نوشتگاه
3.91K subscribers
12.4K photos
2.65K videos
40 files
545 links
اولين پست كانال
https://telegram.me/textplace/2
Download Telegram
گفت: " این روزها، کمی افسرده به نظر می رسی."
گفتم: " واقعا؟ "
گفت: " حتماً نیمه شب ها، زیادی فکر می کنی. من فکر کردن های نیمه شب را کنار گذاشته ام."
"چه طور توانستی این کار را بکنی؟ "
او گفت: " هر وقت افسردگی به سراغم می آید، شروع به تمیز کردن خانه می کنم. حتی اگر دو یا سه صبح باشد. ظرف ها را می شویم، اجاق را گردگیری می کنم، زمین را جارو می کشم، دستمال ظرف ها را در سفید کننده می اندازم، کشوهای میزم را منظم می کنم و هر لباسی را که جلوی چشم باشد، اتو می کشم... آن قدر این کار را می کنم تا خسته شوم ... و می خوابم. صبح بیدار می شوم و وقتی جوراب هایم را می پوشم، حتی یادم نمی آید شب قبل به چه فکر می کردم. "

بار دیگر به اطراف نگاهی انداختم. اتاق مثل همیشه تمیز و مرتب بود.
آدم ها در ساعت سه صبح به هر جور چیزی فکر می کنند. همه ما این طور هستیم. برای همین هر کدام مان باید شیوه ی مبارزه خود را با آن پیدا کنیم.

👤 هاروکی موراکامی
@textplace
خیالت راحت باشد
عشق من به تو
مثل کبریت از نوع بی خطر است !
شعله اش فقط خودم را تا آخر عمر گرم نگه خواهد داشت
خاموش شدنی نیست
آسیب نمیزند ؛
خیالت تخت
از یک جایی به بعد فقط در خودم دوستت خواهم داشت
تا ابد
بدون حتی تلنگری به خاطراتت ...

#گلرو_ش

@TextPlace
وقتي خواستند تصميم را به من ابلاغ كنند، ماجراي نيمه كوري خود را برايشان گفتم. اول باور نكردند، اما آنقدر گفته‌ام صادقانه بود كه در سنگ هم اثر مي‌كرد.
وقتي مطمئن شدند كه من نيمه كورم، از تقصيرم گذشتند و چون آقا معلم عربي نخود هر آش و متخصص هر فن بود، با همان لهجه گفت:
«بچه مي‌خواستي زودتر بگي. جونت بالا بياد، اول مي‌گفتي. حالا فردا وقتي مدرسه تعطيل شد، بيا شاه‌چراغ دم دكون ميرسليمون عينك‌ساز!»

فردا پس از يك عمر رنج و بدبختي و پس از خفت ديروز، وقتي كه مدرسه تعطيل شد،‌ رفتم در صحن شاه چراغ دم دكان ميرزا۰ سليمان عينك‌ساز. آقاي معلم عربي هم آمد، يكي يكي عينكها را از ميرزا سليمان گرفت و به چشم من گذاشت و گفت:
«نگاه كن به ساعت شاه چراغ ببين عقربه كوچك را مي‌بيني يا نه؟»
بنده هم يكي يكي عينك‌ها را امتحان كردم، بالاخره يك عينك به چشمم خورد و با آن عقربه كوچك را ديدم. پانزده قران دادم و آن را از ميرزا سليمان خريدم و به چشم گذاشتم و عينكي شدم."
پایان.

رسول پرویزی

@textplace
نیاز دارم سطل زباله ای مقابلم بگیرم درمغزم را باز کنم و آن را سرازیر کنم درون سطل زباله!!!
و تمام افکارم را خالی کنم
که یک ساعت کامل به هیچ چیز و همه چیز فکر کنم.
که بر سر خودم داد بزنم که دست بردار از این همه فکر و خیال،
که ذهنم را قل و ذنجیر کنم و درش را تخته تا هیچ چیز درونش جای نگیرد.
و آن وقت زمانی پیدا کنم تا دستمالی به طاقچه ی دلم بکشم.
یادی از پنجره های قلبم بکنم که شکسته اند و نیاز به تعمیر دارند.
مثلا دست خودم را بگیرم و به سفر چند روزه ببرم.
مثلا باهم برویم کنسرت خواننده ی محبوبم.
نیاز دارم دیگر!
چه کسی میفهمد این بچه ی دو ساله ی درون من خیلی وقت است که بهانه میگیرد
عاصی شده است از دست مادری که این روزها به هر چیز فکر میکند الا کودک درونش!
که حتی یک آخر هفته اورا به شهربازی نمیبرد.
نیاز دارم دیگر!
چه کسی میداند خانمِ درونم، خیلی وقت است پیرزنی غرغرو شده است و غر میزند که چرا عصر ها اورا نمیبرم پیاده روی تا زانوهایش انقدر خشک نشود و درد نگیرد.
نیاز دارم دیگر!
اما چه کسی میداند این من انقدر افکارش خرش را چسبیده اند که همینکه نفس میکشد جای تعجب دارد!!؟
#فاطمه_رضایي

@TextPlace
حتما شنیده اید
درختی که شاخه هایش از دیوار حیاط بیرون بزند،
میوه اش بر رهگذران حلال است.
ماجرای بعضی عاشقی ها هم همین است.
درخت و حیاط.
بعضی انسان ها مانند درخت می مانند. اگر زیادی بزرگشان کنی،
شاخ و برگشان دیوار غرورت را زیر پا میگذارد
و از حیاط دلت بیرون می زند.
خود من درختی داخل حیاطم کاشتم.
هرچه بزرگش کردم
دیوار خودم برایش کوچکتر شد.
شاخه هایش از حیاط بیرون زد
و هر رهگذری از میوه اش چید.
تا اینکه یک روز غریبه ای از دیوار هم بالا رفت
و درخت را کند و باخود برد.

#بی_شاخ_و_برگ
#رضا_باقری
@textplace
رو "دوستت دارم" رمز گذاشته بودیم مثلا جلو جمع وقتی نمیشد بگه دوسم داره
میگفت هوا چقدر گرمه ...
از این دیوونه بازیایی که هرکی به یه شکل تو رابطه اش با کسی که دوسش داره ،
داره ...
شاید وقتی باهم توی دانشگاه بودیم روزی صدبارگرمش
میشد !!
حتی خوب یادمه یه بار که برف میومدو باهاش قهر بودمو با فاصله از هم راه میرفتیم، وسطه خیابون داد زد گفت ای خدا خودت شاهدی میبینی که چقدر گرمه ....
کسایی که دور و برمون بودن با یه نگاه متعجب چند ثانیه ای نگامون کردن و بعدم رفتن ...
فقط من بودم که بهش گفتم منم گرمم هست ...
منظورمو فهمید و وسطه زمستون از سر عشق گرم شدیم ...
چند وقت بعد
به هردلیلی که بود چند وقتی دور افتادیم
انگار چشم خوردیم
انگار جدامون کردن ...
روز تولدم نمیدونم بچه ها آورده بودنش یا خودش اومده بود ...
اما تا اومدم شمع و فوت کنمو آرزو کنم ...
یهو با یقه ی لباسش بازی کرد و گفت نمیدونم چرا انقدر هوا گرمه ...!!!
از حرفش فهمیدم
بهمن ماه که گرمش باشه یعنی هنوزم امیدی هست
هنوزم عشقی هست ...!
#شهرزاد_پاییزی
@textplace
ما شبيه جنسِ خاك خورده ى داخلِ ويترينيم؛

كه يك نفر انتخابمان كرد
اما حاضر نشد بهايمان را پرداخت كند!
فقط آمد،
دلخوشمان كرد،
و رفت...
رفت يك دورى بزند و برگردد!

علي قاضي نظام
@textplace
من هم مثل هر مرد ديگه اي موهاي بلند رو دوست داشتم اما وقتي عاشق تو شدم، موهات كوتاهِ كوتاه بود. تو خودت بيزار بودي از موهات.. دلت ميخواست زودتر شبيه چهرت تو گذشته شي. روزها و ماهها گذشتن و موهاي تو بلندتر شد و تو زيباتر ميشدي.. هرچقدر موهات بلند تر ميشدن، تو بيشتر خودت رو دوست داشتي. تا جايي كه يك روز ديگه براي من تو زندگيت جايي نبود.. با اين حال، نميشد من رو كنار بگذاري.. برات خيلي سخت بود چون تو موهات رو با من بلند كرده بودي.. همين شد كه يكهو، ديوونه شدي و رفتي جلو آينه و همشون رو از ته كوتاه كردي! اون وقت بود كه فهميدم قيد همه چيز رو زدي. من مثل هر مرد ديگه اي موهاي بلند دوست داشتمو تو از سر لجبازي موهاتو كوتاه نكرده بودي.. چند وقت پيش عكست رو جايي ديدم... موهات خيلي بلند شده بود.
فهميدم بالاخره يكي اومد تو زندگيت
كه تونست ازت قيچي رو بگيره
و تو چون اون رو خيلي دوست داشتي،
موهات رو تو آغوشش فراموش كردي.






اميرعلي
@textplace
هميشه وقتي كسي بهم مي گفت :
" اسم فلاني و پيش من نيار ! "
تو دلم مي گفتم چي مي شه آدما به اين نقطه مي رسن.
ولي مدتيه خيلي خوب اين نقطه رو فهميدم و لمس كردم !
اين درد ، درد جنسيت نيست ...
وقتي ادعاي ؛
حرفاي مردونه
قولاي مردونه
رفاقتاي مردونه
داشت اما زمان ثابت كردنش يه فراموشكارِ ترسو شد ،
وقتي براي اولين بار خواستي بهش تكيه كني
ولي پشتتو به بدترين شكل خالي كرد ...
ديگه نمي خواي اسمشو بشنوي
حتي دوست نداري جاهايي بري كه
باهاش مي رفتي ،
همه ي اون خاطرات حسِ قرباني شدن بهت مي ده !
دلت مي گيره بابت همه ي لحظه ها ، روزا و سالايي كه بهش
از دلتنگيات گفتي ، از آرزوهات اما اون حالا تو چشمات
زل مي زنه و با كلماتش از روت رد مي شه.
هميشه فكر مي كردم بايد احترام كسي رو كه انتخاب كردي
نگه داري ولي اين روزا ميفهمم
يه روزي مياد كه خجالت مي كشي تا به بقيه بگي
انتخاب من اين بوده ...
تو دلت فرياد مي زني به خدا اينجوري نبود
دلت مي خواد دست ببري تو گذشتتو با قوي ترين
پاك كننده ها پاكش كني ، ولي مگه پاك مي شه ؟
اين روزا دوست ندارم اسمتو بشنوم
يا هر چي كه مربوط به توئه ،
اين روزا دلم مي گيره واسه آدمي كه فكر مي كردم
هستي ...
من به هر جمله ايي كه به " مردونس " ختم مي شه
آلرژي گرفتم ! من به چشم خودم ديدم
كه همين " مردونه ها " به موقعش انسانيت هم ندارن
چه برسه به تعيين جنسيت و معرفتش .
دوست دارم به خاطر آرامش خودم ببخشمت
ولي تو اون " خرمالوي گس " ايي بودي كه
صورتمو جوري جمع كرده كه هيچ اتفاقي نمي تونه
منو به حالت قبل برگردونه ...
حداقل تا مدت زيادي !

#ساينا
‌
@textplace
همه آدم های بدبخت نتیجه یک تصمیم
اشتباهند،
اینکه یک روز زنی را که می توانستیم
کنار هم یک عمر شاد و خوشبخت باشیم
به خاطر آدمی که خیال می کردیم دوستش داریم
و دوستمان نداشت ترک کردیم.
نتیجه اش شد آنکه
آن زن هم رفت
با مردی که فکر می کرد دوستش دارد
و زن دوستش نداشت
ازدواج کرد.







#لوئیجی_پیراندلو
@textplace
مرگ حتما ایست قلبی یا نفس نکشیدن نیست،
بعضی آدما تو بعضی از لحظه های زندگیشون، تو یک آن میمیرن، من به این مردن میگم، مرگ در لحظه!
یک لحظه، یهو دنیا تو ذهنت تاریک میشه، یه لحظه میگی دیگه ادامه دادن فایده نداره، تو یک آن میزنی زیره همه چی میری یه گوشه میشینی فقط غصه میخوری، وقتی یه مدت گذشت همه چی کم کم عادی میشه و با این تاریکی کنار میای، من به این وضیعت میگم، عادت کردن!
الان یه نگاهی به زندگیت بندازی میبینی همش عادت کردی، عمیقا که نگاه کنی میبینی یه لحظه هایی مردی و غصه خوردی، بازم عمیق تر بهش نگاه کنی دلت واسه خودت میسوزه!
بدترین حس دنیا تو این لحظهست که دلت واسه خودت بسوزه!


رضا

@TextPlace
داشتم آرزویت میکردم
از ته دل!
صبر آمد ؛
عافیت باشی بر من
ای دیرترین اتفاق افتادنی ام...

#گلرو_ش


@TextPlace
می خواهید بدانید چرا واکسی شده ام ؟
خیلی ساده است،
خواستم کاری بکنم تا به مردم بفهمانم که بیش از آنکه صاحب افکار زیبا باشند ، صاحب پا هستند !
بسیاری از این آدمها در این آسمانخراش این را از یاد برده اند . اگر مثل من روزی صد تا کفش واکس بزنند ، شاید به یاد بیاورند که پای آدمی روی زمین است و نه در ابرها...

#رومن_گاری
@textplace
همه یِ ما باید کسی را داشته باشیم
که وقتی یک روز ،
روزِ ما نبود
بنشینیم رو به رویش و غرغر کنان از سیر تا پیازِ تمامِ بد بیاری هایمان را برایش تعریف کنیم
و او هم لبخند به لب گوش کند و پایانِ هر جمله مان بگوید
"حق داشتی پس اینقد عصبی بشی،
حالا ولش کن مهم نیست،
فدایِ سرت" .
میدانید آدم هرچقدر هم قوی باشد
باید کسی را داشته باشد
که حالِ بدش را بفهمد
که نگذارد
به حالِ خودش بماند
کسی که حالمان را به حالش گره زده باشد...





#سحر_رستگار
@textplace
نگران من نباش...
همه چیز روبه راه است...
و من فهمیده ام بدون تو هم میشود زندگی کرد...
حسابی جایت خالیست که ببینی
دختر احساساتی و عاشق پیشه ی آن روزها مردی شده برای خودش!
که هر روز صبح با عجله فقط دست و رویش را می شوید و سالهاست نه چشم هایش سیاه تر می شود و نه لبهایش سرخ تر...
که هر روز دردهایش را حل می کند توی لیوان چای تلخش و همه را یکجا با هم سر می کشد و اتفاقا هر روز لعنت می کند داغی را که به دلش مانده...
حسابی جایت خالیست که ببینی دختر وسواسی دیروز چطور این روزها در عرض 1/5 دقیقه حاضر و اماده،کفش پوشیده و نپوشیده،خودش را پرت می کند پشت فرمان و مثل یک مرد به چراغ قرمز ناسزا می گوید...
نگران من نباش، دختر خیال باف آنروزها،
مردی شده برای خودش که هر روز بار یک زندگی یک نفره را روی شانه هایش می گذارد و این ور و آن ور می رود...
مردی شده برای خودش که گاهی حس مادرانه ی در نطفه خفه شده اش دستش را می گیرد و می برد جلوی مغازه های لباس بچگانه و هردو دلشان قنج می رود برای کودکی که نیست...
جایت خالی!
دختر مرتب آنروزها،هرشب،خسته و کوفته،دلخوشی هایش را با جورابهایش گلوله می کند و پرت می کند وسط رخت چرکها...
و شام خورده و نخورده،روی کاناپه خوابش میبرد که فردا صبح چای تلخش را سربکشد و بزند بیرون...
نگران من نباش اصلا!
همان موقعی که رفتی زنانگی هایم را جمع کردم و مچاله و چروک چپاندم توی چمدان و انداختم گوشه ی انباری...
خیالت راحت ِراحت!
عوض شدم...
پوست انداختم
و سالهاست خودم با دستهای خودم پوست کلفت غیر زنانه ام را نوازش می کنم...

#نسترن

@textplace
یک عده را باید نگه داشت
نباید رها کرد به امانِ خدا تا ببینی قسمتت هستند یا نه!
گاهی قسمت، دست گذاشته زیرِ چانه اش که ببیند آدم چه میکند، تا کجا پیش می‌رود...
سر به سرِ آدم میگذارد
دور میکند
قایم میکند پشتش و میگوید : باد برد ..
تا ببیند چقدر دنبالش می‌روی
چقدر پی اش را میگیری
که داشته باشی اش
که نگذاری بی هوا برود ...
هر چیزی را نباید رها کرد به امیدِ قسمت !
خودِ قسمت هم گاهی
امیدش به آدم هاست ..
و زیرِ لب میگوید : چه بر سرِ بودنِ هم می‌آورید ..
حواس پرتی ها و رها کردن هایمان را
گردنِ قسمت نیندازیم





#مریم_قهرمانلو
@textplace
سیب

بچه كه بودم عاشق سيب بودم. هر چي مي‌خوردم سير نمي‌شدم. يادمه يه شب توو مهموني مشغول بازي بودم كه چشمم افتاد به آخرين سيب توي ظرف ميوه. تا اومدم بِرَم بَرِش دارم يكي ديگه از مهمونا برش داشت! منم اصلا به روي خودم نياوردم!

چندوقت پيش دلم مي خواست كنسرت خواننده ي مورد علاقه مو برم. وقتي رفتم توو سايت فقط يه جاي خالي مونده بود. تا اومدم رزروش كنم يكي پيش دستي كرد. منم اصلا به روي خودم نياوردم!

حالا اگه مي بيني من عجله دارم، اگه مي بيني من هولم، اگه مي بيني دارم يه جاهايي رو تند ميرم تعجب نكن! آخه تو همون آخرين سيبي توو سيني! همون آخرين پيك توو شيشه ي ودكا! همون آخرين بليط كنسرت! مي ترسم باز سر بزنگاه باز يكي سر برسه و آخرين سيب رو برداره! يكي برسه و آخرين پيك رو بره بالا! يكي برسه و آخرين بليط رو رزرو كنه!
مي ترسم اصلا به روي خودم نيارم!
خيلي ميترسم.


👤کسرا بختیاریان
@textplace
زیرو رو کردن همه چیز یکی از علایق ما آدمهای ِ مدرن و امروزی شده است ‌....
زیرو رو کردن فایل های شخصی موبایلِ کسی که ادعای ِدوست داشتنش را داریم ...
زیرو روکردن کشوی ِ اتاق ِ پسرمان که تازگی بوی ِ سیگار میدهد ،
زیرورو کردن دفتر خاطرات دخترمان که 
چندماهیست حالش عوض شده است ...
زیرو روکردن این زیر و رو کردنه آن ...
همش دنباله چیزی میگردیم که بهانه کنیم برای تردید برای در شک زندگی کردن ...
تا به حال شده به جای ِ زیرورو کردن آثار ِ شکِمان دستهایش را بگیریم به خودمان نزدیکش کنیم ...
لحنمان را قاطع و چشمانمان را پر از عشق بدوزیم به هردو چشمش که ترس و نگرانی دَرَش موج میزند ...
نگاه کنیمو بگوییم جانم 
برایم مهم است که چرا کمی رفتارت عوض شده ...
برایم مهم است اما نه مهم تر از تو ...
ان هارا زیرو رو نمیکنم تو کمی من را زیرو رو کن در تارو پود ِ وجودم پر از تو است ...
پر از عشق .
خیالش را راحت کنیم که کنارش میمانیم، 
خیالش را راحت کنیم که همراهه روزهای ِسختش میمانیم ...
که نمیرویم 
که دوروزه و نیمه راه نیستیم ... خواستم بگویم یک وقتهایی جای ِ شک های ِ یواشکی دلواپسی هایت را روبه روی ِ دلدارت بایست و داد بزن ...
باور کن یک وقتهایی همین که کسی بداند ازته ِ دل مهم است ...
همین باعث میشود خیالش تخت تر و دلش قرص تر شود به آینده ای که ادامه دادنش به تنهایی کاریست که از پس ِ امثال ِ ما بر نمی آید ...




#شهرزاد
@textplace
خودکشی‌های عاشقانه

زن نامه‌ای از طرف شوهرش دريافت کرد. دو سال از زمانی که مرد ديگر دوستش نداشت و او را ترک کرده بود می‌گذشت. نامه از يک سرزمين دور آمده بود.
«اجازه نده بچه توپش را به زمين بزند. صدای آن قلب مرا می‌شکند.»
زن توپ را از دختر نه ساله‌اش گرفت.
دوباره نامه‌ای از طرف شوهر آمد. اين يکی از پستخانه‌ی ديگری بود.
«بچه را با کفش به مدرسه نفرست. من می‌توانم صدای پای او را بشنوم. اين صدا قلب مرا می‌شکند.»
زن به جای کفش، صندل‌های نرم پای بچه کرد. دختر گريه کرد و ديگر حاضر نبود به مدرسه برود.
يک بار ديگر نامه‌ای از طرف شوهر آمد. فاصله‌اش با نامه‌ی گذشته يک ماه بيشتر نبود اما دست خط مرد به نظر زن خيلی قديمی آمد.
«اجازه نده بچه از کاسه‌ی چينی غذا بخورد. می‌توانم صدايش را بشنوم. اين صدا قلب مرا می‌شکند.»
زن با قاشق‌ چوبی خودش به دختر غذا داد. درست مثل سه ساله‌گی‌اش. بعد دورانی را به ياد آورد که دختر واقعاً سه ساله بود و مرد روزهای خوشی را کنار او گذرانده بود. دختر خودش رفت از قفسه‌ی آشپزخانه کاسه‌ی چينی‌اش را برداشت. زن فوراً آن را از دست او گرفت و در باغچه به سنگ کوبيد: صدای شکستن قلب مرد! زن ناگهان ابروهايش را بالا برد. کاسه‌ی خود را به طرف ديوار پرتاب کرد و آن را شکست. آيا اين صدای شکستن قلب شوهرش نبود؟ زن ميز ناهارخوری کوچک را از پنجره به باغچه پرتاب کرد. اين صدا چی؟ زن خود را به ديوار زد و شروع به مشت کوبيدن کرد. خود را روی پارتيشن کاغذی پرت کرد و مثل نيزه از ميان آن گذشت و سقوط کرد. اين صدا چی؟
«مامان، مامان، مامان!»
دختر شيون‌کنان به طرف او دويد. زن به او سيلی زد. آه، به اين صدا گوش کن!
هم چون پژواکی از آن صدا، نامه‌ی ديگری از طرف شوهر آمد. از سرزمين و پست‌خانه‌يی دور و جديد.
«هيچ صدايی در نياوريد. درها را نه ببنديد نه باز کنيد همين ‌طور پنجره‌ها را. نفس نکشيد. حتا نبايد اجازه دهيد صدايی از ساعتی که در خانه است بيرون بيايد.
«هردو شما، هردو شما، هردو شما!» زن همان‌طور که نجوا می‌کرد اشکش جاری شد. بعد از آن، ديگر از هيچ ‌کدام آن دو، هيچ صدايی شنيده نشد. آن‌ها حتا به کوچک‌ترين صداها پايانی جاودانه بخشيدند. به عبارت ديگر، مادر و دختر هر دو مردند.
و عجيب اين ‌جاست که شوهر زن هم کنار آن‌ها دراز کشيد و مرد.

#ياسوناری_کواباتا
@textplace
واسش يه جوك فرستادم راجع به مشروطي و اين حرفا.
مي تونستم كاملا چهرشو تصور كنم.حس مي كردم الان كه داره پي ام ميده موهاي خرمايي رنگشو با يه كش از پشت بسته،لم داده روو مبل و داره لبخند ميزنه!
دو تا ايموجي خنده گذاشت نوشت مشروط نشي حالا!؟
يه لبخند تلخي زدم نوشتم:امتحان كه هيچي!ما مشروطيمون توو زندگي هم قطعي شده...!
نوشت:چرا مشروط!؟
نوشتم:دانشجوهاي تنبل وقتي به يه درسي مي رسن كه چهار واحديه و مطمئنن نميتونن پاسش كنن،تنها راه رو واسه پاس كردن اين مي دونن كه استاد دوسشون داشته باشه!واسه همين آسه ميرن و آسه ميان كه شايد آخر ترم استاد نمره شونو بده!
حالا حكايت تو هم حكايت اون استاده!تو همون"چهار واحديه" اي!من تنهايي نمي تونم!بايد دوسم داشته باشي!اگه نه ميفتم!اگه نه مشروط ميشم...

#كسرا


@textplace
توی این سالی که میاد...

- توی این سالی که میاد رؤسای ارتش و صنایع دفاع آلمان به تجهیز مملکت به تسلیحات جنگی همچنان ادامه میدن و مسؤولای سیاست خارجی کشور کماکان اینو منکر میشن.
- توی این سالی که میاد قاضی های آلمان برای خودشون خیال می کنن قبولی تو امتحانای قضایی بهشون این حق رو می ده که رُل خدای مهربون رو بازی کنن و ملت رو «مجازات» کنن. مخصوصاً تو محکمه های کوچیک شهرستان ها که کنترلی روشون نیست، طبقه ی زحمتکش روی کرسی متهمان خنده به لباش نمیاد.
- توی این سالی که میاد زندونی های دارالتأدیب ها، زندان ها و بازداشتگاه ها به خاطر هیچ و پوچ زجر می کشن: بابت نیاز جنسی شون، بابت کمی حقوق نگهباناشون و بابت «مقررات داخلی» وضع شده از طرف رؤسای زندان ها.
- توی این سالی که میاد تو بازار بورس با اوراق بهادار معامله می شه، بدون اینکه حتی یکی از بازیگرای این بازار فکری بکنه و ببینه اصلاً داره با چی بازی میکنه: با نیروی کار طبقه ی زحمتکشی که تو شصت سالگی حداقل حالیش می شه برای چی یه عمر جون کنده: برای سل گرفتن...
- توی این سالی که میاد قدرت مطلقه ی حکومت فاسق وقت، بازم می خواد نسبت به سال قبل افزونی پیدا کنه.
خلاصه از این سالی که میاد من اصلاً توقع خاصی ندارم.

#کورت_توخولسکی



@textplace