رو "دوستت دارم" رمز گذاشته بودیم مثلا جلو جمع وقتی نمیشد بگه دوسم داره
میگفت هوا چقدر گرمه ...
از این دیوونه بازیایی که هرکی به یه شکل تو رابطه اش با کسی که دوسش داره ،
داره ...
شاید وقتی باهم توی دانشگاه بودیم روزی صدبارگرمش
میشد !!
حتی خوب یادمه یه بار که برف میومدو باهاش قهر بودمو با فاصله از هم راه میرفتیم، وسطه خیابون داد زد گفت ای خدا خودت شاهدی میبینی که چقدر گرمه ....
کسایی که دور و برمون بودن با یه نگاه متعجب چند ثانیه ای نگامون کردن و بعدم رفتن ...
فقط من بودم که بهش گفتم منم گرمم هست ...
منظورمو فهمید و وسطه زمستون از سر عشق گرم شدیم ...
چند وقت بعد
به هردلیلی که بود چند وقتی دور افتادیم
انگار چشم خوردیم
انگار جدامون کردن ...
روز تولدم نمیدونم بچه ها آورده بودنش یا خودش اومده بود ...
اما تا اومدم شمع و فوت کنمو آرزو کنم ...
یهو با یقه ی لباسش بازی کرد و گفت نمیدونم چرا انقدر هوا گرمه ...!!!
از حرفش فهمیدم
بهمن ماه که گرمش باشه یعنی هنوزم امیدی هست
هنوزم عشقی هست ...!
#شهرزاد_پاییزی
@textplace

ما شبيه جنسِ خاك خورده ى داخلِ ويترينيم؛

كه يك نفر انتخابمان كرد
اما حاضر نشد بهايمان را پرداخت كند!
فقط آمد،
دلخوشمان كرد،
و رفت...
رفت يك دورى بزند و برگردد!

علي قاضي نظام
@textplace

من هم مثل هر مرد ديگه اي موهاي بلند رو دوست داشتم اما وقتي عاشق تو شدم، موهات كوتاهِ كوتاه بود. تو خودت بيزار بودي از موهات.. دلت ميخواست زودتر شبيه چهرت تو گذشته شي. روزها و ماهها گذشتن و موهاي تو بلندتر شد و تو زيباتر ميشدي.. هرچقدر موهات بلند تر ميشدن، تو بيشتر خودت رو دوست داشتي. تا جايي كه يك روز ديگه براي من تو زندگيت جايي نبود.. با اين حال، نميشد من رو كنار بگذاري.. برات خيلي سخت بود چون تو موهات رو با من بلند كرده بودي.. همين شد كه يكهو، ديوونه شدي و رفتي جلو آينه و همشون رو از ته كوتاه كردي! اون وقت بود كه فهميدم قيد همه چيز رو زدي. من مثل هر مرد ديگه اي موهاي بلند دوست داشتمو تو از سر لجبازي موهاتو كوتاه نكرده بودي.. چند وقت پيش عكست رو جايي ديدم... موهات خيلي بلند شده بود.
فهميدم بالاخره يكي اومد تو زندگيت
كه تونست ازت قيچي رو بگيره
و تو چون اون رو خيلي دوست داشتي،
موهات رو تو آغوشش فراموش كردي.






اميرعلي
@textplace

هميشه وقتي كسي بهم مي گفت :
" اسم فلاني و پيش من نيار ! "
تو دلم مي گفتم چي مي شه آدما به اين نقطه مي رسن.
ولي مدتيه خيلي خوب اين نقطه رو فهميدم و لمس كردم !
اين درد ، درد جنسيت نيست ...
وقتي ادعاي ؛
حرفاي مردونه
قولاي مردونه
رفاقتاي مردونه
داشت اما زمان ثابت كردنش يه فراموشكارِ ترسو شد ،
وقتي براي اولين بار خواستي بهش تكيه كني
ولي پشتتو به بدترين شكل خالي كرد ...
ديگه نمي خواي اسمشو بشنوي
حتي دوست نداري جاهايي بري كه
باهاش مي رفتي ،
همه ي اون خاطرات حسِ قرباني شدن بهت مي ده !
دلت مي گيره بابت همه ي لحظه ها ، روزا و سالايي كه بهش
از دلتنگيات گفتي ، از آرزوهات اما اون حالا تو چشمات
زل مي زنه و با كلماتش از روت رد مي شه.
هميشه فكر مي كردم بايد احترام كسي رو كه انتخاب كردي
نگه داري ولي اين روزا ميفهمم
يه روزي مياد كه خجالت مي كشي تا به بقيه بگي
انتخاب من اين بوده ...
تو دلت فرياد مي زني به خدا اينجوري نبود
دلت مي خواد دست ببري تو گذشتتو با قوي ترين
پاك كننده ها پاكش كني ، ولي مگه پاك مي شه ؟
اين روزا دوست ندارم اسمتو بشنوم
يا هر چي كه مربوط به توئه ،
اين روزا دلم مي گيره واسه آدمي كه فكر مي كردم
هستي ...
من به هر جمله ايي كه به " مردونس " ختم مي شه
آلرژي گرفتم ! من به چشم خودم ديدم
كه همين " مردونه ها " به موقعش انسانيت هم ندارن
چه برسه به تعيين جنسيت و معرفتش .
دوست دارم به خاطر آرامش خودم ببخشمت
ولي تو اون " خرمالوي گس " ايي بودي كه
صورتمو جوري جمع كرده كه هيچ اتفاقي نمي تونه
منو به حالت قبل برگردونه ...
حداقل تا مدت زيادي !

#ساينا
‌
@textplace

همه آدم های بدبخت نتیجه یک تصمیم
اشتباهند،
اینکه یک روز زنی را که می توانستیم
کنار هم یک عمر شاد و خوشبخت باشیم
به خاطر آدمی که خیال می کردیم دوستش داریم
و دوستمان نداشت ترک کردیم.
نتیجه اش شد آنکه
آن زن هم رفت
با مردی که فکر می کرد دوستش دارد
و زن دوستش نداشت
ازدواج کرد.







#لوئیجی_پیراندلو
@textplace

مرگ حتما ایست قلبی یا نفس نکشیدن نیست،
بعضی آدما تو بعضی از لحظه های زندگیشون، تو یک آن میمیرن، من به این مردن میگم، مرگ در لحظه!
یک لحظه، یهو دنیا تو ذهنت تاریک میشه، یه لحظه میگی دیگه ادامه دادن فایده نداره، تو یک آن میزنی زیره همه چی میری یه گوشه میشینی فقط غصه میخوری، وقتی یه مدت گذشت همه چی کم کم عادی میشه و با این تاریکی کنار میای، من به این وضیعت میگم، عادت کردن!
الان یه نگاهی به زندگیت بندازی میبینی همش عادت کردی، عمیقا که نگاه کنی میبینی یه لحظه هایی مردی و غصه خوردی، بازم عمیق تر بهش نگاه کنی دلت واسه خودت میسوزه!
بدترین حس دنیا تو این لحظهست که دلت واسه خودت بسوزه!


رضا

@TextPlace

داشتم آرزویت میکردم
از ته دل!
صبر آمد ؛
عافیت باشی بر من
ای دیرترین اتفاق افتادنی ام...

#گلرو_ش


@TextPlace

می خواهید بدانید چرا واکسی شده ام ؟
خیلی ساده است،
خواستم کاری بکنم تا به مردم بفهمانم که بیش از آنکه صاحب افکار زیبا باشند ، صاحب پا هستند !
بسیاری از این آدمها در این آسمانخراش این را از یاد برده اند . اگر مثل من روزی صد تا کفش واکس بزنند ، شاید به یاد بیاورند که پای آدمی روی زمین است و نه در ابرها...

#رومن_گاری
@textplace

همه یِ ما باید کسی را داشته باشیم
که وقتی یک روز ،
روزِ ما نبود
بنشینیم رو به رویش و غرغر کنان از سیر تا پیازِ تمامِ بد بیاری هایمان را برایش تعریف کنیم
و او هم لبخند به لب گوش کند و پایانِ هر جمله مان بگوید
"حق داشتی پس اینقد عصبی بشی،
حالا ولش کن مهم نیست،
فدایِ سرت" .
میدانید آدم هرچقدر هم قوی باشد
باید کسی را داشته باشد
که حالِ بدش را بفهمد
که نگذارد
به حالِ خودش بماند
کسی که حالمان را به حالش گره زده باشد...





#سحر_رستگار
@textplace

نگران من نباش...
همه چیز روبه راه است...
و من فهمیده ام بدون تو هم میشود زندگی کرد...
حسابی جایت خالیست که ببینی
دختر احساساتی و عاشق پیشه ی آن روزها مردی شده برای خودش!
که هر روز صبح با عجله فقط دست و رویش را می شوید و سالهاست نه چشم هایش سیاه تر می شود و نه لبهایش سرخ تر...
که هر روز دردهایش را حل می کند توی لیوان چای تلخش و همه را یکجا با هم سر می کشد و اتفاقا هر روز لعنت می کند داغی را که به دلش مانده...
حسابی جایت خالیست که ببینی دختر وسواسی دیروز چطور این روزها در عرض 1/5 دقیقه حاضر و اماده،کفش پوشیده و نپوشیده،خودش را پرت می کند پشت فرمان و مثل یک مرد به چراغ قرمز ناسزا می گوید...
نگران من نباش، دختر خیال باف آنروزها،
مردی شده برای خودش که هر روز بار یک زندگی یک نفره را روی شانه هایش می گذارد و این ور و آن ور می رود...
مردی شده برای خودش که گاهی حس مادرانه ی در نطفه خفه شده اش دستش را می گیرد و می برد جلوی مغازه های لباس بچگانه و هردو دلشان قنج می رود برای کودکی که نیست...
جایت خالی!
دختر مرتب آنروزها،هرشب،خسته و کوفته،دلخوشی هایش را با جورابهایش گلوله می کند و پرت می کند وسط رخت چرکها...
و شام خورده و نخورده،روی کاناپه خوابش میبرد که فردا صبح چای تلخش را سربکشد و بزند بیرون...
نگران من نباش اصلا!
همان موقعی که رفتی زنانگی هایم را جمع کردم و مچاله و چروک چپاندم توی چمدان و انداختم گوشه ی انباری...
خیالت راحت ِراحت!
عوض شدم...
پوست انداختم
و سالهاست خودم با دستهای خودم پوست کلفت غیر زنانه ام را نوازش می کنم...

#نسترن

@textplace

یک عده را باید نگه داشت
نباید رها کرد به امانِ خدا تا ببینی قسمتت هستند یا نه!
گاهی قسمت، دست گذاشته زیرِ چانه اش که ببیند آدم چه میکند، تا کجا پیش می‌رود...
سر به سرِ آدم میگذارد
دور میکند
قایم میکند پشتش و میگوید : باد برد ..
تا ببیند چقدر دنبالش می‌روی
چقدر پی اش را میگیری
که داشته باشی اش
که نگذاری بی هوا برود ...
هر چیزی را نباید رها کرد به امیدِ قسمت !
خودِ قسمت هم گاهی
امیدش به آدم هاست ..
و زیرِ لب میگوید : چه بر سرِ بودنِ هم می‌آورید ..
حواس پرتی ها و رها کردن هایمان را
گردنِ قسمت نیندازیم





#مریم_قهرمانلو
@textplace

سیب

بچه كه بودم عاشق سيب بودم. هر چي مي‌خوردم سير نمي‌شدم. يادمه يه شب توو مهموني مشغول بازي بودم كه چشمم افتاد به آخرين سيب توي ظرف ميوه. تا اومدم بِرَم بَرِش دارم يكي ديگه از مهمونا برش داشت! منم اصلا به روي خودم نياوردم!

چندوقت پيش دلم مي خواست كنسرت خواننده ي مورد علاقه مو برم. وقتي رفتم توو سايت فقط يه جاي خالي مونده بود. تا اومدم رزروش كنم يكي پيش دستي كرد. منم اصلا به روي خودم نياوردم!

حالا اگه مي بيني من عجله دارم، اگه مي بيني من هولم، اگه مي بيني دارم يه جاهايي رو تند ميرم تعجب نكن! آخه تو همون آخرين سيبي توو سيني! همون آخرين پيك توو شيشه ي ودكا! همون آخرين بليط كنسرت! مي ترسم باز سر بزنگاه باز يكي سر برسه و آخرين سيب رو برداره! يكي برسه و آخرين پيك رو بره بالا! يكي برسه و آخرين بليط رو رزرو كنه!
مي ترسم اصلا به روي خودم نيارم!
خيلي ميترسم.


👤کسرا بختیاریان
@textplace

زیرو رو کردن همه چیز یکی از علایق ما آدمهای ِ مدرن و امروزی شده است ‌....
زیرو رو کردن فایل های شخصی موبایلِ کسی که ادعای ِدوست داشتنش را داریم ...
زیرو روکردن کشوی ِ اتاق ِ پسرمان که تازگی بوی ِ سیگار میدهد ،
زیرورو کردن دفتر خاطرات دخترمان که 
چندماهیست حالش عوض شده است ...
زیرو روکردن این زیر و رو کردنه آن ...
همش دنباله چیزی میگردیم که بهانه کنیم برای تردید برای در شک زندگی کردن ...
تا به حال شده به جای ِ زیرورو کردن آثار ِ شکِمان دستهایش را بگیریم به خودمان نزدیکش کنیم ...
لحنمان را قاطع و چشمانمان را پر از عشق بدوزیم به هردو چشمش که ترس و نگرانی دَرَش موج میزند ...
نگاه کنیمو بگوییم جانم 
برایم مهم است که چرا کمی رفتارت عوض شده ...
برایم مهم است اما نه مهم تر از تو ...
ان هارا زیرو رو نمیکنم تو کمی من را زیرو رو کن در تارو پود ِ وجودم پر از تو است ...
پر از عشق .
خیالش را راحت کنیم که کنارش میمانیم، 
خیالش را راحت کنیم که همراهه روزهای ِسختش میمانیم ...
که نمیرویم 
که دوروزه و نیمه راه نیستیم ... خواستم بگویم یک وقتهایی جای ِ شک های ِ یواشکی دلواپسی هایت را روبه روی ِ دلدارت بایست و داد بزن ...
باور کن یک وقتهایی همین که کسی بداند ازته ِ دل مهم است ...
همین باعث میشود خیالش تخت تر و دلش قرص تر شود به آینده ای که ادامه دادنش به تنهایی کاریست که از پس ِ امثال ِ ما بر نمی آید ...




#شهرزاد
@textplace

خودکشی‌های عاشقانه

زن نامه‌ای از طرف شوهرش دريافت کرد. دو سال از زمانی که مرد ديگر دوستش نداشت و او را ترک کرده بود می‌گذشت. نامه از يک سرزمين دور آمده بود.
«اجازه نده بچه توپش را به زمين بزند. صدای آن قلب مرا می‌شکند.»
زن توپ را از دختر نه ساله‌اش گرفت.
دوباره نامه‌ای از طرف شوهر آمد. اين يکی از پستخانه‌ی ديگری بود.
«بچه را با کفش به مدرسه نفرست. من می‌توانم صدای پای او را بشنوم. اين صدا قلب مرا می‌شکند.»
زن به جای کفش، صندل‌های نرم پای بچه کرد. دختر گريه کرد و ديگر حاضر نبود به مدرسه برود.
يک بار ديگر نامه‌ای از طرف شوهر آمد. فاصله‌اش با نامه‌ی گذشته يک ماه بيشتر نبود اما دست خط مرد به نظر زن خيلی قديمی آمد.
«اجازه نده بچه از کاسه‌ی چينی غذا بخورد. می‌توانم صدايش را بشنوم. اين صدا قلب مرا می‌شکند.»
زن با قاشق‌ چوبی خودش به دختر غذا داد. درست مثل سه ساله‌گی‌اش. بعد دورانی را به ياد آورد که دختر واقعاً سه ساله بود و مرد روزهای خوشی را کنار او گذرانده بود. دختر خودش رفت از قفسه‌ی آشپزخانه کاسه‌ی چينی‌اش را برداشت. زن فوراً آن را از دست او گرفت و در باغچه به سنگ کوبيد: صدای شکستن قلب مرد! زن ناگهان ابروهايش را بالا برد. کاسه‌ی خود را به طرف ديوار پرتاب کرد و آن را شکست. آيا اين صدای شکستن قلب شوهرش نبود؟ زن ميز ناهارخوری کوچک را از پنجره به باغچه پرتاب کرد. اين صدا چی؟ زن خود را به ديوار زد و شروع به مشت کوبيدن کرد. خود را روی پارتيشن کاغذی پرت کرد و مثل نيزه از ميان آن گذشت و سقوط کرد. اين صدا چی؟
«مامان، مامان، مامان!»
دختر شيون‌کنان به طرف او دويد. زن به او سيلی زد. آه، به اين صدا گوش کن!
هم چون پژواکی از آن صدا، نامه‌ی ديگری از طرف شوهر آمد. از سرزمين و پست‌خانه‌يی دور و جديد.
«هيچ صدايی در نياوريد. درها را نه ببنديد نه باز کنيد همين ‌طور پنجره‌ها را. نفس نکشيد. حتا نبايد اجازه دهيد صدايی از ساعتی که در خانه است بيرون بيايد.
«هردو شما، هردو شما، هردو شما!» زن همان‌طور که نجوا می‌کرد اشکش جاری شد. بعد از آن، ديگر از هيچ ‌کدام آن دو، هيچ صدايی شنيده نشد. آن‌ها حتا به کوچک‌ترين صداها پايانی جاودانه بخشيدند. به عبارت ديگر، مادر و دختر هر دو مردند.
و عجيب اين ‌جاست که شوهر زن هم کنار آن‌ها دراز کشيد و مرد.

#ياسوناری_کواباتا
@textplace

واسش يه جوك فرستادم راجع به مشروطي و اين حرفا.
مي تونستم كاملا چهرشو تصور كنم.حس مي كردم الان كه داره پي ام ميده موهاي خرمايي رنگشو با يه كش از پشت بسته،لم داده روو مبل و داره لبخند ميزنه!
دو تا ايموجي خنده گذاشت نوشت مشروط نشي حالا!؟
يه لبخند تلخي زدم نوشتم:امتحان كه هيچي!ما مشروطيمون توو زندگي هم قطعي شده...!
نوشت:چرا مشروط!؟
نوشتم:دانشجوهاي تنبل وقتي به يه درسي مي رسن كه چهار واحديه و مطمئنن نميتونن پاسش كنن،تنها راه رو واسه پاس كردن اين مي دونن كه استاد دوسشون داشته باشه!واسه همين آسه ميرن و آسه ميان كه شايد آخر ترم استاد نمره شونو بده!
حالا حكايت تو هم حكايت اون استاده!تو همون"چهار واحديه" اي!من تنهايي نمي تونم!بايد دوسم داشته باشي!اگه نه ميفتم!اگه نه مشروط ميشم...

#كسرا


@textplace

توی این سالی که میاد...

- توی این سالی که میاد رؤسای ارتش و صنایع دفاع آلمان به تجهیز مملکت به تسلیحات جنگی همچنان ادامه میدن و مسؤولای سیاست خارجی کشور کماکان اینو منکر میشن.
- توی این سالی که میاد قاضی های آلمان برای خودشون خیال می کنن قبولی تو امتحانای قضایی بهشون این حق رو می ده که رُل خدای مهربون رو بازی کنن و ملت رو «مجازات» کنن. مخصوصاً تو محکمه های کوچیک شهرستان ها که کنترلی روشون نیست، طبقه ی زحمتکش روی کرسی متهمان خنده به لباش نمیاد.
- توی این سالی که میاد زندونی های دارالتأدیب ها، زندان ها و بازداشتگاه ها به خاطر هیچ و پوچ زجر می کشن: بابت نیاز جنسی شون، بابت کمی حقوق نگهباناشون و بابت «مقررات داخلی» وضع شده از طرف رؤسای زندان ها.
- توی این سالی که میاد تو بازار بورس با اوراق بهادار معامله می شه، بدون اینکه حتی یکی از بازیگرای این بازار فکری بکنه و ببینه اصلاً داره با چی بازی میکنه: با نیروی کار طبقه ی زحمتکشی که تو شصت سالگی حداقل حالیش می شه برای چی یه عمر جون کنده: برای سل گرفتن...
- توی این سالی که میاد قدرت مطلقه ی حکومت فاسق وقت، بازم می خواد نسبت به سال قبل افزونی پیدا کنه.
خلاصه از این سالی که میاد من اصلاً توقع خاصی ندارم.

#کورت_توخولسکی



@textplace

سالخورده و بی قرار

مادر، هفتاد و شش ساله و تنها بود، ناگهان تصمیم گرفت به اروپا سفر کند. به ما گفت با جین می رود.
من و برادرم فکر کردیم، خوب ما می توانیم بعداً همان طور که قصد داشتیم، او را به هپی هیون بفرستیم‌‌.
در این مدت ما در املاک وسیع و پرسه زدیم و شادمانه برنامه ریزی کردیم.
بعد کارت پستال رسید.
"با جین در پاریس ازدواج کردم! او شصت و چهار سال دارد و واقعاً نازنین است! با عشق، مادر."

#آن_ج_فیلیپس

@textplace

ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﮐﻪ اﺣﺴﺎﺱ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﯿﮑﻨﻢ، ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﻨﺪﻡ و ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ، ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻟﺶ ﻣﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﯿﮑﻨﺪ...

ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯿﮕﻮﯾﻢ: ﺭﻭﺯﯼ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺧﻮﺍﻫﯿﻢ ﺩﯾﺪ و ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺣﺴﺎﺳﻢ ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﻧﻤﯿﮕﻨﺠﺪ و ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﻮﺳﻢ و ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﺎﻓﻢ و ﺑﻌﺪ... ﺁﻏﻮﺵ ﻣﻦ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﮑﺎﻥ ِ ﺍﻣﻦ ِ ﻧﺎﺯ ﻭ ﺍﺩﺍﻫﺎﯼ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺍﺵ...

ﻫﺮ ﺁﺩﻣﯽ ﯾﮏ ﻧﯿﻤﻪ ﯼ ﮔﻤﺸﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﯾﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺵ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ، ﯾﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﯾﺎ ﻭ ﺧﯿﺎﻝ، ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﻣﯿﮑﺸﺪ...

#صادق

@textplace

یک روز دست می گذارند روی قلبشان و ما را مرهمِ زخم صدا می زنند ،
روز بعد فریاد می کِشند که به دردشان نمی خوریم ..
به راستی کدام دارو ساز در کجای جهان خطا کرده ؟؟
که یک روز خاصیتِ شفابخشی داریم و روز بعد در نظرشان یک سمِ کُشنده ی مهلکیم ..
که یک روز دوای دردیم و روز بعد خودِ درد ...

#مهسا

@textplace

نامه ای که نوشتی هرگز نگرانم نکرد ...
گفته ای بعد از این مرا دوست نخواهی داشت
اما...
نامه ات
چرا انقدر طولانی است ؟
تمیز نوشته ایی ...
پشت و رو دوازده برگ ؛
این خودش یک کتاب کوچک است !
هیچ کس برای خداحافظی
نامه ای چنین نمی نویسد !
نامه ات نگرانم نکرد...

#هاینریش_هاینه

@textplace

عکس ها چیزی بیشتر از یک خاطره هستند
دلتنگ که میشوی
و دلت هوای گذشته ها را که میکند
البوم را ورق میزنی و مینشینی به تماشای تک تک عکس ها
با بعضی از انها میخندی و با بعضی گریه میکنی و با بعضی اهی میکشی
پر حسرت
در هرکدامشان ردپای ادم هایی ست که ممکن است دیگر نباشند
با نگاه به هرعکسی تصویری در ذهنت نقش میبندد که یاد اور لحظاتی ست
که تو عجیب در ان زمان زندگی کرده ای و گویی همه اینها پیوند تو با
روزهای دوری ست که بدان تعلق خاطر داشته ای
بافت اجری خوشرنگی که مامان برایت بافته؛دوچرخه کوچکی که پدر برایت خریده؛اغوش خاله و بوسه مادربزرگ؛تولد یکسالگی؛هفت سالگی؛چهارده....
خنده از ته دل و دندان های یکی در میان هفت سالگی؛عید نه سالگی ومسافرت به شمال و سفر به مشهد مقدس و زیارت امام رضا؛عکس های اردوی مدرسه؛تولد صمیمی ترین دوست و ژست های عجیب و غریب و خنده دار؛جشن قبولی دانشگاه؛دورهمی با دوستان و بعد هم ازدواج....
ادم هایی که انگار جا مانده اند در همان زمان
اسم هایی که گاهی یادت نمی اید چه بوده و فقط تصویری ست
که روز به روز بیشتر گم میشود در حافظه پر رفت و امدت
حس خوب لحظه هایی که دیگر تکرار نمیشود
جای خالی کسانی که دیگر نیستند
این عکس ها گاهی یاداور عمری هستند
که خواهی نخواهی میگذرد
و تو برایت چیزی جز همین ها نمانده است

#مریم_ن


@textplace