همیشه دلم میخواست براش عطر بخرم. هر مناسبتی که میشد اولین هدیه ای که به ذهنم میرسید عطر بود. عطری که همیشه بوش مستم میکرد, دلم میخواست همیشه بوی عطریو بده که من براش خریدم. هرمناسبتی که میشد با خودم میگفتم این دفعه دیگه عطر میگیرم براش. اما هیچوقت نتونسته بودم خودمو در مقابل حرف بقیه که میگفتن *عطر سردی میاره* حفظ کنم, تسلیم حرفشون میشدم با بی میلی یه هدیه دیگه ای جایگزینش میکردم.
آخرین تولدی که باهم بودیم دلمو زدم به دریا و تسلیم این جمله ی نحس نشدم و عطری که همیشه عاشقش بودمو با افتخار براش خریدم. از اون به بعد همیشه مست بوی خوبش بودم, افتخار میکردم که بوی عطری که من براش خریدمو میداد .خوشحال بودم وقتاییم که پیشش نیستم این بو نمیذاره حتی یک لحظه از یاد من غافل بشه ...
الان دوسال از آخرین تولدی که باهم بودیم میگذره . دوست دارم بدونم امشبو با کی جشن گرفته...
اما با این وجود من هنوز این جمله نحسو قبول ندارم. دلی که به عشق گرمه چجور با یه عطر سرد میشه. دلی که به وجودت بنده چجور میتونه اینقد راحت ازت زور شه .مامانم میگه عشقی که قراره با یه عطر سرد شه همون بهتر که سرد شه و تموم شه. اما با وجود همه این دلیلای منطقی همیشه از آخرین کادویی که دادم پشیمونم...کاش امشب بهش عطر کادو بدن... کاش...
#مهشید_طلایی_شعار

@textplace

چرا هیچ خلوت عاشقانه ای خلوت نیست، ازدحام جمعیت است در تختخوابی دونفره؟ چرا هرکسی چندنفر است، چهره هایی تماما گوناگون؟ چرا عاشق کسی می شویم اما با کس دیگری به بستر می رویم؟


✍رضا قاسمی
@textplace

مسئله اعتماد به نفس هم دربرخورد با دزدا خیلی مهمه .

اگه یک دزد رو در حال سرقت از خونتون غافلگیر کردین اصلا وحشت زده نشین . چون مطمئن باشید که اون هم به اندازه شما ترسیده . خاطرم هست که خود من یه دفعه تو اوایل کارم به وسیله صاحب خونه غافل گیر شدم . صاحب خونه که از من حرفه ای تر بود بعد از اینکه منو لخت کرد ، یعنی کیف و ساعت و تمام اشیاء قیمتی منو ازم گرفت ، منو مجبور کرد که سرپرستی زن زشت و سه تا بچه زلزله شو به عهده بگیرم . چاره ای نداشتم . تهدیدم کرد که اگه بخوام از این کار شونه خالی کنم منو به پلیس معرفی میکنه . خلاصه من مجبور شدم به مدت شش سال وظایف زجر آور زناشویی و پدری آقارو به جای خودش انجام بدم .
لابد دوست دارین بدونین که چی جوری بعد از شش سال از شرشون راحت شدم ؟
خیلی ساده : من هم یه دزد دیگه رو حین سرقت غافلگیرکردم .

اعترافات یک سارق مادرزاد | وودی آلن

@textplace

بلندگو

داستان اذان گذاشتنش را بگذارید همین‌جا بگویم و بروم. آن‌ هم داستانش به همین بلندگو برمی‌گردد. بلندگوی لاکردار اگر نبود، تمام خانهٔ ما پر از درخت‌های سرو نمی‌شد. آن هم سروهایی که بعدها جسد دختردایی را زیرش پیدا کردند و منِ بی‌چاره نمی‌دانستم چرا گناه خون او را به گردن گرفته بودم. یک میلِ ناگهانی. تا گفتند کشتندش، گفتم کار من بود. طبیعی آمد. مثل اولین بوسه. آن هم پای درخت بود. آن درخت را مادرم کاشته بود. روی ریشه‌هایش سرمه زد. به تک‌ تکِ ریشه‌ها. هر روز یکی را از زیر خاک بیرون می‌کشید و سرمه می‌کشید. می‌گفت ریشه‌ها نمی‌خواهند فقط در خاک باشند. بعد ته ریشه را به آفتاب نشان می‌داد و می‌گفت: «ببین، حقیقتِ تو از آنجاست!» دوباره ریشه را در خاک می‌گذاشت. همه‌چیز به‌سادگی به حالت اول برمی‌گشت. من به همهٔ ریسمان‌ها آویزان می‌شدم و هول مرا برمی‌گرداند. از در که وارد می‌شدم، بلندگو منتظرم بود.

مهدی گنجوی


@textplace

*حتما کسانی در زندگیمان بودن که به علایق و عقایدمان شباهت داشتند
*وقتی برای بار اول دیده بودیمش برایمان شبی سخت رقم خورده بود و بی خوابی ها کابوس شده بوده اند...
*برای همه ی ما به حتم اتفاق یک تجربه تلخ از یک عشق ناتمام ، فراموش نشدنی ترین خاطره عمرمان میشود و قطعا دوستانی بوده اند که در این حین با اوضاع قراضه مان نماندند و در بارانی ترین روزهای تاریخ چترشان را برایمان بستند.
*به تحقیق میتوان فهمید زندگی به مرد ها و زن های مشابح ما آموخت تا معمولی شویم و دور از هیچ حرفی به سنگی ترین شکل ممکن سفت شویم ، بی عشق شویم و بی او شویم...
*همه ی ما روزی ، جایی ، در پیاده روی یک خیابان شلوغ زنی مو مشکی یا مردی چهارشانه را که روزی او را با اسم کوچکش صدا میکردیم دیدیم که با حس غریبانه ای از کنارمان رد شد و شاید یادمان نباشد که تا انتهای مسیر چقدر اشک را با گوشه ی آستین پاک کردیم...

*اما دیگر باید اورا با تمام بدی ها و خوبی هایش در دل دیگری دفن کنیم غرورمان ارزش این همه تحمل را ندارد
از امشب یک فنجان نسکافه برای خودمان بریزیم
#برای_خودمان

#امیر_محمد_جوادیان
@textplace

ایستگاه مترو پر است از عطرها و عرقها
پراز شرمها و گریه های یواشکی!
در این میان
من غرق در افکار عصیان زده ام
هیچ مسیری مرا به من نمیرساند
من سراپا چشمهایی بهت زده شده ام
و دست در دست تنهایی ام به هیچ کجای این شهر دود زده میروم و
آرزوهای کپک زده ام را تدفین میکنم
در هنگامه ی تلخی و دودها
من پشت هیچ ماسکی به مقصدم نخواهم رسید
باشرمها و گریه های پنهانی....
#راضیه رمضانی

@TextPlace

گفت: " این روزها، کمی افسرده به نظر می رسی."
گفتم: " واقعا؟ "
گفت: " حتماً نیمه شب ها، زیادی فکر می کنی. من فکر کردن های نیمه شب را کنار گذاشته ام."
"چه طور توانستی این کار را بکنی؟ "
او گفت: " هر وقت افسردگی به سراغم می آید، شروع به تمیز کردن خانه می کنم. حتی اگر دو یا سه صبح باشد. ظرف ها را می شویم، اجاق را گردگیری می کنم، زمین را جارو می کشم، دستمال ظرف ها را در سفید کننده می اندازم، کشوهای میزم را منظم می کنم و هر لباسی را که جلوی چشم باشد، اتو می کشم... آن قدر این کار را می کنم تا خسته شوم ... و می خوابم. صبح بیدار می شوم و وقتی جوراب هایم را می پوشم، حتی یادم نمی آید شب قبل به چه فکر می کردم. "

بار دیگر به اطراف نگاهی انداختم. اتاق مثل همیشه تمیز و مرتب بود.
آدم ها در ساعت سه صبح به هر جور چیزی فکر می کنند. همه ما این طور هستیم. برای همین هر کدام مان باید شیوه ی مبارزه خود را با آن پیدا کنیم.

👤 هاروکی موراکامی
@textplace

خیالت راحت باشد
عشق من به تو
مثل کبریت از نوع بی خطر است !
شعله اش فقط خودم را تا آخر عمر گرم نگه خواهد داشت
خاموش شدنی نیست
آسیب نمیزند ؛
خیالت تخت
از یک جایی به بعد فقط در خودم دوستت خواهم داشت
تا ابد
بدون حتی تلنگری به خاطراتت ...

#گلرو_ش

@TextPlace

وقتي خواستند تصميم را به من ابلاغ كنند، ماجراي نيمه كوري خود را برايشان گفتم. اول باور نكردند، اما آنقدر گفته‌ام صادقانه بود كه در سنگ هم اثر مي‌كرد.
وقتي مطمئن شدند كه من نيمه كورم، از تقصيرم گذشتند و چون آقا معلم عربي نخود هر آش و متخصص هر فن بود، با همان لهجه گفت:
«بچه مي‌خواستي زودتر بگي. جونت بالا بياد، اول مي‌گفتي. حالا فردا وقتي مدرسه تعطيل شد، بيا شاه‌چراغ دم دكون ميرسليمون عينك‌ساز!»

فردا پس از يك عمر رنج و بدبختي و پس از خفت ديروز، وقتي كه مدرسه تعطيل شد،‌ رفتم در صحن شاه چراغ دم دكان ميرزا۰ سليمان عينك‌ساز. آقاي معلم عربي هم آمد، يكي يكي عينكها را از ميرزا سليمان گرفت و به چشم من گذاشت و گفت:
«نگاه كن به ساعت شاه چراغ ببين عقربه كوچك را مي‌بيني يا نه؟»
بنده هم يكي يكي عينك‌ها را امتحان كردم، بالاخره يك عينك به چشمم خورد و با آن عقربه كوچك را ديدم. پانزده قران دادم و آن را از ميرزا سليمان خريدم و به چشم گذاشتم و عينكي شدم."
پایان.

رسول پرویزی

@textplace

نیاز دارم سطل زباله ای مقابلم بگیرم درمغزم را باز کنم و آن را سرازیر کنم درون سطل زباله!!!
و تمام افکارم را خالی کنم
که یک ساعت کامل به هیچ چیز و همه چیز فکر کنم.
که بر سر خودم داد بزنم که دست بردار از این همه فکر و خیال،
که ذهنم را قل و ذنجیر کنم و درش را تخته تا هیچ چیز درونش جای نگیرد.
و آن وقت زمانی پیدا کنم تا دستمالی به طاقچه ی دلم بکشم.
یادی از پنجره های قلبم بکنم که شکسته اند و نیاز به تعمیر دارند.
مثلا دست خودم را بگیرم و به سفر چند روزه ببرم.
مثلا باهم برویم کنسرت خواننده ی محبوبم.
نیاز دارم دیگر!
چه کسی میفهمد این بچه ی دو ساله ی درون من خیلی وقت است که بهانه میگیرد
عاصی شده است از دست مادری که این روزها به هر چیز فکر میکند الا کودک درونش!
که حتی یک آخر هفته اورا به شهربازی نمیبرد.
نیاز دارم دیگر!
چه کسی میداند خانمِ درونم، خیلی وقت است پیرزنی غرغرو شده است و غر میزند که چرا عصر ها اورا نمیبرم پیاده روی تا زانوهایش انقدر خشک نشود و درد نگیرد.
نیاز دارم دیگر!
اما چه کسی میداند این من انقدر افکارش خرش را چسبیده اند که همینکه نفس میکشد جای تعجب دارد!!؟
#فاطمه_رضایي

@TextPlace

حتما شنیده اید
درختی که شاخه هایش از دیوار حیاط بیرون بزند،
میوه اش بر رهگذران حلال است.
ماجرای بعضی عاشقی ها هم همین است.
درخت و حیاط.
بعضی انسان ها مانند درخت می مانند. اگر زیادی بزرگشان کنی،
شاخ و برگشان دیوار غرورت را زیر پا میگذارد
و از حیاط دلت بیرون می زند.
خود من درختی داخل حیاطم کاشتم.
هرچه بزرگش کردم
دیوار خودم برایش کوچکتر شد.
شاخه هایش از حیاط بیرون زد
و هر رهگذری از میوه اش چید.
تا اینکه یک روز غریبه ای از دیوار هم بالا رفت
و درخت را کند و باخود برد.

#بی_شاخ_و_برگ
#رضا_باقری
@textplace

رو "دوستت دارم" رمز گذاشته بودیم مثلا جلو جمع وقتی نمیشد بگه دوسم داره
میگفت هوا چقدر گرمه ...
از این دیوونه بازیایی که هرکی به یه شکل تو رابطه اش با کسی که دوسش داره ،
داره ...
شاید وقتی باهم توی دانشگاه بودیم روزی صدبارگرمش
میشد !!
حتی خوب یادمه یه بار که برف میومدو باهاش قهر بودمو با فاصله از هم راه میرفتیم، وسطه خیابون داد زد گفت ای خدا خودت شاهدی میبینی که چقدر گرمه ....
کسایی که دور و برمون بودن با یه نگاه متعجب چند ثانیه ای نگامون کردن و بعدم رفتن ...
فقط من بودم که بهش گفتم منم گرمم هست ...
منظورمو فهمید و وسطه زمستون از سر عشق گرم شدیم ...
چند وقت بعد
به هردلیلی که بود چند وقتی دور افتادیم
انگار چشم خوردیم
انگار جدامون کردن ...
روز تولدم نمیدونم بچه ها آورده بودنش یا خودش اومده بود ...
اما تا اومدم شمع و فوت کنمو آرزو کنم ...
یهو با یقه ی لباسش بازی کرد و گفت نمیدونم چرا انقدر هوا گرمه ...!!!
از حرفش فهمیدم
بهمن ماه که گرمش باشه یعنی هنوزم امیدی هست
هنوزم عشقی هست ...!
#شهرزاد_پاییزی
@textplace

ما شبيه جنسِ خاك خورده ى داخلِ ويترينيم؛

كه يك نفر انتخابمان كرد
اما حاضر نشد بهايمان را پرداخت كند!
فقط آمد،
دلخوشمان كرد،
و رفت...
رفت يك دورى بزند و برگردد!

علي قاضي نظام
@textplace

من هم مثل هر مرد ديگه اي موهاي بلند رو دوست داشتم اما وقتي عاشق تو شدم، موهات كوتاهِ كوتاه بود. تو خودت بيزار بودي از موهات.. دلت ميخواست زودتر شبيه چهرت تو گذشته شي. روزها و ماهها گذشتن و موهاي تو بلندتر شد و تو زيباتر ميشدي.. هرچقدر موهات بلند تر ميشدن، تو بيشتر خودت رو دوست داشتي. تا جايي كه يك روز ديگه براي من تو زندگيت جايي نبود.. با اين حال، نميشد من رو كنار بگذاري.. برات خيلي سخت بود چون تو موهات رو با من بلند كرده بودي.. همين شد كه يكهو، ديوونه شدي و رفتي جلو آينه و همشون رو از ته كوتاه كردي! اون وقت بود كه فهميدم قيد همه چيز رو زدي. من مثل هر مرد ديگه اي موهاي بلند دوست داشتمو تو از سر لجبازي موهاتو كوتاه نكرده بودي.. چند وقت پيش عكست رو جايي ديدم... موهات خيلي بلند شده بود.
فهميدم بالاخره يكي اومد تو زندگيت
كه تونست ازت قيچي رو بگيره
و تو چون اون رو خيلي دوست داشتي،
موهات رو تو آغوشش فراموش كردي.






اميرعلي
@textplace

هميشه وقتي كسي بهم مي گفت :
" اسم فلاني و پيش من نيار ! "
تو دلم مي گفتم چي مي شه آدما به اين نقطه مي رسن.
ولي مدتيه خيلي خوب اين نقطه رو فهميدم و لمس كردم !
اين درد ، درد جنسيت نيست ...
وقتي ادعاي ؛
حرفاي مردونه
قولاي مردونه
رفاقتاي مردونه
داشت اما زمان ثابت كردنش يه فراموشكارِ ترسو شد ،
وقتي براي اولين بار خواستي بهش تكيه كني
ولي پشتتو به بدترين شكل خالي كرد ...
ديگه نمي خواي اسمشو بشنوي
حتي دوست نداري جاهايي بري كه
باهاش مي رفتي ،
همه ي اون خاطرات حسِ قرباني شدن بهت مي ده !
دلت مي گيره بابت همه ي لحظه ها ، روزا و سالايي كه بهش
از دلتنگيات گفتي ، از آرزوهات اما اون حالا تو چشمات
زل مي زنه و با كلماتش از روت رد مي شه.
هميشه فكر مي كردم بايد احترام كسي رو كه انتخاب كردي
نگه داري ولي اين روزا ميفهمم
يه روزي مياد كه خجالت مي كشي تا به بقيه بگي
انتخاب من اين بوده ...
تو دلت فرياد مي زني به خدا اينجوري نبود
دلت مي خواد دست ببري تو گذشتتو با قوي ترين
پاك كننده ها پاكش كني ، ولي مگه پاك مي شه ؟
اين روزا دوست ندارم اسمتو بشنوم
يا هر چي كه مربوط به توئه ،
اين روزا دلم مي گيره واسه آدمي كه فكر مي كردم
هستي ...
من به هر جمله ايي كه به " مردونس " ختم مي شه
آلرژي گرفتم ! من به چشم خودم ديدم
كه همين " مردونه ها " به موقعش انسانيت هم ندارن
چه برسه به تعيين جنسيت و معرفتش .
دوست دارم به خاطر آرامش خودم ببخشمت
ولي تو اون " خرمالوي گس " ايي بودي كه
صورتمو جوري جمع كرده كه هيچ اتفاقي نمي تونه
منو به حالت قبل برگردونه ...
حداقل تا مدت زيادي !

#ساينا
‌
@textplace

همه آدم های بدبخت نتیجه یک تصمیم
اشتباهند،
اینکه یک روز زنی را که می توانستیم
کنار هم یک عمر شاد و خوشبخت باشیم
به خاطر آدمی که خیال می کردیم دوستش داریم
و دوستمان نداشت ترک کردیم.
نتیجه اش شد آنکه
آن زن هم رفت
با مردی که فکر می کرد دوستش دارد
و زن دوستش نداشت
ازدواج کرد.







#لوئیجی_پیراندلو
@textplace

مرگ حتما ایست قلبی یا نفس نکشیدن نیست،
بعضی آدما تو بعضی از لحظه های زندگیشون، تو یک آن میمیرن، من به این مردن میگم، مرگ در لحظه!
یک لحظه، یهو دنیا تو ذهنت تاریک میشه، یه لحظه میگی دیگه ادامه دادن فایده نداره، تو یک آن میزنی زیره همه چی میری یه گوشه میشینی فقط غصه میخوری، وقتی یه مدت گذشت همه چی کم کم عادی میشه و با این تاریکی کنار میای، من به این وضیعت میگم، عادت کردن!
الان یه نگاهی به زندگیت بندازی میبینی همش عادت کردی، عمیقا که نگاه کنی میبینی یه لحظه هایی مردی و غصه خوردی، بازم عمیق تر بهش نگاه کنی دلت واسه خودت میسوزه!
بدترین حس دنیا تو این لحظهست که دلت واسه خودت بسوزه!


رضا

@TextPlace

داشتم آرزویت میکردم
از ته دل!
صبر آمد ؛
عافیت باشی بر من
ای دیرترین اتفاق افتادنی ام...

#گلرو_ش


@TextPlace

می خواهید بدانید چرا واکسی شده ام ؟
خیلی ساده است،
خواستم کاری بکنم تا به مردم بفهمانم که بیش از آنکه صاحب افکار زیبا باشند ، صاحب پا هستند !
بسیاری از این آدمها در این آسمانخراش این را از یاد برده اند . اگر مثل من روزی صد تا کفش واکس بزنند ، شاید به یاد بیاورند که پای آدمی روی زمین است و نه در ابرها...

#رومن_گاری
@textplace

همه یِ ما باید کسی را داشته باشیم
که وقتی یک روز ،
روزِ ما نبود
بنشینیم رو به رویش و غرغر کنان از سیر تا پیازِ تمامِ بد بیاری هایمان را برایش تعریف کنیم
و او هم لبخند به لب گوش کند و پایانِ هر جمله مان بگوید
"حق داشتی پس اینقد عصبی بشی،
حالا ولش کن مهم نیست،
فدایِ سرت" .
میدانید آدم هرچقدر هم قوی باشد
باید کسی را داشته باشد
که حالِ بدش را بفهمد
که نگذارد
به حالِ خودش بماند
کسی که حالمان را به حالش گره زده باشد...





#سحر_رستگار
@textplace

نگران من نباش...
همه چیز روبه راه است...
و من فهمیده ام بدون تو هم میشود زندگی کرد...
حسابی جایت خالیست که ببینی
دختر احساساتی و عاشق پیشه ی آن روزها مردی شده برای خودش!
که هر روز صبح با عجله فقط دست و رویش را می شوید و سالهاست نه چشم هایش سیاه تر می شود و نه لبهایش سرخ تر...
که هر روز دردهایش را حل می کند توی لیوان چای تلخش و همه را یکجا با هم سر می کشد و اتفاقا هر روز لعنت می کند داغی را که به دلش مانده...
حسابی جایت خالیست که ببینی دختر وسواسی دیروز چطور این روزها در عرض 1/5 دقیقه حاضر و اماده،کفش پوشیده و نپوشیده،خودش را پرت می کند پشت فرمان و مثل یک مرد به چراغ قرمز ناسزا می گوید...
نگران من نباش، دختر خیال باف آنروزها،
مردی شده برای خودش که هر روز بار یک زندگی یک نفره را روی شانه هایش می گذارد و این ور و آن ور می رود...
مردی شده برای خودش که گاهی حس مادرانه ی در نطفه خفه شده اش دستش را می گیرد و می برد جلوی مغازه های لباس بچگانه و هردو دلشان قنج می رود برای کودکی که نیست...
جایت خالی!
دختر مرتب آنروزها،هرشب،خسته و کوفته،دلخوشی هایش را با جورابهایش گلوله می کند و پرت می کند وسط رخت چرکها...
و شام خورده و نخورده،روی کاناپه خوابش میبرد که فردا صبح چای تلخش را سربکشد و بزند بیرون...
نگران من نباش اصلا!
همان موقعی که رفتی زنانگی هایم را جمع کردم و مچاله و چروک چپاندم توی چمدان و انداختم گوشه ی انباری...
خیالت راحت ِراحت!
عوض شدم...
پوست انداختم
و سالهاست خودم با دستهای خودم پوست کلفت غیر زنانه ام را نوازش می کنم...

#نسترن

@textplace