بازی عروس و داماد
زری جان سی و شش سالش بود و هنوز عروسی نکرده بود. برادر کوچکش که برای تحصیل روانه غرب شد، زری جان از هفت دولت آزاد شد. اول به آقا فرزین ساندویچی محله شان پیشنهاد ازدواج داد و بعد به احمد آقا میوه فروش محله شان. زری جان از صبح تا شب جلوی مغازه لباس عروس فروشی سر میدان محله شان می ایستاد و لباس ها را نگاه می کرد و دل هر بیننده یی را می سوزاند. بالاخره جلسه خانوادگی برای این معضل بزرگ تشکیل شد. مادر پیر از همه پسر و دخترهایش خواست فکری به حال زری جان بکنند و گفت؛ زری جان روزی هزار بار استخوان های پدرش را در گور می لرزاند.
فرهاد برادر بزرگ زری جان گفت می تواند یک شوهر قلابی برای زری جان دست و پا کند و یک جشن عروسی برای او راه بیندازد بلکه زری جان آرام بگیرد. عباس یکی از کارگرهای کارگاه فرهاد پذیرفت که با زری جان ازدواج کند. عروسی مجللی برای زری جان گرفتند و عملاً زری جان عروس شد. روز بعد از عروسی، زری جان دوباره لباس عروسی پوشید و عباس آقا را وادار کرد لباس دامادی اش را بپوشد و سر سفره عقد بنشیند و حلقه رد و بدل کردند. ظرف یک ماه، زری جان بیست و هفت دفعه بازی عروس و داماد راه انداخت.
عباس آقا به آقا فرهاد شکایت برد. دوباره جلسه خانوادگی تشکیل شد. قرار شد عباس آقا در یک تصادف بمیرد و زری جان بیوه شود. عباس آقا مرد و همه از جمله زری جان لباس سیاه پوشیدند و عزاداری کردند. زری جان چهل روز لباس سیاه پوشید. روز چهل و یکم، اول به آقا فرزین ساندویچی محله شان و بعد به احمد آقا میوه فروش پیشنهاد ازدواج داد، دلش برای بازی عروس و داماد تنگ شده بود،
بلقیس سلیمانی
@textplace
زری جان سی و شش سالش بود و هنوز عروسی نکرده بود. برادر کوچکش که برای تحصیل روانه غرب شد، زری جان از هفت دولت آزاد شد. اول به آقا فرزین ساندویچی محله شان پیشنهاد ازدواج داد و بعد به احمد آقا میوه فروش محله شان. زری جان از صبح تا شب جلوی مغازه لباس عروس فروشی سر میدان محله شان می ایستاد و لباس ها را نگاه می کرد و دل هر بیننده یی را می سوزاند. بالاخره جلسه خانوادگی برای این معضل بزرگ تشکیل شد. مادر پیر از همه پسر و دخترهایش خواست فکری به حال زری جان بکنند و گفت؛ زری جان روزی هزار بار استخوان های پدرش را در گور می لرزاند.
فرهاد برادر بزرگ زری جان گفت می تواند یک شوهر قلابی برای زری جان دست و پا کند و یک جشن عروسی برای او راه بیندازد بلکه زری جان آرام بگیرد. عباس یکی از کارگرهای کارگاه فرهاد پذیرفت که با زری جان ازدواج کند. عروسی مجللی برای زری جان گرفتند و عملاً زری جان عروس شد. روز بعد از عروسی، زری جان دوباره لباس عروسی پوشید و عباس آقا را وادار کرد لباس دامادی اش را بپوشد و سر سفره عقد بنشیند و حلقه رد و بدل کردند. ظرف یک ماه، زری جان بیست و هفت دفعه بازی عروس و داماد راه انداخت.
عباس آقا به آقا فرهاد شکایت برد. دوباره جلسه خانوادگی تشکیل شد. قرار شد عباس آقا در یک تصادف بمیرد و زری جان بیوه شود. عباس آقا مرد و همه از جمله زری جان لباس سیاه پوشیدند و عزاداری کردند. زری جان چهل روز لباس سیاه پوشید. روز چهل و یکم، اول به آقا فرزین ساندویچی محله شان و بعد به احمد آقا میوه فروش پیشنهاد ازدواج داد، دلش برای بازی عروس و داماد تنگ شده بود،
بلقیس سلیمانی
@textplace
گوشه ی چادر مادرم را می‌گرفتم
باهم میرفتیم مخابرات نبش کوچه ششم
می‌گفتند مخابرات! اما اسمش اصلا مخابرات نبود که
همیشه‌ی خدا هم شلوغ بود
نوبت می‌گرفتیم و می‌نشستیم
بعد از چند دقیقه صدا می‌زدند و می‌گفتند خانم فلانی کابین شماره‌ی سه
یک اتاقک چوبی نیم در نیم،
یک تلفن قدیمی و کثیف روی دیوار
و بوی عرق نفر قبلی
اما چه ذوقی داشتیم
تقریبا هر دو روز یک بار می‌آمدیم تلفن میزدیم و چند دقیقه‌ای با پدربزرگ و مادربزرگم حرف میزدیم.
محل ما سیمکشی تلفن نداشت که
آنها هم که داشتند وضعشان تقریبا همین بود.
حرف زیاد داشتیم
اما مجبور بودیم زود قطع کنیم
قطع نمی‌کردیم خودش قطع میشد
ارتباط ها کم بود،
اما با جان و دل
با ذوق و شوق.
حرف ها هیچوقت تکراری نمیشد
همه برای هم وقت داشتند
هیچکس تیک دوم تلفنش را برنمی‌داشت
که مثلا صدایت را هنوز نشنیده ام!
هیچکس حرف هایش را ادیت نمی‌کرد
دوستت‌دارم هایش را پاک نمی‌کرد جایش نقطه بگذارد
وقتی میگفت دلم برایت تنگ شده،
شک نداشت که میگفت
صدا را که نمیشد پاک کرد،
میرسید.
گروه هم نداشتیم
اما هروقت تلفن میزدیم حتما یکی بود که آنلاین باشد و جوابمان را بدهد.
آن روزها
یک مخابراتِ نبش کوچه‌ی ششم بود و یک دنیا عشق
که همه را از سیم‌های تلفنش رد میکردیم
اما امروز
یک دنیا وسیله‌ی ارتباطی
که یک "دلم برایت تنگ شده" از امواجشان رد نمی‌شود
اگر هم رد شود، میشود پاکش کرد
می‌ترسم در بروز رسانی بعدی
همدیگر را هم بتوانیم پاک کنیم
مادربزرگ هم که چت بلد نیست
راستی
چادر مادرم...
#دلتنگرام
#رضا_باقری
@textplace
باهم میرفتیم مخابرات نبش کوچه ششم
می‌گفتند مخابرات! اما اسمش اصلا مخابرات نبود که
همیشه‌ی خدا هم شلوغ بود
نوبت می‌گرفتیم و می‌نشستیم
بعد از چند دقیقه صدا می‌زدند و می‌گفتند خانم فلانی کابین شماره‌ی سه
یک اتاقک چوبی نیم در نیم،
یک تلفن قدیمی و کثیف روی دیوار
و بوی عرق نفر قبلی
اما چه ذوقی داشتیم
تقریبا هر دو روز یک بار می‌آمدیم تلفن میزدیم و چند دقیقه‌ای با پدربزرگ و مادربزرگم حرف میزدیم.
محل ما سیمکشی تلفن نداشت که
آنها هم که داشتند وضعشان تقریبا همین بود.
حرف زیاد داشتیم
اما مجبور بودیم زود قطع کنیم
قطع نمی‌کردیم خودش قطع میشد
ارتباط ها کم بود،
اما با جان و دل
با ذوق و شوق.
حرف ها هیچوقت تکراری نمیشد
همه برای هم وقت داشتند
هیچکس تیک دوم تلفنش را برنمی‌داشت
که مثلا صدایت را هنوز نشنیده ام!
هیچکس حرف هایش را ادیت نمی‌کرد
دوستت‌دارم هایش را پاک نمی‌کرد جایش نقطه بگذارد
وقتی میگفت دلم برایت تنگ شده،
شک نداشت که میگفت
صدا را که نمیشد پاک کرد،
میرسید.
گروه هم نداشتیم
اما هروقت تلفن میزدیم حتما یکی بود که آنلاین باشد و جوابمان را بدهد.
آن روزها
یک مخابراتِ نبش کوچه‌ی ششم بود و یک دنیا عشق
که همه را از سیم‌های تلفنش رد میکردیم
اما امروز
یک دنیا وسیله‌ی ارتباطی
که یک "دلم برایت تنگ شده" از امواجشان رد نمی‌شود
اگر هم رد شود، میشود پاکش کرد
می‌ترسم در بروز رسانی بعدی
همدیگر را هم بتوانیم پاک کنیم
مادربزرگ هم که چت بلد نیست
راستی
چادر مادرم...
#دلتنگرام
#رضا_باقری
@textplace
سال ها میگذرد...
و من حس میکنم
شبیه درخت ها شده ایم!
دو درخت...در چند قدمی یکدیگر!
اما جدا از هم!
با هم در زمین سخت و سنگی
آرام آرام ریشه دوانده ایم!
غافل ازین که روز به روز پابسته ی زمین سرد گشته ایم!
چه پاییز ها که آمدند و ما در غوغای هزاران رنگ باغ،
یک رنگ ماندیم!
بی اعتنا به آواز کلاغ های بد گو!
و در زمستان
که زمین و زمان به خواب میرفت،
من و تو بیدار بودیم!در زیر برف ها...تا آنکه گرمای شکیب و امیدمان ذوب میکردشان!
با هر بهار جوانه زدیم .
نه برای فتح آسمان !
نه برای بوسه های خورشید!
نه برای نوازش های ماه!
که به امید وصال شاخه هایمان،
سبز گشتیم
غافل از نگاه بی رحم باغبان که تبر به دست،
زمزمه کرد:
این شاخه ها هرز رفته اند!
و باز من و تو ماندیم و شاخه هایی که کوتاه شدند...
من و تو ماندیم چند قدم فاصله
که هیچگاه تمام نشدند...
#محمود_محمدیان
@textplace
و من حس میکنم
شبیه درخت ها شده ایم!
دو درخت...در چند قدمی یکدیگر!
اما جدا از هم!
با هم در زمین سخت و سنگی
آرام آرام ریشه دوانده ایم!
غافل ازین که روز به روز پابسته ی زمین سرد گشته ایم!
چه پاییز ها که آمدند و ما در غوغای هزاران رنگ باغ،
یک رنگ ماندیم!
بی اعتنا به آواز کلاغ های بد گو!
و در زمستان
که زمین و زمان به خواب میرفت،
من و تو بیدار بودیم!در زیر برف ها...تا آنکه گرمای شکیب و امیدمان ذوب میکردشان!
با هر بهار جوانه زدیم .
نه برای فتح آسمان !
نه برای بوسه های خورشید!
نه برای نوازش های ماه!
که به امید وصال شاخه هایمان،
سبز گشتیم
غافل از نگاه بی رحم باغبان که تبر به دست،
زمزمه کرد:
این شاخه ها هرز رفته اند!
و باز من و تو ماندیم و شاخه هایی که کوتاه شدند...
من و تو ماندیم چند قدم فاصله
که هیچگاه تمام نشدند...
#محمود_محمدیان
@textplace
☕️ 📖 نوامبر
وقتی دخترم مرا می بیند که توی سرمای ماه نوامبر رفته ام توی استخر، آب تا دنده ام بالا آمده و رنگ لباس پشمی ام از رطوبت تیره شده، لابد عروسی اش را به هم میزند. حتی وقتی بچه بود هم یکدندگی می کرد، اما بلد بودم چطور جلوش در بیایم. گاهی با یک دلم را می شکنی و مشت به سینه کوفتن. یک بار که اصرار داشت برایش موتور دوچرخه ای مفت گران بخرم، چاقوی نان بری را توی دستش گذاشتم و گفتم بیا رگ گردنم را هم بِبُر. حالا اصرار دارد که ازدواج کند. سی و یک سال را به زور دارد، به او گفتم عجله نکن هنوز وقت داری، حتی لیوان های بلورم را شکستم و پابرهنه روی آن ها راه رفتم. راهش را کشید و رفت توی اتاق ته راهرو و در را قفل کرد.
دست ها را از دو طرف بلند می کنم، وسط آب یخ می ایستم، کف دستهایم از سطح بخار آلود کمی بالاتر است. کف پا و ساقم باد کرده و کرخت شده، انگار مال من نیست، اما شکمم گرم است. منتظر صدای ماشین دخترم هستم، صدای ترمز و کشیدن لاستیک روی آسفالت و دری که محکم بسته میشود و خیالم را راحت می کند. دوان دوان به طرف استخر می آید، اسم مرا صدا می زند، به زانو می افتد و هر دو دستش را به طرف من دراز می کند...اما همه جا ساکت است. فقط آسمان نزدیک می آید، گنبد مات آن طرف کناره های استخر کج می شود.
اورزولا هگی
@textplace
وقتی دخترم مرا می بیند که توی سرمای ماه نوامبر رفته ام توی استخر، آب تا دنده ام بالا آمده و رنگ لباس پشمی ام از رطوبت تیره شده، لابد عروسی اش را به هم میزند. حتی وقتی بچه بود هم یکدندگی می کرد، اما بلد بودم چطور جلوش در بیایم. گاهی با یک دلم را می شکنی و مشت به سینه کوفتن. یک بار که اصرار داشت برایش موتور دوچرخه ای مفت گران بخرم، چاقوی نان بری را توی دستش گذاشتم و گفتم بیا رگ گردنم را هم بِبُر. حالا اصرار دارد که ازدواج کند. سی و یک سال را به زور دارد، به او گفتم عجله نکن هنوز وقت داری، حتی لیوان های بلورم را شکستم و پابرهنه روی آن ها راه رفتم. راهش را کشید و رفت توی اتاق ته راهرو و در را قفل کرد.
دست ها را از دو طرف بلند می کنم، وسط آب یخ می ایستم، کف دستهایم از سطح بخار آلود کمی بالاتر است. کف پا و ساقم باد کرده و کرخت شده، انگار مال من نیست، اما شکمم گرم است. منتظر صدای ماشین دخترم هستم، صدای ترمز و کشیدن لاستیک روی آسفالت و دری که محکم بسته میشود و خیالم را راحت می کند. دوان دوان به طرف استخر می آید، اسم مرا صدا می زند، به زانو می افتد و هر دو دستش را به طرف من دراز می کند...اما همه جا ساکت است. فقط آسمان نزدیک می آید، گنبد مات آن طرف کناره های استخر کج می شود.
اورزولا هگی
@textplace
وقتي خاطراتتان را مچاله ميكنيد و ميخواهيد از زندگيتان پرتشان كنيد بيرون
تازه ميفهميد چقدر برايتان با ارزش هستند
تازه ميفهميد آدم رابطه ات كجاي زندگيت ايستاده
درست روي گلويت
نه ميتواني خاطراتت را قورت بدهي
و نه ميتواني بيرون بريزي
اين است معني دوست داشتني كه هيچگاه دوطرفه نميشود
#سحركلواني
@textplace
تازه ميفهميد چقدر برايتان با ارزش هستند
تازه ميفهميد آدم رابطه ات كجاي زندگيت ايستاده
درست روي گلويت
نه ميتواني خاطراتت را قورت بدهي
و نه ميتواني بيرون بريزي
اين است معني دوست داشتني كه هيچگاه دوطرفه نميشود
#سحركلواني
@textplace
بگذار آفتاب بر صورت همچو ماهت بتابد
بگذار روى مژگانت سر بخورد و بر گونه هاى انارگونه ات سرازير شود
چشم هاى آسمانى ات را قدرى روشن تر و لبخندت را درخشان تر كند
بگذار باد لابه لاى موهايت برقصد و
در اعماق وجودت رسوخ كند و جان تازه اى به تو ببخشد
بگذار آب تمامْ قد،تو را در بربگيرد
براى مدتى تو را از جاذبه برهاند
و ماهيان به رنگ پرتقالش را به قلقلك انگشتانت وادارد
از ارتفاعى بلند بپر و بگذار قلبت به هول و ولا بيفتد
بگذار صداى خنده ات مولكول هاى هوا را در هم بكوبد
بگذار پاهايت در آب باران شناور شوند
بگذار دانه هاى برف بر كرسى زبانت بنشينند
جرات كن و كارى كه ميترسيدى انجامش بدهى را به پايان ببر
بگذار ترس كوله بار سنگينش را جمع كند و ديگر اين حوالى پيدايش نشود
#فاطمه_محمدزاده
@textplace
بگذار روى مژگانت سر بخورد و بر گونه هاى انارگونه ات سرازير شود
چشم هاى آسمانى ات را قدرى روشن تر و لبخندت را درخشان تر كند
بگذار باد لابه لاى موهايت برقصد و
در اعماق وجودت رسوخ كند و جان تازه اى به تو ببخشد
بگذار آب تمامْ قد،تو را در بربگيرد
براى مدتى تو را از جاذبه برهاند
و ماهيان به رنگ پرتقالش را به قلقلك انگشتانت وادارد
از ارتفاعى بلند بپر و بگذار قلبت به هول و ولا بيفتد
بگذار صداى خنده ات مولكول هاى هوا را در هم بكوبد
بگذار پاهايت در آب باران شناور شوند
بگذار دانه هاى برف بر كرسى زبانت بنشينند
جرات كن و كارى كه ميترسيدى انجامش بدهى را به پايان ببر
بگذار ترس كوله بار سنگينش را جمع كند و ديگر اين حوالى پيدايش نشود
#فاطمه_محمدزاده
@textplace
فلاش
اين ماجرا يک روز، سر يک چهار راه اتفاق افتاد، درست وسط جمعيت؛ مردم مي رفتند و مي آمدند .
من ايستادم، چشم هايم را باز و بسته کردم. يک دفعه احساس کردم هيچ حسي ندارم. هيچ. هيچ حسي نسبت به هيچ چيز. من هيچ دليلي نمي ديدم براي چيزها و آدمها. خيلي پوچ و احمقانه بود. شروع کردم به خنديدن.
برايم عجيب و غريب بود که تا آن زمان هرگز متوجه اين چيزها نشده بودم؛ تا جايي که همه چيز را باور کرده و پذيرفته بودم: چراغ هاي راهنما، ماشين ها، پوسترها، لباس هاي فرم، يادمان هاي تاريخي؛ همه چيز به طور کامل از هر گونه حسي دنيايي جدا شده بود، و من آنها را به عنوان بعضي از ضروريات پذيرفته بودم؛ بخشي از زنجيره ي علت و معلول که همه چيز را به هم متصل مي کند.
بعد ناگهان، خنده ي من از بين رفت. از خجالت سرخ شده بوم. دستهايم را تکان مي دادم تا توجه مردم را جلب کنم. داد زدم: «يه لحظه صبر کنيد! يه اشتباهي وجود داره. همه چيز اشتباهه! ما داريم مسخره ترين کارها رو انجام مي ديم! اين راه نمي تونه درست باشه! تا کجا مي خواد پيش بره؟ .»
مردم اطراف من جمع شدند و کنجکاوانه وراندازم کردند. من آنجا در ميان آنها ايستاده بودم و دست هايم را تکان مي دادم. با نااميدي مي خواستم دليل بياورم تا آنها را هم، در پرتوهاي آگاهي که خيلي ناگهاني مرا روشن کرده بود، سهيم کنم.
اما چيزي نگفتم. من هيچي نگفتم چون همان لحظه اي که دست هايم را بالا بردم و دهانم را باز کردم، انگار آن الهام، بار ديگر بلعيده شده بود و آن حرف ها، بفهمي نفهمي بي اختيار از دهانم خارج شده بودند .
مردم گفتند: «خب؟ منظورت چيه؟ همه چي سر جاشه. همه چي همون طوريه که بايس باشه. هر چيزي نتيجه چيزاي ديگه است. همه چي با چيزاي ديگه جوره. ما هيچ چيز اشتباه يا پوچي نمي بينيم ».
شکست خورده آنجا ايستاده بودم، چون ديدم حالا هر چيز دوباره سرجاي خودش افتاده و همه چيز خيلي عادي به نظر مي رسد. چراغ هاي راهنما، يادمان هاي تاريخي، لباس هاي فرم، برج ها، خطوط تراموا، دوره گردها، صف ها؛ با اين حال اين مسئله، ديگر به من آرامش نمي داد، بلکه داشتم عذاب مي کشيدم .
گفتم: «متاسفم! شايد من اشتباه کردم. اون موقع اون طوري به نظر مي رسيد! اما حالا همه چيز خوبه! متاسفم! »
بعد با عجله، از ميان آنها و از نگاه هاي عصبي و خيره ي شان بيرون آمدم .
و هنوز، حتي حالا، و اکثر اوقات که احساس مي کنم، چيزي درک نمي کنم، به
طور غريزي، يک اميدواري مرا در بر مي گيرد: شايد دوباره «لحظه ي من» دارد فرا مي رسد. شايد دقيقاً همان وقتي که مي بايست دوباره هيچ چيز را درک نکنم، قرار است درک و بينش هاي ديگري به دست آورم. يافتن و از دست دادن، درست در يک لحظه.
ایتالو کالوینو
@textplace
اين ماجرا يک روز، سر يک چهار راه اتفاق افتاد، درست وسط جمعيت؛ مردم مي رفتند و مي آمدند .
من ايستادم، چشم هايم را باز و بسته کردم. يک دفعه احساس کردم هيچ حسي ندارم. هيچ. هيچ حسي نسبت به هيچ چيز. من هيچ دليلي نمي ديدم براي چيزها و آدمها. خيلي پوچ و احمقانه بود. شروع کردم به خنديدن.
برايم عجيب و غريب بود که تا آن زمان هرگز متوجه اين چيزها نشده بودم؛ تا جايي که همه چيز را باور کرده و پذيرفته بودم: چراغ هاي راهنما، ماشين ها، پوسترها، لباس هاي فرم، يادمان هاي تاريخي؛ همه چيز به طور کامل از هر گونه حسي دنيايي جدا شده بود، و من آنها را به عنوان بعضي از ضروريات پذيرفته بودم؛ بخشي از زنجيره ي علت و معلول که همه چيز را به هم متصل مي کند.
بعد ناگهان، خنده ي من از بين رفت. از خجالت سرخ شده بوم. دستهايم را تکان مي دادم تا توجه مردم را جلب کنم. داد زدم: «يه لحظه صبر کنيد! يه اشتباهي وجود داره. همه چيز اشتباهه! ما داريم مسخره ترين کارها رو انجام مي ديم! اين راه نمي تونه درست باشه! تا کجا مي خواد پيش بره؟ .»
مردم اطراف من جمع شدند و کنجکاوانه وراندازم کردند. من آنجا در ميان آنها ايستاده بودم و دست هايم را تکان مي دادم. با نااميدي مي خواستم دليل بياورم تا آنها را هم، در پرتوهاي آگاهي که خيلي ناگهاني مرا روشن کرده بود، سهيم کنم.
اما چيزي نگفتم. من هيچي نگفتم چون همان لحظه اي که دست هايم را بالا بردم و دهانم را باز کردم، انگار آن الهام، بار ديگر بلعيده شده بود و آن حرف ها، بفهمي نفهمي بي اختيار از دهانم خارج شده بودند .
مردم گفتند: «خب؟ منظورت چيه؟ همه چي سر جاشه. همه چي همون طوريه که بايس باشه. هر چيزي نتيجه چيزاي ديگه است. همه چي با چيزاي ديگه جوره. ما هيچ چيز اشتباه يا پوچي نمي بينيم ».
شکست خورده آنجا ايستاده بودم، چون ديدم حالا هر چيز دوباره سرجاي خودش افتاده و همه چيز خيلي عادي به نظر مي رسد. چراغ هاي راهنما، يادمان هاي تاريخي، لباس هاي فرم، برج ها، خطوط تراموا، دوره گردها، صف ها؛ با اين حال اين مسئله، ديگر به من آرامش نمي داد، بلکه داشتم عذاب مي کشيدم .
گفتم: «متاسفم! شايد من اشتباه کردم. اون موقع اون طوري به نظر مي رسيد! اما حالا همه چيز خوبه! متاسفم! »
بعد با عجله، از ميان آنها و از نگاه هاي عصبي و خيره ي شان بيرون آمدم .
و هنوز، حتي حالا، و اکثر اوقات که احساس مي کنم، چيزي درک نمي کنم، به
طور غريزي، يک اميدواري مرا در بر مي گيرد: شايد دوباره «لحظه ي من» دارد فرا مي رسد. شايد دقيقاً همان وقتي که مي بايست دوباره هيچ چيز را درک نکنم، قرار است درک و بينش هاي ديگري به دست آورم. يافتن و از دست دادن، درست در يک لحظه.
ایتالو کالوینو
@textplace
همیشه دلم میخواست براش عطر بخرم. هر مناسبتی که میشد اولین هدیه ای که به ذهنم میرسید عطر بود. عطری که همیشه بوش مستم میکرد, دلم میخواست همیشه بوی عطریو بده که من براش خریدم. هرمناسبتی که میشد با خودم میگفتم این دفعه دیگه عطر میگیرم براش. اما هیچوقت نتونسته بودم خودمو در مقابل حرف بقیه که میگفتن *عطر سردی میاره* حفظ کنم, تسلیم حرفشون میشدم با بی میلی یه هدیه دیگه ای جایگزینش میکردم.
آخرین تولدی که باهم بودیم دلمو زدم به دریا و تسلیم این جمله ی نحس نشدم و عطری که همیشه عاشقش بودمو با افتخار براش خریدم. از اون به بعد همیشه مست بوی خوبش بودم, افتخار میکردم که بوی عطری که من براش خریدمو میداد .خوشحال بودم وقتاییم که پیشش نیستم این بو نمیذاره حتی یک لحظه از یاد من غافل بشه ...
الان دوسال از آخرین تولدی که باهم بودیم میگذره . دوست دارم بدونم امشبو با کی جشن گرفته...
اما با این وجود من هنوز این جمله نحسو قبول ندارم. دلی که به عشق گرمه چجور با یه عطر سرد میشه. دلی که به وجودت بنده چجور میتونه اینقد راحت ازت زور شه .مامانم میگه عشقی که قراره با یه عطر سرد شه همون بهتر که سرد شه و تموم شه. اما با وجود همه این دلیلای منطقی همیشه از آخرین کادویی که دادم پشیمونم...کاش امشب بهش عطر کادو بدن... کاش...
#مهشید_طلایی_شعار
@textplace
آخرین تولدی که باهم بودیم دلمو زدم به دریا و تسلیم این جمله ی نحس نشدم و عطری که همیشه عاشقش بودمو با افتخار براش خریدم. از اون به بعد همیشه مست بوی خوبش بودم, افتخار میکردم که بوی عطری که من براش خریدمو میداد .خوشحال بودم وقتاییم که پیشش نیستم این بو نمیذاره حتی یک لحظه از یاد من غافل بشه ...
الان دوسال از آخرین تولدی که باهم بودیم میگذره . دوست دارم بدونم امشبو با کی جشن گرفته...
اما با این وجود من هنوز این جمله نحسو قبول ندارم. دلی که به عشق گرمه چجور با یه عطر سرد میشه. دلی که به وجودت بنده چجور میتونه اینقد راحت ازت زور شه .مامانم میگه عشقی که قراره با یه عطر سرد شه همون بهتر که سرد شه و تموم شه. اما با وجود همه این دلیلای منطقی همیشه از آخرین کادویی که دادم پشیمونم...کاش امشب بهش عطر کادو بدن... کاش...
#مهشید_طلایی_شعار
@textplace
چرا هیچ خلوت عاشقانه ای خلوت نیست، ازدحام جمعیت است در تختخوابی دونفره؟ چرا هرکسی چندنفر است، چهره هایی تماما گوناگون؟ چرا عاشق کسی می شویم اما با کس دیگری به بستر می رویم؟
✍رضا قاسمی
@textplace
✍رضا قاسمی
@textplace
مسئله اعتماد به نفس هم دربرخورد با دزدا خیلی مهمه .
اگه یک دزد رو در حال سرقت از خونتون غافلگیر کردین اصلا وحشت زده نشین . چون مطمئن باشید که اون هم به اندازه شما ترسیده . خاطرم هست که خود من یه دفعه تو اوایل کارم به وسیله صاحب خونه غافل گیر شدم . صاحب خونه که از من حرفه ای تر بود بعد از اینکه منو لخت کرد ، یعنی کیف و ساعت و تمام اشیاء قیمتی منو ازم گرفت ، منو مجبور کرد که سرپرستی زن زشت و سه تا بچه زلزله شو به عهده بگیرم . چاره ای نداشتم . تهدیدم کرد که اگه بخوام از این کار شونه خالی کنم منو به پلیس معرفی میکنه . خلاصه من مجبور شدم به مدت شش سال وظایف زجر آور زناشویی و پدری آقارو به جای خودش انجام بدم .
لابد دوست دارین بدونین که چی جوری بعد از شش سال از شرشون راحت شدم ؟
خیلی ساده : من هم یه دزد دیگه رو حین سرقت غافلگیرکردم .
اعترافات یک سارق مادرزاد | وودی آلن
@textplace
اگه یک دزد رو در حال سرقت از خونتون غافلگیر کردین اصلا وحشت زده نشین . چون مطمئن باشید که اون هم به اندازه شما ترسیده . خاطرم هست که خود من یه دفعه تو اوایل کارم به وسیله صاحب خونه غافل گیر شدم . صاحب خونه که از من حرفه ای تر بود بعد از اینکه منو لخت کرد ، یعنی کیف و ساعت و تمام اشیاء قیمتی منو ازم گرفت ، منو مجبور کرد که سرپرستی زن زشت و سه تا بچه زلزله شو به عهده بگیرم . چاره ای نداشتم . تهدیدم کرد که اگه بخوام از این کار شونه خالی کنم منو به پلیس معرفی میکنه . خلاصه من مجبور شدم به مدت شش سال وظایف زجر آور زناشویی و پدری آقارو به جای خودش انجام بدم .
لابد دوست دارین بدونین که چی جوری بعد از شش سال از شرشون راحت شدم ؟
خیلی ساده : من هم یه دزد دیگه رو حین سرقت غافلگیرکردم .
اعترافات یک سارق مادرزاد | وودی آلن
@textplace
بلندگو
داستان اذان گذاشتنش را بگذارید همین‌جا بگویم و بروم. آن هم داستانش به همین بلندگو برمی‌گردد. بلندگوی لاکردار اگر نبود، تمام خانهٔ ما پر از درخت‌های سرو نمیشد. آن هم سروهایی که بعدها جسد دختردایی را زیرش پیدا کردند و منِ بی‌چاره نمی‌دانستم چرا گناه خون او را به گردن گرفته بودم. یک میلِ ناگهانی. تا گفتند کشتندش، گفتم کار من بود. طبیعی آمد. مثل اولین بوسه. آن هم پای درخت بود. آن درخت را مادرم کاشته بود. روی ریشه‌هایش سرمه زد. به تک تکِ ریشه‌ها. هر روز یکی را از زیر خاک بیرون می‌کشید و سرمه می‌کشید. میگفت ریشه‌ها نمی‌خواهند فقط در خاک باشند. بعد ته ریشه را به آفتاب نشان میداد و میگفت: «ببین، حقیقتِ تو از آنجاست!» دوباره ریشه را در خاک می‌گذاشت. همه‌چیز به‌سادگی به حالت اول برمی‌گشت. من به همهٔ ریسمان‌ها آویزان میشدم و هول مرا برمی‌گرداند. از در که وارد میشدم، بلندگو منتظرم بود.
مهدی گنجوی
@textplace
داستان اذان گذاشتنش را بگذارید همین‌جا بگویم و بروم. آن هم داستانش به همین بلندگو برمی‌گردد. بلندگوی لاکردار اگر نبود، تمام خانهٔ ما پر از درخت‌های سرو نمیشد. آن هم سروهایی که بعدها جسد دختردایی را زیرش پیدا کردند و منِ بی‌چاره نمی‌دانستم چرا گناه خون او را به گردن گرفته بودم. یک میلِ ناگهانی. تا گفتند کشتندش، گفتم کار من بود. طبیعی آمد. مثل اولین بوسه. آن هم پای درخت بود. آن درخت را مادرم کاشته بود. روی ریشه‌هایش سرمه زد. به تک تکِ ریشه‌ها. هر روز یکی را از زیر خاک بیرون می‌کشید و سرمه می‌کشید. میگفت ریشه‌ها نمی‌خواهند فقط در خاک باشند. بعد ته ریشه را به آفتاب نشان میداد و میگفت: «ببین، حقیقتِ تو از آنجاست!» دوباره ریشه را در خاک می‌گذاشت. همه‌چیز به‌سادگی به حالت اول برمی‌گشت. من به همهٔ ریسمان‌ها آویزان میشدم و هول مرا برمی‌گرداند. از در که وارد میشدم، بلندگو منتظرم بود.
مهدی گنجوی
@textplace
*حتما کسانی در زندگیمان بودن که به علایق و عقایدمان شباهت داشتند
*وقتی برای بار اول دیده بودیمش برایمان شبی سخت رقم خورده بود و بی خوابی ها کابوس شده بوده اند...
*برای همه ی ما به حتم اتفاق یک تجربه تلخ از یک عشق ناتمام ، فراموش نشدنی ترین خاطره عمرمان میشود و قطعا دوستانی بوده اند که در این حین با اوضاع قراضه مان نماندند و در بارانی ترین روزهای تاریخ چترشان را برایمان بستند.
*به تحقیق میتوان فهمید زندگی به مرد ها و زن های مشابح ما آموخت تا معمولی شویم و دور از هیچ حرفی به سنگی ترین شکل ممکن سفت شویم ، بی عشق شویم و بی او شویم...
*همه ی ما روزی ، جایی ، در پیاده روی یک خیابان شلوغ زنی مو مشکی یا مردی چهارشانه را که روزی او را با اسم کوچکش صدا میکردیم دیدیم که با حس غریبانه ای از کنارمان رد شد و شاید یادمان نباشد که تا انتهای مسیر چقدر اشک را با گوشه ی آستین پاک کردیم...
*اما دیگر باید اورا با تمام بدی ها و خوبی هایش در دل دیگری دفن کنیم غرورمان ارزش این همه تحمل را ندارد
از امشب یک فنجان نسکافه برای خودمان بریزیم
#برای_خودمان
#امیر_محمد_جوادیان
@textplace
*وقتی برای بار اول دیده بودیمش برایمان شبی سخت رقم خورده بود و بی خوابی ها کابوس شده بوده اند...
*برای همه ی ما به حتم اتفاق یک تجربه تلخ از یک عشق ناتمام ، فراموش نشدنی ترین خاطره عمرمان میشود و قطعا دوستانی بوده اند که در این حین با اوضاع قراضه مان نماندند و در بارانی ترین روزهای تاریخ چترشان را برایمان بستند.
*به تحقیق میتوان فهمید زندگی به مرد ها و زن های مشابح ما آموخت تا معمولی شویم و دور از هیچ حرفی به سنگی ترین شکل ممکن سفت شویم ، بی عشق شویم و بی او شویم...
*همه ی ما روزی ، جایی ، در پیاده روی یک خیابان شلوغ زنی مو مشکی یا مردی چهارشانه را که روزی او را با اسم کوچکش صدا میکردیم دیدیم که با حس غریبانه ای از کنارمان رد شد و شاید یادمان نباشد که تا انتهای مسیر چقدر اشک را با گوشه ی آستین پاک کردیم...
*اما دیگر باید اورا با تمام بدی ها و خوبی هایش در دل دیگری دفن کنیم غرورمان ارزش این همه تحمل را ندارد
از امشب یک فنجان نسکافه برای خودمان بریزیم
#برای_خودمان
#امیر_محمد_جوادیان
@textplace
ایستگاه مترو پر است از عطرها و عرقها
پراز شرمها و گریه های یواشکی!
در این میان
من غرق در افکار عصیان زده ام
هیچ مسیری مرا به من نمیرساند
من سراپا چشمهایی بهت زده شده ام
و دست در دست تنهایی ام به هیچ کجای این شهر دود زده میروم و
آرزوهای کپک زده ام را تدفین میکنم
در هنگامه ی تلخی و دودها
من پشت هیچ ماسکی به مقصدم نخواهم رسید
باشرمها و گریه های پنهانی....
#راضیه رمضانی
@TextPlace
پراز شرمها و گریه های یواشکی!
در این میان
من غرق در افکار عصیان زده ام
هیچ مسیری مرا به من نمیرساند
من سراپا چشمهایی بهت زده شده ام
و دست در دست تنهایی ام به هیچ کجای این شهر دود زده میروم و
آرزوهای کپک زده ام را تدفین میکنم
در هنگامه ی تلخی و دودها
من پشت هیچ ماسکی به مقصدم نخواهم رسید
باشرمها و گریه های پنهانی....
#راضیه رمضانی
@TextPlace
گفت: " این روزها، کمی افسرده به نظر می رسی."
گفتم: " واقعا؟ "
گفت: " حتماً نیمه شب ها، زیادی فکر می کنی. من فکر کردن های نیمه شب را کنار گذاشته ام."
"چه طور توانستی این کار را بکنی؟ "
او گفت: " هر وقت افسردگی به سراغم می آید، شروع به تمیز کردن خانه می کنم. حتی اگر دو یا سه صبح باشد. ظرف ها را می شویم، اجاق را گردگیری می کنم، زمین را جارو می کشم، دستمال ظرف ها را در سفید کننده می اندازم، کشوهای میزم را منظم می کنم و هر لباسی را که جلوی چشم باشد، اتو می کشم... آن قدر این کار را می کنم تا خسته شوم ... و می خوابم. صبح بیدار می شوم و وقتی جوراب هایم را می پوشم، حتی یادم نمی آید شب قبل به چه فکر می کردم. "
بار دیگر به اطراف نگاهی انداختم. اتاق مثل همیشه تمیز و مرتب بود.
آدم ها در ساعت سه صبح به هر جور چیزی فکر می کنند. همه ما این طور هستیم. برای همین هر کدام مان باید شیوه ی مبارزه خود را با آن پیدا کنیم.
👤 هاروکی موراکامی
@textplace
گفتم: " واقعا؟ "
گفت: " حتماً نیمه شب ها، زیادی فکر می کنی. من فکر کردن های نیمه شب را کنار گذاشته ام."
"چه طور توانستی این کار را بکنی؟ "
او گفت: " هر وقت افسردگی به سراغم می آید، شروع به تمیز کردن خانه می کنم. حتی اگر دو یا سه صبح باشد. ظرف ها را می شویم، اجاق را گردگیری می کنم، زمین را جارو می کشم، دستمال ظرف ها را در سفید کننده می اندازم، کشوهای میزم را منظم می کنم و هر لباسی را که جلوی چشم باشد، اتو می کشم... آن قدر این کار را می کنم تا خسته شوم ... و می خوابم. صبح بیدار می شوم و وقتی جوراب هایم را می پوشم، حتی یادم نمی آید شب قبل به چه فکر می کردم. "
بار دیگر به اطراف نگاهی انداختم. اتاق مثل همیشه تمیز و مرتب بود.
آدم ها در ساعت سه صبح به هر جور چیزی فکر می کنند. همه ما این طور هستیم. برای همین هر کدام مان باید شیوه ی مبارزه خود را با آن پیدا کنیم.
👤 هاروکی موراکامی
@textplace
خیالت راحت باشد
عشق من به تو
مثل کبریت از نوع بی خطر است !
شعله اش فقط خودم را تا آخر عمر گرم نگه خواهد داشت
خاموش شدنی نیست
آسیب نمیزند ؛
خیالت تخت
از یک جایی به بعد فقط در خودم دوستت خواهم داشت
تا ابد
بدون حتی تلنگری به خاطراتت ...
#گلرو_ش
@TextPlace
عشق من به تو
مثل کبریت از نوع بی خطر است !
شعله اش فقط خودم را تا آخر عمر گرم نگه خواهد داشت
خاموش شدنی نیست
آسیب نمیزند ؛
خیالت تخت
از یک جایی به بعد فقط در خودم دوستت خواهم داشت
تا ابد
بدون حتی تلنگری به خاطراتت ...
#گلرو_ش
@TextPlace
وقتي خواستند تصميم را به من ابلاغ كنند، ماجراي نيمه كوري خود را برايشان گفتم. اول باور نكردند، اما آنقدر گفته‌ام صادقانه بود كه در سنگ هم اثر مي‌كرد.
وقتي مطمئن شدند كه من نيمه كورم، از تقصيرم گذشتند و چون آقا معلم عربي نخود هر آش و متخصص هر فن بود، با همان لهجه گفت:
«بچه مي‌خواستي زودتر بگي. جونت بالا بياد، اول مي‌گفتي. حالا فردا وقتي مدرسه تعطيل شد، بيا شاه‌چراغ دم دكون ميرسليمون عينك‌ساز!»
فردا پس از يك عمر رنج و بدبختي و پس از خفت ديروز، وقتي كه مدرسه تعطيل شد، رفتم در صحن شاه چراغ دم دكان ميرزا۰ سليمان عينك‌ساز. آقاي معلم عربي هم آمد، يكي يكي عينكها را از ميرزا سليمان گرفت و به چشم من گذاشت و گفت:
«نگاه كن به ساعت شاه چراغ ببين عقربه كوچك را مي‌بيني يا نه؟»
بنده هم يكي يكي عينكها را امتحان كردم، بالاخره يك عينك به چشمم خورد و با آن عقربه كوچك را ديدم. پانزده قران دادم و آن را از ميرزا سليمان خريدم و به چشم گذاشتم و عينكي شدم."
پایان.
رسول پرویزی
@textplace
وقتي مطمئن شدند كه من نيمه كورم، از تقصيرم گذشتند و چون آقا معلم عربي نخود هر آش و متخصص هر فن بود، با همان لهجه گفت:
«بچه مي‌خواستي زودتر بگي. جونت بالا بياد، اول مي‌گفتي. حالا فردا وقتي مدرسه تعطيل شد، بيا شاه‌چراغ دم دكون ميرسليمون عينك‌ساز!»
فردا پس از يك عمر رنج و بدبختي و پس از خفت ديروز، وقتي كه مدرسه تعطيل شد، رفتم در صحن شاه چراغ دم دكان ميرزا۰ سليمان عينك‌ساز. آقاي معلم عربي هم آمد، يكي يكي عينكها را از ميرزا سليمان گرفت و به چشم من گذاشت و گفت:
«نگاه كن به ساعت شاه چراغ ببين عقربه كوچك را مي‌بيني يا نه؟»
بنده هم يكي يكي عينكها را امتحان كردم، بالاخره يك عينك به چشمم خورد و با آن عقربه كوچك را ديدم. پانزده قران دادم و آن را از ميرزا سليمان خريدم و به چشم گذاشتم و عينكي شدم."
پایان.
رسول پرویزی
@textplace
نیاز دارم سطل زباله ای مقابلم بگیرم درمغزم را باز کنم و آن را سرازیر کنم درون سطل زباله!!!
و تمام افکارم را خالی کنم
که یک ساعت کامل به هیچ چیز و همه چیز فکر کنم.
که بر سر خودم داد بزنم که دست بردار از این همه فکر و خیال،
که ذهنم را قل و ذنجیر کنم و درش را تخته تا هیچ چیز درونش جای نگیرد.
و آن وقت زمانی پیدا کنم تا دستمالی به طاقچه ی دلم بکشم.
یادی از پنجره های قلبم بکنم که شکسته اند و نیاز به تعمیر دارند.
مثلا دست خودم را بگیرم و به سفر چند روزه ببرم.
مثلا باهم برویم کنسرت خواننده ی محبوبم.
نیاز دارم دیگر!
چه کسی میفهمد این بچه ی دو ساله ی درون من خیلی وقت است که بهانه میگیرد
عاصی شده است از دست مادری که این روزها به هر چیز فکر میکند الا کودک درونش!
که حتی یک آخر هفته اورا به شهربازی نمیبرد.
نیاز دارم دیگر!
چه کسی میداند خانمِ درونم، خیلی وقت است پیرزنی غرغرو شده است و غر میزند که چرا عصر ها اورا نمیبرم پیاده روی تا زانوهایش انقدر خشک نشود و درد نگیرد.
نیاز دارم دیگر!
اما چه کسی میداند این من انقدر افکارش خرش را چسبیده اند که همینکه نفس میکشد جای تعجب دارد!!؟
#فاطمه_رضایي
@TextPlace
و تمام افکارم را خالی کنم
که یک ساعت کامل به هیچ چیز و همه چیز فکر کنم.
که بر سر خودم داد بزنم که دست بردار از این همه فکر و خیال،
که ذهنم را قل و ذنجیر کنم و درش را تخته تا هیچ چیز درونش جای نگیرد.
و آن وقت زمانی پیدا کنم تا دستمالی به طاقچه ی دلم بکشم.
یادی از پنجره های قلبم بکنم که شکسته اند و نیاز به تعمیر دارند.
مثلا دست خودم را بگیرم و به سفر چند روزه ببرم.
مثلا باهم برویم کنسرت خواننده ی محبوبم.
نیاز دارم دیگر!
چه کسی میفهمد این بچه ی دو ساله ی درون من خیلی وقت است که بهانه میگیرد
عاصی شده است از دست مادری که این روزها به هر چیز فکر میکند الا کودک درونش!
که حتی یک آخر هفته اورا به شهربازی نمیبرد.
نیاز دارم دیگر!
چه کسی میداند خانمِ درونم، خیلی وقت است پیرزنی غرغرو شده است و غر میزند که چرا عصر ها اورا نمیبرم پیاده روی تا زانوهایش انقدر خشک نشود و درد نگیرد.
نیاز دارم دیگر!
اما چه کسی میداند این من انقدر افکارش خرش را چسبیده اند که همینکه نفس میکشد جای تعجب دارد!!؟
#فاطمه_رضایي
@TextPlace
حتما شنیده اید
درختی که شاخه هایش از دیوار حیاط بیرون بزند،
میوه اش بر رهگذران حلال است.
ماجرای بعضی عاشقی ها هم همین است.
درخت و حیاط.
بعضی انسان ها مانند درخت می مانند. اگر زیادی بزرگشان کنی،
شاخ و برگشان دیوار غرورت را زیر پا میگذارد
و از حیاط دلت بیرون می زند.
خود من درختی داخل حیاطم کاشتم.
هرچه بزرگش کردم
دیوار خودم برایش کوچکتر شد.
شاخه هایش از حیاط بیرون زد
و هر رهگذری از میوه اش چید.
تا اینکه یک روز غریبه ای از دیوار هم بالا رفت
و درخت را کند و باخود برد.
#بی_شاخ_و_برگ
#رضا_باقری
@textplace
درختی که شاخه هایش از دیوار حیاط بیرون بزند،
میوه اش بر رهگذران حلال است.
ماجرای بعضی عاشقی ها هم همین است.
درخت و حیاط.
بعضی انسان ها مانند درخت می مانند. اگر زیادی بزرگشان کنی،
شاخ و برگشان دیوار غرورت را زیر پا میگذارد
و از حیاط دلت بیرون می زند.
خود من درختی داخل حیاطم کاشتم.
هرچه بزرگش کردم
دیوار خودم برایش کوچکتر شد.
شاخه هایش از حیاط بیرون زد
و هر رهگذری از میوه اش چید.
تا اینکه یک روز غریبه ای از دیوار هم بالا رفت
و درخت را کند و باخود برد.
#بی_شاخ_و_برگ
#رضا_باقری
@textplace
رو "دوستت دارم" رمز گذاشته بودیم مثلا جلو جمع وقتی نمیشد بگه دوسم داره
میگفت هوا چقدر گرمه ...
از این دیوونه بازیایی که هرکی به یه شکل تو رابطه اش با کسی که دوسش داره ،
داره ...
شاید وقتی باهم توی دانشگاه بودیم روزی صدبارگرمش
میشد !!
حتی خوب یادمه یه بار که برف میومدو باهاش قهر بودمو با فاصله از هم راه میرفتیم، وسطه خیابون داد زد گفت ای خدا خودت شاهدی میبینی که چقدر گرمه ....
کسایی که دور و برمون بودن با یه نگاه متعجب چند ثانیه ای نگامون کردن و بعدم رفتن ...
فقط من بودم که بهش گفتم منم گرمم هست ...
منظورمو فهمید و وسطه زمستون از سر عشق گرم شدیم ...
چند وقت بعد
به هردلیلی که بود چند وقتی دور افتادیم
انگار چشم خوردیم
انگار جدامون کردن ...
روز تولدم نمیدونم بچه ها آورده بودنش یا خودش اومده بود ...
اما تا اومدم شمع و فوت کنمو آرزو کنم ...
یهو با یقه ی لباسش بازی کرد و گفت نمیدونم چرا انقدر هوا گرمه ...!!!
از حرفش فهمیدم
بهمن ماه که گرمش باشه یعنی هنوزم امیدی هست
هنوزم عشقی هست ...!
#شهرزاد_پاییزی
@textplace
میگفت هوا چقدر گرمه ...
از این دیوونه بازیایی که هرکی به یه شکل تو رابطه اش با کسی که دوسش داره ،
داره ...
شاید وقتی باهم توی دانشگاه بودیم روزی صدبارگرمش
میشد !!
حتی خوب یادمه یه بار که برف میومدو باهاش قهر بودمو با فاصله از هم راه میرفتیم، وسطه خیابون داد زد گفت ای خدا خودت شاهدی میبینی که چقدر گرمه ....
کسایی که دور و برمون بودن با یه نگاه متعجب چند ثانیه ای نگامون کردن و بعدم رفتن ...
فقط من بودم که بهش گفتم منم گرمم هست ...
منظورمو فهمید و وسطه زمستون از سر عشق گرم شدیم ...
چند وقت بعد
به هردلیلی که بود چند وقتی دور افتادیم
انگار چشم خوردیم
انگار جدامون کردن ...
روز تولدم نمیدونم بچه ها آورده بودنش یا خودش اومده بود ...
اما تا اومدم شمع و فوت کنمو آرزو کنم ...
یهو با یقه ی لباسش بازی کرد و گفت نمیدونم چرا انقدر هوا گرمه ...!!!
از حرفش فهمیدم
بهمن ماه که گرمش باشه یعنی هنوزم امیدی هست
هنوزم عشقی هست ...!
#شهرزاد_پاییزی
@textplace
ما شبيه جنسِ خاك خورده ى داخلِ ويترينيم؛
كه يك نفر انتخابمان كرد
اما حاضر نشد بهايمان را پرداخت كند!
فقط آمد،
دلخوشمان كرد،
و رفت...
رفت يك دورى بزند و برگردد!
علي قاضي نظام
@textplace
كه يك نفر انتخابمان كرد
اما حاضر نشد بهايمان را پرداخت كند!
فقط آمد،
دلخوشمان كرد،
و رفت...
رفت يك دورى بزند و برگردد!
علي قاضي نظام
@textplace
من هم مثل هر مرد ديگه اي موهاي بلند رو دوست داشتم اما وقتي عاشق تو شدم، موهات كوتاهِ كوتاه بود. تو خودت بيزار بودي از موهات.. دلت ميخواست زودتر شبيه چهرت تو گذشته شي. روزها و ماهها گذشتن و موهاي تو بلندتر شد و تو زيباتر ميشدي.. هرچقدر موهات بلند تر ميشدن، تو بيشتر خودت رو دوست داشتي. تا جايي كه يك روز ديگه براي من تو زندگيت جايي نبود.. با اين حال، نميشد من رو كنار بگذاري.. برات خيلي سخت بود چون تو موهات رو با من بلند كرده بودي.. همين شد كه يكهو، ديوونه شدي و رفتي جلو آينه و همشون رو از ته كوتاه كردي! اون وقت بود كه فهميدم قيد همه چيز رو زدي. من مثل هر مرد ديگه اي موهاي بلند دوست داشتمو تو از سر لجبازي موهاتو كوتاه نكرده بودي.. چند وقت پيش عكست رو جايي ديدم... موهات خيلي بلند شده بود.
فهميدم بالاخره يكي اومد تو زندگيت
كه تونست ازت قيچي رو بگيره
و تو چون اون رو خيلي دوست داشتي،
موهات رو تو آغوشش فراموش كردي.
اميرعلي
@textplace
فهميدم بالاخره يكي اومد تو زندگيت
كه تونست ازت قيچي رو بگيره
و تو چون اون رو خيلي دوست داشتي،
موهات رو تو آغوشش فراموش كردي.
اميرعلي
@textplace