تن پوشی ندارم به غیر از دستهایت
تمام تنم را بپوشان، رهایم نکن
این عریانی بدون دستهای تو حرام است
معصیتی ست که مجازاتش مرگ است
تمام تنم را بپوشان، موهایم، تنم، پاهایم
نمی خواهم چشمان نامحرمی تنم را ببیند
خودت را درون من بیانداز
به اندامم در آمیز
تا زنده ام رهایم نکن
تن پوشی ندارم
این عریانی معصیتی ست
که مجازاتش مرگ است

#جمانه_حداد

@textplace

@zhuanchannel
هم نقشه ی تهران را توی موبایلم دارم، هم نقشه ایران را و هم نقشه جهان؛

شب­ها پیش از اینکه بخوابم یکی یکی به همه آدمهای زندگیم سر میزنم...

از شرق تهران تا شمالغربی آن... شهرری، دارآباد، سلسبیل، خیابان نفت... روی خانه هر کدامشان که میرسم کمی مکث میکنم... شاید به پشت­بامشان نگاه می­کنم... کمابیش میدانم هر کدامشان در چه حالند... معمولا آماده برای خواب... بعضی­هاشان که عزیزترند حتی مسیر رفت­وآمد هرروزشان تا محل کار را هم دنبال می­کنم... رد پاهایشان روی کف خیابان­ها را توی نقشه نکشیده­اند... میدانم! اما خیالم راحت می­شود که فردا صبح که من خوابم هنوز خیابان­هائی هست که آنها را به زندگیشان وصل کند... که بتوانند قدم بزنند و آن بوئی را که فقط صبح­ها توی شهر میپیچد، حس کنند...

نقشه ایران را باز می­کنم... یک جائی وسط کویر به یک تکۀ خیلی کوچک از دلم سر می­زنم... مشهد را با عشق می­بوسم...
بعد یک­جائی که اسمش رو نقشه نیست... جائی در غرب... بعد شمال... روی مربع زرشکی رنگی که به نشانه آن شهر روی نقشه گذاشته­اند کمی می­مانم... با خودم فکر میکنم زیر این مربع زرشکی جائی کسی خوابیده که بخش مهمی از زندگی من است...

بعد نقشه جهان... اینجا خیلی آشنا ندارم که بهشان سر بزنم... نهایتا دوسه تائی بیشتر نیستند... این رنگ آبی اقیانوس دلم را می­لرزاند... همیشه برایم صدهزار کیلومتری که بین­ش خشکی باشد نزدیکتر از صدکیلومتری است که بین­ش آب باشد... روی شکل کج­وکوله­ای که مثلا مرزهای آن کشور است می­مانم و نگاه می­کنم... میدانم جائی زیر این لکه سبز یا بنفش یکی هست که دوستش دارم... احتمالا خواب نیست... احتمالا یاد من نیست... حتی اگر نگاهش به آسمان آن کشور هم بیفتند، نمیفهمد که من دارم از ان بالا نگاهش می­کنم...

هیچکدام اینها مهم نیست... مهم اینست که من هرشب به تک­تک کسانی که دوستشان دارم سر می­زنم... از دور نگاهشان می­کنم... گاهی دستی روی سقف خانه­شان، روی خیابان­شان، شهرشان یا کشورشان می­کشم و بهشان لبخند می­زنم... حتی اگر نبینند!

من هر شب جغرافیا را به مسخره می­گیرم و همه فاصله­ها را ریشخند می­کنم...
#مرحومه !

قصه از جايي شروع شد كه من توو هفت سالگي عاشق يه آدم برفي شدم.دكمه هايي كه به جاي چشاش گذاشته بودن فوق العاده بود.با يه شال و كلاه قرمز خيلي خيلي خوشگل!يادمه اون روز تازه برف قطع شده بود و آفتاب مي تابيد!رفتم و بغلش كردم.نمي دونم چند ساعت طول كشيد.اما اگه به من بود دلم ميخواست تا هميشه توو بغلم بمونه!
زندگي اما به گاهي به آدما درس هاي بزرگي ميده!درس هايي كه توو هيچ كتابي نميتوني يادشون بگيري!
داشتم مي گفتم.همينجوري كه آدم برفي توو بغلم بود و آفتاب مي تابيد متوجه اتفاقي شدم كه تا سال ها ذهنمو مشغول كرد!اونجا بود كه چيزي كه نبايد رو فهميدم...
تو همون آدم برفيه اي!خيلي دلم مي خواد بغلت كنم ولي...!مي ترسم آب بشي...ميترسم راتو بكشي بري...!

#كسرا_بختياريان
@textplace

مگه آدم از دلخوشي هاي دنيا چي ميخواد، وقتي صداي ناله هاي مردم صداي گوش دنيا رو كر ميكنه، وقتي با هركسي كه حرف ميزني اول از همه از غم هاش ميگه، وقتي به كسي لبخند ميزني اخم ميبيني، آدم كي و ميخواد از اين زندگي، جز اينكه يكي باشه که تو اوج خستگي كه ١٠ ساعته تو يه اتوبوس قراضه نشسته، بهش بگه دوسش داره، يكي رو ميخواد كه وقتي عينكش كثيفه، بي اجازه عينك و برداره و تميز كنه كه چشماي قشنگشو بهتر ببينه. مگه آدم تو اين روزاي سخت و نفس گير، كه هيچكس پشتيبان اون و كاراش نيست، چيزي به جز "مراقب خودت باش" و "تو ميتوني" ميخواد؟

دلخوشي كه فقط مال و پول نيست، همون لحظه ست كه بهت ميگه هر وقت ميبينمت از ته دلم خوشحالم، همون لحظه كه كاري نداره اين شالو از كجا خريدي فقط بهت ميگه چقدر اين رنگ بهت مياد، كاري نداره كه چقدر بهش اعتماد داري، همه جوره واست تكيه گاهه، تو اوج عصبانيت هات، حرفاتو گوش ميده و بهت وعده روز خوبو ميده، حتي اگه روز خوبه هم نياد تو دلت به حرفاش گرم ميشه.

آدم همينو ميخواد كه هر جا بره، بگه كه چقدر جات اينجا خاليه، كه آغوشش هر چند از راه دور اما گرم ترين جاي دنيا باشه، بگه درسته نمیتونم شعر بگم، ولی مگه همه این شعرایی که میگن چیزی بهتر از "دوستت دارم" توشونه؟ پس "دوستت دارم" مگه آدم از دلخوشي هاي اين زندگي چي ميخواد به جز حس هاي خوب دو نفره؟ دنيايي كه هر روز داره بي رحمي ميبينه، مطمئن باش به عشق ما افتخار ميكنه

#مهتاب
@textplace

هرچقدر زمان گذشت بيشتر مطمئن شدم توضيح دادن دردام به بقيه فقط اون‌ها رو توي خودم تكثير مي‌كنه، يهو سرت رو برمي‌گردوني اطرافت پُر ميشه از كسايي كه وقت تعريف دردات توي مغزشون فقط داشتن زندگي خودشون رو با تو روي يه ترازو مي‌ذاشتن و مقايسه مي‌كردن كه ببينن خودشون بدبخت‌ترن يا تو ، و تو با هر كلمه‌اي كه ميگي همينجوري داره توي تنت دردات بچه مي‌كنن.

#مرآ_جان
@textplace

تا حالا شده است
حرف هایت با یک نفر تمامی نداشته باشد؟!
تا حالا شده است نفهمی زمان
با چه سرعتی گذشته؟! و تا حالا شده است با یک نفر فقط بعد از چند کلمه حرف زدن خسته شوی و
دیگر دلت نخواهد به حرف زدن ادامه دهی؟!
دست خود آدم نیست!
بعضی ها عجیب به دل می نشینند
اصلا دل ات جذب دل اش میشود
رفیق دل اش میشود!
به عقیده ی من هرگاه حرف هایت
با آن یک نفر تمامی نداشت...
و آفتاب طلوع کرد و
 شما هنوز مشتاق به حرف زدن بودید...
شما فراموش نشدنی ترین
آدم های زندگی هم هستید

#محسن_دعاوی
@textplace

ما نسلِ حرف زدن جلوى آيينه ايم
تمامِ عاشق شدنمان
تمام درد و دلهايمان
تمامِ ديالوگهاى وقتِ قرارمان
تمامِ قُلدر بازيهايمان
تمامِ گلايه هايمان...
به موعدش كه ميرسد،
لال ميشويم
لال

#علي_قاضي_نظام
@textplace

برای هم نسلی های من شایعه ي کج بودن برج میلاد خبری آشناست
در عالم کودکی همیشه ترس داشتم برج میلاد سقوط كرده و آنتن های بالای برج از داخل پنجره ،وارد خانه ما شود.
آن روز ها برایم سوال بود چه میشود که همچین بنای عظیمی کج بالا ميرود؟!
خب حق داشتم!
تا آن زمان ساختمان سازی را اغلب درقالب لگو بازی های دوران کودکیم تجسم میکردم.
تا این که به مدرسه رفتم و فهمیدم در ساخت بنایی به بزرگي برج میلاد یک اشتباه میلیمتری كافي است تا تمام محاسبات بر هم بخورد!
گاهی اوقات به این فکر میکنم که اگر در ساخت بنایی به عظمت زندگي ، اشتباهی میلی متری همانند یک دروغ کوچک ،یک شوخی نابجا و يا یک سهل انگاری ناخواسته پیش آید چه عواقبی خواهد داشت؟!
شاید مشکل اصلی خیلی از ما در روابط اجتماعی مان همین اشتباهات کوچک باشد!
گفتن یک دروغ ساده به دوستی که توقع داریم عمری را در زیر سایه اعتمادش سپری کنیم، میتواند تمام محاسبات ما را به خطا بکشاند!
همه ی ما در طول زندگی روابط دوستانه ی زیادی را تجربه ميكنيم
روابط و دوستی های ما هر چقدر هم گرم و صمیمی ، اگر به چاشنی اعتماد مزین نباشد بمانند ساختمان های مجلل ،شاید خیلی زیبا بنظر بیایند اما هرگز نمیتوانیم آرامش را در کنار آنها تجربه کنیم !
#امين_خوشگواري
@textplace

میدونی تو این دنیا اگر پاک باشی،ازت به عنوان پاک کن استفاده میکنن...
برای پاک کردن کثیفیهای خودشون
تو ذره ذره کوچیک میشی...
سیاه میشی ...
تا کثیفی ها و اشتباهات و خطاهای یکی دیگرو پاک کنی...
تازه ....بعد چندوقت هم میفهمی که سیاهی و کثیفی تو وجود خودتم رسوب کرده و هیچ جورِ نمیتونی پاکش کنی....
به خاطر همین وقتی کسی بهم میگه تو آدم پاکی هستی میدونم یا پاک کنشو گم کرده یا پاک کنی تو زندگیش نداره....!

مرجان_میرمهدی

@TextPlace

گاهی باید با دیگران مثل خودشون رفتار کنیم لازم نیست همیشه مهربون باشیم
ما مهربون ها اونقدر به روی خودمون نمیاریم بد بودن هارو که طرفمون فکر میکنه واقعا نمی فهمیم
مهربونی بیش از حد به ما آسیب میزنه به روحمون به قلبمون به اعصابمون و ...
مهربونی هم مثل همه ی چیزای دیگه باید به جا و به اندازه باشه
گاهی لازمه به روی کسی بیاریم که چقدر آدم بدیه و یا چقدر بد رفتار میکنه و یا حتی بد حرف میزنه
بیاید یه بارم که شده به خودمون اهمیت بدیم و فکر نکنیم که اهمیت دادن به خودمون معنیش خودخواهی و غروره
بعضی آدما هستن که از صبوری و از،
از خودگذشتی و خوب بودن ما سو استفاده میکنن
فرقی نمیکنه که چقدر آدم به خیال خودشون مشهورین یا چقدر قدرتمندن
یک بار به روشون بیاریم که چقدر ازشون ناراحتیم و یا اصلا ازشون متنفریم
گاهی نباید رعایت کرد
گاهی نباید گذشت
گاهی نباید مهربون بود
یه دوست همیشه بهم میگفت مهربونی با حماقت خیلی فرق داره
امشب تازه فهمیدم که من مهربونم اما احمق نیستم

#سوده
@textplace

ما آدمها استاد حرف زدنیم؛
دوستش نداشته باش،
دلتنگش نباش،
اینقدر در برابرش ضعیف نباش،
به عکسش آنجور نگاه نکن،
جای خالیش را پر کن...
به عمل کردنِ خودمان که میرسد؛
با دلتنگی و بغض به عکسش زل میزنیم و تند تند زیر لب حروفی شبیه حروف دوستت دارم میچینیم کنارِ هم...
از جای خالی ای که پر نشده و نمیشود با یک عکس سه در چهار که زل زده توی چشم هایمان حرف میزنیم
و قول میدهیم اینبار حرف حرفِ همان آدمِ توی عکس باشد،
به شرطی که راه رفته را برگردد
به شرطی که یک روز دیگر طعم دنیایِ بی عطر تنش و هرمِ نفس هایش را به ما نچشاند...
ما آدمها اصولا خوب حرف میزنیم،
ولی پایِ عملمان بدجور میلنگد...

#فاطمه_جوادی
@textplace

عزیز جانم...
مگر میشود رؤیای زندگي با تو را به دست فراموشی بسپارم؟
رؤیایی که در تمام لحظات نبودنت،گرمابخش لحظات زندگی یخ زده ام است...
رؤیای زندگیمان در زیر سقف یک خانه ی کوچک،خانه ای با پنجره های آبی که روبه روی پنجره ها پُر از گلدان باشد...
خانه ای با یک آشپرخانه کوچک و یک میز گِرد چوبی دو نفره...
و هر روز عصر،روی صندلی هایمان بنشینیم،من برایت چایی بریزم و تو برایم از آن غزل های زیبایت بخوانی...
اصلا مگر ما جز دو فنجان چای و یک میز گرد چوبی و دستان هم،از این زندگی چه میخواهیم؟
#زهره_صوفی

@TextPlace

#طنز
.
ترامپ به همراه خونوادش با هواپیما از واشنگتن به نیویورک میرفتن ؛ ترامپ از داخل هواپیما به پایین نگاه میکنه و میگه : چطوره هزار دلار بندازم بیرون یه آمریکایی خوشحال شه ؟!
ملانیا میگه : اه عزیزم چرا ده هزار دلار نندازی تا ده تا آمریکایی خوشحال شن .
ایوانکا ( پسرش ) میگه : پدر بنظرم بهتره صدهزار دلار بندازی پایین تا اینجوری صدتا آمریکایی خوشحال شن
همین حین خلبان هواپیما میگه : چرا سه تاتون خودتونو نمیندازین پایین که یه کشور خوشحال شن ؟!
🏻


@TextPlace

من زادهء این زمان نیستم...
در من زنیست با صلابت با چادری گل گلی که به گمانم انقلابی کبیر زیر روسری اش بافته...
هرروز خانه را آب و جارو میکند و رخت چرک های افکار بی تو بودن را میشوید و زیر آفتاب ملایم حیاط پهن میکند و نگاهش را به در میبندد تا تو از در بیایی...
لب حوض مینشیند و دست بر لطافت انعکاس آبی آسمان میکشد و با آمدنت تلالو نور چشمهایش را به آسمان میفرستد تا خورشید جانی دوباره گیرد...
در من زنیست که دیوانه وار عاشقی بلد است
#فاطمه_نجاتی

@TextPlace

دلم می خواهد
جیب هایم را از نفس هایت پر کنم
و چشم هایم را از دیدنت
قطره های روی پیشانی
و خیسی روی لب ها را تا همیشه نگاه دارم
حتی زیر مردادترین تابستان
دلم می خواهد
نام تمام کوچه های شهر را عوض کنم
کوچه ی باران با تو
کوچه ی خنده با تو
کوچه ی شعر با تو
کوچه ی سیگار با تو ...
و نام کوچه ای که
شاهد تنهایی من بود را بگذارم
کوچه ی تنهایی با تو
تو
پسوند تمام پرسه های من است
و همه جا با من قدم می زند
حتی در تنهایی هایم

#جلال_حاجی_زاده
@caffeeshno

دست‌هایم را دور خودم حلقه زدم، حس می‌کردم بعد از مدت‌ها خودم را می‌بینم. سرد بودم، خیلی سرد. انگار سال‌ها کسی از من بیرون رفته باشد.
مادربزرگ همیشه می‌گفت: «ناشکر نباش، ممکن بود اتفاق بدتری بیفتد».
راست می‌گفت. از این بدتر هم می‌توانست اتفاق بیفتد. مثلا اینکه هیچوقت نمی‌آمدی. مثلا اینکه هرگز نمی‌دیدمت. مثلا اینکه حتی یک‌بارهم اسمم را صدا نمی‌زدی. من باید آدم خوشبختی بوده باشم که توانستم با تو قدم زدن را تجربه کنم.
که روزها به تو فکر کردم، که زمانی به من فکر می‌کردی.
نمی‌دانم آدم‌ها دقیقا از چه لحظه‌ای با هم غریبه می‌شوند، نمی‌دانم دقیقا از چه روزی دیگر نگران هم نیستند، اما تو هرچقدر هم که دورتر بروی، هرچقدر هم که نباشی، نمی‌توانی از خاطراتم گم بشوی. من می‌دانم و تو، حالا که می‌روی، دیگر هیچ‌کس نمی‌فهمد که زمانی من، پیدای پنهان در نوشته‌هایت بودم.. بودم!؟
*
«یک روز باید دست خودت را بگیری، آرزوهایت را کنار بگذاری و سال‌ها در کنار کسی که نیست زندگی کنی».

#پویا_جمشیدی
#خط‌نوشته‌ها @pouyajamshidi💠

ﻓﺮﻫﻨﮓ یعنی:
ﺑﭙﺬﯾﺮﯾﻢ ﮐﻪ وجود ﻫﺮ ﮐﺲ
ﺩﻭ ﺑﺨﺶ دﺍﺭﺩ...
ﺑﺨﺶ اول:
ﭼﯿﺰﻫﺎيى ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﻄﻮﺭ طبيعى ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺷﻮﻧﺪ...
ﺑﺨﺶ ﺩوم:
ﭼﯿﺰﻫﺎيى ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺭﺑطى ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ...

#براتراند_راسل
@sepideh_rashidi_ch

من عادت دارم جایزه بگیرم
البته اکثر اوقات هیچکس نبود که این کارو کنه
بیشتر خودم به خودم جایزه میدادم
بچه ک بودم از بقالی سر کوچه یه مشت شکلات میخریدم تو سوراخ سنبه های خونه قایم میکردم هروقت کار خوبی انجام میدادم میگشتم دنبال جایزم
دنیای جالبی داشتم برای خودم
هرچی بزرگتر شدم جایزه هام ارزشمندتر شدن
تا روزی که عشق رو توی قلبم احساس کردم
من جایزه میخواستم
بی بروبرگرد
و ارزشمند ترین چیز توی اون روزا بودن اون برای همیشه توی زندگیم بود
من اونو میخواستم
باید خوب درس پس میدادم تا به جایزم برسم
جایزه ای که دیگه فقط خودم تنها طالبش نبودم این بار پای قلبمم در میون بود
خوب درس پس دادم
اما چشم که باز کردم جایزه ای درکار نبود
اون روز بود که فهمیدم اشتباه رفتم
گاهی اوقات جایزه ها به درست درس پس دادن آلرژی دارن
البته من جایزمو گرفتم خیلی ارزشمندتر از حضور آدمی که موندن بلد نبود
اون خودش هیچ وقت نمیتونست انقدر ارزشمند باشه
رفتی بود ، من یه جایزه ی موندگار میخواستم
خاطره هاشو به قلبم هدیه دادم...

》مُژواژه《
#مژواژه
@textplace

برف ده سالگي بخاطر ادم برفي هايش
برف چهارده سالگي بخاطر اخبار و تعطيلي هايش
برف هجده سالگي را درست يادم نيست در ميان افكار يخ زده بودم
برف بيست سالگي قدم زدن هاي عاشقانه و رد پاهايم
برف بيست و پنج سالگي به بعد فقط سرد بود و سرد بود و سرد ...

@textplace

جلسه ی اول دادگاه هم استرس خاص خودش را دارد !
قاضی با هیبت خاصی می آید و مینشیند . زیر چشمی من را میدید و سر تکان میداد . صدای گرفته و بمش را داخل گلویش انداخت و من را صدا کرد تا توضیح دهم چه شد و چه نشد !
استرس داشتم ... مثل همیشه دستانم را روی هم میکشیدم ...
" آقای قاضی اول مسمومش کردم ! با عطری همیشه به خودش میزد !
آقای قاضی دوم با شال خفه اش کردم ! همانی که براش خریدم !
با کفش و مانتویش ست میکرد ! ... جناب قاضی او مرگش را به رخ من کشید تا برود ... فقط خواست تا برود ... رفت "
قاضی حرف هایم را قطع کرد ...
طبق آزمایش ها روی آستیک لباس شما آثار رنگ لاک بود ! روی شانه هایتان در زمان دستگیری ، موی ببند و مشکی بود ! این ها رو چگونه #توجیه میکنی؟
"جناب قاضی ... دستش در دستم بود و سرش به شانه هایم ...
جناب قاضی بوی عطرش در مشامم پر شده ! جنون را در خودم دیدم ... تهران هوایش مسموم به عطرش شده بود ... اصلا جناب قاضی گناه بقیه چه بود که دچار شوند؟ من کافی نبودم برای رنجش ؟ برای نبودنش من قربانی شوم کافیست ... وقتی کافه گردی میکردیم ، همه نگاهمان میکردند ... حسرتمان رو میخوردند ... جناب قاضی ... جناب قاضی من بی او مرگم نزدیک است ... جناب قاضی ...
قاضی کوبنده فریاد زد ...
"لحظه ی اعلام حکم است ...
شما محکوم به زندگی بدون فراموشی هستید "
دقیقا چیزی فراتر از یک سلول انفرادی ...


#علی_مردی
@textplace

سر صبی زنگ زد که بریم دانشگاه، درس و تحصیل و پیشرفت و اینا... هرچی گفتم قربون چشمات، سرده، منم که سرمایی، این سرماخوردگی کوفتی هم که سرِ نبودن دیروزت افتاده به جونم، بیا و دلبری کن، امروز رو بی‌خیال شو... بذار از پنجره کیف کنیم با برف. گفت: "نه، برف فقط وقتی که رو لباست میشینه قشنگه" :) دلبره دیگه، نفس که میکشه دلبری کردنش هم مشهود میشه.
سرد بود، قبلِ رفتن "کنار راننده تاکسیا یه تنی به آتیش زدیم.. ولی بازم هیچی دستاش نمی‌شد"

#چهرازی
@textplace