ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﮐﻪ اﺣﺴﺎﺱ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﯿﮑﻨﻢ، ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﻨﺪﻡ و ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ، ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻟﺶ ﻣﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﯿﮑﻨﺪ...

ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯿﮕﻮﯾﻢ: ﺭﻭﺯﯼ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺧﻮﺍﻫﯿﻢ ﺩﯾﺪ و ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺣﺴﺎﺳﻢ ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﻧﻤﯿﮕﻨﺠﺪ و ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﻮﺳﻢ و ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﺎﻓﻢ و ﺑﻌﺪ... ﺁﻏﻮﺵ ﻣﻦ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﮑﺎﻥ ِ ﺍﻣﻦ ِ ﻧﺎﺯ ﻭ ﺍﺩﺍﻫﺎﯼ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺍﺵ...

ﻫﺮ ﺁﺩﻣﯽ ﯾﮏ ﻧﯿﻤﻪ ﯼ ﮔﻤﺸﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﯾﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺵ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ، ﯾﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﯾﺎ ﻭ ﺧﯿﺎﻝ، ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﻣﯿﮑﺸﺪ...

#صادق

@textplace

یک روز دست می گذارند روی قلبشان و ما را مرهمِ زخم صدا می زنند ،
روز بعد فریاد می کِشند که به دردشان نمی خوریم ..
به راستی کدام دارو ساز در کجای جهان خطا کرده ؟؟
که یک روز خاصیتِ شفابخشی داریم و روز بعد در نظرشان یک سمِ کُشنده ی مهلکیم ..
که یک روز دوای دردیم و روز بعد خودِ درد ...

#مهسا

@textplace

نامه ای که نوشتی هرگز نگرانم نکرد ...
گفته ای بعد از این مرا دوست نخواهی داشت
اما...
نامه ات
چرا انقدر طولانی است ؟
تمیز نوشته ایی ...
پشت و رو دوازده برگ ؛
این خودش یک کتاب کوچک است !
هیچ کس برای خداحافظی
نامه ای چنین نمی نویسد !
نامه ات نگرانم نکرد...

#هاینریش_هاینه

@textplace

عکس ها چیزی بیشتر از یک خاطره هستند
دلتنگ که میشوی
و دلت هوای گذشته ها را که میکند
البوم را ورق میزنی و مینشینی به تماشای تک تک عکس ها
با بعضی از انها میخندی و با بعضی گریه میکنی و با بعضی اهی میکشی
پر حسرت
در هرکدامشان ردپای ادم هایی ست که ممکن است دیگر نباشند
با نگاه به هرعکسی تصویری در ذهنت نقش میبندد که یاد اور لحظاتی ست
که تو عجیب در ان زمان زندگی کرده ای و گویی همه اینها پیوند تو با
روزهای دوری ست که بدان تعلق خاطر داشته ای
بافت اجری خوشرنگی که مامان برایت بافته؛دوچرخه کوچکی که پدر برایت خریده؛اغوش خاله و بوسه مادربزرگ؛تولد یکسالگی؛هفت سالگی؛چهارده....
خنده از ته دل و دندان های یکی در میان هفت سالگی؛عید نه سالگی ومسافرت به شمال و سفر به مشهد مقدس و زیارت امام رضا؛عکس های اردوی مدرسه؛تولد صمیمی ترین دوست و ژست های عجیب و غریب و خنده دار؛جشن قبولی دانشگاه؛دورهمی با دوستان و بعد هم ازدواج....
ادم هایی که انگار جا مانده اند در همان زمان
اسم هایی که گاهی یادت نمی اید چه بوده و فقط تصویری ست
که روز به روز بیشتر گم میشود در حافظه پر رفت و امدت
حس خوب لحظه هایی که دیگر تکرار نمیشود
جای خالی کسانی که دیگر نیستند
این عکس ها گاهی یاداور عمری هستند
که خواهی نخواهی میگذرد
و تو برایت چیزی جز همین ها نمانده است

#مریم_ن


@textplace

قبل ترها فکـر میکردم
چقدر این توجیـه"حرفُ زبانِ هم را نفهمیدن" مسخـره است....
خب یعنی که چـه؟
این فارسی حرف میزند
و تو هم....
اما
حالا می فهمم این که دونفر "حرفِ هم را نمی فهمند " یعنی چه....
یکی می گوید"خستــه ام"
و دیگری نمیفهمد خسته ام یعنی"دلم آغوش می خواهد، چنـد بیت شعـر، یه چایِ داغ ودیگـرهیـچ"...
فقط همینطور که بشقاب هارا رویِ میز می چینـد میگوید"بعد از نهار کمی بخــواب"....
و یا
وقتی میگوید"تنهایم بگذار" دوست دارد بشنود"بیخـود، من مگه مرده م که بذارم تنها بمونی"
اما به جایش
واقعا تنها گذاشته می شود....
و چیزی درونش می شکند...
اینکه میگویند حرفِ هم را نمیفهمیم یعنی
حرفِ دلِ هم را نمیفهمیم....
عمقِ جملاتِ هم را....
وگرنه یک"لیوانِ آب را بده "
و "سرِ راهت میـوه بخـر" را که
همـه می فهمند....

#فاطمه_صابری

@textplace

نشسته بود کنارم ، شونه‌ش تا شونه‌م یه وجب بیشتر فاصله نداشت!! پشتمون دیوار کاهگلی بود ، روبرومون پر از گل و درخت...
داشتیم حرف میزدیم که یه پروانه نشست رو شونه چپم _همون سمت که اون نشسته بود_ همینطور که پروانه رو نگاه میکردم گفتم:
"شنیدی اگه پروانه رو شونه‌ت بشینه ، خیلی زود یه اتفاق قشنگ برات میافته؟"
... تا سرمو آوردم بالا

منو بوسید!!!
پروانه پرید...

#مرتضی
@textplace

«برجی نشست و قامت تهران خمیده شد
اسباب غم، دوباره سر سفره چیده شد
فریاد آتش است، به هر جا که می روی
چندین فرشته بین مه و دود دیده شد!»

جانم به لب رسیده و برگشته در تنم،
مُجری که ذره ذره بخواند نوشته را:
«چنگال پیر و سنگی این برج، همچنان
محکم گرفته بال و پر سی فرشته را!»

دیشب میان خواب تو را دیدم و فقط
گفتی: "صدای سوختنم را شنیده ای؟"
صبحی که چکمه های تو را واکس می زدم
گفتی "عزیز من تو فقط خواب دیده ای!"

دیدی خودت که خواب من این بار چپ نبود
خاموش می‌شوی و به تو زنگ می زنم
با هر دقیقه ای که جوابی نمی دهی
محکم به شیشه ی دل خود سنگ می‌زنم!

«مادر! ببخش از پسرت، پیرهن فقط...
خواهر! ببخش... با خبری تلخ آمدم
تازه عروسِ حادثه! شرمنده ام اگر
با این خبر مراسمتان را به هم زدم...»

باور نمی کنم خبری را که داده است!
با حجم گریه می‌رود اما نمی‌روم...
همکار توست، پس تو کجایی که نیستی؟
من تا نبینمت که از اینجا نمی‌روم!

مادر نشسته روی زمین داد می‌زند:
دیدی دوباره یوسفم از چاه برنگشت؟
دیدی سیاوشم وسط شعله مانده است؟
دیدی کسی سلامت از این راه برنگشت؟

مردم! سلام... با خبری تازه آمدم
ققنوس‌های قصه ی تهران نمُرده اند
ما مُرده ایم و مردمِ دور از بلا، که باز
مثل همیشه از بدن مُرده خورده اند!

آقای بی ملاحظه ی دوربین‌به‌دست!
کافی نبود آن همه اخبار سرزده؟
این سوژه ای که مرکز عکاسی ات شده
از زیر چوب و آجر و تیرآهن آمده!

پروانه های عاشق از اینجا نرفته اند!
این عشق جاودانه که حاشا نمی‌شود!
"آتـش بگیر تا که ببینی چه می‌کشم
احساس سوختن به تماشا نمی شود"😢💔

سروده استاد #نرگس_ميرفيضى در سوگ آتش نشانان قهرمان #پلاسکو

@textplace

زمستان با تو یعنی،قرار است...
روبرویم بایستی و با چشمهای لعنتی ات گولم بزنی که بگویم
باشد،برو،فقط وای به حالت سرما بخوری!
زمستان یعنی سرفه کنی و بگویم من هم دوستت دارم!
زمستان یعنی تماشای بینی سرخ شده از سرمایت را با دنیا عوض نکنم
زمستان یعنی سرما هم،تماشا کردنت را از دهان نمی اندازد!
زمستان یعنی تا چشمهایت میگوید مرا ببوس لبهایم شکوفه دهد!
زمستان یعنی تو و چشم هایی شیرین تر از عسل!
زمستان یعنی...
باید چیزی در گوشت بگویم
سرت را که نزدیک آوردی
با اولین نفس
عطر تنت گیجم کند و به جای دوستت دارم بگویم برایت میمیرم!
زمستان یعنی
مرا بپوش،هوا سرد است!

#حامد

@textplace

طرفاي پنج صبح بود كه تو خبرها خوندم گويا با دستگاه زنده ياب متوجه شدن هنوز چند نفر زير آوار زنده ان. هركار كردم نتونستم خودم رو جاي اون چند نفر مجسم كنم، يا حالشون رو درك كنم.
نگاه كردن به فروريختن پلاسكو، حتي از همين صفحه هاي چند اينچي گوشي ها هم ترسناكه.. چه برسه به اينكه داخل اون ساختمون باشي، اون هم زير زمينش.
اين همه ساعت بي آب و غذا، زير اون همه آوار و خاك فكرمو به اين درگير كرده كه اگر اون چند نفر نجات پيدا كنن و رنگ آسمون رو يه بار ديگه ببينن اينبار به زندگي چه نگاهي دارن..؟






#پلاسكو
#اميرعلي
@textplace

نفست به گردنم می خورد و دستت روی شانه ی من است
زیر گوشم
"هستم" را طوری می گویی
که واج به واجش در تمام جان من می ریزد
و نمی دانی این واژه از تمام روح من بزرگ تر است
و در من جا نمی شود
می گویی "هستم"
و حجمی از هستی مرا به پرواز درمیاوری
دوست داشتن تو در ذهن من
و بودنت در روح من جای نمی گیرد.
دلم می خواهد قلبم را توی دستت بگیری و ببری زیر گوشت تا
موسیقی تپش آن هم به جان تو عشق من را بریزد
وقتی که تو هستی
زندگی دیگر زندگی نیست
مرا میبری روی ابرها برای قدم زدن
و نگاهم می کنی و
من همه چیز را یادم می رود
راستی لبخند خدا
صدایم بزن
گمانم اسمم هم فراموشم شده!

#مانگ
@textplace

عصرها به طور جداگانه ای دلتنگت میشوم ،
دلم میخواهد کنارت بنشینم
در فنجان چایت چند قطره لیمو ترش تازه بچکانم
و هر هنر زنانه ی دیگری که دارم
را برای دم کردن یک فنجان چای عصرانه به کار بگیرم
تا تو عاشقانه تر نگاهم کنی ،
دقیقا وقتی فنجان را به لبت میچسبانی دیوانه میشوم ...
میشود کمی آرام تر به جنون بکشانی ام...

#سحر

@textplace

قورباغه‌ها

مارها قورباغه‌ها را می‌خوردند و قورباغه‌ها غمگین بودند.
قورباغه‌ها به لک‌لک‌ها شکایت کردند.
لک‌لک‌ها مارها را خوردند و قورباغه‌ها شادمان شدند.
لک‌لک‌ها گرسنه ماندند و شروع کردند به خوردن قورباغه‌ها.
قورباغه‌ها دچار اختلاف دیدگاه شدند.
عده‌ای از آن‌ها با لک‌لک‌ها کنار آمدند و عده‌ای دیگر خواهان باز گشت مارها شدند.
مارها باز گشتند و هم‌پای لک‌لک‌ها شروع به خوردن قورباغه‌ها کردند.
حالا دیگر قورباغه‌ها متقاعد شده‌اند که برای خورده شدن به دنیا می‌آیند.
تنها یک مشکل برای آن‌ها حل نشده باقی مانده‌است.
این‌که نمی‌دانند توسط دوستانشان خورده می‌شوند یا دشمنانشان!

#منوچهر_احترامی
@textplace

یوقتایی انقدر از خودمون دور میشیم که آرزومون این میشه که بشیم اون آدم خوبه که اون قبل ترها بودیم...
یوقتایی انقدر غرق دنیای مجازی و اون صفحه ی سفید روشن تو دستت میشی، که دیگه از دنیای واقعیتم دور میشی...
انگار خیلی قبل ترها وقتی اینجور چیزا نبودن،خیلی شادتر بودیم باهم... خیلی نزدیکتر...خیلی خودمونی تر...
یوقتایی انگار " در لحظه زندگی کن " و " مثبت فکر کن " فقط واسمون شده یه شعار! که به دیگرون بگیم بلکه فکر کنن ما مثبت اندیشیم...
نمیدونم،با این حرفای پوچ انگاری میخوایم سر خودمونم شیره بمالیم!
یوقتایی بد نیست بیخیال همه ی مشکلات زندگیت شی،سکوت کنی و از پنجره سرت رو بیرون کنی و این طرف و اون طرف رفتن شاخ و برگ هارو ببینی،رنگ آسمون رو ببینی،نفس بکشی،لذت ببری از بودن توی اون لحظه...
خوبه یوقتاییم به خودمون تلنگری بزنیم تا از دنیای مجازی بیرون بیایمو واقعی زندگی کنیم.
اون موقعست که تازه میفهمیم واقعی زندگی کردن چه حااالی داره...
#علیرضا_دولتی

@TextPlace

عکس ها چیزی بیشتر از یک خاطره هستند
دلتنگ که میشوی
و دلت هوای گذشته ها را که میکند
البوم را ورق میزنی و مینشینی به تماشای تک تک عکس ها
با بعضی از انها میخندی و با بعضی گریه میکنی و با بعضی اهی میکشی
پر حسرت
در هرکدامشان ردپای ادم هایی ست که ممکن است دیگر نباشند
با نگاه به هرعکسی تصویری در ذهنت نقش میبندد که یاد اور لحظاتی ست
که تو عجیب در ان زمان زندگی کرده ای و گویی همه اینها پیوند تو با
روزهای دوری ست که بدان تعلق خاطر داشته ای
بافت اجری خوشرنگی که مامان برایت بافته؛دوچرخه کوچکی که پدر برایت خریده؛اغوش خاله و بوسه مادربزرگ؛تولد یکسالگی؛هفت سالگی؛چهارده....
خنده از ته دل و دندان های یکی در میان هفت سالگی؛عید نه سالگی ومسافرت به شمال و سفر به مشهد مقدس و زیارت امام رضا؛عکس های اردوی مدرسه؛تولد صمیمی ترین دوست و ژست های عجیب و غریب و خنده دار؛جشن قبولی دانشگاه؛دورهمی با دوستان و بعد هم ازدواج....
ادم هایی که انگار جا مانده اند در همان زمان
اسم هایی که گاهی یادت نمی اید چه بوده و فقط تصویری ست
که روز به روز بیشتر گم میشود در حافظه پر رفت و امدت
حس خوب لحظه هایی که دیگر تکرار نمیشود
جای خالی کسانی که دیگر نیستند
این عکس ها گاهی یاداور عمری هستند
که خواهی نخواهی میگذرد
و تو برایت چیزی جز همین ها نمانده است
#مریم_ن

@textplace

آبروریزی

"زود باش کیف پولت را رد کن اینجا!" نمی خواستم بدهم اما طرف قیافه اش چنان زار بود که کمی تردید کردم.
زود باش ببینم.
اگر هفت تیر تخت سینه ام نگذاشته بود شاید با او راه می آمدم. در عوض دست بردم به پشتم و تپانچه ی بارتایی پلیس را که به کمرم می بستم به یک ضرب بیرون کشیدم. تنها کاری که کردم شلیک گلوله ای به ماتحت خودم بود و بعد به زانو افتادم. از خنده روده بُر شد و کیف پولم را از جیب عقبم بیرون آورد و پنجاه چوب برداشت. حالا صبر کن بچه های کلانتری بشنوند. چه شود.

#ماریان_بک
@textplace

اینکه می گویند تا وقتی نمیفهمی،
راحت و آسوده ای، عین حقیقت است
آدم فقیر را دیده اید؟
چقدر راحت با فقر خود کنار می آید.
دلیلش این است که زندگی اشرافی را ندیده است.
اما امان از آن روزی که ثروتمندی به ناگاه ورشکست شود
و بخواهد فقیرانه زندگی کند.
معمولا نمیتواند
جایی کم می آورد
یا سکته یا حمله قلبی یا افسردگی
داستان عشق و عاشقی هم همین است
تا مزه شب بخیر گفتن های کسی را نچشیده باشی
هر شب آسوده میخوابی
سرت راروی بالشت میگذاری، تا صبح رفته ای
تا مزه مراقب خودت باش های کسی را نچشیده باشی
هزار و یک مشکل پیش بیاید، اصلا عین خیالتان نیست
یک تنه و تنها با همه روبرو میشوی
اما امان از آن روز که تجربه کرده باشی
و روزی بخواهی که این ها را نداشته باشی
معمولا نمیتوانی و جایی کم می آوری
روزها هر چقدرم خوب بگذرد
شب هایت بد است
دلت یا تنگ است، یا بی انگیزه یا خسته یا وامانده
اما اگر قوی باشی
به تو قول میدهم روزی با خودت کنار می آیی
فقط باید بگذاری زمان همه این ها حل کند

#سیما

@textplace

من فکر میکنم
زن ها وقتی عاشق میشوند
فال میگیرند!
اگر خوب بیاید
کوله بار حرف هایشان را بر میدارند
دست تنهاییشان را میگیرند
و برای همیشه می روند...!
میروند تا بهانه ی شعر باشند
میروند تا از سکوت شب داستان بسازند
میروند تا عاشق تر شوند!
اما اگر فالشان بد بیاید
غرور و جوانی شان را
در آیینه رها میکنند
و برای همیشه می مانند....!
می مانند تا رنگ دنیایشان کبود شود
می مانند تا ابر چشمانشان سبک شود
می مانند تا عادی شوند!

#علی_سلطانی
@textplace

عادت ، ناجوانمردانه‌ترين بيماری‌ست ، زيرا هر بداقبالی را به ما می‌قبولاند ، هر دردی را و هر مرگی را.
در اثر عادت ، در كنار افراد ِ نفرت‌انگيز زندگی می‌كنيم ، به تحمل زنجيرها رضا می‌دهيم ، بی‌عدالتی‌ها و رنج‌ها را تحمل می‌كنيم.
به درد ، به تنهائی و به همه چيز تسليم می‌شويم.
عادت ، بی‌رحم‌ترين زهر زندگی‌ست.
زيرا آهسته وارد می‌شود ، در سكوت ، كم‌كم رشد می‌كند و از بی‌خبری ما سيراب می‌شود و وقتی كشف می‌كنيم كه چطور مسموم ِ آن شده‌ايم ، می‌‌بينيم كه هر ذرۀ بدن‌مان با آن عجين شده است ، می‌بينيم كه هر حركت ما تابع شرايط اوست و هيچ داروئی هم درمانش نمی‌كند.



#اوریانا_فالاچی

@textplace

غروب‌ها برایت چای بیاورم
هِی ببوسمت...
شب‌ها برایت شعر و داستان بخوانم
موهایت را ببافم... نوازشت کنم...
ناخن‌هایت را لاک بزنم...
نازت را بکشم...
برایت غذاهای خوشمزه درست کنم
کولت کنم... بخندانمت... هِی ببوسمت...
هر روز... می‌بینی چقدر دیوانه‌ای که نمی‌آیی...؟!

#فرشید

@textplace

عدالت

یک شب که ضیافتی در کاخ برپا بود مردی آمد و خود را در برابر امیر به خاک انداخت و همة مهمانان او را نگریستند و دیدند که یکی از چشمانش بیرون آمده و از چشمخانه خالیش خون می ریزد. امیر از او پرسید «چه بر سرت آمده؟» مرد در پاسخ گفت: « ای امیر، پیشه ی من دزدیست، امشب برای دزدی به دکان صراف رفتم، وقتی که از پنجره بالا می رفتم اشتباه کردم و داخل دکان بافنده شدم. در تاریکی روی دستگاه بافندگی افتادم و چشمم از کاسه درآمد. اکنون ای امیر، می خواهم داد مرا از مرد بافنده بگیری.»
آنگاه امیر کس در پی بافنده فرستاد و او آمد، و امیر فرمود تا چشم او را از کاسه درآورند.
بافنده گفت: « ای امیر، فرمانت رواست. سزاست که یکی از چشمان مرا در آورند. اما افسوس! من به هر دو چشمم نیاز دارم تا هر دو سوی پارچه ای را که می بافم ببینم. ولی من همسایه ای دارم که پینه دوز است و او هم دو چشم دارد، و در کار و کسب او هر دو چشم لازم نیست.»
امیر کس در پی پینه دوز فرستاد. پینه دوز آمد و یکی از چشمانش را در آوردند.
و عدالت اجرا شد.

#جبران_خلیل_جبران
@textplace

کاش میشد به یه سنی که میرسیدیم یه صورتحساب میاندوره از خدا میگرفتیم ببینیم چند چندیم، جهنمی هستیم؟ بهشتی هستیم؟ بیخودی هستیم؟! واسه چی هستیم؟! اصن فایده ای داره بازم ادامه بدیم یا کلا بیخیال شیم تا همینجا هم خراب کردیم!
حالا کاش یه بارم میشد ما آدمهایی که با کاش و کاشکی جلو میریم و زندگیمون شده کاشکی، حرفمون عملی میشد، فک نکنم سخت تر از تهیه یه پورشه واسه خوشحالی یه بچه پولدار باشه، ما با خیلی کمتر ازین هم شاد میشیم، خدایا یه تکون، میشه بسه؟

#جواد_داوری

@textplace