ ما هم غول داریم؟ من هم دلم می خواهد به جنگ غول بروم، بعد همه مردم ده تشویقم کنند و خوشحال شوند که با غول دعوا کرده ام و دیگر مردم ده را اذیت نمی کند. قدیم ها خواهرم می گفت این جور مواقع تا 50 بشمار خوابت می برد. به سرم زده بود همان موقع شب برایش مسیج بفرستم که این هشتمین بار است که تا 50 شمرده ام. این فرمولت دیگر معتبر نیست خواهر، اما یادم افتاد که دخترهایش شیفت صبح باید مدرسه بروند؛ پس الان مزاحمشان نشوم بهتر است. یکهویی آن موقع شب به سرم می زند چای دم کنم. چای خوردن توی سرما همیشه می چسبد، اما تنها که باشی همه چیز تنهاییت را محکم می زند توی سرت. حتی همین چای خوردن تک نفره هم سعی دارد بفهماند که تنهایی. برای اینکه به خودم ثابت کنم من از این احساساتی های نق نقو نیستم که از تنهایی می نالند، دلم را قرص می کنم و فکرم را پرت می کنم به سمتی بی انتها، و چقدر خوب است بعد از گذارندن چنین شبی آزاردهنده صبح اول صبح با صدای آلارم گوشی ات بیدار شوی، ناخوداگاه یا شاید هم خودآگاه قبل از اینکه آبی به صورتت بزنی بروی پشت پنجره و ببینی درخت های کاج کوچه سفید پوش برف زمستانی شده اند که همیشه خوشحالت می کند...

#حسن_سعادتی_اطهر
@textplace

‎حرف های زیادی هستند که هنوز به تو نگفته ام.. یک دنیا شعر که هنوز نسروده ام.خیلی از کافه ها را به امید اینکه باهم برویم هنوز نرفته ام. من حتی برای دیدن فیلمی که دوستش داشتی، بلیط سینما را خریدم و تا خواستم روی صندلی بشینم، نتوانستم و صندلی من و تو ،خالی ماند..من همیشه همین گونه دیوانه ات بودم. همینقدر بی منطق و یک جورهایی احمقانه.من بازیگر خوبی نیستم. وقتی دوستت دارم، بازی نمیکنم.این واقعیت من است.من یاد گرفته ام به پایِ چیزی که میخواهم بمانم.حتی اگر تا اخرین لحظه ی زندگی ام، نتوانم با تو به کافه ای که دوست داری برویم و صندلی من و تو در سینما و هر جایی، تا ابد خالی بماند..با وجود خیلی از غیرممکن ها برای من و تو،هنوز هم برای با تو بودن برنامه میریزم. هنوز هم نمیتوانم به اینکه صبحی بیاید و خورشید زندگی ام نباشی، فکر کنم..
‎من صدایم را در چشمان و واژه هایم ریخته ام.. برای تو،تمام تلاشم را کرده ام و هنوز هم میکنم..من هنوز امید دارم که تلفنم زنگ بخورد و تو در یکی از همان کافه هایی که هنوز نرفته ام، منتظر من و شعر جدیدم باشی...
#رقیه_رستمی
@tsxtplace

گرچه اتفاق پیشامدی غیرقابل پیش بینی ست و ممکن است برای هرکسی پیش بیاید اما برخی اتفاق ها باورهای آدم را به کل خراب می کنند بعضی انتخاب های ما نگاهمان را به اطرافیانمان تغییر می دهد ، گاهی اتفاق نتیجه ی انتخاب های نادرست ماست و ما به اشتباه نظرمان را نسبت به تمام آدم ها عوض میکنیم بی آنکه کمی بیاندیشیم همه ی آدم ها مثل هم نیستند و این ما بوده ایم که در جای نادرست و در کنار یک انسان اشتباه نشستیم . گاهی اتفاق نتیجه ی انتخاب های نادرست ماست اما این دلیل بر پایان راه زندگی نیست باید دوباره بازگشت در مسیر درست قرار گرفت و اینبار در جای مناسب نشست و با کسی همنشین شد که ارزش حتی یک لبخندمان را داشته باشد . . .


#حاتمه
@textplace

حسن جوهرچى
١٣٤٧- ١٣٩٥
بدرود!
@Zhuanchannel

جمعه ها
انگار دلم مستقل میشود
خود مختار میشود
می رود و می آید و خودش را به در و دیوار می کوبد
به یاد می آورد،خاطره هم می زند،
معجونی می سازد که سر دلمان بماند!
جمعه ها عصر دلم در دلش رخت می شوید،
دلش هم در من!
جمعه ها عصر دلم جایت را خالی میکند و یواشکی هایش را هوار میزند!
ولی خب...
ما که تحویل نمی گیریم ذلیل مرده را!
ما که از این دنیا زیاد کشیدیم عزیز
این یکی هم...

#حامد_نیازی
@textplace

.
پرنده اگر بر شانه ات نمی نشیند
پنجره اگر با نفست مات نمی شود
چای اگر لبت را نمی سوزاند
بوی نان اگر گرسنه ات نمی کند
نگاهی اگر دلت را نمی لرزاند
شب اگر بغض ات نمی گیرد
بوی عطری اگر دیوانه ات نمی کند
خاطره ای اگر اشکت را در نمی آورد
جمعه اگر دلتنگ ات نمی کند
گل اگر برایت زیبا نیست،
.
بدان که مُرده ای...

#بابک_زمانی
#مجموعه_شعر_اجسام

@satrinart

یک عده را باید نگه داشت.
نباید رها کرد به امانِ خدا تا ببینی قسمتت هستند یا نه!
گاهی قسمت، دست گذاشته زیرِ چانه اش
که ببیند آدم چه میکند، تا کجا پیش می‌رود...
سر به سرِ آدم میگذارد، دور میکند.
قایم میکند پشتش و میگوید : باد برد ..

تا ببیند چقدر دنبالش می‌روی. چقدر پی اش را میگیری
که داشته باشی اش، که نگذاری بی هوا برود ...
هر چیزی را نباید رها کرد به امیدِ قسمت!
خودِ قسمت هم گاهی امیدش به آدم هاست ..
و زیرِ لب میگوید : چه بر سرِ بودنِ هم می‌آورید ..

حواس پرتی ها و رها کردن هایمان را گردنِ قسمت نیندازیم ...

#مریم_قهرمانلو
@textplace

لاستیک چرخ دوچرخه ام که باد نداشت، تلمبه را برمی داشتم و بادش می کردم، گاهی باز کج و کوله می شد، خالی می شد. می فهمیدم خاری، میخی، تیغی چیزی فرو رفته و تایر را سوراخ کرده، دل و روده ی لاستیک را می ریختم بیرون، توی تشت آب بالا و پایین اش می کردم تا آن حباب های ریز پیدا شود و سوراخ را پیدا کنم. توی جعبه ابزار بابا همه چیز پیدا می شد، از شیر مرغ تا جان آدم. اول از یک چسب مایع استفاده می کردم، بعد آن یکی که شبیه چسب زخم بود، پروسه ی عجیبی داشت این پنچرگیری، من خوب بلدش بودم. در واقع اول که بلد نبود، نیاز باعث شد یادش بگیرم، نمی شد هر بار که دوچرخه پنچر می شد منتظر بمانم بابا دوچرخه را پشت ماشین بار بزند و ببرد پنچرگیری کند و به خانه برگرداند، صبرش را نداشتم، همین شد آستین بالا زدم و به هر جان کندنی بود یادش گرفتم.

زندگی هم گاهی چرخش پنچر می شود، یکهو توی وجودت چیزی خالی می شود، مثل موبایل که شارژ خالی می کند، یک روزهایی پُر می شوی از غصه، بی انگیزگی، فکر های مزخرف. سخت است همت کردن، آستین بالا زدن و آن سوراخ را پیدا کردن، اما شدنی است، شما که کمتر از یک دختر بچه ده یازده ساله نیستید، هستید؟...

#مری
@textplace

گفتند در زمستان دل نبند که با اولین برف فراموش می کند تمام حرفهایی را که گفتید و قرارهایی که گذاشتید، و عهدهایی که بستید.
گفتند دل بستن در زمستان شگون ندارد چرا که هر لحظه بیم آن می رود که باد بوزد، و سوز سرما بیداد کند، و کلاغی نگران از سر دیوار بپرد... که همه می دانند این ها نشانه های خوبی نیست.

گفتند و من که دیر تو را شناختم، آن همه بدعهدی و دروغ و غریبگی را، از پاقدم زمستانی دانستم که در آن، به سلامت پاسخ داده بودم و بد دلی کلاغی که پریده بود و سوزسردی که می وزید. باور نمی کردم که این همه از بدشگونی تو بود که از راه رسیده بودی تا زمستان را بدنام کنی. حالا دیگر می دانم کلاغ ها از تو عاشق ترند... وگرنه بعد از این همه سال در پایان هر قصه، نشانی خانه شان را فراموش نمی کردند.

#نیلوفر_لاری_پور
@textplace

می گویند: نگذار که عشق به عادت دوست داشتن تبدیل شود.. بگذار! یک وقتهایی اجازه بده همه چیز توی زندگی راه خودش را برود. مرثیه هایی که برای عادت و تکرار درآورده اند همه اش به درد همان شعرها و کتابها میخورد. عادت همیشه مثل کلاس هشت صبحِ چهارشنبه نیست که از روی ناچاری مجبور باشی بروی. عادت خیلی وقتها از ریشه ی امنیت می آید. بخش بزرگی از زندگیمان به عادتهایمان پرداخته ایم و هرچیزی که به عادت تبدیل شده، مارا وارد چرخه ی امنیتِ خوشحالی از داشتنش کرده است. همین مَثَل های "من جز سرجای خودم جایی خوابم نمیبره" و "هیچ جا خونه ی خود آدم نمیشه" از همین عادت آمده اند. همین عادتی که نفس عمیق میکشی و از امنیت و آرامش خانه و رختخوابت لذت میبری.

بگذارید "رابطه" به عادت دوست داشتن تبدیل شود. یک جایی تا پنج صبح حرف زدنهای زیر پنجره تمام میشود. یک جایی تپش قلب ها و سرخ شدن ها و به هیجان آمدن ها و مسیجهای دوستت دارم را سیو کردنها تمام میشود. بگذارید دوست داشتن عادتتان شود که اگر همه ی آن هیجانها و عاشق بودنها سرد شد، چهارچوب امنِ رابطه گرمتان کند.

امنیت! میدانی؟ کشورها برای همین کلمه ی به ظاهر ساده هزینه میدهند. جان میدهند. برای امنیت باید از خیلی چیزها گذشت و آن را زیر همان خاطره ی خوشِ تا نیمه شب حرف زدنهای زیر پنجره پنهان کرد! زندگی که همه اش گشتن و ذوق کردن و پریدن و هیجان زده بودن نیست. تسلیم عادت شدن یعنی من تو را دارم و میخواهم هشتاد سال با تو روزمرگی کنم! که عادت، اگر چه سخت و تکراری و ملال آور و تکان دهنده، اما سراسر آرامش است. مثل امنیت خانه. گرم.. گرم. برای امنیت باید بها داد.
و غیر از این بود که "عشق"برای هر بهانه ای بهاست؟

#نازنین_هاتفی
@textplace

اگر در دل کسی جایی نداری، فرش زیر پایش هم نباش
محبوب همه باش، معشوق یکی.
مهرت را به همه هدیه کن، عشقت را به یکی.
با هر رفتنی اشک نریز و با هر آمدنی لبخند نزن؛
شاید آنکه رفته باز گردد و آنکه آمده برود.
آنقدر محکم و مقتدر باش که با این محبت‌ها و بی‌مهری‌ها زمین‌گیر نشوی
لازم است گاهی در زندگی، بعضی آدمها را گم کنی تا خودت را پیدا کنی

@shahla_drawing

هفته های سختی را داشتم
درس و دانشگاه و کار، هر کدام به نوبه ی خود فشار وارد میکردنند!
اما میان این همه دغدغه از همان شنبه ذوق داشتم که روزها سپری شوند و برسم به آخر هفته.
مهم نبود کجا میرفتیم
همینکه دستانش را میگرفتم خوشبختی از سرو کولم بالا میرفت و سختیِ تمام هفته را با نگاهش هنگام خداحافظی که طلبِ بوسه داشت....فراموش میکردم و آماده میشدم برای جنگ با سختی های هفته ی بعد!
و دوباره اول هفته را با ذوقِ دیدارِ آخر هفته شروع میکردم... .
نه اینکه حالا هفته ها و روزها سپری نشوند.. .
سپری میشوند و میگذرد
سختی ها و مشکلات هم کم شده اند اما
حرف من ذوقی ست که دیگر وجودِ خارجی ندارد!
ذوق آدم ها نه ضعیف میشود نه آستیگمات!
یکدفعه کور میشود و هیچ گونه پیوندی هم نمیخورد!
میدانی باید برای آخر هفته یک نفر باشد
که سختی های طول هفته را
با گرفتن دستانش
با نگاه کردن در چشم هایش
فراموش کنی و آماده شوی برای هفته ی بعد!
در غیر اینصورت مشکلات آماده میشوند و دخلت را می آورند!

#علی_سلطانی
@textplace

@sherminnaderi
سنگ صبور
اقدس خانم اهل گفت و شنفت نبود ،نه با بچه ها سرو کله می زد بابت مشق و درس ،نه با آقا یکی بدو می کرد بابت دو قران بیشتر خرجی خانه ونه دایه خانمش را جز به وقت کار و بارصدا می زد .از وقتی که عروس خانه شده بود کم حرف و بی صدا بود و پشت سرش می گفتند که از بچگی زبانش را قورت داده و حرفش نمی آید .هرچند بدخلق و اخمو نبود اقدس خانم ،فقط لابد جوابی به حرف و پرسش مردم نداشت .
سر زمستان که می شد ولحاف ها را که از اتاق رختخواب ها می آوردند ،دیگرسرش گرم کرسی پهن کردن و انار دان کردن وترحلوا درست کردن بود ،نزدیک بهار کارش خانه تکانی و شست و رفت بود و دوخت رخت نو برای اهالی خانه ، محرم وصفر نذری مفصلی می داد که همه تعریف می کردند وسر تابستان می داد همه دیوارخانه را گِل سفید کنند وحوض را آب بیندازند و گل می کاشت توی حیاط و پاییز نشده رب گوجه می پخت و ترشی می انداخت ودرهای صندوق خانه را کلید می کرد و همه بی حرف .صدایش که می زدی جوابش بله بود و بس ، خیلی حوصله داشتی از گلویش دو کلمه می کشیدی بیرون و حوصله نداشتی دست خالی برمی گشتی و می رفتی پی کارت ، خیلی از زن های فامیل و همسایه حوصله دار نبودند ، همین هم بود که دور وبرش خالی بود و بچه هایش برای حرف و نقل سراغ خاله و عمه می رفتند یا توی مطبخ گوش دایه خانم را کرمی کردند .

شوهرش اما گفتی آرزو به دل بود که اقدس خانم مثل باقی زن ها ، شب پای کرسی سفره دل باز کند و از بچه ها شکایتی کند و غری بزند پشت سر والده آقا و چه می دانم قصه ای سرهم کند از دعوای بی وقت زن های پشت بازارچه ، اما دریغ از چند کلمه ساده ، دریغ که به دل آقا مانده بود شنیدن قصه ای ، حرفی ،نقلی ، چه میدانم راز مگویی از دهان اقدس خانم .بچه ها هم به طبعش عادت داشتند به بی حرفی ،زیر لحاف بزرگ و گرم کرسی می نشستند و چشم به دهان آقا می دوختند و منتظر می ماندند که مثل هر شب غمگین سرحرفی را باز می کرد و چند کلمه ای از بازار کم رونق و بی وفایی رفقا می گفت و بعد متل و داستانی می خواند از کتاب روی کرسی که اقدس خانم با سلیقه توی پارچه سوزن دوز پیچیده بود و لقمه ای توی دهن می گذاشت و می خوابید .
اما چه خوابیدنی که هرشب توی خواب ،بی صدا از این پهلو به آن پهلو می شد و با خودش حرف می زد و هزاربار به خودش نهیب می زد که فردا ، همین فردا پیش حکیمی ، طبیبی کسی می رود و نسخه ای می گیرد برای زبان بسته همسر ،شاید که این سکوت بی تمامش حاصل درد و مرضی نا شناخته باشد.

به قول طبیب دوره دیده فرنگ که یکی از رفقا نشانی اش را داده بود ،لابدمیلش به گفت نبود ، کلمه اش کم بود ، نیازی به نقل نداشت ،همین و آقا را چقدراین همین سخت آمده بود که شب زیر لحاف بزرگ کرسی از این شانه به آن شانه می چرخید و با خودش حرف می زد و خودش را مذمت و تنبیه می کرد که چرا به سفارش مادر دخترعمه بی زبان و خوش بر رو را به زنی گرفته و فکر روزهای تنهایی و بی هم زبانی را نکرده است ؛

روزهایی که آخر نداشتند انگار که اقدس خانم سال های آخر عمر همان دو کلمه حرفی هم که با دایه خانم و بچه ها می زد گذاشت توی گنجه و قفل و کلید کرد ومثل سنگ قبری سرد و سنگین سکوت کرد و آقا را که هنوز برای دو کلمه حرف حساب دل دل داشت ،در حسرت شنیدن یک جیغ وبیداد زنانه گذاشت .

هرچند دایه خانم هربار ،هربار که کسی از زبان بریده اقدس خانم و حرف نزدنش گله ای می کرد با صدای خفه ای در می آمد که ؛ اقدس خانم شنونده نداشت
اما دلش پر بود ، من بارها صدایش را شنیدم که با خودش حرف می زد ،جلوی آینه اتاق پشتی ، می گفت :
عروسک سنگ صبور یا تو بترک یا من می ترکم

#شرمین_نادری از داستان نویس های خوب چلچراغ
@sherminnaderi 📻