یک روزهایی می آیند
که از گفتنِ «خسته شدم » هم خسته می شویم!
یاد میگیریم که هیچکس در این دنیا
نمی تواند برای خستگی ما کاری کند ...
هیچ کس نمی تواند برای معشوقه ی از دست رفته ی مان،
شناسنامه ی المثنی گم شده یمان توی سفر
حقوق دو ماه عقب افتاده مان
استاد بداخلاقی که دو ترم متوالی حالمان را می گیرد
دندان های خراب عصب کشی نشده
و برای اینکه نوبت های دکترمان را همیشه آدم هایی با اسکناس های بیشتر مال خودشان کرده اند کاری کند
یک روزهایی می آیند که از گفتنِ خسته شدم هم خسته می شویم!
سعی میکنیم از آب پرتقال های خنکی که مامان دستمان می دهد لذت ببریم
از اینکه امروز ، گل های شمعدانی گل داده اند
از بوی خوب مایع لباسشویی روی آستین پیراهنمان
از نخ کردن سوزن مادر بزرگ و شنیدن قربان صدقه ها با لهجه ی شیرینش
از دیدن اینکه بابا، وسط آن افسردگی لعنتی
با گل زدن تیم مورد علاقه اش سر کیف می آید ...
دیگر از نق زدن خسته می شویم و
از صدای خنده ی بچه ها موقع سرسره بازی، هوا کردنِ بادکنکشان یا خریدن پشمک های هم قد خودشان توی شهر بازی چشم هایمان می خندند
یک روز
از گفتنِ آن همه خسته شدم خسته می شویم!
و سعی می کنیم حالمان را به حادثه ها، بهانه ها و لحظه های خوب گره بزنیم
یک روز ، از آن همه خسته بودن ها خسته می شویم
و این خستگی!
چه قدر خوب است ...
و این خستگی، چه قدر می چسبد ...

#الهه_سادات_موسوی
@textplace

باور كنيد ديوانگي تفسيـرِ او بود
ديوانگي تصويرِ او بود
ميخنديد
ديوانه ميشدم
اخم ميكرد
ديوانه ميشدم
من با تپش قلبش ديوانه ميشدم
عاشق بودم ؟
گمان نكنم
من جـز ديوانگي هيچ نداشتم
من يك ديوانه ي رو به افول در برابرِ عشق دست و پا زدم
و حال
اين صندلي كه ميرود و مـي آيد
لبخند اوست
كه ميرود
كه ميرود
و
وايييي بر ديوانگي

#بهاره_حصاري
@textplace

خاطرات را چگونه فراموش ميكني!؟
احتمالا ابتدا از پاره كردن نامه هاي عاشقانه و دور انداختن دستبندي كه نامت را اختصاصي بر پيكرش تراشيده بودم شروع ميكني!
شايد هم ابتدا به سراغ عكس هاي دونفره اي كه براي اثبات دوست داشتنم همه جا به اشتراك ميگذاشتي بروي...
عكس ها را ميتوان با يك اشاره حذف كرد...
تمام يادگاري ها را ميتوان دور انداخت...
لابد لاك قرمز جيغي كه دوست داشتي من به دستانت بكشم را هم از جلوي چشمانت دور ميكني...
و شايد ديگر خط چشم مصري نكشي...
ترانه هاي شبانه اي كه برايم ارسال ميكردي تا شبها با يك صدا بخوابيم هم قابل پاك شدن است...
اما با خاطره ها چه ميكني؟!
خيابان هاي شهر را چگونه ميخواهي خراب كني؟!
پارك ها را هم ميخواهي با خاك يكسان كني؟!
با درختان توتِ پارك انتهاي خيابان چه ميكني؟!
لابد با يك اره برقي به جان تمام درختان توت مي افتي تا كسي از ميوه هايش نچيند و خاطراتت را جان نبخشد...
حتما براي فراموش كردنم به زمين بازي و تماشا كردن بازي بچه ها فكر ميكني...
بگذار خيالت را راحت كنم
اگر بداني وقتي همراه دوستانت به تماشاي گل كوچيك مينشستي ...من دوان دوان از مدرسه مي آمدم تا از پشت نرده ها تو را تماشا كنم ...
ميفهمي كه ديگر در زمين بازي هم نميتواني فراموشم كني...
#امين_خوشگواري
@textplace

آدمایی که جای حرف زدن می نویسن، خطرناکن! درست مثل همون مصدومایی که خونریزی داخلی دارن و ناغافل خط ممتد، سوت می کشه رو مانیتور زندگیشون ... بی درد و بی علامت!

آدمایی که می نویسن مدت مدیدی توو سکوت بودن، توو انزوای دسته جمعی، از همونایی که مثل همون کلانتر کارتونی دوران بچگی مون،هیچکس نمی فهمه چی میگذره توو قلب طلایی یی که پشت ستاره ی حلبی چهره شون پنهون کردن...

آدمایی که می نویسن ، اونقدر می نویسن تا یه روز جوهر احساس شون خشک بشه و بعد خودشون می شن نقش اول قصه های ناتموم بقیه... درست مثل مجنون که اونقدر "مشق نام لیلا " کرد که بالاخره مرد! آره؛ مرد!
آدمایی که جای حرف زدن می نویسن، آلارم نمی دن؛ سوپاپ اطمینان هم ندارن.. فقط یهو می ریزن...کاملا یهو!

#ناهید_سعادتیان
@textplace

توماس: «توی این چهار سال هر بار که رقص تو رو دیدم، انگار داری زور میزنی که تمام حرکاتو کامل و درست انجام بدی. امّا تا حالا هیچوقت ندیدم که خودتو رها کنی. این همه انضباط واسه چیه؟»
نینا: «من فقط می‏خوام بی عیب و کامل باشم.»
توماس: «کمال این نیست که همش خودتو کنترل کنی. یه وقتایی لازمه که خودتو رها کنی. خودتو غافلگیر کن تا بتونی بقیه رو غافلگیر کنی.»

📼 قوی سیاه
🎬 دارن آرونوفسکی
#دیالوگ
@caffeeshno

یادمان باشد در ازای هرچیزی که از دست داده‌ایم، چیزی نیز به دست آورده‌ایم. بدون تاریکی، نمی‌شود ستاره‌ها را دید...
🌠

@AliTarighiChannel

تن پوشی ندارم به غیر از دستهایت
تمام تنم را بپوشان، رهایم نکن
این عریانی بدون دستهای تو حرام است
معصیتی ست که مجازاتش مرگ است
تمام تنم را بپوشان، موهایم، تنم، پاهایم
نمی خواهم چشمان نامحرمی تنم را ببیند
خودت را درون من بیانداز
به اندامم در آمیز
تا زنده ام رهایم نکن
تن پوشی ندارم
این عریانی معصیتی ست
که مجازاتش مرگ است

#جمانه_حداد

@textplace

@zhuanchannel
هم نقشه ی تهران را توی موبایلم دارم، هم نقشه ایران را و هم نقشه جهان؛

شب­ها پیش از اینکه بخوابم یکی یکی به همه آدمهای زندگیم سر میزنم...

از شرق تهران تا شمالغربی آن... شهرری، دارآباد، سلسبیل، خیابان نفت... روی خانه هر کدامشان که میرسم کمی مکث میکنم... شاید به پشت­بامشان نگاه می­کنم... کمابیش میدانم هر کدامشان در چه حالند... معمولا آماده برای خواب... بعضی­هاشان که عزیزترند حتی مسیر رفت­وآمد هرروزشان تا محل کار را هم دنبال می­کنم... رد پاهایشان روی کف خیابان­ها را توی نقشه نکشیده­اند... میدانم! اما خیالم راحت می­شود که فردا صبح که من خوابم هنوز خیابان­هائی هست که آنها را به زندگیشان وصل کند... که بتوانند قدم بزنند و آن بوئی را که فقط صبح­ها توی شهر میپیچد، حس کنند...

نقشه ایران را باز می­کنم... یک جائی وسط کویر به یک تکۀ خیلی کوچک از دلم سر می­زنم... مشهد را با عشق می­بوسم...
بعد یک­جائی که اسمش رو نقشه نیست... جائی در غرب... بعد شمال... روی مربع زرشکی رنگی که به نشانه آن شهر روی نقشه گذاشته­اند کمی می­مانم... با خودم فکر میکنم زیر این مربع زرشکی جائی کسی خوابیده که بخش مهمی از زندگی من است...

بعد نقشه جهان... اینجا خیلی آشنا ندارم که بهشان سر بزنم... نهایتا دوسه تائی بیشتر نیستند... این رنگ آبی اقیانوس دلم را می­لرزاند... همیشه برایم صدهزار کیلومتری که بین­ش خشکی باشد نزدیکتر از صدکیلومتری است که بین­ش آب باشد... روی شکل کج­وکوله­ای که مثلا مرزهای آن کشور است می­مانم و نگاه می­کنم... میدانم جائی زیر این لکه سبز یا بنفش یکی هست که دوستش دارم... احتمالا خواب نیست... احتمالا یاد من نیست... حتی اگر نگاهش به آسمان آن کشور هم بیفتند، نمیفهمد که من دارم از ان بالا نگاهش می­کنم...

هیچکدام اینها مهم نیست... مهم اینست که من هرشب به تک­تک کسانی که دوستشان دارم سر می­زنم... از دور نگاهشان می­کنم... گاهی دستی روی سقف خانه­شان، روی خیابان­شان، شهرشان یا کشورشان می­کشم و بهشان لبخند می­زنم... حتی اگر نبینند!

من هر شب جغرافیا را به مسخره می­گیرم و همه فاصله­ها را ریشخند می­کنم...
#مرحومه !

قصه از جايي شروع شد كه من توو هفت سالگي عاشق يه آدم برفي شدم.دكمه هايي كه به جاي چشاش گذاشته بودن فوق العاده بود.با يه شال و كلاه قرمز خيلي خيلي خوشگل!يادمه اون روز تازه برف قطع شده بود و آفتاب مي تابيد!رفتم و بغلش كردم.نمي دونم چند ساعت طول كشيد.اما اگه به من بود دلم ميخواست تا هميشه توو بغلم بمونه!
زندگي اما به گاهي به آدما درس هاي بزرگي ميده!درس هايي كه توو هيچ كتابي نميتوني يادشون بگيري!
داشتم مي گفتم.همينجوري كه آدم برفي توو بغلم بود و آفتاب مي تابيد متوجه اتفاقي شدم كه تا سال ها ذهنمو مشغول كرد!اونجا بود كه چيزي كه نبايد رو فهميدم...
تو همون آدم برفيه اي!خيلي دلم مي خواد بغلت كنم ولي...!مي ترسم آب بشي...ميترسم راتو بكشي بري...!

#كسرا_بختياريان
@textplace

مگه آدم از دلخوشي هاي دنيا چي ميخواد، وقتي صداي ناله هاي مردم صداي گوش دنيا رو كر ميكنه، وقتي با هركسي كه حرف ميزني اول از همه از غم هاش ميگه، وقتي به كسي لبخند ميزني اخم ميبيني، آدم كي و ميخواد از اين زندگي، جز اينكه يكي باشه که تو اوج خستگي كه ١٠ ساعته تو يه اتوبوس قراضه نشسته، بهش بگه دوسش داره، يكي رو ميخواد كه وقتي عينكش كثيفه، بي اجازه عينك و برداره و تميز كنه كه چشماي قشنگشو بهتر ببينه. مگه آدم تو اين روزاي سخت و نفس گير، كه هيچكس پشتيبان اون و كاراش نيست، چيزي به جز "مراقب خودت باش" و "تو ميتوني" ميخواد؟

دلخوشي كه فقط مال و پول نيست، همون لحظه ست كه بهت ميگه هر وقت ميبينمت از ته دلم خوشحالم، همون لحظه كه كاري نداره اين شالو از كجا خريدي فقط بهت ميگه چقدر اين رنگ بهت مياد، كاري نداره كه چقدر بهش اعتماد داري، همه جوره واست تكيه گاهه، تو اوج عصبانيت هات، حرفاتو گوش ميده و بهت وعده روز خوبو ميده، حتي اگه روز خوبه هم نياد تو دلت به حرفاش گرم ميشه.

آدم همينو ميخواد كه هر جا بره، بگه كه چقدر جات اينجا خاليه، كه آغوشش هر چند از راه دور اما گرم ترين جاي دنيا باشه، بگه درسته نمیتونم شعر بگم، ولی مگه همه این شعرایی که میگن چیزی بهتر از "دوستت دارم" توشونه؟ پس "دوستت دارم" مگه آدم از دلخوشي هاي اين زندگي چي ميخواد به جز حس هاي خوب دو نفره؟ دنيايي كه هر روز داره بي رحمي ميبينه، مطمئن باش به عشق ما افتخار ميكنه

#مهتاب
@textplace

هرچقدر زمان گذشت بيشتر مطمئن شدم توضيح دادن دردام به بقيه فقط اون‌ها رو توي خودم تكثير مي‌كنه، يهو سرت رو برمي‌گردوني اطرافت پُر ميشه از كسايي كه وقت تعريف دردات توي مغزشون فقط داشتن زندگي خودشون رو با تو روي يه ترازو مي‌ذاشتن و مقايسه مي‌كردن كه ببينن خودشون بدبخت‌ترن يا تو ، و تو با هر كلمه‌اي كه ميگي همينجوري داره توي تنت دردات بچه مي‌كنن.

#مرآ_جان
@textplace

تا حالا شده است
حرف هایت با یک نفر تمامی نداشته باشد؟!
تا حالا شده است نفهمی زمان
با چه سرعتی گذشته؟! و تا حالا شده است با یک نفر فقط بعد از چند کلمه حرف زدن خسته شوی و
دیگر دلت نخواهد به حرف زدن ادامه دهی؟!
دست خود آدم نیست!
بعضی ها عجیب به دل می نشینند
اصلا دل ات جذب دل اش میشود
رفیق دل اش میشود!
به عقیده ی من هرگاه حرف هایت
با آن یک نفر تمامی نداشت...
و آفتاب طلوع کرد و
 شما هنوز مشتاق به حرف زدن بودید...
شما فراموش نشدنی ترین
آدم های زندگی هم هستید

#محسن_دعاوی
@textplace

ما نسلِ حرف زدن جلوى آيينه ايم
تمامِ عاشق شدنمان
تمام درد و دلهايمان
تمامِ ديالوگهاى وقتِ قرارمان
تمامِ قُلدر بازيهايمان
تمامِ گلايه هايمان...
به موعدش كه ميرسد،
لال ميشويم
لال

#علي_قاضي_نظام
@textplace

برای هم نسلی های من شایعه ي کج بودن برج میلاد خبری آشناست
در عالم کودکی همیشه ترس داشتم برج میلاد سقوط كرده و آنتن های بالای برج از داخل پنجره ،وارد خانه ما شود.
آن روز ها برایم سوال بود چه میشود که همچین بنای عظیمی کج بالا ميرود؟!
خب حق داشتم!
تا آن زمان ساختمان سازی را اغلب درقالب لگو بازی های دوران کودکیم تجسم میکردم.
تا این که به مدرسه رفتم و فهمیدم در ساخت بنایی به بزرگي برج میلاد یک اشتباه میلیمتری كافي است تا تمام محاسبات بر هم بخورد!
گاهی اوقات به این فکر میکنم که اگر در ساخت بنایی به عظمت زندگي ، اشتباهی میلی متری همانند یک دروغ کوچک ،یک شوخی نابجا و يا یک سهل انگاری ناخواسته پیش آید چه عواقبی خواهد داشت؟!
شاید مشکل اصلی خیلی از ما در روابط اجتماعی مان همین اشتباهات کوچک باشد!
گفتن یک دروغ ساده به دوستی که توقع داریم عمری را در زیر سایه اعتمادش سپری کنیم، میتواند تمام محاسبات ما را به خطا بکشاند!
همه ی ما در طول زندگی روابط دوستانه ی زیادی را تجربه ميكنيم
روابط و دوستی های ما هر چقدر هم گرم و صمیمی ، اگر به چاشنی اعتماد مزین نباشد بمانند ساختمان های مجلل ،شاید خیلی زیبا بنظر بیایند اما هرگز نمیتوانیم آرامش را در کنار آنها تجربه کنیم !
#امين_خوشگواري
@textplace

میدونی تو این دنیا اگر پاک باشی،ازت به عنوان پاک کن استفاده میکنن...
برای پاک کردن کثیفیهای خودشون
تو ذره ذره کوچیک میشی...
سیاه میشی ...
تا کثیفی ها و اشتباهات و خطاهای یکی دیگرو پاک کنی...
تازه ....بعد چندوقت هم میفهمی که سیاهی و کثیفی تو وجود خودتم رسوب کرده و هیچ جورِ نمیتونی پاکش کنی....
به خاطر همین وقتی کسی بهم میگه تو آدم پاکی هستی میدونم یا پاک کنشو گم کرده یا پاک کنی تو زندگیش نداره....!

مرجان_میرمهدی

@TextPlace

گاهی باید با دیگران مثل خودشون رفتار کنیم لازم نیست همیشه مهربون باشیم
ما مهربون ها اونقدر به روی خودمون نمیاریم بد بودن هارو که طرفمون فکر میکنه واقعا نمی فهمیم
مهربونی بیش از حد به ما آسیب میزنه به روحمون به قلبمون به اعصابمون و ...
مهربونی هم مثل همه ی چیزای دیگه باید به جا و به اندازه باشه
گاهی لازمه به روی کسی بیاریم که چقدر آدم بدیه و یا چقدر بد رفتار میکنه و یا حتی بد حرف میزنه
بیاید یه بارم که شده به خودمون اهمیت بدیم و فکر نکنیم که اهمیت دادن به خودمون معنیش خودخواهی و غروره
بعضی آدما هستن که از صبوری و از،
از خودگذشتی و خوب بودن ما سو استفاده میکنن
فرقی نمیکنه که چقدر آدم به خیال خودشون مشهورین یا چقدر قدرتمندن
یک بار به روشون بیاریم که چقدر ازشون ناراحتیم و یا اصلا ازشون متنفریم
گاهی نباید رعایت کرد
گاهی نباید گذشت
گاهی نباید مهربون بود
یه دوست همیشه بهم میگفت مهربونی با حماقت خیلی فرق داره
امشب تازه فهمیدم که من مهربونم اما احمق نیستم

#سوده
@textplace

ما آدمها استاد حرف زدنیم؛
دوستش نداشته باش،
دلتنگش نباش،
اینقدر در برابرش ضعیف نباش،
به عکسش آنجور نگاه نکن،
جای خالیش را پر کن...
به عمل کردنِ خودمان که میرسد؛
با دلتنگی و بغض به عکسش زل میزنیم و تند تند زیر لب حروفی شبیه حروف دوستت دارم میچینیم کنارِ هم...
از جای خالی ای که پر نشده و نمیشود با یک عکس سه در چهار که زل زده توی چشم هایمان حرف میزنیم
و قول میدهیم اینبار حرف حرفِ همان آدمِ توی عکس باشد،
به شرطی که راه رفته را برگردد
به شرطی که یک روز دیگر طعم دنیایِ بی عطر تنش و هرمِ نفس هایش را به ما نچشاند...
ما آدمها اصولا خوب حرف میزنیم،
ولی پایِ عملمان بدجور میلنگد...

#فاطمه_جوادی
@textplace

عزیز جانم...
مگر میشود رؤیای زندگي با تو را به دست فراموشی بسپارم؟
رؤیایی که در تمام لحظات نبودنت،گرمابخش لحظات زندگی یخ زده ام است...
رؤیای زندگیمان در زیر سقف یک خانه ی کوچک،خانه ای با پنجره های آبی که روبه روی پنجره ها پُر از گلدان باشد...
خانه ای با یک آشپرخانه کوچک و یک میز گِرد چوبی دو نفره...
و هر روز عصر،روی صندلی هایمان بنشینیم،من برایت چایی بریزم و تو برایم از آن غزل های زیبایت بخوانی...
اصلا مگر ما جز دو فنجان چای و یک میز گرد چوبی و دستان هم،از این زندگی چه میخواهیم؟
#زهره_صوفی

@TextPlace

#طنز
.
ترامپ به همراه خونوادش با هواپیما از واشنگتن به نیویورک میرفتن ؛ ترامپ از داخل هواپیما به پایین نگاه میکنه و میگه : چطوره هزار دلار بندازم بیرون یه آمریکایی خوشحال شه ؟!
ملانیا میگه : اه عزیزم چرا ده هزار دلار نندازی تا ده تا آمریکایی خوشحال شن .
ایوانکا ( پسرش ) میگه : پدر بنظرم بهتره صدهزار دلار بندازی پایین تا اینجوری صدتا آمریکایی خوشحال شن
همین حین خلبان هواپیما میگه : چرا سه تاتون خودتونو نمیندازین پایین که یه کشور خوشحال شن ؟!
🏻


@TextPlace

من زادهء این زمان نیستم...
در من زنیست با صلابت با چادری گل گلی که به گمانم انقلابی کبیر زیر روسری اش بافته...
هرروز خانه را آب و جارو میکند و رخت چرک های افکار بی تو بودن را میشوید و زیر آفتاب ملایم حیاط پهن میکند و نگاهش را به در میبندد تا تو از در بیایی...
لب حوض مینشیند و دست بر لطافت انعکاس آبی آسمان میکشد و با آمدنت تلالو نور چشمهایش را به آسمان میفرستد تا خورشید جانی دوباره گیرد...
در من زنیست که دیوانه وار عاشقی بلد است
#فاطمه_نجاتی

@TextPlace

دلم می خواهد
جیب هایم را از نفس هایت پر کنم
و چشم هایم را از دیدنت
قطره های روی پیشانی
و خیسی روی لب ها را تا همیشه نگاه دارم
حتی زیر مردادترین تابستان
دلم می خواهد
نام تمام کوچه های شهر را عوض کنم
کوچه ی باران با تو
کوچه ی خنده با تو
کوچه ی شعر با تو
کوچه ی سیگار با تو ...
و نام کوچه ای که
شاهد تنهایی من بود را بگذارم
کوچه ی تنهایی با تو
تو
پسوند تمام پرسه های من است
و همه جا با من قدم می زند
حتی در تنهایی هایم

#جلال_حاجی_زاده
@caffeeshno