@zhuanchannel
خونه ممکنه کوچک باشه. انقدر کوچک که وقتی میخوای از اتاق بری به آشپزخونه، لا به لای وسایل گیر کنی. البته اگه اتاقی وجود داشته باشه... یا بزرگ... انقدر بزرگ که صدا به صدا نرسه...
میشه توی یه محله شلوغ زندگی کنی. یه مدرسه روبروت، با یک عالم همسایه های بی ملاحظه که ازدحامشون روانیت کنه... یا حتی یه محله خلوت که اصلا ندونی خونه های اطرافت خالی از سکنه است یا نه...

میشه که خونه با وسایل آنتیک و برند پر شده باشه یا از سمساری دو تا کوچه اونطرفتر...
اینکه ابعاد خونه چقدر باشه و دقیقا کجای شهر باشه مهم نیست، که بی حضور آدمهاش خونه خشت و گله و محله ای که توش زندگی میکنی یه مکان جغرافیایی...
خونه اونجاییه که وقتی واردش میشی با تمام وجودش بغلت کنه... عطر و رنگ گلدونهایی که دورش چیدی ازدور صدات کنه، اونجا که وقتی کلید میندازی و داخل میشی بگی آخیش رسیدم.
#دلارام

اینکه میگویند
" اگر برای معشوقه یتات هیچ چیز کم نگذارید پایتان می ماند "
در مورد همه ی آدم ها صدق نمیکند...
وقتی با تمام مشکلات زندگی خودت
به مشکل که برخورد میگویی باهم حلش میکنیم
و همه جوره دلش را قرص میکنی که اگر هیچکس نبود تو کنارش هستی...
وقتی نیاز به هم صحبتی داشت که راز دار خوبی هم باشد برایش گوشِ شنوا بودی...
وقتی وضعیت مالی اش تعریفی نداشت و بدون اینکه متوجه شود هوایش را داشتی و نگذاشتی خرج اضافه ای داشته باشد...
وقتی دقِ دلی اش را سرت خالی کرد و دم نزدی...
حتی اگر همه جوره پایش ماندی و برایش لیلی قصه ها بودی...
اگر چشمانش وفاداری هایت را نبیند تمامِ تلاشت بی فایده میشود و
برایش آدمی بدتر از تو پیدا نمیشود
میدانی چرا؟
چون آنقدر زیر مشکلات او و خودت کمر خم کرده ای و قامت غرورت را خورد کرده ای...
که نایی برای معشوقه بودن برایت نمی ماند!
و مثل معشوقه ی دیگران
همیشه ناخن هایت لاک زده نیست و گاهی موهایت بهم ریخته و صورتت بی آرایش است...
و در نهایت بعد از حل شدنِ مشکلاتش
و پر شدنِ تنهایی اش
تنها کسی که کنار گذاشته میشود تویی...

#المیرا_دهنوی
@textplace

من آنقدر معمولی هستم که هیچ کس شیفته ی حرف زدنم نشود،
قلب هیچ کس با دیدنم نلرزد،
کسی برای چشم هایم نمیرد،
و شعری در وصف پیچ و خم گیسوانم سروده نشود...
من آنقدر معمولی هستم که
هیچ کس با خندیدنم ته دلش ضعف نرود،
هیچ کس از نبودنم غصه اش نگیرد و
جای خالیم توی ذوق نزند...
من یک آدم معمولی هستم،
حتی از معمولی هم معمولی تر،
ولی من دوست داشتن را بلدم،
اینکه با تمام وجودم یک نفر را دوست داشته باشم بلدم،
اینکه برای بودنش و ماندنش از جان و دل مایه بگذارم هم بلدم...
من زیادی معمولی هستم،
ولی همینِ منِ معمولی میداند باید
پای خواسته اش بایستد...
برای پیچ و خمی موهای کسی که دلش را لرزانده شاعری کند
و دلش از خنده یک نفر ضعف برود...
همینِ منِ از معمولی معمولی تر
تمام قد پای دوست داشتن ماندن را ولی خوب بلد است...

#فاطمه_جوادی
@textplace

اسمش "بی بی گل " بود ، مهدکودکمون رو میگم! یه ساختمون کوچیک دو طبقه،از اون قدیمیا که قدمتش بر می گشت به سی چهل سال پیش.توش انقدری اما رنگ و وارنگ بود که وسعتش برای من به اندازه ی یه دنیا بزرگ و جذاب بود.
دنیای ساده و کودکانه ای که توش نه خبری از دغدغه های احساسی و گرفتاری های مادی و معنوی بود و نه خبری از دل مشغولی های مختلف ذهنی،دنیایی که سرشار بود از یک نوع بیخیالی زیبای کودکانه و نقاشی و خمیربازی و شادی خالصانه.
حالا سالهاست دیگه بی بی گلی نیست و فقط خاطره های خوبشه که مونده،اما مگه خاطره های خوب میتونن جای اون لحظات ناب کودکی رو برات پر کنن؟
موضوع این هستش که ما آدما هر چه بزرگتر میشیم،دلخوشی هامون رو هم کوچیکتر میکنیم و خودمون رو ناخوداگاه درگیر روزمرگی ها میکنیم.
هر روز سوار تاکسی میشی و تظاهر می کنی به آهنگ گوش کردن،در حالی که همه ی صداهارو می شنوی،صدای آدمای ناراضی،آدمایی که یه روزی رویاهایی داشتن واسه خودشون،حالا بزرگ شدن،سرد شدن،درد شدن و فقط راه می روند...
آره،دورانی بود برای خودش دوران کودکی...
منم نمیگم باید سرخوش بود،اما مگه نباید دلخوش بود؟
#علیرضا_دولتی

@TextPlace

می دونی آدما وقتی میگن مثل کوه پشتتیم، دروغ نمیگن، قول الکی نمی دن. فقط کوههاشون مثل همدیگه نیست.
مثلا بعضی هاشون همیشه قرص و محکمن و از کنارت جُم نمی خورن.
بعضی هاشون هم درسته پشتتن، ولی انقدر بزرگی و سر ِ افراشته ی رو به آسمونشون رو به رُخت می کشن، که خودشون کم کم میشن معضل زندگیت.
بعضیاشون توی نگاه اول، انگار دلشون از سنگه و اخلاق و راه و طریقشون صعب العبور. ولی سخت گیریاشون فقط بخاطر اینه که تو رو به اون قله ی زندگی ای که خودشون تجربه کردن برسونن.
بعضی هاشون خیلی خوبن. مهربونن و خسته. شبیه یه کوه آتشفشان بزرگن که یه روز انقدر دلتنگ شده که دیگه تحمل سنگینی بغضش رو نداشته. بعد توی یه شب پاییزی، روی یه پل عابر پیاده ی خلوت، سرشون رو روی میله ها گذاشتن و یه ساعت تموم گریه کردن و هرچی که تو دل و ذهن و خاطراتشون بوده رو سوزوندن. وقتایی که دلمون میگیره، حرف زدن با اینا می تونه خیلی آروممون می کنه.
ولی می دونی بدترینشون کدومان؟! بدترین کوهها، همون کسایی هستن که میان توی زندگیمون و کاری میکنن که حس کنیم اگه نباشن چقدر پشتمون خالی میشه، که اگه نباشن هیچ کاری جز فکر کردن بهشون نمی تونیم بکنیم، که بدون ِ تکیه کردن بهشون کمرمون راست نمیشه. اون موقعست که فکر میکنیم، دنیا چقدر شبیه آب تنی کردن و آفتاب گرفتن توی ساحل ِ گرم ِ یه اقیانوس بزرگ، همراه با تنها آدم ِ زندگیمونه.
بی خبر از اینکه یه روزی می رسه که همین تکیه گاه، تبدیل میشه به یه کوه یخ، وسط یه اقیانوس خلوت، که توی یه شب سرد هی دورتر میشه و ما رو با این فکر تنها می ذاره که،
"آدما کوه هاشون مثل همدیگه نیست. ممکنه بعضی هاشون، شبیه یه کوه یخ بشن وسط زندگیت."

#صادق_اسماعیلی
@textplace

يادمه يه روز كه از خواب پا شدم فهميدم يه تار موي سفيد توو سرم در اومده.عصرش كه با هم بوديم و تو داشتي طبق معمول با چشمات چشمامو اذيت مي كردي با خنده گفتم:تو چي از جون من ميخواي!؟نگا موهام داره سفيد ميشه از دستت!
از اون روز به بعد جات هم توو دلم بود هم روو سرم!هر وقت دلتنگت مي شدم ميرفتم جلوي آينه و زل مي زدم به اون يه تار موي سفيد...!
روزا و شب گذشتن و من گمت كردم.اما هنوز اون يه تار مو وسط سرمه!هر روز كه از خواب پا ميشم قبل از اينكه جلوي آينه برم دعا مي كنم تار موي سفيد جديدي اضافه نشده باشه!مي ترسم.خيلي مي ترسم.ميترسم موهام سفيد شه اونجا هم گمت كنم...!

#كسرا_بختياريان
@textplace

معجزه همان ته مانده ی امید خودمان است، کسی که باور دارد معجزه اتفاق می افتد یعنی باوجود تمام دویدن ها و نرسیدن ها آن ته ته های دل و دیده اش لکه هایی از امید هنوز هم یافت می شود، یعنی باور کردن به حقیقت پیش آمده از خود اتفاق سخت تر است، معجزه همان ایمان شکست ناپذیر دل آب دیده ی ماست، همین حال خوبی که گهگاهی به دیدارمان می آید آفتابی می کند حوالی آسمان ابری دل شکسته مان را.

معجزه زمانی اتفاق می افتد که نخواهی شکستی را باور کنی مثل همان دخترکی که لبخند از لبهایش کنار نمیرود از دلش امید خالی نمیشود نه که نتواند فراموشش کند نه او تنها نمی خواهد، نمی خواهد دوستش نداشته باشد و امیدوار است به صدای قدم هایی که روزی خواهد شنید..
معجزه همان ته مانده ی امید خودمان است که اگر خدا خواست و سهمت رسیدن بود اتفاق می افتد ...

#حاتمه_ابراهیم_زاده
@textplace

زمان بی رحم است. نه موجب فراموشی افراد میشود و نه حتی تو را به نداشته هایت عادت میدهد. زمان فقط ثانیه ثانیه تاکید میکند: نداشته هایت را، نخواستن هایی که در زندگی برایت رخ داد، نبودن ها، نماندن ها و ...
زمان فقط تاکید حروف "ن" است که بر سر یکسری از کلمات می آید وتمام دنیایت را به آسانی عوض میکند.

چه کسی را در اطرافت دیدی که زمان مرحم درد هایش باشد؟! چه کسی را دیدی که توانسته با زمان تمام مشکلاتش را حل کند ؟!
زمان دروغی بیش نیست که مارا از تمام خواسته هایمان دور کرده. خواسته هایی که خودمان را با گذشت زمان فریب دادیم. خواسته هایی که بعد از گذشت روزها، ماه ها هنوز هم برایمان خواستنی ترین هستند. بزرگترین اشتباه مان در زندگی این است خودمان را درگیر این زمان لعنتی کرده ایم. اینچنین بود که با گذشتش نه زندگی جدیدی را شروع کردیم ونه حتی دیگر برای لحظه ای زندگی کردیم.
کاش خواسته هایمان هم زمان لعنتی را قبول نداشتند

#نرگس_حریری
@textplace

تا حالا شده يه گلدون خيلي خيلي خوشگل توو گل فروشي ببينيد و بي دليل ازش خوشتون بياد. ناخود آگاه بريد تو مغازه و با اون گلدون بياييد بيرون؟ روز اول يه حس خيلي خوب داريد. همش به گل هاي خوشگل اون گلدون فكر ميكنيد و اينكه چه فكر خوبي كرديد. يه كم كه ميگذره گلهاش پلاسيده ميشه شمام كم كم يادتون ميره بهش آب بديد بهش توجه كنيد بذاريدش جلوي آفتاب و ... اين كار باعث ميشه اون گل هر روز ضعيف و ضعيف تر بشه تا جايي كه شما ديگه دوستش نداشته باشيد ديگه قيدشو بزنيد و حتي ديگه بهش آب هم نديد. يه روز كه اتفاقي از كنارش رد ميشيد ميبينيد گياه زيباي شاداب دوست داشتنيتون كمرش شكسته و شمام اونو ميندازيد توو سطل آشغال كه با ديدنش عذاب وجدان نگيريد. حالا رابطه هاي امروزي هم حكايت همين گلدونه. يه نفر رو مياريم تو زندگيمون اولش خوشحاليم بعدش بهش بي توجهي ميكنيم بهش اهميت نميديم ديگه مثل روز اول قدرشو نميدونيم و اون تغيير ميكنه واسه موندنش نميجنگيم پاش واي نمي ايستيم و خوب اونم مسلما كمرش ميشكنه. ماهم واسه اينكه عذاب وجدان نگيريم از ديدن اون آدم با همون حال و اوضاع رهاش ميكنيم بين يه عالمه آدماي جور واجور. اون آدم بعد شما زنده ميمونه ولي ديگه زندگي نميكنه.

#مينا
@textplace

مگه آدم از دلخوشي هاي دنيا چي ميخواد، وقتي صداي ناله هاي مردم صداي گوش دنيا رو كر ميكنه، وقتي با هركسي كه حرف ميزني اول از همه از غم هاش ميگه، وقتي به كسي لبخند ميزني اخم ميبيني، آدم كي و ميخواد از اين زندگي، جز اينكه يكي باشه که تو اوج خستگي كه ١٠ ساعته تو يه اتوبوس قراضه نشسته، بهش بگه دوسش داره، يكي رو ميخواد كه وقتي عينكش كثيفه، بي اجازه عينك و برداره و تميز كنه كه چشماي قشنگشو بهتر ببينه.

مگه آدم تو اين روزاي سخت و نفس گير، كه هيچكس پشتيبان اون و كاراش نيست، چيزي به جز "مراقب خودت باش" و "تو ميتوني" ميخواد؟

دلخوشي كه فقط مال و پول نيست، همون لحظه ست كه بهت ميگه هر وقت ميبينمت از ته دلم خوشحالم، همون لحظه كه كاري نداره اين شالو از كجا خريدي فقط بهت ميگه چقدر اين رنگ بهت مياد، كاري نداره كه چقدر بهش اعتماد داري، همه جوره واست تكيه گاهه، تو اوج عصبانيت هات، حرفاتو گوش ميده و بهت وعده روز خوبو ميده، حتي اگه روز خوبه هم نياد تو دلت به حرفاش گرم ميشه.

آدم همينو ميخواد كه هر جا بره، بگه كه چقدر جات اينجا خاليه، كه آغوشش هر چند از راه دور اما گرم ترين جاي دنيا باشه، بگه درسته نمیتونم شعر بگم، ولی مگه همه این شعرایی که میگن چیزی بهتر از "دوستت دارم" توشونه؟ پس "دوستت دارم"

مگه آدم از دلخوشي هاي اين زندگي چي ميخواد به جز حس هاي خوب دو نفره؟ دنيايي كه هر روز داره بي رحمي ميبينه، مطمئن باش به عشق ما افتخار ميكنه

#مهتاب
@textplace

دیشب خواب تورا میدیدم بر خلاف خیالات و رویاهایم مال من نبودی آری کابوس بود کابوس نداشتنت کابوس دوباره ندیدن چشمهایت کابوس زیر خاطرات با توبودن زنده به گور شدن.
ازخواب بیدار شدم؛زمستان بود و سرد؛ پنجره اتاقم را که برای رفتن بوی سیگار دیشب باز گذاشته بودم وباد سردی که تمام وجودم را میلرزاند.خودم را گول زدم که سرمای من ناشی از باز بودن پنجره است ولی جنس این سرما فرق می کرد...
قاب عکس دو نفریمان را که پارسال لب دریا گرفته بودیم رابغلم کردم با انگشت شستم صورت نازت را نوازش کردم و دوباره این حسرت همیشگی که ای کاش در آخرین دیدارمون می بوسیدمت اومد سراغم.
کنار شومینه خوابم برد خواب تورا می دیدم آمده بودی دلم را گرم کنی.از نامهربانی هایم با تو شرمنده شدم مهربانم.قدر عزیزانتون رو بدونید.
سعید مهریار

@TextPlace

جمعه، بیوه زنی ست که سال ها در خانه ی کوچک خود ، روز را شب کرده و عصرگاهان هنگامی که روی مبل نشسته است و چای مینوشد به بیرون از پنجره نگاهی می اندازد و به دنبال اتفاق تازه ای می گردد که زنگار روزمرگی را از زندگی اش بزداید.او شاید روزی زنی شاداب و سرحال بوده که هر صبح با عشق برای همسر و‌فرزندانش صبحانه آماده یا با اتو کردن لباس های همسرش جریان زندگی را احساس میکرده است.اما اکنون سال هاست که حس سرزندگی خود را از دست داده است از آن جهت که همه چیز به تنهایی متهمش کرده و همه کس تنهايش خوانده اند.حال خود هم باور کرده که زنی ست تنها و دلگیر.

#شین_نوشت
@textplace

هيچكس مسئول برگرداندن ما به خود قبليمان نيست، هيچكس براي ما تاكسي نميگيرد كه برگرديم همان جايي در خودمان كه قبلا بوديم، همه مي آيند؛ همه چيز را در ما به هم ميريزند و مي روند، همه مي آيند به بهانه ي سروسامان دادن جاي همه چيز را عوض مي كنند، در را به هم مي زنند و مي روند! ما مي مانيم و حس هاي گمشده، حرف هاي گمشده، ما مي مانيم و قسمتي از خودمان كه توي هيچ كشو و روي هيچ ميزي پيدا نمي كنيم..

هيچكس ما را به خود قبليمان بر نمي گرداند، يك روزي حوالي چهل سالگي وقت گردگيري پشت يكي از كمد ها تكه اي از خودم را پيدا مي كنم هماني كه به اندازه ي يك دختر بيست ساله مي توانست عاشق باشد، توي روزهاي كسل كننده ي چهل سالگي ام با چند تار سفيد شده ي لاي موهايم، حتما تمام شب پا درد ميگيرم اگر بخواهم مثل آن موقع ها تمام كوچه را دنبالت بدوم و بخندم. آن روز شايد با پيازي كه پوست ميگيرم آن تكه از خودم را هم توي سطل بيندازم، پياز خورد كنم و از چشم هايم اشك بيايد ، به ياد سال هايي كه دوست داشتن را توي خودم گُم كرده بودم. به ياد سال هايي كه بيست ساله بودم و زانو هايم براي دويدن و خنديدن زُق زُق ميكرد ، چون تو جاي همه چيز را در من عوض كرده بودي و من پيدا نمي كردم كه نمي كردم خود بيست ساله ام را ، و آن موقع آن قسمت از من به چه كار منِ چهل ساله خواهد آمد؟

هيچكس ما را به خود قبليمان بر نمي گرداند ، ما يك جايي يك دفعه خودمان را گير مي آوريم كه دير است ،و لعنت به دير پيدا كردن.

#مرآ_جان
@textplace

ميداني!
هر آهنگي تجسمي از خاطرات را برايم به تصوير ميكشد...
اما براستي نميدانم آيا تو آن آهنگي بودي كه در وجودم خاطره ساز شد؟!
و يا آن خاطره بودي كه در من ترانه اي از عشق سرود...
#امين_خ
@textplace

من بايد برگردم به سي سال پيش ،
من آدم همون فيلماي مثلا پراكشن سياه و سفيد ،
همون فونوگرافي كه گوشه پذيرايي خاك خورده باشه ،
همون حوض پر از لجن و ترسناكي كه كسي جرئت نكنه بره سمتش ، اما من حياتشو دوس دارم زمستونو پاييزشو دوس دارم ، من يه دامن گل گلي تنم باشه و يه بلوز يقه دار پوشيده باشم و موهامو فرق وسط درست كنم ، باز كنم بريزم روي شونه هام .
بعد يهو صداي آژير بياد شهر شلوغ شه از آدمايي كه دارن فرار مي كنن ، از خودشون يا از مرگ نميدونم... بعد تو به خونه ي من پناه بياري ، همه بگن يه فراري اما من اسمشو ميزارم يه قهرمان !
از همون قهرماناي فيلماي پر اكشن سياه و سفيد ، اما واقعيش ... من اصلن آدم اين جهان مدرنيته نيستم ...
من بايد ايستگاه قبلي پياده ميشدم !


#مريم_ميرعظيمي

@backtothemoon
@backtothemoon

جمعه به جمعه
فصل به فصل
سپری شد . . !
اکنون ما مانده ایم
با زمستانی سرد
و جمعه هایی دلگیرتر
که نمیدانیم
دلتنگی های دل بخار گرفته را
به گردن کدامیک بیاندازیم . . .


#حاتمه_ابراهیم_زاده
@textplace

تموم ترس من برای تو اینه که توی باتلاق «چرا» ها گیر بیفتی. این چرخه ی روتین، بی رحمانه ترین بازی زندگی با ماست. دلم نمیخواد چشماتو آخر راه باز کنی و ببینی تمام چیزی که داری چند تا «چرا»ی از ازل تا ابد، بی جوابه: چرا هستم؟ چرا اینجام؟ چرا آدما اینطوری ان؟ چرا دنیا زشته؟ چرا نمی رسم؟

اینا تمومشون باتلاقن. تو همیشه جلوتو نگاه کن و تموم چرا ها رو چطور بشنو. آدما دلشون میخواد برای خودشون چرا هارو ردیف کنن تا بگن جبر زندگی امونشونو بریده، که نرسیدناشون فقط گردن خودشون نباشه، که طبیعت ما دنبال مقصر گشتنه...
من نمیگم جبری نیست من نمیگم از این جبر فرار کن، من میگم تو یکی انقد باهوش باش که وقتی ته دلت میدونی حریف جبرای زندگی نیستی، نذار تموم دنیاتو پر از گله کنن و توی شعاع بودن خودت باهاشون بجنگ. تو لب پرتگاهم نگو چرا من اینجام؟ بگو چطور از اینجا برم؟
اینطوری حتی اگه سقوط کنی تسلیم مطلقِ «چرا» های بی جواب نبودی. دلم نمیخواد به باختن عادت کنی، به دنبال مقصر گشتن، به جلو نرفتن...

#سپیده
@textplace

@zhuanchannel
توی کلاس ممنوع کرده بودم کسی جلوی پای من بلند شود. جلسه اول که اصلن کسی نفهمید من استادم. نیم ساعتی رفتم روی آخرین صندلی کلاس نشستم و به حرف هاشان گوش دادم. به دل‌نگرانی هایشان از استاد جدید، این که نمره می دهد یا نه. خوش اخلاق است یا پاچه می گیرد؟ ده را دوازده می دهد یا اینکه باید مثل فلان استاد براش چیز میز بخریم؟ یکی می گفت: «بذار ببینیم چندیه، پول میذاریم رو هم. نترسید بچه ها.» گفتم: «منم میتونم پول بدم؟» آن یکی با ویلچرش آمد جلو. پرسید: «دانشجوی جدیدی؟» گفتم: «نه اونطورها.» دستش را دراز کرد سمتم. انگشت هاش بطرز عجیبی کج و معوج بود. به سختی باهاش دست دادم. در واقع بیشتر نوک انگشت هاش رو گرفتم و تکان دادم.
یک بغضی گلویم را گرفت. از در کلاس رفتم بیرون. دویدم توی آموزش. گفتم : «من نمی تونم. نمی تونم تو این کلاس ها درس بدم. این بچه های معلول منو می کشن. دیوونه میشم.» زار زار گریه کردم. خوب که خالی شدم، یاد انگشت های به هم چسبیده پسرک افتادم. برگشتم توی کلاس. ایستادم پشت میز استاد. گفتم: «بچه ها من استادتونم.سلام.»

رنگشان پرید. چند تایی تکیه دادند به عصاها و بلند شدند. بقیه که روی ویلچر نشسته بودند، خودشان را تکان دادند به جلو. سرشان را خم تر کردند. گفتم: «من میخوام باهاتون دوست باشم. میشه؟» بعد گفتم: «درسته که استاد احترامش واجبه اما چینی ها یه ضرب المثل دارن که میگه: "اگه میخوای به استادت احترام بذاری، نمره A بگیر ازش."» دروغ گفته بودم. هیچ ضرب المثل چینی واقعی ای وجود نداشت. فقط دلم نمی خواست کسی جلوی پایم بلند شود یا حتا خودش را به راست و چپ تکان بدهد.

چند روز پیش، صفحه یکی از این بچه ها را می خواندم. دیدم که دانشجوی دکترا شده. دیدم که یک عکس انداخته از خودش با ویلچر، یک دسته گل بزرگ روی پاهاش گذاشته اند و غش غش می خندد. درست مثل آن روزی که نمره A را بهش دادم. ندادم، برچسب A را چسباندم روی دسته ویلچرش. هنوز همان A همانجا بود. این روزها با خودم حرف می زنم، حرف می زنم و حرف.
مرتب از خودم می پرسم که مرتضی، چی آوردی به سر خودت؟!

پ.ن:
یکی از دخترها پرسید: استاد، چطور می تونم عکس خودم را رتوش کنم؟ به چهره معصومش، پاهایی که به زحمت چسبانده شده بودند به هم، و به آن مانتوی قهوه ای که لکه های سیاهی از بزاق دهانش روی آن ریخته بود نگاه کردم. گفتم: یادت میدم اما صورت ماه تو روتوش نمی خواد. وقتی می خندید آب از کنار دهانش شره می کرد پایین. گفتم ببین، این خنده تو، بهترین روتوش دنیاس. حالا جلوی آینه که می ایستم با خودم می گویم که اگر خدا بدی های ما را رتوش نکرده بود، چه اوضاع مغلوبه ای داشتیم؟ کی ما را نگاه می کرد اصلن؟

#مرتضی_برزگر

یه جایی از زندگی هست که فقط یه رفیق میتونه کنارِ آدم بمونه ، همونجایی که بداخلاقی و پرخاشگری همرو ازت دور میکنه و بی حوصلگی مهمونِ ذهنِ پر آشوبت میشه ، همونجایی که خودتم از خودت خسته میشی و با ترس بهش میگی اگه توأم از پیشم بری من دیگه تمومم با خنده بغلت میکنه و بهت اطمینان میده که هست ، همونجایی که با بی میلی داری به حرفِ کسایی که ازشون دلِ خوشی نداری گوش میدی دستتو میکشه و به یه بهونه ای میبرتت که ازشون دور باشی و وقتی بهش میگی مرسی که نجاتم دادی لبخند میزنه و میگه خنگِ خودمی تو...
آره فقط یه رفیقِ که میتونه بفهمه چند وقته حالِت عوض شده و ازت بپرسه چرا و با اینکه پراکنده و پاره پوره براش توضیح میدی بگه همچین حسی رو تجربه کرده و دلتو اونقدرررر گرم کنه که حس کنی خورشیدو کنار خودت داری...
فقط یه رفیقِ که میگه چون درکت میکنم هرچقد دوس داری غٌر بزن ، کله پوک باش ، گریه کن و نترس من کنارت هستم ...
یه رفیقِ که با دیدن مِنوی گرونِ فلان رستوران میتونی بهش چشم غٌره بری و بگی پول ندارم و دوتایی کلی بخندید ...
یا اون روزایی که حالت خوش نیست و نمیتونی جوابِ کسی رو بدی فقط یه رفیق میتونه پٌشتت وایسته و جلوی دیگران ازت دفاع کنه...
این رفیق مثِ کف دست میشناستت ، میدونه شبا تا کِی بیداری ، روزا تا کِی خواب..
میدونه رژِ لبایِ روشن دوس نداری و فلان کِرِم به پوستت نمیسازه ، تو جمع باهات رمزی حرف میزنه و یهو دوتایی میزنید زیر خنده...
میذاره تیکه ی بزرگ ساندویچ مالِ تو باشه، برات گلِ سر میخره ، خواهر صدات میکنه ، میدونه از غذاها مثلا قیمه رو بیشتر از همه چی دوس داری ، به فلان خواستگارت چرا جواب منفی دادی و تارِ مویِ سفیدِ جلویِ موهات نشونه ی کدوم غمته..
من میگم این حق تموم آدماس که یه رفیقِ خوب داشته باشن ،
یکی که بتونن کنارش خودشون باشن ،
اونایی که ندارن باید حقشونو از دنیا بگیرن ...
تو حق منی رفیق ، میدونی؟! ....
حقِ منی!!

#نازنین
@textplace

مادرم دیروز میگفت: دختر!
دارد سنت بالا میرود باید ازدواج کنی
میگفت پسر عباس آقا خیلی پسر خوش برو روییست، دماغش را عمل نکرده و خیلی نجیب است.
فوق لیسانسش را تازه گرفته وکلی مرد زندگیست و اصلا هم فکر نمیکند از دماغ فیل افتاده، پدرش در مغازه فرش فروش ها دو دهنه مغازه دارد و کلی برای خودش اصل و نصب دارد.
میگفت از خداشه که جواب بله بدهی...
این ها را میگویم که اگر پس فردا شنیدی شده ام عروس عباس آقا بهت برنخورد.
اگر با پسر عباس آقا عروسی کنم زندگی آرامی خواهم داشت، صبح ها برایش صبحانه درست میکنم و راهییش میکنم و غروب ها در حالی که با دستان پر به خانه می آید و با باسن در را باز میکند..
باور کن این ها را نمیگویم که برگردی، این ها را میگویم تو ناراحت می شوی من عروس عباس آقا بشوم دلت تنگ میشود که از تجریش تا ونک را پیاده روی کنیم و با هم مسابقه بدهیم که به تمام عابرا سلام کنیم و از تعجب آدم ها از خنده ریسه برویم و دلتنگ میشویم گیم آف ترونز ببینیم و با هم خاطرات را مرور کنیم و با هم سلینجر بخوانیم.
من مطمینم پسر عباس آقا طاقت نمیاورد سه روز کنارم بنشیند گیم آف ترونز ببیند وبعدش بگوید فصل ششم را چرا نگرفتی؟
و من هم بگویم هنوز نساختنش، و او مطمینن هیچوقت مثل تو نمیگوید خاک بر سرشان با این فیلم ساختنشان.
اگر من عروس عباس آقا بشوم همه چیز خوب پیش میرود، فقط موهایم چند سالی زودتر سفید میشود، دلم بیشتر میگیرد و زودتر پیر میشوم... باور کن این ها را نمیگویم که تو برگردی، برگشتن تو اصلا چه دخلی به من دارد؟
فوقش این است چند سال زودتر دق میکنم و کمتر عروس عباس آقا میمانم..

#پریا_راقمی
@textplace

آیا می شود با یک بار زندگی کردن اشتباه نکرد؟ هرگز!هرگز نمی شود. یک بار زندگی کردن پر از سعی و خطاست. اما سوال این است که با چند بار زندگی کردن احتمال خطا صفر می شود؟ ده بار؟ صد بار؟ هزار بار؟ هزار بار کافی است؟ آیا تضمین می دهید که بعد از هزار بار زندگی کردن احتمال خطا صفر شود؟ یعنی هزارمین بار درست در مسیر دلخواهمان باشیم؟ بدون هيچ اشتباه و خطایی؟
من که میگویم امکان ندارد. غیرممکن است که حتی هزارمین بار هم اشتباه نکنیم. چرا که بعضی از "اشتباه های لعنتیمان" به بدترین شکل دوست داشتنی اند. آنقدر دوست داشتنی که هزار بار تجربه هم درستشان نمی کند. من یقین دارم ما صبح یکی از روزهای زندگی هزارممان از خواب بیدار می شویم و آماده می شویم تا دوباره اشتباهمان را تکرار کنیم. پس هرگز از بعضی از اشتباه هایتان پشیمان نشوید. بعضی اشتباه ها هزار بار هم که تکرار شوند اشتباه می مانند.

#فاضله_حسینی
@textplace