تو شاید بغض عمیق من بودی که با سطحی ترین گودبرداری، از چشمانم مثل چشمه میجوشیدی. تو شاید تابستانه ترین لباس من بودی که در زمستان لرزه به تنم میپوشاندی. تو شاید ماهی قرمز کوچک من بودی که برای ماهی من شدن، هیچوقت از تور ماهی فروش راهت را به تنگ کوچکم باز نکردی. تو شاید رویای مهتابی ترین شب هایم بودی که برای حقیقت شدن، به ستاره بختم نور نبخشیدی. تو شاید عزیزترین من بودی که برای عزیزت شدن، در قلبت را به رویم نگشودی.
تو از تمام این شاید ها فقط از برای من بودنش را حتمنی. تو حتما برای منی حتی اگر در این نیمه شب که من از تو مینویسم، رویای بوسه دخترکی دیگر در زیر مهتاب را خواب ببینی.
با این همه شبت بخیر که برای منی.
شکوفه داودی
@TextPlace
تو از تمام این شاید ها فقط از برای من بودنش را حتمنی. تو حتما برای منی حتی اگر در این نیمه شب که من از تو مینویسم، رویای بوسه دخترکی دیگر در زیر مهتاب را خواب ببینی.
با این همه شبت بخیر که برای منی.
شکوفه داودی
@TextPlace
عطر يك مايع خطرناك است. توى شيشه هاى فانتزى خوش رنگ فقط يك كار ميكند، گولت ميزند.
عطر ها حتى از سيانور و مرگ موش و آب و آهك خطرناك ترند.
كافيست يك بار توى يك خاطره مشترك آنرا به گردنت پاشيده باشى.
و روز ديگرى جايى كه اصلا توان يادآورى خاطراتت را ندارى دوباره چند قطره اش زير بينى ات بپيچد ، تو را درست پرتاب ميكند وسط آن خاطره مشترك لعنتى.
من تازگى ها وقتى كسى را توى عطر فروشى ميبينم كه در به در دنبال عطر با ماندگارى بالاتر است باورم نميشود.
ميدانى، ما آدمها اصولا درد كشيدن را دوست داريم.
يك ساعت شكنجه برايمان بس نيست، ما ميخواهيم يك مدت طولانى آوار شويم توى گذشته مان.
توى روزى كه آن عطر را زده بوديم و وجودمان از هجوم آن همه خوشبختى داشت ميتركيد.
شايد اصلا عطر، حاصل انتقام بى رحمانه يك مرد از معشوقه بى وفايش بوده است!
@textplace
عطر ها حتى از سيانور و مرگ موش و آب و آهك خطرناك ترند.
كافيست يك بار توى يك خاطره مشترك آنرا به گردنت پاشيده باشى.
و روز ديگرى جايى كه اصلا توان يادآورى خاطراتت را ندارى دوباره چند قطره اش زير بينى ات بپيچد ، تو را درست پرتاب ميكند وسط آن خاطره مشترك لعنتى.
من تازگى ها وقتى كسى را توى عطر فروشى ميبينم كه در به در دنبال عطر با ماندگارى بالاتر است باورم نميشود.
ميدانى، ما آدمها اصولا درد كشيدن را دوست داريم.
يك ساعت شكنجه برايمان بس نيست، ما ميخواهيم يك مدت طولانى آوار شويم توى گذشته مان.
توى روزى كه آن عطر را زده بوديم و وجودمان از هجوم آن همه خوشبختى داشت ميتركيد.
شايد اصلا عطر، حاصل انتقام بى رحمانه يك مرد از معشوقه بى وفايش بوده است!
@textplace
هیچ وقت تو خداحافظیا آدم احساسیی نبودم ،همیشه نقش همون سنگ دلی رو بازی میکنم که میخاد نشون بده نبود هیچکی واسش مهم نیست، تو جمع زودتر از بقیه خداحافظی میکنمو و اولین نفریم که جدا میشه،
ولی خب خودم میگم نقش ،یکی از خصلتهای نمیدونم، خوب یا بدم همینه که خوب نقش بازی میکنم ،تو یه لحظه بی خیال ترین آدم دنیام و معلوم نیس که تو چند لحظه بعدش چی ترین دنیا باشم.
تو این روزا که بازار خداحافظیا داغه ،خیلی دلم میخاست با یه نفر خیلی خاص خداحافظی کنم،دستاشو بگیرمو خیره شم تو چشمای پر برقشو واسه اولین بار اون آدم اولی نباشم که نگاهشو میدزده و جدا میشه!حتی تو جداشدنمون هم هی چند قدمی که ازهم دور میشدیم، برمیگشتیمو به هم نگاه می کردیمو حسرت می خوردیم که دیگه تو اغوشای همدیگه جا نمیشیم،که دیگه نمیتونیم با هم باشیم...
ولی خب تو لحظات جدایی من همیشه نقش همون آدم خشکِ بی احساسِ سنگ دلی رو بازی میکنم،که راحت جدا میشه و میره . . .
#رضا_ذاكري
@textplace
ولی خب خودم میگم نقش ،یکی از خصلتهای نمیدونم، خوب یا بدم همینه که خوب نقش بازی میکنم ،تو یه لحظه بی خیال ترین آدم دنیام و معلوم نیس که تو چند لحظه بعدش چی ترین دنیا باشم.
تو این روزا که بازار خداحافظیا داغه ،خیلی دلم میخاست با یه نفر خیلی خاص خداحافظی کنم،دستاشو بگیرمو خیره شم تو چشمای پر برقشو واسه اولین بار اون آدم اولی نباشم که نگاهشو میدزده و جدا میشه!حتی تو جداشدنمون هم هی چند قدمی که ازهم دور میشدیم، برمیگشتیمو به هم نگاه می کردیمو حسرت می خوردیم که دیگه تو اغوشای همدیگه جا نمیشیم،که دیگه نمیتونیم با هم باشیم...
ولی خب تو لحظات جدایی من همیشه نقش همون آدم خشکِ بی احساسِ سنگ دلی رو بازی میکنم،که راحت جدا میشه و میره . . .
#رضا_ذاكري
@textplace
نميدانم هنوزم در كنج قلبت جايي براي من هست يانه..اما ميدانم به خاطره شدن هم راضيم...مهم جايگاه نيست...اينكه بدانم بلخره جايي دارم و گاهي يادم ميكني كافيست..همينكه روزي شايد از جايي بگذري و تصورم كني...چيزي بخواني و بيادم بياوري....
حرف خنده داريست اما من هنوزم گاهي بتو فكر ميكنم،از گاهي تعجب نكن،گاهي جوري فكر ميكنم كه نبايد...وگرنه تو هميشه در افكار من هستي..جوري جا گرفته اي انگار كه اول تو بودي و بعد تفكرات من...
هنوزم گاهي خيالم سمتت مي ايد...ميداني من تا كجاها تورا گاهي كنارم تصور ميكنم؟؟؟هنوزم گاهي فكر ميكنم روزي ،جايي،شايد حتي بعد١٠سال ببينمت...و تو با لبخندي گرم بسمتم بدوي و بپرسي خودت هستي؟؟؟و من معذب از چروك هاي كنار چشم هايم نگاهم را با خجالت بدزدم و بپرسم خيلي پير شدم؟؟و بشنوم كه با شوق ميگي نه اصلا!نگاهت هيچ فرقي نكرده!هنوزم مثل قديم است....و من در افكارم ميگويم برايت از بودنم..از نبودنت..از بغض هايم..ميگويم فقط براي اينكه بداني،بفهمي اين نبودنها چه بر سر بودنم اورده اند...
دروغ نگفته ام اگر بگويم اقلا هر٢-٣روز يكبار جايي در افكارم در چندسال آينده ميبينمت و تو با گرم ترين لبخندت بسمتم مي آيي...حتي خيالت تنم را گرم ميكند..و دروغ نگفته ام اگر بگويم هميشه لبهايم به خنده باز ميشوند و اطرافيانم ميپرسند داري به چه ميخندي؟؟؟!! نميفهمند من با همين خيالها زنده ام...
پگاه..
@textplace
حرف خنده داريست اما من هنوزم گاهي بتو فكر ميكنم،از گاهي تعجب نكن،گاهي جوري فكر ميكنم كه نبايد...وگرنه تو هميشه در افكار من هستي..جوري جا گرفته اي انگار كه اول تو بودي و بعد تفكرات من...
هنوزم گاهي خيالم سمتت مي ايد...ميداني من تا كجاها تورا گاهي كنارم تصور ميكنم؟؟؟هنوزم گاهي فكر ميكنم روزي ،جايي،شايد حتي بعد١٠سال ببينمت...و تو با لبخندي گرم بسمتم بدوي و بپرسي خودت هستي؟؟؟و من معذب از چروك هاي كنار چشم هايم نگاهم را با خجالت بدزدم و بپرسم خيلي پير شدم؟؟و بشنوم كه با شوق ميگي نه اصلا!نگاهت هيچ فرقي نكرده!هنوزم مثل قديم است....و من در افكارم ميگويم برايت از بودنم..از نبودنت..از بغض هايم..ميگويم فقط براي اينكه بداني،بفهمي اين نبودنها چه بر سر بودنم اورده اند...
دروغ نگفته ام اگر بگويم اقلا هر٢-٣روز يكبار جايي در افكارم در چندسال آينده ميبينمت و تو با گرم ترين لبخندت بسمتم مي آيي...حتي خيالت تنم را گرم ميكند..و دروغ نگفته ام اگر بگويم هميشه لبهايم به خنده باز ميشوند و اطرافيانم ميپرسند داري به چه ميخندي؟؟؟!! نميفهمند من با همين خيالها زنده ام...
پگاه..
@textplace
✨چه کشکی چه پشمی؟
چوپانی گله را به صحرا برد به درخت گردوی تنومندی رسید. از آن بالا رفت و به چیدن گردو مشغول شد که ناگهان گردباد سختی در گرفت، خواست فرود آید، ترسید.
باد شاخه ای را که چوپان روی آن بود به این طرف و آن طرف می برد. دید نزدیک است که بیفتد و دست و پایش بشکند. در حال مستاصل شد...
از دور بقعه امامزاده ای را دید و گفت:
ای امام زاده گله ام نذر تو، از درخت سالم پایین بیایم.
قدری باد ساکت شد و چوپان به شاخه قوی تری دست زد و جای پایی پیدا کرده و خود را محکم گرفت. گفت: ای امام زاده خدا راضی نمی شود که زن و بچه من بیچاره از تنگی و خواری بمیرند و
تو همه گله را صاحب شوی. نصف گله را به تو می دهم و نصفی هم برای خودم...
قدری پایین تر آمد. وقتی که نزدیک تنه درخت رسید گفت: ای امام زاده نصف گله را چطور نگهداری میکنی؟ آنهار ا خودم نگهداری می کنم در عوض کشک و پشم نصف گله را به تومی دهم. وقتی کمی پایین تر آمد گفت: بالاخره چوپان هم که بی مزد نمی شود کشکش مال تو، پشمش مال من به عنوان دستمزد. وقتی باقی تنه را سُرخورد و پایش به زمین رسید
نگاهی به گنبد امامزاده انداخت و گفت: چه کشکی چه پشمی؟
ما از هول خودمان یک غلطی کردیم غلط زیادی که جریمه ندارد.
احمدشاملو
@textplace
چوپانی گله را به صحرا برد به درخت گردوی تنومندی رسید. از آن بالا رفت و به چیدن گردو مشغول شد که ناگهان گردباد سختی در گرفت، خواست فرود آید، ترسید.
باد شاخه ای را که چوپان روی آن بود به این طرف و آن طرف می برد. دید نزدیک است که بیفتد و دست و پایش بشکند. در حال مستاصل شد...
از دور بقعه امامزاده ای را دید و گفت:
ای امام زاده گله ام نذر تو، از درخت سالم پایین بیایم.
قدری باد ساکت شد و چوپان به شاخه قوی تری دست زد و جای پایی پیدا کرده و خود را محکم گرفت. گفت: ای امام زاده خدا راضی نمی شود که زن و بچه من بیچاره از تنگی و خواری بمیرند و
تو همه گله را صاحب شوی. نصف گله را به تو می دهم و نصفی هم برای خودم...
قدری پایین تر آمد. وقتی که نزدیک تنه درخت رسید گفت: ای امام زاده نصف گله را چطور نگهداری میکنی؟ آنهار ا خودم نگهداری می کنم در عوض کشک و پشم نصف گله را به تومی دهم. وقتی کمی پایین تر آمد گفت: بالاخره چوپان هم که بی مزد نمی شود کشکش مال تو، پشمش مال من به عنوان دستمزد. وقتی باقی تنه را سُرخورد و پایش به زمین رسید
نگاهی به گنبد امامزاده انداخت و گفت: چه کشکی چه پشمی؟
ما از هول خودمان یک غلطی کردیم غلط زیادی که جریمه ندارد.
احمدشاملو
@textplace
مادربزرگ و تلويزيون
مادربزرگ عاشق تلويزيون بود. همه ي برنامه هاي آن را، از برنامه ي كودك تا علمي تماشا مي كرد. مشكل اين بود كه وقتي تلويزيون تماشا مي كرد، با گوينده و بازيگرها حرف مي زد، چانه ميزد، ناسزا ميگفت و خلاصه كس ديگري نميتوانست با خيال راحت تلويزيون ببيند. اول فكر كرديم مادربزرگ نميداند كه دنياي تلويزيون دنياي مجازي است. درباره ي غيرواقعي بودن آن با او مفصل صحبت كرديم. مادربزرگ گفت ميداند. گفتيم: پس چرا با آنها حرف مي زني؟ گفت: پس چه كار كنم؟ بنشينم صم بكم؟ سؤالش پاسخي نداشت.
روشنفكرهاي خانواده درباره ي اين رفتار مادربزرگ نظرهايي داشتند. برخي گفتند، مادربزرگ متعلق به دنيای سنتي است. در دنياي سنتي آدم ها با همه ي حواس و اعضايشان با جهان ارتباط برقرار مي كردند. بعضي مي گفتند، مادربزرگ تنهاست و نيازمند كسي كه با او حرف بزند و چون كسي وقت نمي گذارد تا با او حرف بزند، مادربزرگ با تلويزيون حرف مي زند. برخي مي گفتند، مادربزرگ با موضع گرفتن و حرف زدن، از هنجارها و ارزشهاي خودش در برابر تلويزيون دفاع مي كند. هر چي بود، مادربزرگ از وقتي گوينده به بينندگان سلام ميكردتا وقتي خداحافظي مي كرد، دائماً حرف مي زد. به بازيگري كه كشته مي شد ميگفت: آخ، آخ الهي مادرت بميرد، به مردي كه چشمش را به روي فسق و فجور زنش مي بست، ميگفت: قرمساق، ديوث، بزن بكشش، به جوان رعنا ميگفت: ماشاءلله، ماشاءلله، چه بروبازويي، به زن زيبا ميگفت: قدرت خدا، زن نيست، فرشته است.
بالاخره پدر تلويزيوني براي مادربزرگ دست و پا كرد و آن را در اتاق مادربزرگ گذاشت. ما از آن پس صداي مادربزرگ را ميشنيديم كه گاهي با دعوا همراه بود. يك روز صبح جسد مادربزرگ را رو به روي تلويزيون پيدا كرديم، در حاليكه قسمتي از صفحه ي تلويزيون شكسته بود و پنجه هايي صورت مادربزرگ را چنگ زده بودند.
بلقیس سلیمانی
@textplace
مادربزرگ عاشق تلويزيون بود. همه ي برنامه هاي آن را، از برنامه ي كودك تا علمي تماشا مي كرد. مشكل اين بود كه وقتي تلويزيون تماشا مي كرد، با گوينده و بازيگرها حرف مي زد، چانه ميزد، ناسزا ميگفت و خلاصه كس ديگري نميتوانست با خيال راحت تلويزيون ببيند. اول فكر كرديم مادربزرگ نميداند كه دنياي تلويزيون دنياي مجازي است. درباره ي غيرواقعي بودن آن با او مفصل صحبت كرديم. مادربزرگ گفت ميداند. گفتيم: پس چرا با آنها حرف مي زني؟ گفت: پس چه كار كنم؟ بنشينم صم بكم؟ سؤالش پاسخي نداشت.
روشنفكرهاي خانواده درباره ي اين رفتار مادربزرگ نظرهايي داشتند. برخي گفتند، مادربزرگ متعلق به دنيای سنتي است. در دنياي سنتي آدم ها با همه ي حواس و اعضايشان با جهان ارتباط برقرار مي كردند. بعضي مي گفتند، مادربزرگ تنهاست و نيازمند كسي كه با او حرف بزند و چون كسي وقت نمي گذارد تا با او حرف بزند، مادربزرگ با تلويزيون حرف مي زند. برخي مي گفتند، مادربزرگ با موضع گرفتن و حرف زدن، از هنجارها و ارزشهاي خودش در برابر تلويزيون دفاع مي كند. هر چي بود، مادربزرگ از وقتي گوينده به بينندگان سلام ميكردتا وقتي خداحافظي مي كرد، دائماً حرف مي زد. به بازيگري كه كشته مي شد ميگفت: آخ، آخ الهي مادرت بميرد، به مردي كه چشمش را به روي فسق و فجور زنش مي بست، ميگفت: قرمساق، ديوث، بزن بكشش، به جوان رعنا ميگفت: ماشاءلله، ماشاءلله، چه بروبازويي، به زن زيبا ميگفت: قدرت خدا، زن نيست، فرشته است.
بالاخره پدر تلويزيوني براي مادربزرگ دست و پا كرد و آن را در اتاق مادربزرگ گذاشت. ما از آن پس صداي مادربزرگ را ميشنيديم كه گاهي با دعوا همراه بود. يك روز صبح جسد مادربزرگ را رو به روي تلويزيون پيدا كرديم، در حاليكه قسمتي از صفحه ي تلويزيون شكسته بود و پنجه هايي صورت مادربزرگ را چنگ زده بودند.
بلقیس سلیمانی
@textplace
هر موقع میگويي خب چه خبر ? دلم میلرزد که از گذشته خبر میخواهى یا از حال هر وقت میخواهم بگویم خودت نمیگذارى بحث را می کشانى به دوست داشتن وسط ان ابراز عشق بیایم از یک تجربه ی غلط بگویم?! دیوانگى محض است.... کاش ان قدر خوب و رويايى نبودى ان موقع شاید راحت تر میگفتم: من اینم می خواهی بخواه اگر نه به سلامت ... اگر اين بار تو هم بروى من نابود مى شود نا بود مى فهمى ...! اصلا اینکه هر کس انتخاب اشتباهی داشته چیز عجیبی نیست ... هست?! شاید تو هم گذشته ای داشته باشی
شاید ما هر دو زخم خورده ام ...
شايد هردو غم هجران کشیده ایم... اما اگر بی تجربه ای
بامن زندگی ات را بساز با منى که روزی قربانی تنهایی یک مرد شده ام ...
راستش اولش تو هم یک قربانی بودی برای پر کردن تنهایی من اما حقیقتا زنها نمیتوانند در رابطه ای بی احساس باقى بمانند!
اصلا قرار نبود عاشقت شوم قرار نبود تو انقدر خوب باشى ...
حالا تو بگو با من شروع میکنى یا تو هم به این زنجیره ی قربانی ها ادامه میدهى?!?
غزل حمزه
@textplace
شاید ما هر دو زخم خورده ام ...
شايد هردو غم هجران کشیده ایم... اما اگر بی تجربه ای
بامن زندگی ات را بساز با منى که روزی قربانی تنهایی یک مرد شده ام ...
راستش اولش تو هم یک قربانی بودی برای پر کردن تنهایی من اما حقیقتا زنها نمیتوانند در رابطه ای بی احساس باقى بمانند!
اصلا قرار نبود عاشقت شوم قرار نبود تو انقدر خوب باشى ...
حالا تو بگو با من شروع میکنى یا تو هم به این زنجیره ی قربانی ها ادامه میدهى?!?
غزل حمزه
@textplace
اگر مثل آدم خداحافظی کنی,غصه می خوری ولی خیالت راحت است.اما جدایی بدون خداحافظی بد است,خیلی بد.یک دیدار ناتمام است؛ ذهن ناچار می شود هی به عقب برگردد و درست یک ذره مانده به آخر متوقف بشود.انگار بروی به سینما و آخر فیلم را ندیده برق برود یا گوشه ای از آنجا آتش بگیرد, یا هزار و یک اتفاق دیگر بیفتد و اتفاق اصلی , که همان آخر فیلم یا خداحافظی است,نیفتد.
ترلان/فریبا وفی#
@textplace
ترلان/فریبا وفی#
@textplace
اگه یادت باشه کی و کجا و چرا سیگاری شدی...
اگه بعد هر اشکی که میریزی سیگار بشه همدمت...
اگه تواوج خوشحالی شادیتو با سیگار تقسیم کنی...
اون وقت که سیگار خیلی واست عزیز میشه و تو حاضری تاوان ریه سیاه و بدی...
داستان تا اینجا قشنگه اما مثل همه داستانا میرسه به جاهای تلخ ...
میرسه به قصه تلخ عادت ...
می دونی آخه فرق زیادی هست بین سیگار کشیدن و سیگاری بودن...
اوایل وقتی سیگار می کشی از هر پکی که می زنی لذت می بری ...
اما وقتی سیگاری شدی از روی عادت سیگار می کشی ... حتی وقتی نه خوشحالی نه غمگین...
یه نگاه سرسری که به زندگیمون بندازیم می بینیم تو خیلی از رابطه هامون به عادت رسیدیم ...
اشتباه رفتیم!!!
ساغر باقری
@TextPlace
اگه بعد هر اشکی که میریزی سیگار بشه همدمت...
اگه تواوج خوشحالی شادیتو با سیگار تقسیم کنی...
اون وقت که سیگار خیلی واست عزیز میشه و تو حاضری تاوان ریه سیاه و بدی...
داستان تا اینجا قشنگه اما مثل همه داستانا میرسه به جاهای تلخ ...
میرسه به قصه تلخ عادت ...
می دونی آخه فرق زیادی هست بین سیگار کشیدن و سیگاری بودن...
اوایل وقتی سیگار می کشی از هر پکی که می زنی لذت می بری ...
اما وقتی سیگاری شدی از روی عادت سیگار می کشی ... حتی وقتی نه خوشحالی نه غمگین...
یه نگاه سرسری که به زندگیمون بندازیم می بینیم تو خیلی از رابطه هامون به عادت رسیدیم ...
اشتباه رفتیم!!!
ساغر باقری
@TextPlace
دیشب دعوایش کردم.
حسابی ازدستش کفری بودم.
آخر آدم هم انقدر سرتق... حرف گوش نمی کند که نمیکند.
اولش بالبخند شاهد داد وبیداد هایم بود.فکر میکرد این هم از آن حسادت های دخترانه است... اما قضیه خیلی جدی تر بود. کلافه بودم ازاینکه اصلا به حرف هایم توجهی نداشت...
یواش یواش که دیدقضیه حساس ترازاین حرف هاست لبخندش محوشد.سکوت کرد...
من صدایم را بلند تر میکردم و او اخم هایش بیشتر درهم می رفت.
اصلا تصمیم به عقب نشینی نداشتم.باید غصه های این مدت را یک جوری خالی میکردم...
هرچه پیش میرفتم دیگر حتی نگاهم نمیکرد.نمیدانم شاید انتظار نداشت دخترعاشق پیشه ای که می شناخت اینطور سرش داد وبیداد کند...
فریادهایم که تمام شد.اشک هایم که بند آمد، غصه هایم که خالی شد، عکس ها به آخر رسیدند... رویش را کاملا برگردانده بود!
به نظر شما این عکس هابالاخره به حرفم گوش می دهند ؟؟؟ کاش سرشان داد نمیزدم.
#زهرا_اسدزاده
@TextPlace
حسابی ازدستش کفری بودم.
آخر آدم هم انقدر سرتق... حرف گوش نمی کند که نمیکند.
اولش بالبخند شاهد داد وبیداد هایم بود.فکر میکرد این هم از آن حسادت های دخترانه است... اما قضیه خیلی جدی تر بود. کلافه بودم ازاینکه اصلا به حرف هایم توجهی نداشت...
یواش یواش که دیدقضیه حساس ترازاین حرف هاست لبخندش محوشد.سکوت کرد...
من صدایم را بلند تر میکردم و او اخم هایش بیشتر درهم می رفت.
اصلا تصمیم به عقب نشینی نداشتم.باید غصه های این مدت را یک جوری خالی میکردم...
هرچه پیش میرفتم دیگر حتی نگاهم نمیکرد.نمیدانم شاید انتظار نداشت دخترعاشق پیشه ای که می شناخت اینطور سرش داد وبیداد کند...
فریادهایم که تمام شد.اشک هایم که بند آمد، غصه هایم که خالی شد، عکس ها به آخر رسیدند... رویش را کاملا برگردانده بود!
به نظر شما این عکس هابالاخره به حرفم گوش می دهند ؟؟؟ کاش سرشان داد نمیزدم.
#زهرا_اسدزاده
@TextPlace
⚡️قورباغه و کانگورو
قورباغه به كانگورو گفت: من هم مي توانم بپرم، تو هم. پس اگر با هم ازدواج كنيم، بچه مان مي تواند از روي كوه ها بپرد، يك فرسنگ بپرد و ما مي توانيم اسمش را «قورگورو» بگذاريم.
كانگورو گفت: عزيزم؛ چه فكر جالبي، من با خوشحالي با تو ازدواج مي كنم، اما درباره قورگورو بهتره اسمش را بگذاريم «كانباغه» !
هر دو سر «قورگورو» و «كانباغه» بحث كردند و بحث كردند.
آخرش قورباغه گفت: براي من نه «قورگورو» مهمه، نه «كانباغه». اصلا من دلم نمي خواهد با تو ازدواج كنم.
كانگورو گفت: بهتر !
قورباغه ديگر چيزي نگفت.
كانگورو جست زد و رفت.
آنها هيچوقت ازدواج نكردند، بچه اي هم نداشتند كه بتواند از كوه ها بجهد، يا يك فرسنگ بپرد.
چه بد، چه حيف كه نتوانستند فقط سر يك اسم توافق كنند !!!
شل سیلور استاین
@textplace
قورباغه به كانگورو گفت: من هم مي توانم بپرم، تو هم. پس اگر با هم ازدواج كنيم، بچه مان مي تواند از روي كوه ها بپرد، يك فرسنگ بپرد و ما مي توانيم اسمش را «قورگورو» بگذاريم.
كانگورو گفت: عزيزم؛ چه فكر جالبي، من با خوشحالي با تو ازدواج مي كنم، اما درباره قورگورو بهتره اسمش را بگذاريم «كانباغه» !
هر دو سر «قورگورو» و «كانباغه» بحث كردند و بحث كردند.
آخرش قورباغه گفت: براي من نه «قورگورو» مهمه، نه «كانباغه». اصلا من دلم نمي خواهد با تو ازدواج كنم.
كانگورو گفت: بهتر !
قورباغه ديگر چيزي نگفت.
كانگورو جست زد و رفت.
آنها هيچوقت ازدواج نكردند، بچه اي هم نداشتند كه بتواند از كوه ها بجهد، يا يك فرسنگ بپرد.
چه بد، چه حيف كه نتوانستند فقط سر يك اسم توافق كنند !!!
شل سیلور استاین
@textplace
خلاصه ، آقایی که شما باشین من سر از دارالتادیب «المیرا» در آوردم .
اون جا یه خراب شده جهنمی واقعی بود . پنج دفعه از اون جا در رفتم . دفعه اول پریدم تو بار یه کامیونی که داشت رخت چرکای زندونیارو می برد بیرون ، . دم در ، ایست بازرسی ماشینو نگه داشت و یکی از نگهبانا متوجه حضور من بین رخت چرکا شد . با باتومش یه سیخونک به پهلوی من زد و خیلی رک پرسید که من اونجا دقیقا دارم چه غلطی می کنم ؟
من هم خیلی معصومانه جواب دادم : « جون ارواح آقات … من یه مشت رخت چرکم» می تونم قسم بخورم که صداقت حرف زدن من تو وجودش اثر کرد و واسه یه لحظه شک کرد . کمی دور و بر من قدم زد دوبه شک بود که بی خیال من بشه یا نه .
بعد من کارو خراب کردم و ادامه دادم «من از جنس اون پارچه های کتونی راه راه و زبری هستم که واسه دوخت روپوش و فرش ازشون استفاده می کنن »
اینجا بود که خفتمو گرفت و به دستام دستبند زد . آخه هر احمقی می دونه هیچ فرشی رو از کتون نمی دوزن ، حالا هر چقدر هم لحن آدم صادقانه باشه.
اعترافات یک سارق مادرزاد | وودی آلن
@textplace
اون جا یه خراب شده جهنمی واقعی بود . پنج دفعه از اون جا در رفتم . دفعه اول پریدم تو بار یه کامیونی که داشت رخت چرکای زندونیارو می برد بیرون ، . دم در ، ایست بازرسی ماشینو نگه داشت و یکی از نگهبانا متوجه حضور من بین رخت چرکا شد . با باتومش یه سیخونک به پهلوی من زد و خیلی رک پرسید که من اونجا دقیقا دارم چه غلطی می کنم ؟
من هم خیلی معصومانه جواب دادم : « جون ارواح آقات … من یه مشت رخت چرکم» می تونم قسم بخورم که صداقت حرف زدن من تو وجودش اثر کرد و واسه یه لحظه شک کرد . کمی دور و بر من قدم زد دوبه شک بود که بی خیال من بشه یا نه .
بعد من کارو خراب کردم و ادامه دادم «من از جنس اون پارچه های کتونی راه راه و زبری هستم که واسه دوخت روپوش و فرش ازشون استفاده می کنن »
اینجا بود که خفتمو گرفت و به دستام دستبند زد . آخه هر احمقی می دونه هیچ فرشی رو از کتون نمی دوزن ، حالا هر چقدر هم لحن آدم صادقانه باشه.
اعترافات یک سارق مادرزاد | وودی آلن
@textplace
بازی عروس و داماد
زری جان سی و شش سالش بود و هنوز عروسی نکرده بود. برادر کوچکش که برای تحصیل روانه غرب شد، زری جان از هفت دولت آزاد شد. اول به آقا فرزین ساندویچی محله شان پیشنهاد ازدواج داد و بعد به احمد آقا میوه فروش محله شان. زری جان از صبح تا شب جلوی مغازه لباس عروس فروشی سر میدان محله شان می ایستاد و لباس ها را نگاه می کرد و دل هر بیننده یی را می سوزاند. بالاخره جلسه خانوادگی برای این معضل بزرگ تشکیل شد. مادر پیر از همه پسر و دخترهایش خواست فکری به حال زری جان بکنند و گفت؛ زری جان روزی هزار بار استخوان های پدرش را در گور می لرزاند.
فرهاد برادر بزرگ زری جان گفت می تواند یک شوهر قلابی برای زری جان دست و پا کند و یک جشن عروسی برای او راه بیندازد بلکه زری جان آرام بگیرد. عباس یکی از کارگرهای کارگاه فرهاد پذیرفت که با زری جان ازدواج کند. عروسی مجللی برای زری جان گرفتند و عملاً زری جان عروس شد. روز بعد از عروسی، زری جان دوباره لباس عروسی پوشید و عباس آقا را وادار کرد لباس دامادی اش را بپوشد و سر سفره عقد بنشیند و حلقه رد و بدل کردند. ظرف یک ماه، زری جان بیست و هفت دفعه بازی عروس و داماد راه انداخت.
عباس آقا به آقا فرهاد شکایت برد. دوباره جلسه خانوادگی تشکیل شد. قرار شد عباس آقا در یک تصادف بمیرد و زری جان بیوه شود. عباس آقا مرد و همه از جمله زری جان لباس سیاه پوشیدند و عزاداری کردند. زری جان چهل روز لباس سیاه پوشید. روز چهل و یکم، اول به آقا فرزین ساندویچی محله شان و بعد به احمد آقا میوه فروش پیشنهاد ازدواج داد، دلش برای بازی عروس و داماد تنگ شده بود،
بلقیس سلیمانی
@textplace
زری جان سی و شش سالش بود و هنوز عروسی نکرده بود. برادر کوچکش که برای تحصیل روانه غرب شد، زری جان از هفت دولت آزاد شد. اول به آقا فرزین ساندویچی محله شان پیشنهاد ازدواج داد و بعد به احمد آقا میوه فروش محله شان. زری جان از صبح تا شب جلوی مغازه لباس عروس فروشی سر میدان محله شان می ایستاد و لباس ها را نگاه می کرد و دل هر بیننده یی را می سوزاند. بالاخره جلسه خانوادگی برای این معضل بزرگ تشکیل شد. مادر پیر از همه پسر و دخترهایش خواست فکری به حال زری جان بکنند و گفت؛ زری جان روزی هزار بار استخوان های پدرش را در گور می لرزاند.
فرهاد برادر بزرگ زری جان گفت می تواند یک شوهر قلابی برای زری جان دست و پا کند و یک جشن عروسی برای او راه بیندازد بلکه زری جان آرام بگیرد. عباس یکی از کارگرهای کارگاه فرهاد پذیرفت که با زری جان ازدواج کند. عروسی مجللی برای زری جان گرفتند و عملاً زری جان عروس شد. روز بعد از عروسی، زری جان دوباره لباس عروسی پوشید و عباس آقا را وادار کرد لباس دامادی اش را بپوشد و سر سفره عقد بنشیند و حلقه رد و بدل کردند. ظرف یک ماه، زری جان بیست و هفت دفعه بازی عروس و داماد راه انداخت.
عباس آقا به آقا فرهاد شکایت برد. دوباره جلسه خانوادگی تشکیل شد. قرار شد عباس آقا در یک تصادف بمیرد و زری جان بیوه شود. عباس آقا مرد و همه از جمله زری جان لباس سیاه پوشیدند و عزاداری کردند. زری جان چهل روز لباس سیاه پوشید. روز چهل و یکم، اول به آقا فرزین ساندویچی محله شان و بعد به احمد آقا میوه فروش پیشنهاد ازدواج داد، دلش برای بازی عروس و داماد تنگ شده بود،
بلقیس سلیمانی
@textplace
گوشه ی چادر مادرم را می‌گرفتم
باهم می‌رفتیم مخابرات نبش کوچه ششم
می‌گفتند مخابرات! اما اسمش اصلا مخابرات نبود که
همیشه‌ی خدا هم شلوغ بود
نوبت می‌گرفتیم و می‌نشستیم
بعد از چند دقیقه صدا می‌زدند و می‌گفتند خانم فلانی کابین شماره‌ی سه
یک اتاقک چوبی نیم در نیم،
یک تلفن قدیمی و کثیف روی دیوار
و بوی عرق نفر قبلی
اما چه ذوقی داشتیم
تقریبا هر دو روز یک بار می‌آمدیم تلفن میزدیم و چند دقیقه‌ای با پدربزرگ و مادربزرگم حرف میزدیم.
محل ما سیمکشی تلفن نداشت که
آنها هم که داشتند وضعشان تقریبا همین بود.
حرف زیاد داشتیم
اما مجبور بودیم زود قطع کنیم
قطع نمی‌کردیم خودش قطع میشد
ارتباط ها کم بود،
اما با جان و دل
با ذوق و شوق.
حرف ها هیچوقت تکراری نمی‌شد
همه برای هم وقت داشتند
هیچکس تیک دوم تلفنش را برنمی‌داشت
که مثلا صدایت را هنوز نشنیده ام!
هیچکس حرف هایش را ادیت نمیکرد
دوستت‌دارم هایش را پاک نمیکرد جایش نقطه بگذارد
وقتی می‌گفت دلم برایت تنگ شده،
شک نداشت که می‌گفت
صدا را که نمی‌شد پاک کرد،
میرسید.
گروه هم نداشتیم
اما هروقت تلفن میزدیم حتما یکی بود که آنلاین باشد و جوابمان را بدهد.
آن روزها
یک مخابراتِ نبش کوچه‌ی ششم بود و یک دنیا عشق
که همه را از سیم‌های تلفنش رد می‌کردیم
اما امروز
یک دنیا وسیله‌ی ارتباطی
که یک "دلم برایت تنگ شده" از امواجشان رد نمی‌شود
اگر هم رد شود، میشود پاکش کرد
می‌ترسم در بروز رسانی بعدی
همدیگر را هم بتوانیم پاک کنیم
مادربزرگ هم که چت بلد نیست
راستی
چادر مادرم...
#دلتنگرام
#رضا_باقری
@textplace
باهم می‌رفتیم مخابرات نبش کوچه ششم
می‌گفتند مخابرات! اما اسمش اصلا مخابرات نبود که
همیشه‌ی خدا هم شلوغ بود
نوبت می‌گرفتیم و می‌نشستیم
بعد از چند دقیقه صدا می‌زدند و می‌گفتند خانم فلانی کابین شماره‌ی سه
یک اتاقک چوبی نیم در نیم،
یک تلفن قدیمی و کثیف روی دیوار
و بوی عرق نفر قبلی
اما چه ذوقی داشتیم
تقریبا هر دو روز یک بار می‌آمدیم تلفن میزدیم و چند دقیقه‌ای با پدربزرگ و مادربزرگم حرف میزدیم.
محل ما سیمکشی تلفن نداشت که
آنها هم که داشتند وضعشان تقریبا همین بود.
حرف زیاد داشتیم
اما مجبور بودیم زود قطع کنیم
قطع نمی‌کردیم خودش قطع میشد
ارتباط ها کم بود،
اما با جان و دل
با ذوق و شوق.
حرف ها هیچوقت تکراری نمی‌شد
همه برای هم وقت داشتند
هیچکس تیک دوم تلفنش را برنمی‌داشت
که مثلا صدایت را هنوز نشنیده ام!
هیچکس حرف هایش را ادیت نمیکرد
دوستت‌دارم هایش را پاک نمیکرد جایش نقطه بگذارد
وقتی می‌گفت دلم برایت تنگ شده،
شک نداشت که می‌گفت
صدا را که نمی‌شد پاک کرد،
میرسید.
گروه هم نداشتیم
اما هروقت تلفن میزدیم حتما یکی بود که آنلاین باشد و جوابمان را بدهد.
آن روزها
یک مخابراتِ نبش کوچه‌ی ششم بود و یک دنیا عشق
که همه را از سیم‌های تلفنش رد می‌کردیم
اما امروز
یک دنیا وسیله‌ی ارتباطی
که یک "دلم برایت تنگ شده" از امواجشان رد نمی‌شود
اگر هم رد شود، میشود پاکش کرد
می‌ترسم در بروز رسانی بعدی
همدیگر را هم بتوانیم پاک کنیم
مادربزرگ هم که چت بلد نیست
راستی
چادر مادرم...
#دلتنگرام
#رضا_باقری
@textplace
سال ها میگذرد...
و من حس میکنم
شبیه درخت ها شده ایم!
دو درخت...در چند قدمی یکدیگر!
اما جدا از هم!
با هم در زمین سخت و سنگی
آرام آرام ریشه دوانده ایم!
غافل ازین که روز به روز پابسته ی زمین سرد گشته ایم!
چه پاییز ها که آمدند و ما در غوغای هزاران رنگ باغ،
یک رنگ ماندیم!
بی اعتنا به آواز کلاغ های بد گو!
و در زمستان
که زمین و زمان به خواب میرفت،
من و تو بیدار بودیم!در زیر برف ها...تا آنکه گرمای شکیب و امیدمان ذوب میکردشان!
با هر بهار جوانه زدیم .
نه برای فتح آسمان !
نه برای بوسه های خورشید!
نه برای نوازش های ماه!
که به امید وصال شاخه هایمان،
سبز گشتیم
غافل از نگاه بی رحم باغبان که تبر به دست،
زمزمه کرد:
این شاخه ها هرز رفته اند!
و باز من و تو ماندیم و شاخه هایی که کوتاه شدند...
من و تو ماندیم چند قدم فاصله
که هیچگاه تمام نشدند...
#محمود_محمدیان
@textplace
و من حس میکنم
شبیه درخت ها شده ایم!
دو درخت...در چند قدمی یکدیگر!
اما جدا از هم!
با هم در زمین سخت و سنگی
آرام آرام ریشه دوانده ایم!
غافل ازین که روز به روز پابسته ی زمین سرد گشته ایم!
چه پاییز ها که آمدند و ما در غوغای هزاران رنگ باغ،
یک رنگ ماندیم!
بی اعتنا به آواز کلاغ های بد گو!
و در زمستان
که زمین و زمان به خواب میرفت،
من و تو بیدار بودیم!در زیر برف ها...تا آنکه گرمای شکیب و امیدمان ذوب میکردشان!
با هر بهار جوانه زدیم .
نه برای فتح آسمان !
نه برای بوسه های خورشید!
نه برای نوازش های ماه!
که به امید وصال شاخه هایمان،
سبز گشتیم
غافل از نگاه بی رحم باغبان که تبر به دست،
زمزمه کرد:
این شاخه ها هرز رفته اند!
و باز من و تو ماندیم و شاخه هایی که کوتاه شدند...
من و تو ماندیم چند قدم فاصله
که هیچگاه تمام نشدند...
#محمود_محمدیان
@textplace
☕️ 📖 نوامبر
وقتی دخترم مرا می بیند که توی سرمای ماه نوامبر رفته ام توی استخر، آب تا دنده ام بالا آمده و رنگ لباس پشمی ام از رطوبت تیره شده، لابد عروسی اش را به هم میزند. حتی وقتی بچه بود هم یکدندگی می کرد، اما بلد بودم چطور جلوش در بیایم. گاهی با یک دلم را می شکنی و مشت به سینه کوفتن. یک بار که اصرار داشت برایش موتور دوچرخه ای مفت گران بخرم، چاقوی نان بری را توی دستش گذاشتم و گفتم بیا رگ گردنم را هم بِبُر. حالا اصرار دارد که ازدواج کند. سی و یک سال را به زور دارد، به او گفتم عجله نکن هنوز وقت داری، حتی لیوان های بلورم را شکستم و پابرهنه روی آن ها راه رفتم. راهش را کشید و رفت توی اتاق ته راهرو و در را قفل کرد.
دست ها را از دو طرف بلند می کنم، وسط آب یخ می ایستم، کف دستهایم از سطح بخار آلود کمی بالاتر است. کف پا و ساقم باد کرده و کرخت شده، انگار مال من نیست، اما شکمم گرم است. منتظر صدای ماشین دخترم هستم، صدای ترمز و کشیدن لاستیک روی آسفالت و دری که محکم بسته میشود و خیالم را راحت می کند. دوان دوان به طرف استخر می آید، اسم مرا صدا می زند، به زانو می افتد و هر دو دستش را به طرف من دراز می کند...اما همه جا ساکت است. فقط آسمان نزدیک می آید، گنبد مات آن طرف کناره های استخر کج می شود.
اورزولا هگی
@textplace
وقتی دخترم مرا می بیند که توی سرمای ماه نوامبر رفته ام توی استخر، آب تا دنده ام بالا آمده و رنگ لباس پشمی ام از رطوبت تیره شده، لابد عروسی اش را به هم میزند. حتی وقتی بچه بود هم یکدندگی می کرد، اما بلد بودم چطور جلوش در بیایم. گاهی با یک دلم را می شکنی و مشت به سینه کوفتن. یک بار که اصرار داشت برایش موتور دوچرخه ای مفت گران بخرم، چاقوی نان بری را توی دستش گذاشتم و گفتم بیا رگ گردنم را هم بِبُر. حالا اصرار دارد که ازدواج کند. سی و یک سال را به زور دارد، به او گفتم عجله نکن هنوز وقت داری، حتی لیوان های بلورم را شکستم و پابرهنه روی آن ها راه رفتم. راهش را کشید و رفت توی اتاق ته راهرو و در را قفل کرد.
دست ها را از دو طرف بلند می کنم، وسط آب یخ می ایستم، کف دستهایم از سطح بخار آلود کمی بالاتر است. کف پا و ساقم باد کرده و کرخت شده، انگار مال من نیست، اما شکمم گرم است. منتظر صدای ماشین دخترم هستم، صدای ترمز و کشیدن لاستیک روی آسفالت و دری که محکم بسته میشود و خیالم را راحت می کند. دوان دوان به طرف استخر می آید، اسم مرا صدا می زند، به زانو می افتد و هر دو دستش را به طرف من دراز می کند...اما همه جا ساکت است. فقط آسمان نزدیک می آید، گنبد مات آن طرف کناره های استخر کج می شود.
اورزولا هگی
@textplace
وقتي خاطراتتان را مچاله ميكنيد و ميخواهيد از زندگيتان پرتشان كنيد بيرون
تازه ميفهميد چقدر برايتان با ارزش هستند
تازه ميفهميد آدم رابطه ات كجاي زندگيت ايستاده
درست روي گلويت
نه ميتواني خاطراتت را قورت بدهي
و نه ميتواني بيرون بريزي
اين است معني دوست داشتني كه هيچگاه دوطرفه نميشود
#سحركلواني
@textplace
تازه ميفهميد چقدر برايتان با ارزش هستند
تازه ميفهميد آدم رابطه ات كجاي زندگيت ايستاده
درست روي گلويت
نه ميتواني خاطراتت را قورت بدهي
و نه ميتواني بيرون بريزي
اين است معني دوست داشتني كه هيچگاه دوطرفه نميشود
#سحركلواني
@textplace
بگذار آفتاب بر صورت همچو ماهت بتابد
بگذار روى مژگانت سر بخورد و بر گونه هاى انارگونه ات سرازير شود
چشم هاى آسمانى ات را قدرى روشن تر و لبخندت را درخشان تر كند
بگذار باد لابه لاى موهايت برقصد و
در اعماق وجودت رسوخ كند و جان تازه اى به تو ببخشد
بگذار آب تمامْ قد،تو را در بربگيرد
براى مدتى تو را از جاذبه برهاند
و ماهيان به رنگ پرتقالش را به قلقلك انگشتانت وادارد
از ارتفاعى بلند بپر و بگذار قلبت به هول و ولا بيفتد
بگذار صداى خنده ات مولكول هاى هوا را در هم بكوبد
بگذار پاهايت در آب باران شناور شوند
بگذار دانه هاى برف بر كرسى زبانت بنشينند
جرات كن و كارى كه ميترسيدى انجامش بدهى را به پايان ببر
بگذار ترس كوله بار سنگينش را جمع كند و ديگر اين حوالى پيدايش نشود
#فاطمه_محمدزاده
@textplace
بگذار روى مژگانت سر بخورد و بر گونه هاى انارگونه ات سرازير شود
چشم هاى آسمانى ات را قدرى روشن تر و لبخندت را درخشان تر كند
بگذار باد لابه لاى موهايت برقصد و
در اعماق وجودت رسوخ كند و جان تازه اى به تو ببخشد
بگذار آب تمامْ قد،تو را در بربگيرد
براى مدتى تو را از جاذبه برهاند
و ماهيان به رنگ پرتقالش را به قلقلك انگشتانت وادارد
از ارتفاعى بلند بپر و بگذار قلبت به هول و ولا بيفتد
بگذار صداى خنده ات مولكول هاى هوا را در هم بكوبد
بگذار پاهايت در آب باران شناور شوند
بگذار دانه هاى برف بر كرسى زبانت بنشينند
جرات كن و كارى كه ميترسيدى انجامش بدهى را به پايان ببر
بگذار ترس كوله بار سنگينش را جمع كند و ديگر اين حوالى پيدايش نشود
#فاطمه_محمدزاده
@textplace
فلاش
اين ماجرا يک روز، سر يک چهار راه اتفاق افتاد، درست وسط جمعيت؛ مردم مي رفتند و مي آمدند .
من ايستادم، چشم هايم را باز و بسته کردم. يک دفعه احساس کردم هيچ حسي ندارم. هيچ. هيچ حسي نسبت به هيچ چيز. من هيچ دليلي نمي ديدم براي چيزها و آدمها. خيلي پوچ و احمقانه بود. شروع کردم به خنديدن.
برايم عجيب و غريب بود که تا آن زمان هرگز متوجه اين چيزها نشده بودم؛ تا جايي که همه چيز را باور کرده و پذيرفته بودم: چراغ هاي راهنما، ماشين ها، پوسترها، لباس هاي فرم، يادمان هاي تاريخي؛ همه چيز به طور کامل از هر گونه حسي دنيايي جدا شده بود، و من آنها را به عنوان بعضي از ضروريات پذيرفته بودم؛ بخشي از زنجيره ي علت و معلول که همه چيز را به هم متصل مي کند.
بعد ناگهان، خنده ي من از بين رفت. از خجالت سرخ شده بوم. دستهايم را تکان مي دادم تا توجه مردم را جلب کنم. داد زدم: «يه لحظه صبر کنيد! يه اشتباهي وجود داره. همه چيز اشتباهه! ما داريم مسخره ترين کارها رو انجام مي ديم! اين راه نمي تونه درست باشه! تا کجا مي خواد پيش بره؟ .»
مردم اطراف من جمع شدند و کنجکاوانه وراندازم کردند. من آنجا در ميان آنها ايستاده بودم و دست هايم را تکان مي دادم. با نااميدي مي خواستم دليل بياورم تا آنها را هم، در پرتوهاي آگاهي که خيلي ناگهاني مرا روشن کرده بود، سهيم کنم.
اما چيزي نگفتم. من هيچي نگفتم چون همان لحظه اي که دست هايم را بالا بردم و دهانم را باز کردم، انگار آن الهام، بار ديگر بلعيده شده بود و آن حرف ها، بفهمي نفهمي بي اختيار از دهانم خارج شده بودند .
مردم گفتند: «خب؟ منظورت چيه؟ همه چي سر جاشه. همه چي همون طوريه که بايس باشه. هر چيزي نتيجه چيزاي ديگه است. همه چي با چيزاي ديگه جوره. ما هيچ چيز اشتباه يا پوچي نمي بينيم ».
شکست خورده آنجا ايستاده بودم، چون ديدم حالا هر چيز دوباره سرجاي خودش افتاده و همه چيز خيلي عادي به نظر مي رسد. چراغ هاي راهنما، يادمان هاي تاريخي، لباس هاي فرم، برج ها، خطوط تراموا، دوره گردها، صف ها؛ با اين حال اين مسئله، ديگر به من آرامش نمي داد، بلکه داشتم عذاب مي کشيدم .
گفتم: «متاسفم! شايد من اشتباه کردم. اون موقع اون طوري به نظر مي رسيد! اما حالا همه چيز خوبه! متاسفم! »
بعد با عجله، از ميان آنها و از نگاه هاي عصبي و خيره ي شان بيرون آمدم .
و هنوز، حتي حالا، و اکثر اوقات که احساس مي کنم، چيزي درک نمي کنم، به
طور غريزي، يک اميدواري مرا در بر مي گيرد: شايد دوباره «لحظه ي من» دارد فرا مي رسد. شايد دقيقاً همان وقتي که مي بايست دوباره هيچ چيز را درک نکنم، قرار است درک و بينش هاي ديگري به دست آورم. يافتن و از دست دادن، درست در يک لحظه.
ایتالو کالوینو
@textplace
اين ماجرا يک روز، سر يک چهار راه اتفاق افتاد، درست وسط جمعيت؛ مردم مي رفتند و مي آمدند .
من ايستادم، چشم هايم را باز و بسته کردم. يک دفعه احساس کردم هيچ حسي ندارم. هيچ. هيچ حسي نسبت به هيچ چيز. من هيچ دليلي نمي ديدم براي چيزها و آدمها. خيلي پوچ و احمقانه بود. شروع کردم به خنديدن.
برايم عجيب و غريب بود که تا آن زمان هرگز متوجه اين چيزها نشده بودم؛ تا جايي که همه چيز را باور کرده و پذيرفته بودم: چراغ هاي راهنما، ماشين ها، پوسترها، لباس هاي فرم، يادمان هاي تاريخي؛ همه چيز به طور کامل از هر گونه حسي دنيايي جدا شده بود، و من آنها را به عنوان بعضي از ضروريات پذيرفته بودم؛ بخشي از زنجيره ي علت و معلول که همه چيز را به هم متصل مي کند.
بعد ناگهان، خنده ي من از بين رفت. از خجالت سرخ شده بوم. دستهايم را تکان مي دادم تا توجه مردم را جلب کنم. داد زدم: «يه لحظه صبر کنيد! يه اشتباهي وجود داره. همه چيز اشتباهه! ما داريم مسخره ترين کارها رو انجام مي ديم! اين راه نمي تونه درست باشه! تا کجا مي خواد پيش بره؟ .»
مردم اطراف من جمع شدند و کنجکاوانه وراندازم کردند. من آنجا در ميان آنها ايستاده بودم و دست هايم را تکان مي دادم. با نااميدي مي خواستم دليل بياورم تا آنها را هم، در پرتوهاي آگاهي که خيلي ناگهاني مرا روشن کرده بود، سهيم کنم.
اما چيزي نگفتم. من هيچي نگفتم چون همان لحظه اي که دست هايم را بالا بردم و دهانم را باز کردم، انگار آن الهام، بار ديگر بلعيده شده بود و آن حرف ها، بفهمي نفهمي بي اختيار از دهانم خارج شده بودند .
مردم گفتند: «خب؟ منظورت چيه؟ همه چي سر جاشه. همه چي همون طوريه که بايس باشه. هر چيزي نتيجه چيزاي ديگه است. همه چي با چيزاي ديگه جوره. ما هيچ چيز اشتباه يا پوچي نمي بينيم ».
شکست خورده آنجا ايستاده بودم، چون ديدم حالا هر چيز دوباره سرجاي خودش افتاده و همه چيز خيلي عادي به نظر مي رسد. چراغ هاي راهنما، يادمان هاي تاريخي، لباس هاي فرم، برج ها، خطوط تراموا، دوره گردها، صف ها؛ با اين حال اين مسئله، ديگر به من آرامش نمي داد، بلکه داشتم عذاب مي کشيدم .
گفتم: «متاسفم! شايد من اشتباه کردم. اون موقع اون طوري به نظر مي رسيد! اما حالا همه چيز خوبه! متاسفم! »
بعد با عجله، از ميان آنها و از نگاه هاي عصبي و خيره ي شان بيرون آمدم .
و هنوز، حتي حالا، و اکثر اوقات که احساس مي کنم، چيزي درک نمي کنم، به
طور غريزي، يک اميدواري مرا در بر مي گيرد: شايد دوباره «لحظه ي من» دارد فرا مي رسد. شايد دقيقاً همان وقتي که مي بايست دوباره هيچ چيز را درک نکنم، قرار است درک و بينش هاي ديگري به دست آورم. يافتن و از دست دادن، درست در يک لحظه.
ایتالو کالوینو
@textplace
همیشه دلم میخواست براش عطر بخرم. هر مناسبتی که میشد اولین هدیه ای که به ذهنم میرسید عطر بود. عطری که همیشه بوش مستم میکرد, دلم میخواست همیشه بوی عطریو بده که من براش خریدم. هرمناسبتی که میشد با خودم میگفتم این دفعه دیگه عطر میگیرم براش. اما هیچوقت نتونسته بودم خودمو در مقابل حرف بقیه که میگفتن *عطر سردی میاره* حفظ کنم, تسلیم حرفشون میشدم با بی میلی یه هدیه دیگه ای جایگزینش میکردم.
آخرین تولدی که باهم بودیم دلمو زدم به دریا و تسلیم این جمله ی نحس نشدم و عطری که همیشه عاشقش بودمو با افتخار براش خریدم. از اون به بعد همیشه مست بوی خوبش بودم, افتخار میکردم که بوی عطری که من براش خریدمو میداد .خوشحال بودم وقتاییم که پیشش نیستم این بو نمیذاره حتی یک لحظه از یاد من غافل بشه ...
الان دوسال از آخرین تولدی که باهم بودیم میگذره . دوست دارم بدونم امشبو با کی جشن گرفته...
اما با این وجود من هنوز این جمله نحسو قبول ندارم. دلی که به عشق گرمه چجور با یه عطر سرد میشه. دلی که به وجودت بنده چجور میتونه اینقد راحت ازت زور شه .مامانم میگه عشقی که قراره با یه عطر سرد شه همون بهتر که سرد شه و تموم شه. اما با وجود همه این دلیلای منطقی همیشه از آخرین کادویی که دادم پشیمونم...کاش امشب بهش عطر کادو بدن... کاش...
#مهشید_طلایی_شعار
@textplace
آخرین تولدی که باهم بودیم دلمو زدم به دریا و تسلیم این جمله ی نحس نشدم و عطری که همیشه عاشقش بودمو با افتخار براش خریدم. از اون به بعد همیشه مست بوی خوبش بودم, افتخار میکردم که بوی عطری که من براش خریدمو میداد .خوشحال بودم وقتاییم که پیشش نیستم این بو نمیذاره حتی یک لحظه از یاد من غافل بشه ...
الان دوسال از آخرین تولدی که باهم بودیم میگذره . دوست دارم بدونم امشبو با کی جشن گرفته...
اما با این وجود من هنوز این جمله نحسو قبول ندارم. دلی که به عشق گرمه چجور با یه عطر سرد میشه. دلی که به وجودت بنده چجور میتونه اینقد راحت ازت زور شه .مامانم میگه عشقی که قراره با یه عطر سرد شه همون بهتر که سرد شه و تموم شه. اما با وجود همه این دلیلای منطقی همیشه از آخرین کادویی که دادم پشیمونم...کاش امشب بهش عطر کادو بدن... کاش...
#مهشید_طلایی_شعار
@textplace
چرا هیچ خلوت عاشقانه ای خلوت نیست، ازدحام جمعیت است در تختخوابی دونفره؟ چرا هرکسی چندنفر است، چهره هایی تماما گوناگون؟ چرا عاشق کسی می شویم اما با کس دیگری به بستر می رویم؟
✍رضا قاسمی
@textplace
✍رضا قاسمی
@textplace