هيچكس مسئول برگرداندن ما به خود قبليمان نيست، هيچكس براي ما تاكسي نميگيرد كه برگرديم همان جايي در خودمان كه قبلا بوديم، همه مي آيند؛ همه چيز را در ما به هم ميريزند و مي روند، همه مي آيند به بهانه ي سروسامان دادن جاي همه چيز را عوض مي كنند، در را به هم مي زنند و مي روند! ما مي مانيم و حس هاي گمشده، حرف هاي گمشده، ما مي مانيم و قسمتي از خودمان كه توي هيچ كشو و روي هيچ ميزي پيدا نمي كنيم..

هيچكس ما را به خود قبليمان بر نمي گرداند، يك روزي حوالي چهل سالگي وقت گردگيري پشت يكي از كمد ها تكه اي از خودم را پيدا مي كنم هماني كه به اندازه ي يك دختر بيست ساله مي توانست عاشق باشد، توي روزهاي كسل كننده ي چهل سالگي ام با چند تار سفيد شده ي لاي موهايم، حتما تمام شب پا درد ميگيرم اگر بخواهم مثل آن موقع ها تمام كوچه را دنبالت بدوم و بخندم. آن روز شايد با پيازي كه پوست ميگيرم آن تكه از خودم را هم توي سطل بيندازم، پياز خورد كنم و از چشم هايم اشك بيايد ، به ياد سال هايي كه دوست داشتن را توي خودم گُم كرده بودم. به ياد سال هايي كه بيست ساله بودم و زانو هايم براي دويدن و خنديدن زُق زُق ميكرد ، چون تو جاي همه چيز را در من عوض كرده بودي و من پيدا نمي كردم كه نمي كردم خود بيست ساله ام را ، و آن موقع آن قسمت از من به چه كار منِ چهل ساله خواهد آمد؟

هيچكس ما را به خود قبليمان بر نمي گرداند ، ما يك جايي يك دفعه خودمان را گير مي آوريم كه دير است ،و لعنت به دير پيدا كردن.

#مرآ_جان
@textplace

ميداني!
هر آهنگي تجسمي از خاطرات را برايم به تصوير ميكشد...
اما براستي نميدانم آيا تو آن آهنگي بودي كه در وجودم خاطره ساز شد؟!
و يا آن خاطره بودي كه در من ترانه اي از عشق سرود...
#امين_خ
@textplace

من بايد برگردم به سي سال پيش ،
من آدم همون فيلماي مثلا پراكشن سياه و سفيد ،
همون فونوگرافي كه گوشه پذيرايي خاك خورده باشه ،
همون حوض پر از لجن و ترسناكي كه كسي جرئت نكنه بره سمتش ، اما من حياتشو دوس دارم زمستونو پاييزشو دوس دارم ، من يه دامن گل گلي تنم باشه و يه بلوز يقه دار پوشيده باشم و موهامو فرق وسط درست كنم ، باز كنم بريزم روي شونه هام .
بعد يهو صداي آژير بياد شهر شلوغ شه از آدمايي كه دارن فرار مي كنن ، از خودشون يا از مرگ نميدونم... بعد تو به خونه ي من پناه بياري ، همه بگن يه فراري اما من اسمشو ميزارم يه قهرمان !
از همون قهرماناي فيلماي پر اكشن سياه و سفيد ، اما واقعيش ... من اصلن آدم اين جهان مدرنيته نيستم ...
من بايد ايستگاه قبلي پياده ميشدم !


#مريم_ميرعظيمي

@backtothemoon
@backtothemoon

جمعه به جمعه
فصل به فصل
سپری شد . . !
اکنون ما مانده ایم
با زمستانی سرد
و جمعه هایی دلگیرتر
که نمیدانیم
دلتنگی های دل بخار گرفته را
به گردن کدامیک بیاندازیم . . .


#حاتمه_ابراهیم_زاده
@textplace

تموم ترس من برای تو اینه که توی باتلاق «چرا» ها گیر بیفتی. این چرخه ی روتین، بی رحمانه ترین بازی زندگی با ماست. دلم نمیخواد چشماتو آخر راه باز کنی و ببینی تمام چیزی که داری چند تا «چرا»ی از ازل تا ابد، بی جوابه: چرا هستم؟ چرا اینجام؟ چرا آدما اینطوری ان؟ چرا دنیا زشته؟ چرا نمی رسم؟

اینا تمومشون باتلاقن. تو همیشه جلوتو نگاه کن و تموم چرا ها رو چطور بشنو. آدما دلشون میخواد برای خودشون چرا هارو ردیف کنن تا بگن جبر زندگی امونشونو بریده، که نرسیدناشون فقط گردن خودشون نباشه، که طبیعت ما دنبال مقصر گشتنه...
من نمیگم جبری نیست من نمیگم از این جبر فرار کن، من میگم تو یکی انقد باهوش باش که وقتی ته دلت میدونی حریف جبرای زندگی نیستی، نذار تموم دنیاتو پر از گله کنن و توی شعاع بودن خودت باهاشون بجنگ. تو لب پرتگاهم نگو چرا من اینجام؟ بگو چطور از اینجا برم؟
اینطوری حتی اگه سقوط کنی تسلیم مطلقِ «چرا» های بی جواب نبودی. دلم نمیخواد به باختن عادت کنی، به دنبال مقصر گشتن، به جلو نرفتن...

#سپیده
@textplace

@zhuanchannel
توی کلاس ممنوع کرده بودم کسی جلوی پای من بلند شود. جلسه اول که اصلن کسی نفهمید من استادم. نیم ساعتی رفتم روی آخرین صندلی کلاس نشستم و به حرف هاشان گوش دادم. به دل‌نگرانی هایشان از استاد جدید، این که نمره می دهد یا نه. خوش اخلاق است یا پاچه می گیرد؟ ده را دوازده می دهد یا اینکه باید مثل فلان استاد براش چیز میز بخریم؟ یکی می گفت: «بذار ببینیم چندیه، پول میذاریم رو هم. نترسید بچه ها.» گفتم: «منم میتونم پول بدم؟» آن یکی با ویلچرش آمد جلو. پرسید: «دانشجوی جدیدی؟» گفتم: «نه اونطورها.» دستش را دراز کرد سمتم. انگشت هاش بطرز عجیبی کج و معوج بود. به سختی باهاش دست دادم. در واقع بیشتر نوک انگشت هاش رو گرفتم و تکان دادم.
یک بغضی گلویم را گرفت. از در کلاس رفتم بیرون. دویدم توی آموزش. گفتم : «من نمی تونم. نمی تونم تو این کلاس ها درس بدم. این بچه های معلول منو می کشن. دیوونه میشم.» زار زار گریه کردم. خوب که خالی شدم، یاد انگشت های به هم چسبیده پسرک افتادم. برگشتم توی کلاس. ایستادم پشت میز استاد. گفتم: «بچه ها من استادتونم.سلام.»

رنگشان پرید. چند تایی تکیه دادند به عصاها و بلند شدند. بقیه که روی ویلچر نشسته بودند، خودشان را تکان دادند به جلو. سرشان را خم تر کردند. گفتم: «من میخوام باهاتون دوست باشم. میشه؟» بعد گفتم: «درسته که استاد احترامش واجبه اما چینی ها یه ضرب المثل دارن که میگه: "اگه میخوای به استادت احترام بذاری، نمره A بگیر ازش."» دروغ گفته بودم. هیچ ضرب المثل چینی واقعی ای وجود نداشت. فقط دلم نمی خواست کسی جلوی پایم بلند شود یا حتا خودش را به راست و چپ تکان بدهد.

چند روز پیش، صفحه یکی از این بچه ها را می خواندم. دیدم که دانشجوی دکترا شده. دیدم که یک عکس انداخته از خودش با ویلچر، یک دسته گل بزرگ روی پاهاش گذاشته اند و غش غش می خندد. درست مثل آن روزی که نمره A را بهش دادم. ندادم، برچسب A را چسباندم روی دسته ویلچرش. هنوز همان A همانجا بود. این روزها با خودم حرف می زنم، حرف می زنم و حرف.
مرتب از خودم می پرسم که مرتضی، چی آوردی به سر خودت؟!

پ.ن:
یکی از دخترها پرسید: استاد، چطور می تونم عکس خودم را رتوش کنم؟ به چهره معصومش، پاهایی که به زحمت چسبانده شده بودند به هم، و به آن مانتوی قهوه ای که لکه های سیاهی از بزاق دهانش روی آن ریخته بود نگاه کردم. گفتم: یادت میدم اما صورت ماه تو روتوش نمی خواد. وقتی می خندید آب از کنار دهانش شره می کرد پایین. گفتم ببین، این خنده تو، بهترین روتوش دنیاس. حالا جلوی آینه که می ایستم با خودم می گویم که اگر خدا بدی های ما را رتوش نکرده بود، چه اوضاع مغلوبه ای داشتیم؟ کی ما را نگاه می کرد اصلن؟

#مرتضی_برزگر

یه جایی از زندگی هست که فقط یه رفیق میتونه کنارِ آدم بمونه ، همونجایی که بداخلاقی و پرخاشگری همرو ازت دور میکنه و بی حوصلگی مهمونِ ذهنِ پر آشوبت میشه ، همونجایی که خودتم از خودت خسته میشی و با ترس بهش میگی اگه توأم از پیشم بری من دیگه تمومم با خنده بغلت میکنه و بهت اطمینان میده که هست ، همونجایی که با بی میلی داری به حرفِ کسایی که ازشون دلِ خوشی نداری گوش میدی دستتو میکشه و به یه بهونه ای میبرتت که ازشون دور باشی و وقتی بهش میگی مرسی که نجاتم دادی لبخند میزنه و میگه خنگِ خودمی تو...
آره فقط یه رفیقِ که میتونه بفهمه چند وقته حالِت عوض شده و ازت بپرسه چرا و با اینکه پراکنده و پاره پوره براش توضیح میدی بگه همچین حسی رو تجربه کرده و دلتو اونقدرررر گرم کنه که حس کنی خورشیدو کنار خودت داری...
فقط یه رفیقِ که میگه چون درکت میکنم هرچقد دوس داری غٌر بزن ، کله پوک باش ، گریه کن و نترس من کنارت هستم ...
یه رفیقِ که با دیدن مِنوی گرونِ فلان رستوران میتونی بهش چشم غٌره بری و بگی پول ندارم و دوتایی کلی بخندید ...
یا اون روزایی که حالت خوش نیست و نمیتونی جوابِ کسی رو بدی فقط یه رفیق میتونه پٌشتت وایسته و جلوی دیگران ازت دفاع کنه...
این رفیق مثِ کف دست میشناستت ، میدونه شبا تا کِی بیداری ، روزا تا کِی خواب..
میدونه رژِ لبایِ روشن دوس نداری و فلان کِرِم به پوستت نمیسازه ، تو جمع باهات رمزی حرف میزنه و یهو دوتایی میزنید زیر خنده...
میذاره تیکه ی بزرگ ساندویچ مالِ تو باشه، برات گلِ سر میخره ، خواهر صدات میکنه ، میدونه از غذاها مثلا قیمه رو بیشتر از همه چی دوس داری ، به فلان خواستگارت چرا جواب منفی دادی و تارِ مویِ سفیدِ جلویِ موهات نشونه ی کدوم غمته..
من میگم این حق تموم آدماس که یه رفیقِ خوب داشته باشن ،
یکی که بتونن کنارش خودشون باشن ،
اونایی که ندارن باید حقشونو از دنیا بگیرن ...
تو حق منی رفیق ، میدونی؟! ....
حقِ منی!!

#نازنین
@textplace

مادرم دیروز میگفت: دختر!
دارد سنت بالا میرود باید ازدواج کنی
میگفت پسر عباس آقا خیلی پسر خوش برو روییست، دماغش را عمل نکرده و خیلی نجیب است.
فوق لیسانسش را تازه گرفته وکلی مرد زندگیست و اصلا هم فکر نمیکند از دماغ فیل افتاده، پدرش در مغازه فرش فروش ها دو دهنه مغازه دارد و کلی برای خودش اصل و نصب دارد.
میگفت از خداشه که جواب بله بدهی...
این ها را میگویم که اگر پس فردا شنیدی شده ام عروس عباس آقا بهت برنخورد.
اگر با پسر عباس آقا عروسی کنم زندگی آرامی خواهم داشت، صبح ها برایش صبحانه درست میکنم و راهییش میکنم و غروب ها در حالی که با دستان پر به خانه می آید و با باسن در را باز میکند..
باور کن این ها را نمیگویم که برگردی، این ها را میگویم تو ناراحت می شوی من عروس عباس آقا بشوم دلت تنگ میشود که از تجریش تا ونک را پیاده روی کنیم و با هم مسابقه بدهیم که به تمام عابرا سلام کنیم و از تعجب آدم ها از خنده ریسه برویم و دلتنگ میشویم گیم آف ترونز ببینیم و با هم خاطرات را مرور کنیم و با هم سلینجر بخوانیم.
من مطمینم پسر عباس آقا طاقت نمیاورد سه روز کنارم بنشیند گیم آف ترونز ببیند وبعدش بگوید فصل ششم را چرا نگرفتی؟
و من هم بگویم هنوز نساختنش، و او مطمینن هیچوقت مثل تو نمیگوید خاک بر سرشان با این فیلم ساختنشان.
اگر من عروس عباس آقا بشوم همه چیز خوب پیش میرود، فقط موهایم چند سالی زودتر سفید میشود، دلم بیشتر میگیرد و زودتر پیر میشوم... باور کن این ها را نمیگویم که تو برگردی، برگشتن تو اصلا چه دخلی به من دارد؟
فوقش این است چند سال زودتر دق میکنم و کمتر عروس عباس آقا میمانم..

#پریا_راقمی
@textplace

آیا می شود با یک بار زندگی کردن اشتباه نکرد؟ هرگز!هرگز نمی شود. یک بار زندگی کردن پر از سعی و خطاست. اما سوال این است که با چند بار زندگی کردن احتمال خطا صفر می شود؟ ده بار؟ صد بار؟ هزار بار؟ هزار بار کافی است؟ آیا تضمین می دهید که بعد از هزار بار زندگی کردن احتمال خطا صفر شود؟ یعنی هزارمین بار درست در مسیر دلخواهمان باشیم؟ بدون هيچ اشتباه و خطایی؟
من که میگویم امکان ندارد. غیرممکن است که حتی هزارمین بار هم اشتباه نکنیم. چرا که بعضی از "اشتباه های لعنتیمان" به بدترین شکل دوست داشتنی اند. آنقدر دوست داشتنی که هزار بار تجربه هم درستشان نمی کند. من یقین دارم ما صبح یکی از روزهای زندگی هزارممان از خواب بیدار می شویم و آماده می شویم تا دوباره اشتباهمان را تکرار کنیم. پس هرگز از بعضی از اشتباه هایتان پشیمان نشوید. بعضی اشتباه ها هزار بار هم که تکرار شوند اشتباه می مانند.

#فاضله_حسینی
@textplace

در این شهر هنوز کسانی هستند که وقتی از روبرو می آیند چهره شان در هم نیست و چین بر پیشانی ندارند و چشمانشان را هم پشت سیاهی شیشه عینک مخفی نکرده اند ...
چشم در چشم که می شوند لبخندی تحویلت می دهند ... و چه خوب می شود وقتی آرامش را در صورتشان می بینی هرچند ممکن است در دلشان آشوبی باشد ولی شادی ظاهرشان را از دیگران دریغ نمی کنند ...
مصیبت بالا تا پائین این شهر را فرا گرفته و انگار ارواحی سرگردان صبح به صبح از خانه ها بیرون می آیند و شب نشده دوباره می خزند داخل لانه هایشان و چه خوش می شود وقتی بین این ارواح سرگردان کسی را ببینی که هنوز لبخند می زند ...
چه خوب می شد اگر همدیگر را می دیدیم و لبخندی می زدیم . چه انرژی سرشاری هست در این لبخند ... زنی را می دیدی و بدون هیچ نیتی به او می گفتی : شما امروز زیباتر شده اید و او هم لبخندی می زد و یا مردی را می دیدی و می گفتی : امروز از همیشه برازنده ترید و ...
ایکاش در شهر من هیچکس گوشه خالی صندلی اتوبوس را انتخاب نمی کرد ، ایکاش در پیاده رو ها آدمها به همدیگر لبخند می زدند و ایکاش ...

و ایکاش زندگی را همیشه در روی خوشش می دیدیم !

#ای_لیا
@textplace

سلام استاد.
خواستم بگم نه کلاساتون رو کامل حضور داشتم، نه وقتی حضور داشتم حواسم به درس بود، نه پروژه تحویل دادم، نه واسه امتحان تونستم چیزی بخونم، نه مریض بودم، نه هیچی.
من فقط کمی خجالت کشیدم. موقع انتخاب رشته از خانواده خجالت کشیدم، موقع انتخاب واحد از همکلاسی ها، موقع هم گروه پیدا کردن از حرف و حدیث ها، موقع انتخاب لباسم از حراست. موقع رزرو غذا هم از خودم خجالت کشیدم. از یه دانشجویی که چند سال همه آرزوش قبولی کنکور بوده و با ورود به دانشگاه به تدریج سقف آرزوهاش رو سرش خراب میشه، از قضا خجالت بکشه جایی زبون به اعتراض باز کنه، چطور میشه توقع داشت سوالای تو در توی برگه ی شما رو جواب بده. من حتی نمره هم از شما نمی خوام. فقط خواستم برگه سفید تحویل ندم.
اسمم رو بالای برگه امتحانی ننوشتم، ولی میدونم می تونید پیدام کنید، اما اگه پیدا کردید هم خواهشا به روم نیارید، آخه خجالت میکشم.

#صادق_اسماعیلی
@textplace

من درگیر شده ام
در گیر شدن یعنی چه! ، یعنی به یک گوشه دنیا وصلت کرده باشند، مثل لباسی که روی بند رخت با گیره وصل شده. باد توی سرش میخورد، تکانش میدهد اما وصل است، کاری از دستش بر نمی آید.

من درگیر شده ام، وصل شده ام به یک زندگی که تغییر دادنش برایم سختم است، هیچ تلنگری هم آدمم نمیکند، دنیا مدام سیخونک میزند. زمانه تکانم می دهد اما من هنوز بین زمین و آسمان معلقم...
میترسم از روزی که باد آنقدر شدید شود که زمینم بزند، آنوقت جسم خاکی و زخم خورده ام سخت تر بلند خواهد شد، میترسم از روزی که جوری رها شوم که دیگر بلند شدن ممکن نباشد، میترسم و باید خودم قبل از تصمیم باد و باران و فلک با دستهای خودم گیره را باز کنم و به جانبی روم که می خواهم
اما نمیدانم چگونه؟ نمیدانم...
#نرگس_فیروزی

@TextPlace

@zhuanchannel

ثروتمندی از پنجره اتاقش به بیرون نگاه کرد و مردی را دید که در سطل زباله‌اش دنبال چیزی می‌گردد. گفت، خدا رو شکر فقیر نیستم.
مرد فقیر اطرافش را نگاه کرد و دیوانه‌ای با رفتار جنون‌آمیز در خیابان دید و گفت، خدا رو شکر دیوانه نیستم.
آن دیوانه در خیابان آمبولانسی دید که بیماری را حمل می‌کرد گفت، خدا رو شکر بیمار نیستم.
مریضی در بیمارستان دید که جنازه‌ای را به سرد خانه می‌برند. گفت، خدا رو شکر زنده‌ام.
فقط یک مرده نمی‌تواند از خدا تشکر کند.

چرا امروز از خدا تشکر نمی‌کنیم که یک روز دیگر به ما فرصت زندگی داده است؟

حتما باید برای اینکه زندگی را بهتر بفهمیم باید به بیمارستان و زندانو قبرستان برویم؟

که در بیمارستان بفهمیم که هیچ چیز زیباتر از تندرستی نیست.
در زندان ببینید که آزادی گرانبهاترین دارایی شماست.
در قبرستان درمی‌یابید که زندگی هیچ ارزشی ندارد.

دوست من، زمینی که امروز روی آن قدم می‌زنی فردا سقف‌مان خواهد بود.
پس بیایید برای همه چیز فروتن و سپاسگزار باشیم.چرا که هیچکس از این دنیا زنده بیرون نرفت.

هر جمعه بابام به کلوپ محلمون می رفت و نوار بوکس محمد علی کلی و جورج فورمن رو کرایه می کرد، مسابقه قهرمانی جهان بود، ما با هم اون بازی رو هزار بار دیدیم، حرف نداشت.
اولش فورمن تا جایی که می خورد علی رو زد، هوک چپ، هوک راست، شکم، زیر چونه، اما علی چسبیده بود به رینگ و می گفت" نا امیدم کردی پسر!"
فورمن چپ می زد، علی می خندید، فورمن راست می زد، علی می رقصید، رقص پاش بی نظیر بود، این کارش باعث می شد فورمن عصبی تر شه، تا اینکه آخر سر علی با یه هوک راست جانانه فورمن رو ناک اوت کرد!

همیشه وقتی بازی تموم میشد بابام بهم می گفت: ضربه وحشتناکی بود ولی علی با این ضربه برنده نشد، چیزی که اون رو برنده کرد رقصیدن و خنده هاش بود...بعد نوار رو در میاورد و با خودش می گفت: بذار هرچقدر که می خوان ضربه هاشون رو بزنن، اما بخند، نذار فکر کنن که برنده میشن، نذار فکر کنن که برنده میشن...

#روزبه_معین
@textplace

این روزا بیشتر از همیشه بهت فکر می کنم
بیشتر خاطرات میاد جلوی چشمام،
انگار هرچقدر بیشتر بخوام خودمو بزنم به کوچه علی چپ سمج تر میشی، نگاهتو می بینم، خنده هات، دستات...
دستات همه زندگیم بود، چرا هیچوقت بهت نگفتم که چقدر دستاتو دوست دارم؟
کاش گفته بودم...

کاش می گفتم هیچ کس نمی تونست اینقدر عاشقم کنه. شاید باورت نشه ولی از هر ۱۰ نفری که می بینم، ۹ نفرشونو فکر می کنم تویی. یکبار یکی از کنارم گذشت من فکر کردم تویی اول وایستادم ببینم خودتی ولی چون چشمام ضعیف شده نتونستم تشخیص بدم واسه همین مجبور شدم بدوم تا بهش برسم.
اخ اگه تو بودی..
حتی یکبار یک زوجو دیدم که دست تو دست داشتن از رو به روم میومدن، تا وقتی که فهمیدم تو نیستی واقعا حس کردم قلبم نمی زنه.

چند روز پیش رفتم پیش روانپزشک، گفتم من دیونه نیستم. هیچ مشکلی هم ندارم، ولی یکی رو می بینم که می دونم نباید ببینم،
می گفت چرا نباید ببینی؟
گفتم چون خیلی وقته ولم کرده!
خیلی سوال پیچم کرد، از اخرم گفت باید درمان بشم، هفته ای یکبار برام وقت گذاشته که برم براش حرف بزنم تا خوب بشم.

اولین جلسش امروز بود، ولی نرفتم!
کی گفته من می خوام خوب بشم!
یعنی خوب بشم ولی تورو دیگه نبینم!
زنگ زدم گفتم ممنون من نمی خوام خوب بشم.
این روزا انگار به همین دیونگی عادت کردم،
به همینقدر داشتنت.
این روزا انگار
همین جایی
درست
کنار من...

#شری
@textplace

هر زمان کفش هایم را واکس میزنم به یاد کفاش پیر محله می افتم که هر روز در کنار دیوار بتنی منتهی به خیابان اصلی بساط پهن میکرد و در کنار فروش بند کفش به واکس زدن و تعمیر کفش ها با دستان بزرگ پینه بسته اش میپرداخت.
بیاد دارم پیرمرد چشمانش همیشه به سمت زمین دوخته شده بود و به کفش های عابرین زل میزد... به امید آنکه شاید صاحب کفشی پاره به سراغش بیاید ...
اما مشتري اول و آخر پیرمرد خودم بودم...
استثنائا در حوالی عید بود که کار پیرمرد رونق گرفت و با خوشحالی به من گفت:"خداروشکر...اگر با این روال پیش بره میتونم شب عیدی یه مهمونی بزرگ بدم و حاج خانومو که سه ساله زمین گیر شده رو کلی خوشحال کنم"
از فردای آن روز دیگر خبری از پیرمرد نداشتم ...
تا این که پس از پرس وجو از کسبه ی محل متوجه شدم پیرمرد کفاش قبل از طلوع سال نو غروبی همیشگی کرده است.
مرگ پیرمرد برایم خیلی ناراحت کننده بود چون به آخرین آرزویش که خوشحال کردن همسر زمینگیرش بود نرسید.
آن روز پیش خود گفتم ای کاش میتوانستم پیرمرد را به آخرین آرزویش برسانم
ولی هر جور که حساب میکردم خیلی دیر شده بود...!
حتی اگر تمام اعضای خانواده کفاش را دور هم جمع میکردم باز هم همسر پیرمرد نمیتوانست جای خالیش را با چیز دیگری پر کند!
یکروز وقتی تصادفی از کنار خیابان رد میشدم چشمم به جای خالی بساط کفاش افتاد
ناخودآگاه نگاهم به سمت کفش های مردم خیره شد و در رویایی عمیق فرورفتم...
رویایی که مطمئنا خیلی ها انتظارش را میکشند!
در رویایم دکه ای را تجسم کردم که بجای فروش روزنامه و یا چیپس و پوفک در آن خاطره به فروش میرسانند!
و مردم در آن تمام خاطراتی که انتظارش را میکشند را به بهایی گزاف خریداری میکنند...
برایم سوالی مطرح شد!
واقعا مردم حاضرند با پرداخت چه بهایی دوباره یک روز دیگر در کنار آنهایی که دوستشان دارند یا خانواده شان سپری کنند.
واقعا تجربه دنیای خاطرات چه بهایی دارد!!!
نمیدانم در دنیایی که همه کس و همه چیزخود را به بهایی میفروشند چرا تقویم و زمان به این اندازه درست کار اند و ذره ای دست از پا خطا نمیکنند
نمیدانم...واقعا نمیدانم چرا انسان ها پس از قرن ها تلاش در جهت رام کردن گردش زمان به این اندازه ناکام بوده اند
از کنار محل کار کفاش عبور کردم...چشمانم به رستوران سر خیابان افتاد یادم آمد روزهای پایان سال کفاش تا نیمه شب مشغول کار بود و میگفت شب را در کنار کارگران رستوران به صبح میرساند.
روزهای آخر سال پیرمرد کفاش به امید خوشحال کردن همسرش شبانه روز کار کرد و در آخر آرزوی میهمانی سال نو را بگور برد
اما اگر در شبهای آخر سال بجای تنها گذاشتن همسرش برای تامین هزینه های میهمانی در کنارش مینشست و به آغوشش میگرفت و نوازشش میکرد به حتم لبخند رضایت بیشتری بر چهره ی همسرش بیادگار میگذاشت.
#امين_خوشگواري
@textplace

هیچ ابری باریدن را اجازه نمی گیرد از آسمان. دلش که بگیرد به هر گذار و رهگذاری برسد، می بارد! من شبیه ابری سرگردانم! بی اجازه می آیم، هوار می شوم روی این صفحه ی ساکت که سینه سپید کرده برای جوهرهای مجازی که خاطرش را مکدر می کنند. می‌شد که اجازه گرفت، می‌شد ابر نبود، گریان نبود، می‌شد خورشید بود که ساعت طلوع و غروبت را اعلام کنند و همیشه منتظرت باشند. چه پدیده ی عادی یی می‌شوی، روزمره و تکراری، اما آدم ها را اهلی این تکرار می‌کنی. من اما ترجیح می دهم ابر باشم. بی اجازه بیایم، گاه به گاه ... آسمان خیالتان را بارانی کنم...
کاش باران را دوست داشته باشید... بی چتر بیایید...

#روشنک
@textplace

تا وقتی من هستم، تو به هیچکس نیاز نداری دوستت داشته باشد!
من عوض تمام آدم هایی که هر روز از کنارت رد می شوند،‌ با عجله، بی آنکه حتی تو را ببینند و شاید به تو تنه هم بزنند، دوستت دارم!

من جای کارگرهای ساختمان نیمه کاره ی توی کوچه تان دلم برایت لک می زند... جای همه آنهایی که تو را نمی شناسند، جای همه آنهایی که تو را می بینند، جای همه آنها که نمی بینند، من جای همه دوستت دارم!
من جای آنهایی که یک گوشه دیگر این دنیا زندگی میکنند و نمی دانند تو دقیقا "تمام دنیای منی" دوستت دارم!

من جای کودکی که نابینا متولد می شود، چشم می گردانم برای دیدنت! من عوض تمام آدم های روی زمین دلم برایت تنگ می شود.
من تنهای تنها، جای همه آن هایی که دوستت ندارند، می پرستمت !

"هیچکس" نمی تواند مثل من،
این همه ساده، برای کسی دیوانگی کند... 

#نسترن_علیخانی 
@textplace

چشمان تو وطن من است
شهرهای بسیار دارد
شهرهایش خانه های سبز
به خانه هایش کسی سر نمی‌زند
از پنجره هایش کسی سرک نمی‌کشد

درون چشمان تو وطنی آزاد است
هیچ دیکتاتوری حکومت نمی‌کند
مردمش آزادانه به خیابان می‌آیند
روی هم را می‌بوسند
عاشق هم می‌شوند
مردم چشمهای تو زندان نمی‌شناسند
در ساحل دریای آبی و زیبا نشسته‌اند
تازیانه نمی‌خورند
اعدام نمی‌شوند

مردم چشمهای تو یک دین دارند
وبه آن ایمان دارند
وطن من چشمهای توست 


#انور_سلمان
@textplace

از وقتی که رابطه ها از هیزمی تبدیل شدن به بنزینی؛ یه تنهایی بزرگ و عمیق به وجود اومده که بیشتر مردم رو داره غرق می کنه .

تا همین چند سال پیش رابطه ها هیزمی بودن. دو نفر باهم می رفتن هیزم جمع می کردن و با حوصله آتیش روشن می کردن و خودشون رو گرم می کردن .آتیش که رو به خاموشی می رفت یه هیزم توش می انداختن و اینجوری همیشه گرم بودن. حتی رو اون آتیش چای دم می کردن و چه لذتی داشت اون چای روی آتیش هیزمی. شنیدن صدای سوختن هیزم هم خوشایند بود.

الان اما کسی دیگه حوصله ی هیزم جمع کردن نداره ، کسی صبر نداره آتیش کم کم روشن شه و گرمش کنه. یه بنزین می ریزن و آتیش گُر می گیره و شعله می کشه و داغ میشن و بیشتر وقتامی سوزن و زده میشن و می رن پی کارشون.حوصله ی نشستن و تماشای قد کشیدن شعله ها رو ندارن. فوقش یه چای کیسه ای بدمزه بشه خورد کنار اون آتیش بنزینی! مگه چقدر میشه بنزین ریخت و گُر گرفت؟

#هایده_رحیمی
@textplace

با احتیاط نه بگویید!

گاهی اوقات، در زندگی آدم های دور برتان روزهایی وجود دارد که شب کردن اش به تنهایی صبر ایوب می خواهد.
میدانی این روزها انگار هر ثانیه اش اندازه ی یک ساعت سونای خشک می گذرد، این روزها دقیقا دمویی از جهنم اند هر چقدر هم خودت را بپیچانی سر که می چرخانی می بینی فقط چند دقیقه ی ناقابل گذشته است،
گاهی اوقات فکر می کنی که مبادا این ساعت بی مروت باطری تمام کرده است. اصلا انگار ساعت با تو شوخی اش گرفته باشد.

روزهایی که کلافه ای، مثل آدمی که ده دقیقه است میگرن اش تمام شده کلافه ای و عبث ترین کار ممکن در دنیا این است که بخواهی تک و تنها از پس این روزها بر بیایی.
دلت می خواهد کسی باشد که حواست را از تو بگیرد و پنجره ی رو به خیابان را نیمه باز کند و به بیرون پرتابش کند.
روزهایی که درون خانه به طرز مصرانه ای راه میروی، از اتاق به سالن، از سالن به حال، و دوباره از حال به اتاق.

همیشه روزهایی هست که آدم های دور برتان نمی توانند تنهایی از پس اش بر بیایند. نه اینکه آنها ناتوان باشند، نه .. این روزها بیش از اندازه زورشان زیاد است

به نظرم نه گفتن مقوله ای است بسیار پیچیده
نباید به همین آسانی از آن عبور کرد، بعضی جاها باید صبر کرد، در چشمان آن طرف نگاه کرد. اصلا باید دید این آدمی که روبروی من ایستاده است طاقت نه شنیدن را دارد یا نه؟
باید دید چقدرِ دیگر توان ادامه دادن را دارد،
شاید این آخرین نه ای است که می تواند بشنود و بعد نابود می شود!
بعضی نه گفتن ها آنقدر حیاتی است که خودمان هم نمی دانیم.

" نه " علیرغم جُثه ی کوچک و نحیف اش کلمه ی است بسیار حیاتی. با احتیاط نه بگویید ، شاید آنروز شما قرار است فرشته ی نجات کسی باشید
همین.

#پويان_اوحدى
@textplace