هر جمعه بابام به کلوپ محلمون می رفت و نوار بوکس محمد علی کلی و جورج فورمن رو کرایه می کرد، مسابقه قهرمانی جهان بود، ما با هم اون بازی رو هزار بار دیدیم، حرف نداشت.
اولش فورمن تا جایی که می خورد علی رو زد، هوک چپ، هوک راست، شکم، زیر چونه، اما علی چسبیده بود به رینگ و می گفت" نا امیدم کردی پسر!"
فورمن چپ می زد، علی می خندید، فورمن راست می زد، علی می رقصید، رقص پاش بی نظیر بود، این کارش باعث می شد فورمن عصبی تر شه، تا اینکه آخر سر علی با یه هوک راست جانانه فورمن رو ناک اوت کرد!
همیشه وقتی بازی تموم میشد بابام بهم می گفت: ضربه وحشتناکی بود ولی علی با این ضربه برنده نشد، چیزی که اون رو برنده کرد رقصیدن و خنده هاش بود...بعد نوار رو در میاورد و با خودش می گفت: بذار هرچقدر که می خوان ضربه هاشون رو بزنن، اما بخند، نذار فکر کنن که برنده میشن، نذار فکر کنن که برنده میشن...
#روزبه_معین
@textplace
اولش فورمن تا جایی که می خورد علی رو زد، هوک چپ، هوک راست، شکم، زیر چونه، اما علی چسبیده بود به رینگ و می گفت" نا امیدم کردی پسر!"
فورمن چپ می زد، علی می خندید، فورمن راست می زد، علی می رقصید، رقص پاش بی نظیر بود، این کارش باعث می شد فورمن عصبی تر شه، تا اینکه آخر سر علی با یه هوک راست جانانه فورمن رو ناک اوت کرد!
همیشه وقتی بازی تموم میشد بابام بهم می گفت: ضربه وحشتناکی بود ولی علی با این ضربه برنده نشد، چیزی که اون رو برنده کرد رقصیدن و خنده هاش بود...بعد نوار رو در میاورد و با خودش می گفت: بذار هرچقدر که می خوان ضربه هاشون رو بزنن، اما بخند، نذار فکر کنن که برنده میشن، نذار فکر کنن که برنده میشن...
#روزبه_معین
@textplace
این روزا بیشتر از همیشه بهت فکر می کنم
بیشتر خاطرات میاد جلوی چشمام،
انگار هرچقدر بیشتر بخوام خودمو بزنم به کوچه علی چپ سمج تر میشی، نگاهتو می بینم، خنده هات، دستات...
دستات همه زندگیم بود، چرا هیچوقت بهت نگفتم که چقدر دستاتو دوست دارم؟
کاش گفته بودم...
کاش می گفتم هیچ کس نمی تونست اینقدر عاشقم کنه. شاید باورت نشه ولی از هر ۱۰ نفری که می بینم، ۹ نفرشونو فکر می کنم تویی. یکبار یکی از کنارم گذشت من فکر کردم تویی اول وایستادم ببینم خودتی ولی چون چشمام ضعیف شده نتونستم تشخیص بدم واسه همین مجبور شدم بدوم تا بهش برسم.
اخ اگه تو بودی..
حتی یکبار یک زوجو دیدم که دست تو دست داشتن از رو به روم میومدن، تا وقتی که فهمیدم تو نیستی واقعا حس کردم قلبم نمی زنه.
چند روز پیش رفتم پیش روانپزشک، گفتم من دیونه نیستم. هیچ مشکلی هم ندارم، ولی یکی رو می بینم که می دونم نباید ببینم،
می گفت چرا نباید ببینی؟
گفتم چون خیلی وقته ولم کرده!
خیلی سوال پیچم کرد، از اخرم گفت باید درمان بشم، هفته ای یکبار برام وقت گذاشته که برم براش حرف بزنم تا خوب بشم.
اولین جلسش امروز بود، ولی نرفتم!
کی گفته من می خوام خوب بشم!
یعنی خوب بشم ولی تورو دیگه نبینم!
زنگ زدم گفتم ممنون من نمی خوام خوب بشم.
این روزا انگار به همین دیونگی عادت کردم،
به همینقدر داشتنت.
این روزا انگار
همین جایی
درست
کنار من...
#شری
@textplace
بیشتر خاطرات میاد جلوی چشمام،
انگار هرچقدر بیشتر بخوام خودمو بزنم به کوچه علی چپ سمج تر میشی، نگاهتو می بینم، خنده هات، دستات...
دستات همه زندگیم بود، چرا هیچوقت بهت نگفتم که چقدر دستاتو دوست دارم؟
کاش گفته بودم...
کاش می گفتم هیچ کس نمی تونست اینقدر عاشقم کنه. شاید باورت نشه ولی از هر ۱۰ نفری که می بینم، ۹ نفرشونو فکر می کنم تویی. یکبار یکی از کنارم گذشت من فکر کردم تویی اول وایستادم ببینم خودتی ولی چون چشمام ضعیف شده نتونستم تشخیص بدم واسه همین مجبور شدم بدوم تا بهش برسم.
اخ اگه تو بودی..
حتی یکبار یک زوجو دیدم که دست تو دست داشتن از رو به روم میومدن، تا وقتی که فهمیدم تو نیستی واقعا حس کردم قلبم نمی زنه.
چند روز پیش رفتم پیش روانپزشک، گفتم من دیونه نیستم. هیچ مشکلی هم ندارم، ولی یکی رو می بینم که می دونم نباید ببینم،
می گفت چرا نباید ببینی؟
گفتم چون خیلی وقته ولم کرده!
خیلی سوال پیچم کرد، از اخرم گفت باید درمان بشم، هفته ای یکبار برام وقت گذاشته که برم براش حرف بزنم تا خوب بشم.
اولین جلسش امروز بود، ولی نرفتم!
کی گفته من می خوام خوب بشم!
یعنی خوب بشم ولی تورو دیگه نبینم!
زنگ زدم گفتم ممنون من نمی خوام خوب بشم.
این روزا انگار به همین دیونگی عادت کردم،
به همینقدر داشتنت.
این روزا انگار
همین جایی
درست
کنار من...
#شری
@textplace
هر زمان کفش هایم را واکس میزنم به یاد کفاش پیر محله می افتم که هر روز در کنار دیوار بتنی منتهی به خیابان اصلی بساط پهن میکرد و در کنار فروش بند کفش به واکس زدن و تعمیر کفش ها با دستان بزرگ پینه بسته اش میپرداخت.
بیاد دارم پیرمرد چشمانش همیشه به سمت زمین دوخته شده بود و به کفش های عابرین زل میزد... به امید آنکه شاید صاحب کفشی پاره به سراغش بیاید ...
اما مشتري اول و آخر پیرمرد خودم بودم...
استثنائا در حوالی عید بود که کار پیرمرد رونق گرفت و با خوشحالی به من گفت:"خداروشکر...اگر با این روال پیش بره میتونم شب عیدی یه مهمونی بزرگ بدم و حاج خانومو که سه ساله زمین گیر شده رو کلی خوشحال کنم"
از فردای آن روز دیگر خبری از پیرمرد نداشتم ...
تا این که پس از پرس وجو از کسبه ی محل متوجه شدم پیرمرد کفاش قبل از طلوع سال نو غروبی همیشگی کرده است.
مرگ پیرمرد برایم خیلی ناراحت کننده بود چون به آخرین آرزویش که خوشحال کردن همسر زمینگیرش بود نرسید.
آن روز پیش خود گفتم ای کاش میتوانستم پیرمرد را به آخرین آرزویش برسانم
ولی هر جور که حساب میکردم خیلی دیر شده بود...!
حتی اگر تمام اعضای خانواده کفاش را دور هم جمع میکردم باز هم همسر پیرمرد نمیتوانست جای خالیش را با چیز دیگری پر کند!
یکروز وقتی تصادفی از کنار خیابان رد میشدم چشمم به جای خالی بساط کفاش افتاد
ناخودآگاه نگاهم به سمت کفش های مردم خیره شد و در رویایی عمیق فرورفتم...
رویایی که مطمئنا خیلی ها انتظارش را میکشند!
در رویایم دکه ای را تجسم کردم که بجای فروش روزنامه و یا چیپس و پوفک در آن خاطره به فروش میرسانند!
و مردم در آن تمام خاطراتی که انتظارش را میکشند را به بهایی گزاف خریداری میکنند...
برایم سوالی مطرح شد!
واقعا مردم حاضرند با پرداخت چه بهایی دوباره یک روز دیگر در کنار آنهایی که دوستشان دارند یا خانواده شان سپری کنند.
واقعا تجربه دنیای خاطرات چه بهایی دارد!!!
نمیدانم در دنیایی که همه کس و همه چیزخود را به بهایی میفروشند چرا تقویم و زمان به این اندازه درست کار اند و ذره ای دست از پا خطا نمیکنند
نمیدانم...واقعا نمیدانم چرا انسان ها پس از قرن ها تلاش در جهت رام کردن گردش زمان به این اندازه ناکام بوده اند
از کنار محل کار کفاش عبور کردم...چشمانم به رستوران سر خیابان افتاد یادم آمد روزهای پایان سال کفاش تا نیمه شب مشغول کار بود و میگفت شب را در کنار کارگران رستوران به صبح میرساند.
روزهای آخر سال پیرمرد کفاش به امید خوشحال کردن همسرش شبانه روز کار کرد و در آخر آرزوی میهمانی سال نو را بگور برد
اما اگر در شبهای آخر سال بجای تنها گذاشتن همسرش برای تامین هزینه های میهمانی در کنارش مینشست و به آغوشش میگرفت و نوازشش میکرد به حتم لبخند رضایت بیشتری بر چهره ی همسرش بیادگار میگذاشت.
#امين_خوشگواري
@textplace
بیاد دارم پیرمرد چشمانش همیشه به سمت زمین دوخته شده بود و به کفش های عابرین زل میزد... به امید آنکه شاید صاحب کفشی پاره به سراغش بیاید ...
اما مشتري اول و آخر پیرمرد خودم بودم...
استثنائا در حوالی عید بود که کار پیرمرد رونق گرفت و با خوشحالی به من گفت:"خداروشکر...اگر با این روال پیش بره میتونم شب عیدی یه مهمونی بزرگ بدم و حاج خانومو که سه ساله زمین گیر شده رو کلی خوشحال کنم"
از فردای آن روز دیگر خبری از پیرمرد نداشتم ...
تا این که پس از پرس وجو از کسبه ی محل متوجه شدم پیرمرد کفاش قبل از طلوع سال نو غروبی همیشگی کرده است.
مرگ پیرمرد برایم خیلی ناراحت کننده بود چون به آخرین آرزویش که خوشحال کردن همسر زمینگیرش بود نرسید.
آن روز پیش خود گفتم ای کاش میتوانستم پیرمرد را به آخرین آرزویش برسانم
ولی هر جور که حساب میکردم خیلی دیر شده بود...!
حتی اگر تمام اعضای خانواده کفاش را دور هم جمع میکردم باز هم همسر پیرمرد نمیتوانست جای خالیش را با چیز دیگری پر کند!
یکروز وقتی تصادفی از کنار خیابان رد میشدم چشمم به جای خالی بساط کفاش افتاد
ناخودآگاه نگاهم به سمت کفش های مردم خیره شد و در رویایی عمیق فرورفتم...
رویایی که مطمئنا خیلی ها انتظارش را میکشند!
در رویایم دکه ای را تجسم کردم که بجای فروش روزنامه و یا چیپس و پوفک در آن خاطره به فروش میرسانند!
و مردم در آن تمام خاطراتی که انتظارش را میکشند را به بهایی گزاف خریداری میکنند...
برایم سوالی مطرح شد!
واقعا مردم حاضرند با پرداخت چه بهایی دوباره یک روز دیگر در کنار آنهایی که دوستشان دارند یا خانواده شان سپری کنند.
واقعا تجربه دنیای خاطرات چه بهایی دارد!!!
نمیدانم در دنیایی که همه کس و همه چیزخود را به بهایی میفروشند چرا تقویم و زمان به این اندازه درست کار اند و ذره ای دست از پا خطا نمیکنند
نمیدانم...واقعا نمیدانم چرا انسان ها پس از قرن ها تلاش در جهت رام کردن گردش زمان به این اندازه ناکام بوده اند
از کنار محل کار کفاش عبور کردم...چشمانم به رستوران سر خیابان افتاد یادم آمد روزهای پایان سال کفاش تا نیمه شب مشغول کار بود و میگفت شب را در کنار کارگران رستوران به صبح میرساند.
روزهای آخر سال پیرمرد کفاش به امید خوشحال کردن همسرش شبانه روز کار کرد و در آخر آرزوی میهمانی سال نو را بگور برد
اما اگر در شبهای آخر سال بجای تنها گذاشتن همسرش برای تامین هزینه های میهمانی در کنارش مینشست و به آغوشش میگرفت و نوازشش میکرد به حتم لبخند رضایت بیشتری بر چهره ی همسرش بیادگار میگذاشت.
#امين_خوشگواري
@textplace
هیچ ابری باریدن را اجازه نمی گیرد از آسمان. دلش که بگیرد به هر گذار و رهگذاری برسد، می بارد! من شبیه ابری سرگردانم! بی اجازه می آیم، هوار می شوم روی این صفحه ی ساکت که سینه سپید کرده برای جوهرهای مجازی که خاطرش را مکدر می کنند. میشد که اجازه گرفت، میشد ابر نبود، گریان نبود، میشد خورشید بود که ساعت طلوع و غروبت را اعلام کنند و همیشه منتظرت باشند. چه پدیده ی عادی یی می‌شوی، روزمره و تکراری، اما آدم ها را اهلی این تکرار می‌کنی. من اما ترجیح می دهم ابر باشم. بی اجازه بیایم، گاه به گاه ... آسمان خیالتان را بارانی کنم...
کاش باران را دوست داشته باشید... بی چتر بیایید...
#روشنک
@textplace
کاش باران را دوست داشته باشید... بی چتر بیایید...
#روشنک
@textplace
تا وقتی من هستم، تو به هیچکس نیاز نداری دوستت داشته باشد!
من عوض تمام آدم هایی که هر روز از کنارت رد می شوند، با عجله، بی آنکه حتی تو را ببینند و شاید به تو تنه هم بزنند، دوستت دارم!
من جای کارگرهای ساختمان نیمه کاره ی توی کوچه تان دلم برایت لک می زند... جای همه آنهایی که تو را نمی شناسند، جای همه آنهایی که تو را می بینند، جای همه آنها که نمی بینند، من جای همه دوستت دارم!
من جای آنهایی که یک گوشه دیگر این دنیا زندگی میکنند و نمی دانند تو دقیقا "تمام دنیای منی" دوستت دارم!
من جای کودکی که نابینا متولد می شود، چشم می گردانم برای دیدنت! من عوض تمام آدم های روی زمین دلم برایت تنگ می شود.
من تنهای تنها، جای همه آن هایی که دوستت ندارند، می پرستمت !
"هیچکس" نمی تواند مثل من،
این همه ساده، برای کسی دیوانگی کند...
#نسترن_علیخانی
@textplace
من عوض تمام آدم هایی که هر روز از کنارت رد می شوند، با عجله، بی آنکه حتی تو را ببینند و شاید به تو تنه هم بزنند، دوستت دارم!
من جای کارگرهای ساختمان نیمه کاره ی توی کوچه تان دلم برایت لک می زند... جای همه آنهایی که تو را نمی شناسند، جای همه آنهایی که تو را می بینند، جای همه آنها که نمی بینند، من جای همه دوستت دارم!
من جای آنهایی که یک گوشه دیگر این دنیا زندگی میکنند و نمی دانند تو دقیقا "تمام دنیای منی" دوستت دارم!
من جای کودکی که نابینا متولد می شود، چشم می گردانم برای دیدنت! من عوض تمام آدم های روی زمین دلم برایت تنگ می شود.
من تنهای تنها، جای همه آن هایی که دوستت ندارند، می پرستمت !
"هیچکس" نمی تواند مثل من،
این همه ساده، برای کسی دیوانگی کند...
#نسترن_علیخانی
@textplace
چشمان تو وطن من است
شهرهای بسیار دارد
شهرهایش خانه های سبز
به خانه هایش کسی سر نمی‌زند
از پنجره هایش کسی سرک نمی‌کشد
درون چشمان تو وطنی آزاد است
هیچ دیکتاتوری حکومت نمی‌کند
مردمش آزادانه به خیابان می‌آیند
روی هم را می‌بوسند
عاشق هم می‌شوند
مردم چشمهای تو زندان نمی‌شناسند
در ساحل دریای آبی و زیبا نشسته‌اند
تازیانه نمی‌خورند
اعدام نمی‌شوند
مردم چشمهای تو یک دین دارند
وبه آن ایمان دارند
وطن من چشمهای توست
#انور_سلمان
@textplace
شهرهای بسیار دارد
شهرهایش خانه های سبز
به خانه هایش کسی سر نمی‌زند
از پنجره هایش کسی سرک نمی‌کشد
درون چشمان تو وطنی آزاد است
هیچ دیکتاتوری حکومت نمی‌کند
مردمش آزادانه به خیابان می‌آیند
روی هم را می‌بوسند
عاشق هم می‌شوند
مردم چشمهای تو زندان نمی‌شناسند
در ساحل دریای آبی و زیبا نشسته‌اند
تازیانه نمی‌خورند
اعدام نمی‌شوند
مردم چشمهای تو یک دین دارند
وبه آن ایمان دارند
وطن من چشمهای توست
#انور_سلمان
@textplace
از وقتی که رابطه ها از هیزمی تبدیل شدن به بنزینی؛ یه تنهایی بزرگ و عمیق به وجود اومده که بیشتر مردم رو داره غرق می کنه .
تا همین چند سال پیش رابطه ها هیزمی بودن. دو نفر باهم می رفتن هیزم جمع می کردن و با حوصله آتیش روشن می کردن و خودشون رو گرم می کردن .آتیش که رو به خاموشی می رفت یه هیزم توش می انداختن و اینجوری همیشه گرم بودن. حتی رو اون آتیش چای دم می کردن و چه لذتی داشت اون چای روی آتیش هیزمی. شنیدن صدای سوختن هیزم هم خوشایند بود.
الان اما کسی دیگه حوصله ی هیزم جمع کردن نداره ، کسی صبر نداره آتیش کم کم روشن شه و گرمش کنه. یه بنزین می ریزن و آتیش گُر می گیره و شعله می کشه و داغ میشن و بیشتر وقتامی سوزن و زده میشن و می رن پی کارشون.حوصله ی نشستن و تماشای قد کشیدن شعله ها رو ندارن. فوقش یه چای کیسه ای بدمزه بشه خورد کنار اون آتیش بنزینی! مگه چقدر میشه بنزین ریخت و گُر گرفت؟
#هایده_رحیمی
@textplace
تا همین چند سال پیش رابطه ها هیزمی بودن. دو نفر باهم می رفتن هیزم جمع می کردن و با حوصله آتیش روشن می کردن و خودشون رو گرم می کردن .آتیش که رو به خاموشی می رفت یه هیزم توش می انداختن و اینجوری همیشه گرم بودن. حتی رو اون آتیش چای دم می کردن و چه لذتی داشت اون چای روی آتیش هیزمی. شنیدن صدای سوختن هیزم هم خوشایند بود.
الان اما کسی دیگه حوصله ی هیزم جمع کردن نداره ، کسی صبر نداره آتیش کم کم روشن شه و گرمش کنه. یه بنزین می ریزن و آتیش گُر می گیره و شعله می کشه و داغ میشن و بیشتر وقتامی سوزن و زده میشن و می رن پی کارشون.حوصله ی نشستن و تماشای قد کشیدن شعله ها رو ندارن. فوقش یه چای کیسه ای بدمزه بشه خورد کنار اون آتیش بنزینی! مگه چقدر میشه بنزین ریخت و گُر گرفت؟
#هایده_رحیمی
@textplace
با احتیاط نه بگویید!
گاهی اوقات، در زندگی آدم های دور برتان روزهایی وجود دارد که شب کردن اش به تنهایی صبر ایوب می خواهد.
میدانی این روزها انگار هر ثانیه اش اندازه ی یک ساعت سونای خشک می گذرد، این روزها دقیقا دمویی از جهنم اند هر چقدر هم خودت را بپیچانی سر که می چرخانی می بینی فقط چند دقیقه ی ناقابل گذشته است،
گاهی اوقات فکر می کنی که مبادا این ساعت بی مروت باطری تمام کرده است. اصلا انگار ساعت با تو شوخی اش گرفته باشد.
روزهایی که کلافه ای، مثل آدمی که ده دقیقه است میگرن اش تمام شده کلافه ای و عبث ترین کار ممکن در دنیا این است که بخواهی تک و تنها از پس این روزها بر بیایی.
دلت می خواهد کسی باشد که حواست را از تو بگیرد و پنجره ی رو به خیابان را نیمه باز کند و به بیرون پرتابش کند.
روزهایی که درون خانه به طرز مصرانه ای راه میروی، از اتاق به سالن، از سالن به حال، و دوباره از حال به اتاق.
همیشه روزهایی هست که آدم های دور برتان نمی توانند تنهایی از پس اش بر بیایند. نه اینکه آنها ناتوان باشند، نه .. این روزها بیش از اندازه زورشان زیاد است
به نظرم نه گفتن مقوله ای است بسیار پیچیده
نباید به همین آسانی از آن عبور کرد، بعضی جاها باید صبر کرد، در چشمان آن طرف نگاه کرد. اصلا باید دید این آدمی که روبروی من ایستاده است طاقت نه شنیدن را دارد یا نه؟
باید دید چقدرِ دیگر توان ادامه دادن را دارد،
شاید این آخرین نه ای است که می تواند بشنود و بعد نابود می شود!
بعضی نه گفتن ها آنقدر حیاتی است که خودمان هم نمی دانیم.
" نه " علیرغم جُثه ی کوچک و نحیف اش کلمه ی است بسیار حیاتی. با احتیاط نه بگویید ، شاید آنروز شما قرار است فرشته ی نجات کسی باشید
همین.
#پويان_اوحدى
@textplace
گاهی اوقات، در زندگی آدم های دور برتان روزهایی وجود دارد که شب کردن اش به تنهایی صبر ایوب می خواهد.
میدانی این روزها انگار هر ثانیه اش اندازه ی یک ساعت سونای خشک می گذرد، این روزها دقیقا دمویی از جهنم اند هر چقدر هم خودت را بپیچانی سر که می چرخانی می بینی فقط چند دقیقه ی ناقابل گذشته است،
گاهی اوقات فکر می کنی که مبادا این ساعت بی مروت باطری تمام کرده است. اصلا انگار ساعت با تو شوخی اش گرفته باشد.
روزهایی که کلافه ای، مثل آدمی که ده دقیقه است میگرن اش تمام شده کلافه ای و عبث ترین کار ممکن در دنیا این است که بخواهی تک و تنها از پس این روزها بر بیایی.
دلت می خواهد کسی باشد که حواست را از تو بگیرد و پنجره ی رو به خیابان را نیمه باز کند و به بیرون پرتابش کند.
روزهایی که درون خانه به طرز مصرانه ای راه میروی، از اتاق به سالن، از سالن به حال، و دوباره از حال به اتاق.
همیشه روزهایی هست که آدم های دور برتان نمی توانند تنهایی از پس اش بر بیایند. نه اینکه آنها ناتوان باشند، نه .. این روزها بیش از اندازه زورشان زیاد است
به نظرم نه گفتن مقوله ای است بسیار پیچیده
نباید به همین آسانی از آن عبور کرد، بعضی جاها باید صبر کرد، در چشمان آن طرف نگاه کرد. اصلا باید دید این آدمی که روبروی من ایستاده است طاقت نه شنیدن را دارد یا نه؟
باید دید چقدرِ دیگر توان ادامه دادن را دارد،
شاید این آخرین نه ای است که می تواند بشنود و بعد نابود می شود!
بعضی نه گفتن ها آنقدر حیاتی است که خودمان هم نمی دانیم.
" نه " علیرغم جُثه ی کوچک و نحیف اش کلمه ی است بسیار حیاتی. با احتیاط نه بگویید ، شاید آنروز شما قرار است فرشته ی نجات کسی باشید
همین.
#پويان_اوحدى
@textplace
گاهی چه ساده و بی بهانه لبریز از یک شادی کوچک می شویم...
مثل کورسویی در عمق تاریک ها امید می بندیم به شعاعی که آمده تا گرمت کند...
مگر این تپیدن های گاه و بی گاه چه سهمی در بودن دارند که اینچنین وصل می شوی به زندگی... و بی آنکه حتی بدانی چرا...؟!
لبخند میزنی و‌گونه هایت سرخ می شوند...
حکایت دلم، حکایت دلم حکایت یوسف به چاه نشسته است. که تنها همصحبتش شعاع دوران آب کف چاه است... انگار که کاروانی از راه رسیده... یعنی می شود، سپیده که زد در راه رسیدن کنعان باشیم؟
#سارا
@textplace
مثل کورسویی در عمق تاریک ها امید می بندیم به شعاعی که آمده تا گرمت کند...
مگر این تپیدن های گاه و بی گاه چه سهمی در بودن دارند که اینچنین وصل می شوی به زندگی... و بی آنکه حتی بدانی چرا...؟!
لبخند میزنی و‌گونه هایت سرخ می شوند...
حکایت دلم، حکایت دلم حکایت یوسف به چاه نشسته است. که تنها همصحبتش شعاع دوران آب کف چاه است... انگار که کاروانی از راه رسیده... یعنی می شود، سپیده که زد در راه رسیدن کنعان باشیم؟
#سارا
@textplace
شاید فقط در خیابان او را ببینی و ساده از کنارش بگذری، یا تا یک جایی هم مسیر باشید؛یا همکلاسی و هم دانشگاهی و همسایه... اما فقط یک بار اتفاق می افتد که از بین همه ی این آدم ها یک نفر بشود آشنای یک عمر...
سخت ترین کار در دنیا همین است؛ که از بین همین غریبه ها یک دوست پیدا کنی...
کسی که دلش برای پستی بلندی های زندگی ات بسوزد؛ نه خواهرت باشد نه برادر و پدر و مادر؛ اما دلسوزت باشد...
افتاب زد و باران بارید توی خیابان زندگی دستت را رها نکند, بدانی یک نفر تا هرجای این دنیا هم قدمت خواهد بود...آدمی که به وفاداری اش لحظه ای نتوان شک کرد!
گوش هایش مثل صندوقی باشد که بعد از گفتن رازهایت کلیدش گم شود...
همین که بعد از افتادن از بلندترین ارتفاع خیالت از آمدن و بودنش راحت باشد... بدانی اگر همه ی دنیا جایت گذاشتند یک نفر سر قول تا آخر ماندنش هست...
بعد از بزرگترین اشتباه بدون هیچ توضیحی بتوانی سرت را جلویش بلند کنی و هیچوقت در نگاهش رنگ سرزنش نبینی...
باید با دقت از کنار ادم ها رد شد؛ با دقت به همکلاسی و هم دانشگاهی و همسایه نگاه کرد شاید او بین همین ادم ها باشد...
دوست یعنی همین، همین که یک نفر از بین این همه غریبه یک بار می آید و یک عمر می ماند...
#محدثه_رمضانی
@textplace
سخت ترین کار در دنیا همین است؛ که از بین همین غریبه ها یک دوست پیدا کنی...
کسی که دلش برای پستی بلندی های زندگی ات بسوزد؛ نه خواهرت باشد نه برادر و پدر و مادر؛ اما دلسوزت باشد...
افتاب زد و باران بارید توی خیابان زندگی دستت را رها نکند, بدانی یک نفر تا هرجای این دنیا هم قدمت خواهد بود...آدمی که به وفاداری اش لحظه ای نتوان شک کرد!
گوش هایش مثل صندوقی باشد که بعد از گفتن رازهایت کلیدش گم شود...
همین که بعد از افتادن از بلندترین ارتفاع خیالت از آمدن و بودنش راحت باشد... بدانی اگر همه ی دنیا جایت گذاشتند یک نفر سر قول تا آخر ماندنش هست...
بعد از بزرگترین اشتباه بدون هیچ توضیحی بتوانی سرت را جلویش بلند کنی و هیچوقت در نگاهش رنگ سرزنش نبینی...
باید با دقت از کنار ادم ها رد شد؛ با دقت به همکلاسی و هم دانشگاهی و همسایه نگاه کرد شاید او بین همین ادم ها باشد...
دوست یعنی همین، همین که یک نفر از بین این همه غریبه یک بار می آید و یک عمر می ماند...
#محدثه_رمضانی
@textplace
یک روزهایی می آیند
که از گفتنِ «خسته شدم » هم خسته می شویم!
یاد میگیریم که هیچکس در این دنیا
نمی تواند برای خستگی ما کاری کند ...
هیچ کس نمی تواند برای معشوقه ی از دست رفته ی مان،
شناسنامه ی المثنی گم شده یمان توی سفر
حقوق دو ماه عقب افتاده مان
استاد بداخلاقی که دو ترم متوالی حالمان را می گیرد
دندان های خراب عصب کشی نشده
و برای اینکه نوبت های دکترمان را همیشه آدم هایی با اسکناس های بیشتر مال خودشان کرده اند کاری کند
یک روزهایی می آیند که از گفتنِ خسته شدم هم خسته می شویم!
سعی میکنیم از آب پرتقال های خنکی که مامان دستمان می دهد لذت ببریم
از اینکه امروز ، گل های شمعدانی گل داده اند
از بوی خوب مایع لباسشویی روی آستین پیراهنمان
از نخ کردن سوزن مادر بزرگ و شنیدن قربان صدقه ها با لهجه ی شیرینش
از دیدن اینکه بابا، وسط آن افسردگی لعنتی
با گل زدن تیم مورد علاقه اش سر کیف می آید ...
دیگر از نق زدن خسته می شویم و
از صدای خنده ی بچه ها موقع سرسره بازی، هوا کردنِ بادکنکشان یا خریدن پشمک های هم قد خودشان توی شهر بازی چشم هایمان می خندند
یک روز
از گفتنِ آن همه خسته شدم خسته می شویم!
و سعی می کنیم حالمان را به حادثه ها، بهانه ها و لحظه های خوب گره بزنیم
یک روز ، از آن همه خسته بودن ها خسته می شویم
و این خستگی!
چه قدر خوب است ...
و این خستگی، چه قدر می چسبد ...
#الهه_سادات_موسوی
@textplace
که از گفتنِ «خسته شدم » هم خسته می شویم!
یاد میگیریم که هیچکس در این دنیا
نمی تواند برای خستگی ما کاری کند ...
هیچ کس نمی تواند برای معشوقه ی از دست رفته ی مان،
شناسنامه ی المثنی گم شده یمان توی سفر
حقوق دو ماه عقب افتاده مان
استاد بداخلاقی که دو ترم متوالی حالمان را می گیرد
دندان های خراب عصب کشی نشده
و برای اینکه نوبت های دکترمان را همیشه آدم هایی با اسکناس های بیشتر مال خودشان کرده اند کاری کند
یک روزهایی می آیند که از گفتنِ خسته شدم هم خسته می شویم!
سعی میکنیم از آب پرتقال های خنکی که مامان دستمان می دهد لذت ببریم
از اینکه امروز ، گل های شمعدانی گل داده اند
از بوی خوب مایع لباسشویی روی آستین پیراهنمان
از نخ کردن سوزن مادر بزرگ و شنیدن قربان صدقه ها با لهجه ی شیرینش
از دیدن اینکه بابا، وسط آن افسردگی لعنتی
با گل زدن تیم مورد علاقه اش سر کیف می آید ...
دیگر از نق زدن خسته می شویم و
از صدای خنده ی بچه ها موقع سرسره بازی، هوا کردنِ بادکنکشان یا خریدن پشمک های هم قد خودشان توی شهر بازی چشم هایمان می خندند
یک روز
از گفتنِ آن همه خسته شدم خسته می شویم!
و سعی می کنیم حالمان را به حادثه ها، بهانه ها و لحظه های خوب گره بزنیم
یک روز ، از آن همه خسته بودن ها خسته می شویم
و این خستگی!
چه قدر خوب است ...
و این خستگی، چه قدر می چسبد ...
#الهه_سادات_موسوی
@textplace
باور كنيد ديوانگي تفسيـرِ او بود
ديوانگي تصويرِ او بود
ميخنديد
ديوانه ميشدم
اخم ميكرد
ديوانه ميشدم
من با تپش قلبش ديوانه ميشدم
عاشق بودم ؟
گمان نكنم
من جـز ديوانگي هيچ نداشتم
من يك ديوانه ي رو به افول در برابرِ عشق دست و پا زدم
و حال
اين صندلي كه ميرود و مـي آيد
لبخند اوست
كه ميرود
كه ميرود
و
وايييي بر ديوانگي
#بهاره_حصاري
@textplace
ديوانگي تصويرِ او بود
ميخنديد
ديوانه ميشدم
اخم ميكرد
ديوانه ميشدم
من با تپش قلبش ديوانه ميشدم
عاشق بودم ؟
گمان نكنم
من جـز ديوانگي هيچ نداشتم
من يك ديوانه ي رو به افول در برابرِ عشق دست و پا زدم
و حال
اين صندلي كه ميرود و مـي آيد
لبخند اوست
كه ميرود
كه ميرود
و
وايييي بر ديوانگي
#بهاره_حصاري
@textplace
خاطرات را چگونه فراموش ميكني!؟
احتمالا ابتدا از پاره كردن نامه هاي عاشقانه و دور انداختن دستبندي كه نامت را اختصاصي بر پيكرش تراشيده بودم شروع ميكني!
شايد هم ابتدا به سراغ عكس هاي دونفره اي كه براي اثبات دوست داشتنم همه جا به اشتراك ميگذاشتي بروي...
عكس ها را ميتوان با يك اشاره حذف كرد...
تمام يادگاري ها را ميتوان دور انداخت...
لابد لاك قرمز جيغي كه دوست داشتي من به دستانت بكشم را هم از جلوي چشمانت دور ميكني...
و شايد ديگر خط چشم مصري نكشي...
ترانه هاي شبانه اي كه برايم ارسال ميكردي تا شبها با يك صدا بخوابيم هم قابل پاك شدن است...
اما با خاطره ها چه ميكني؟!
خيابان هاي شهر را چگونه ميخواهي خراب كني؟!
پارك ها را هم ميخواهي با خاك يكسان كني؟!
با درختان توتِ پارك انتهاي خيابان چه ميكني؟!
لابد با يك اره برقي به جان تمام درختان توت مي افتي تا كسي از ميوه هايش نچيند و خاطراتت را جان نبخشد...
حتما براي فراموش كردنم به زمين بازي و تماشا كردن بازي بچه ها فكر ميكني...
بگذار خيالت را راحت كنم
اگر بداني وقتي همراه دوستانت به تماشاي گل كوچيك مينشستي ...من دوان دوان از مدرسه مي آمدم تا از پشت نرده ها تو را تماشا كنم ...
ميفهمي كه ديگر در زمين بازي هم نميتواني فراموشم كني...
#امين_خوشگواري
@textplace
احتمالا ابتدا از پاره كردن نامه هاي عاشقانه و دور انداختن دستبندي كه نامت را اختصاصي بر پيكرش تراشيده بودم شروع ميكني!
شايد هم ابتدا به سراغ عكس هاي دونفره اي كه براي اثبات دوست داشتنم همه جا به اشتراك ميگذاشتي بروي...
عكس ها را ميتوان با يك اشاره حذف كرد...
تمام يادگاري ها را ميتوان دور انداخت...
لابد لاك قرمز جيغي كه دوست داشتي من به دستانت بكشم را هم از جلوي چشمانت دور ميكني...
و شايد ديگر خط چشم مصري نكشي...
ترانه هاي شبانه اي كه برايم ارسال ميكردي تا شبها با يك صدا بخوابيم هم قابل پاك شدن است...
اما با خاطره ها چه ميكني؟!
خيابان هاي شهر را چگونه ميخواهي خراب كني؟!
پارك ها را هم ميخواهي با خاك يكسان كني؟!
با درختان توتِ پارك انتهاي خيابان چه ميكني؟!
لابد با يك اره برقي به جان تمام درختان توت مي افتي تا كسي از ميوه هايش نچيند و خاطراتت را جان نبخشد...
حتما براي فراموش كردنم به زمين بازي و تماشا كردن بازي بچه ها فكر ميكني...
بگذار خيالت را راحت كنم
اگر بداني وقتي همراه دوستانت به تماشاي گل كوچيك مينشستي ...من دوان دوان از مدرسه مي آمدم تا از پشت نرده ها تو را تماشا كنم ...
ميفهمي كه ديگر در زمين بازي هم نميتواني فراموشم كني...
#امين_خوشگواري
@textplace
آدمایی که جای حرف زدن می نویسن، خطرناکن! درست مثل همون مصدومایی که خونریزی داخلی دارن و ناغافل خط ممتد، سوت می کشه رو مانیتور زندگیشون ... بی درد و بی علامت!
آدمایی که می نویسن مدت مدیدی توو سکوت بودن، توو انزوای دسته جمعی، از همونایی که مثل همون کلانتر کارتونی دوران بچگی مون،هیچکس نمی فهمه چی میگذره توو قلب طلایی یی که پشت ستاره ی حلبی چهره شون پنهون کردن...
آدمایی که می نویسن ، اونقدر می نویسن تا یه روز جوهر احساس شون خشک بشه و بعد خودشون می شن نقش اول قصه های ناتموم بقیه... درست مثل مجنون که اونقدر "مشق نام لیلا " کرد که بالاخره مرد! آره؛ مرد!
آدمایی که جای حرف زدن می نویسن، آلارم نمی دن؛ سوپاپ اطمینان هم ندارن.. فقط یهو می ریزن...کاملا یهو!
#ناهید_سعادتیان
@textplace
آدمایی که می نویسن مدت مدیدی توو سکوت بودن، توو انزوای دسته جمعی، از همونایی که مثل همون کلانتر کارتونی دوران بچگی مون،هیچکس نمی فهمه چی میگذره توو قلب طلایی یی که پشت ستاره ی حلبی چهره شون پنهون کردن...
آدمایی که می نویسن ، اونقدر می نویسن تا یه روز جوهر احساس شون خشک بشه و بعد خودشون می شن نقش اول قصه های ناتموم بقیه... درست مثل مجنون که اونقدر "مشق نام لیلا " کرد که بالاخره مرد! آره؛ مرد!
آدمایی که جای حرف زدن می نویسن، آلارم نمی دن؛ سوپاپ اطمینان هم ندارن.. فقط یهو می ریزن...کاملا یهو!
#ناهید_سعادتیان
@textplace
Forwarded from کافه اشنو
توماس: «توی این چهار سال هر بار که رقص تو رو دیدم، انگار داری زور میزنی که تمام حرکاتو کامل و درست انجام بدی. امّا تا حالا هیچوقت ندیدم که خودتو رها کنی. این همه انضباط واسه چیه؟»
نینا: «من فقط میخوام بی عیب و کامل باشم.»
توماس: «کمال این نیست که همش خودتو کنترل کنی. یه وقتایی لازمه که خودتو رها کنی. خودتو غافلگیر کن تا بتونی بقیه رو غافلگیر کنی.»
📼 قوی سیاه
🎬 دارن آرونوفسکی
#دیالوگ
@caffeeshno
نینا: «من فقط میخوام بی عیب و کامل باشم.»
توماس: «کمال این نیست که همش خودتو کنترل کنی. یه وقتایی لازمه که خودتو رها کنی. خودتو غافلگیر کن تا بتونی بقیه رو غافلگیر کنی.»
📼 قوی سیاه
🎬 دارن آرونوفسکی
#دیالوگ
@caffeeshno
Forwarded from Silent Deep
یادمان باشد در ازای هرچیزی که از دست داده‌ایم، چیزی نیز به دست آورده‌ایم. بدون تاریکی، نمی‌شود ستاره‌ها را دید...
🌠
@AliTarighiChannel
🌠
@AliTarighiChannel
تن پوشی ندارم به غیر از دستهایت
تمام تنم را بپوشان، رهایم نکن
این عریانی بدون دستهای تو حرام است
معصیتی ست که مجازاتش مرگ است
تمام تنم را بپوشان، موهایم، تنم، پاهایم
نمی خواهم چشمان نامحرمی تنم را ببیند
خودت را درون من بیانداز
به اندامم در آمیز
تا زنده ام رهایم نکن
تن پوشی ندارم
این عریانی معصیتی ست
که مجازاتش مرگ است
#جمانه_حداد
@textplace
تمام تنم را بپوشان، رهایم نکن
این عریانی بدون دستهای تو حرام است
معصیتی ست که مجازاتش مرگ است
تمام تنم را بپوشان، موهایم، تنم، پاهایم
نمی خواهم چشمان نامحرمی تنم را ببیند
خودت را درون من بیانداز
به اندامم در آمیز
تا زنده ام رهایم نکن
تن پوشی ندارم
این عریانی معصیتی ست
که مجازاتش مرگ است
#جمانه_حداد
@textplace
Forwarded from مجله هنرى ژوان🕊
@zhuanchannel
هم نقشه ی تهران را توی موبایلم دارم، هم نقشه ایران را و هم نقشه جهان؛
شبها پیش از اینکه بخوابم یکی یکی به همه آدمهای زندگیم سر میزنم...
از شرق تهران تا شمالغربی آن... شهرری، دارآباد، سلسبیل، خیابان نفت... روی خانه هر کدامشان که میرسم کمی مکث میکنم... شاید به پشتبامشان نگاه میکنم... کمابیش میدانم هر کدامشان در چه حالند... معمولا آماده برای خواب... بعضیهاشان که عزیزترند حتی مسیر رفتوآمد هرروزشان تا محل کار را هم دنبال میکنم... رد پاهایشان روی کف خیابانها را توی نقشه نکشیدهاند... میدانم! اما خیالم راحت میشود که فردا صبح که من خوابم هنوز خیابانهائی هست که آنها را به زندگیشان وصل کند... که بتوانند قدم بزنند و آن بوئی را که فقط صبحها توی شهر میپیچد، حس کنند...
نقشه ایران را باز میکنم... یک جائی وسط کویر به یک تکۀ خیلی کوچک از دلم سر میزنم... مشهد را با عشق میبوسم...
بعد یکجائی که اسمش رو نقشه نیست... جائی در غرب... بعد شمال... روی مربع زرشکی رنگی که به نشانه آن شهر روی نقشه گذاشتهاند کمی میمانم... با خودم فکر میکنم زیر این مربع زرشکی جائی کسی خوابیده که بخش مهمی از زندگی من است...
بعد نقشه جهان... اینجا خیلی آشنا ندارم که بهشان سر بزنم... نهایتا دوسه تائی بیشتر نیستند... این رنگ آبی اقیانوس دلم را میلرزاند... همیشه برایم صدهزار کیلومتری که بینش خشکی باشد نزدیکتر از صدکیلومتری است که بینش آب باشد... روی شکل کجوکولهای که مثلا مرزهای آن کشور است میمانم و نگاه میکنم... میدانم جائی زیر این لکه سبز یا بنفش یکی هست که دوستش دارم... احتمالا خواب نیست... احتمالا یاد من نیست... حتی اگر نگاهش به آسمان آن کشور هم بیفتند، نمیفهمد که من دارم از ان بالا نگاهش میکنم...
هیچکدام اینها مهم نیست... مهم اینست که من هرشب به تکتک کسانی که دوستشان دارم سر میزنم... از دور نگاهشان میکنم... گاهی دستی روی سقف خانهشان، روی خیابانشان، شهرشان یا کشورشان میکشم و بهشان لبخند میزنم... حتی اگر نبینند!
من هر شب جغرافیا را به مسخره میگیرم و همه فاصلهها را ریشخند میکنم...
#مرحومه !
هم نقشه ی تهران را توی موبایلم دارم، هم نقشه ایران را و هم نقشه جهان؛
شبها پیش از اینکه بخوابم یکی یکی به همه آدمهای زندگیم سر میزنم...
از شرق تهران تا شمالغربی آن... شهرری، دارآباد، سلسبیل، خیابان نفت... روی خانه هر کدامشان که میرسم کمی مکث میکنم... شاید به پشتبامشان نگاه میکنم... کمابیش میدانم هر کدامشان در چه حالند... معمولا آماده برای خواب... بعضیهاشان که عزیزترند حتی مسیر رفتوآمد هرروزشان تا محل کار را هم دنبال میکنم... رد پاهایشان روی کف خیابانها را توی نقشه نکشیدهاند... میدانم! اما خیالم راحت میشود که فردا صبح که من خوابم هنوز خیابانهائی هست که آنها را به زندگیشان وصل کند... که بتوانند قدم بزنند و آن بوئی را که فقط صبحها توی شهر میپیچد، حس کنند...
نقشه ایران را باز میکنم... یک جائی وسط کویر به یک تکۀ خیلی کوچک از دلم سر میزنم... مشهد را با عشق میبوسم...
بعد یکجائی که اسمش رو نقشه نیست... جائی در غرب... بعد شمال... روی مربع زرشکی رنگی که به نشانه آن شهر روی نقشه گذاشتهاند کمی میمانم... با خودم فکر میکنم زیر این مربع زرشکی جائی کسی خوابیده که بخش مهمی از زندگی من است...
بعد نقشه جهان... اینجا خیلی آشنا ندارم که بهشان سر بزنم... نهایتا دوسه تائی بیشتر نیستند... این رنگ آبی اقیانوس دلم را میلرزاند... همیشه برایم صدهزار کیلومتری که بینش خشکی باشد نزدیکتر از صدکیلومتری است که بینش آب باشد... روی شکل کجوکولهای که مثلا مرزهای آن کشور است میمانم و نگاه میکنم... میدانم جائی زیر این لکه سبز یا بنفش یکی هست که دوستش دارم... احتمالا خواب نیست... احتمالا یاد من نیست... حتی اگر نگاهش به آسمان آن کشور هم بیفتند، نمیفهمد که من دارم از ان بالا نگاهش میکنم...
هیچکدام اینها مهم نیست... مهم اینست که من هرشب به تکتک کسانی که دوستشان دارم سر میزنم... از دور نگاهشان میکنم... گاهی دستی روی سقف خانهشان، روی خیابانشان، شهرشان یا کشورشان میکشم و بهشان لبخند میزنم... حتی اگر نبینند!
من هر شب جغرافیا را به مسخره میگیرم و همه فاصلهها را ریشخند میکنم...
#مرحومه !
قصه از جايي شروع شد كه من توو هفت سالگي عاشق يه آدم برفي شدم.دكمه هايي كه به جاي چشاش گذاشته بودن فوق العاده بود.با يه شال و كلاه قرمز خيلي خيلي خوشگل!يادمه اون روز تازه برف قطع شده بود و آفتاب مي تابيد!رفتم و بغلش كردم.نمي دونم چند ساعت طول كشيد.اما اگه به من بود دلم ميخواست تا هميشه توو بغلم بمونه!
زندگي اما به گاهي به آدما درس هاي بزرگي ميده!درس هايي كه توو هيچ كتابي نميتوني يادشون بگيري!
داشتم مي گفتم.همينجوري كه آدم برفي توو بغلم بود و آفتاب مي تابيد متوجه اتفاقي شدم كه تا سال ها ذهنمو مشغول كرد!اونجا بود كه چيزي كه نبايد رو فهميدم...
تو همون آدم برفيه اي!خيلي دلم مي خواد بغلت كنم ولي...!مي ترسم آب بشي...ميترسم راتو بكشي بري...!
#كسرا_بختياريان
@textplace
زندگي اما به گاهي به آدما درس هاي بزرگي ميده!درس هايي كه توو هيچ كتابي نميتوني يادشون بگيري!
داشتم مي گفتم.همينجوري كه آدم برفي توو بغلم بود و آفتاب مي تابيد متوجه اتفاقي شدم كه تا سال ها ذهنمو مشغول كرد!اونجا بود كه چيزي كه نبايد رو فهميدم...
تو همون آدم برفيه اي!خيلي دلم مي خواد بغلت كنم ولي...!مي ترسم آب بشي...ميترسم راتو بكشي بري...!
#كسرا_بختياريان
@textplace
مگه آدم از دلخوشي هاي دنيا چي ميخواد، وقتي صداي ناله هاي مردم صداي گوش دنيا رو كر ميكنه، وقتي با هركسي كه حرف ميزني اول از همه از غم هاش ميگه، وقتي به كسي لبخند ميزني اخم ميبيني، آدم كي و ميخواد از اين زندگي، جز اينكه يكي باشه که تو اوج خستگي كه ١٠ ساعته تو يه اتوبوس قراضه نشسته، بهش بگه دوسش داره، يكي رو ميخواد كه وقتي عينكش كثيفه، بي اجازه عينك و برداره و تميز كنه كه چشماي قشنگشو بهتر ببينه. مگه آدم تو اين روزاي سخت و نفس گير، كه هيچكس پشتيبان اون و كاراش نيست، چيزي به جز "مراقب خودت باش" و "تو ميتوني" ميخواد؟
دلخوشي كه فقط مال و پول نيست، همون لحظه ست كه بهت ميگه هر وقت ميبينمت از ته دلم خوشحالم، همون لحظه كه كاري نداره اين شالو از كجا خريدي فقط بهت ميگه چقدر اين رنگ بهت مياد، كاري نداره كه چقدر بهش اعتماد داري، همه جوره واست تكيه گاهه، تو اوج عصبانيت هات، حرفاتو گوش ميده و بهت وعده روز خوبو ميده، حتي اگه روز خوبه هم نياد تو دلت به حرفاش گرم ميشه.
آدم همينو ميخواد كه هر جا بره، بگه كه چقدر جات اينجا خاليه، كه آغوشش هر چند از راه دور اما گرم ترين جاي دنيا باشه، بگه درسته نمیتونم شعر بگم، ولی مگه همه این شعرایی که میگن چیزی بهتر از "دوستت دارم" توشونه؟ پس "دوستت دارم" مگه آدم از دلخوشي هاي اين زندگي چي ميخواد به جز حس هاي خوب دو نفره؟ دنيايي كه هر روز داره بي رحمي ميبينه، مطمئن باش به عشق ما افتخار ميكنه
#مهتاب
@textplace
دلخوشي كه فقط مال و پول نيست، همون لحظه ست كه بهت ميگه هر وقت ميبينمت از ته دلم خوشحالم، همون لحظه كه كاري نداره اين شالو از كجا خريدي فقط بهت ميگه چقدر اين رنگ بهت مياد، كاري نداره كه چقدر بهش اعتماد داري، همه جوره واست تكيه گاهه، تو اوج عصبانيت هات، حرفاتو گوش ميده و بهت وعده روز خوبو ميده، حتي اگه روز خوبه هم نياد تو دلت به حرفاش گرم ميشه.
آدم همينو ميخواد كه هر جا بره، بگه كه چقدر جات اينجا خاليه، كه آغوشش هر چند از راه دور اما گرم ترين جاي دنيا باشه، بگه درسته نمیتونم شعر بگم، ولی مگه همه این شعرایی که میگن چیزی بهتر از "دوستت دارم" توشونه؟ پس "دوستت دارم" مگه آدم از دلخوشي هاي اين زندگي چي ميخواد به جز حس هاي خوب دو نفره؟ دنيايي كه هر روز داره بي رحمي ميبينه، مطمئن باش به عشق ما افتخار ميكنه
#مهتاب
@textplace
هرچقدر زمان گذشت بيشتر مطمئن شدم توضيح دادن دردام به بقيه فقط اون‌ها رو توي خودم تكثير ميكنه، يهو سرت رو برمي‌گردوني اطرافت پُر ميشه از كسايي كه وقت تعريف دردات توي مغزشون فقط داشتن زندگي خودشون رو با تو روي يه ترازو مي‌ذاشتن و مقايسه مي‌كردن كه ببينن خودشون بدبخت‌ترن يا تو ، و تو با هر كلمه‌اي كه ميگي همينجوري داره توي تنت دردات بچه مي‌كنن.
#مرآ_جان
@textplace
#مرآ_جان
@textplace