اولین بار که عاشق شدم کلاس چهارم ابتدایی بودم.عاشق یکی از پسرهای اقوام که سالی چند بار هم را می دیدیم.بار اولی که دیدمش بر سر یک مسئله ی کودکانه دعوایمان شد.یادم می آید که با آن دعوا به شخصیت منفور زندگیم تبدیل شده بود...تا اینکه متوجه نگاه هایش شدم.من غذا می خوردم و او مرا نگاه می کرد،من بازی می کردم و او مرا نگاه می کرد،من با دخترهای فامیل حرف میزدم و او مرا نگاه می کرد...بعد از مدتی فهمیدم که می شود به توپ والیبال حس خوب داشت،چون دست های او به آن خورده بود.می شود با بوی قورمه سبزی مهمانی مست شد چون در مهمانی هایی که او هم بود بوی قورمه سبزی می آمد.می شود در حیاط خانه تاب بازی کرد و حس پرواز داشت،چون روزی او بر روی آن تاب نشسته بود.
رمان می خواندم و او جنتلمن داستان بود.فیلم می دیدیم و او قهرمان فیلم بود.با پدرم بحث می کردم و او کسی بود که قرار بود بیاید و مرا از آن شرایط بد نجات دهد.
این داستان ادامه داشت تا من به سن دبیرستان رسیدم و فهمیدم که او فقط پسر بچه ای بوده که شاید به علت کنجکاوی،تفاوت ها و یا هر دلیل دیگری مرا نگاه می کرده.فقط همین،نه چیز دیگری...
بعد از آن باز هم عاشق شدم و باز هم در آخر تنها چیزی که نصیبم شد یک"فقط همین،نه چیز دیگری..."بود.گویی تابع زندگیم یک دوره تناوب دارد که آخر آن با یک"فقط همین،نه چیز دیگری..."تمام می شود.
می دانی،می خواهم به این تناوب ها پایان بدهم و فکر می کنم پایان آن وقتی است که به جای آن که خودم آدم ها را در زندگیم بزرگ کنم،اجازه بدهم که آنها خودشان،خودشان را در زندگی من بزرگ کنند...
شیوا
@textplace

من میگم اصلا باید یک نفر باشد که جای تمام نداشته هایت را پر کند ...
یک نفر باید باشد که حال خوب را به تو بفهماند ...
که گوش دهد و فقط گوش دهد ...
که خط به خط سکوت تو را بلد باشد ...
اصلا یک نفر باید باشد که با تو بودن را بلد باشد ...
فاطمه مردان

@TextPlace

دوباره شنبه است همان شنبه ای که قراراست ازآن عادت هایمان راتغیردهیم،دستی به خانه بکشیم،به فلانی زنگ بزنیم وآشتی کنیم،دیگرآن طوربرخورد نکنیم،شروع به درس خواندن وتلاش کنیم ودیگرتنبلی نکنیم،پس انداز کنیم،صبورباشیم وهزارکاردیگر که هرباروعده میدهیم برای شنبه ومیگوییم ازاین شنبه شروع میکنیم شنبه ی این هفته دارد شروع میشودهمان روزبیچاره ای که همه ی کارهای نکرده یمان رابه گردنش می اندازیم خواهشا بیایید شنبه ی موعودرااین شنبه قراردهیم بیچاره شنبه دیگرظرفیت ندارد.
بیابرای یکبارهم که شده شروع کنیم شاید شنبه ی دیگری برای کارهای نکرده نباشد ودیرشودبیاحالا ماهی راازآب بگیریم.
م.الف
@textplace

این روزها روزهای خوبی نیست که دارم
این حال و احوال حال و احوال خوبی نیست که دارم
بغض های در حد مرگ خفه کننده بغض های خوبی نیست که در کنج گلویم جا خوش کرده اند
تبدیل ناگهانی خنده هایم به یک آه و زل زدنم به یک نقطه خوب نیست
خوب نیست که دلیلم برای اشک های گاه و بیگاهم حساسیت های فصلی باشد
خوب نیست حالم خوش نباشد و من امید واهی داشته باشم به عیادت تو
من نگران تنهایی های تو باشم و تو بی خبر از این نگرانی ها
نبودن هایت...
نبودن هایت...
این نبودن های لعنتی ات اصلا خوب نیست...از پا در می آورد قلب بی گناهم را.....
نفس های آخریست که میکشم بی تو
برگرد و این نون لعنتی را بردار از سر تمام کلماتم .....خوب کن حال و احوال این روزهایم را...خسته ام خسته
Neda grm.#
@textplace

ببین نارنجی جان
یک چیز سنگینی
درست یا غلط
جغرافیای این روزها را
اساسی
به هم ریخته.
می شود دلم بهار بخواهد?
با همان یواش ترین سبز عالم که تازگیش مشابه ندارد?
با همان طراوت از باران رسیده
و
قهوه ای خاکی که خواب را به بازیچه گرفته ?
و یا حتی عطر سکر آور بهارهای نارنجش?
نمی شود که جان دلم.
دی ماه را باید تا انتها قدم زد
بهمن باید سر فرصت خودش با میلش روز به روز تمام شود
فروردین قبل از اسفند شکست بهار است!
مشق صبر گذر از زمستان بام کوتاه و شب طولانی است
به
بهاری
که پشت پرچین عمو نوروز
منتظر من و تو و قدم هایمان نشسته.
صبر می کنیم
زمستان را زندگی می کنیم
تا بهار از در درآید
نارنجی می مانیم
#الیما

بیست و پنجمین روز از دی ماه
@TextPlace

🌟شکار

روزي ابر شدم، روز ي آواز ، روزي هم گل سرخ و يک روز عروسک بچه ها، تقريبا همه جا را امتحان
کردم و حال ديگر جايي نبود که در آنجا پنهان شوم جز يک رود پر آب، سالها در آن رود تنها، تسليم و با آرامش پر رمز و رازي پنهان شدم، تا اين که روزي ماهيگير پيري آمد و قالب ماهي گيري اش را توي آب انداخت. با تعجب و ناراحتي به من نگاه کرد و گفت:
- گمان کردم که تو يک ماهي هستي؟!
در حالي که سعي مي کردم خودم را خوشحال نشان بدهم گفتم:
- اشتباه نکن! آدمها بهتر و جذابتر از ماهيها هستند.
او به مجمر سوزان خورشيد که داشت غروب مي کرد نگاهي انداخت و گفت:
- بيچاره بچه هايم، امشب بدون اين که چيزي بخورند خواهند خوابيد...
من سرم را از خجالت پايين انداختم و گفتم:
- چه طوري حرفم را باور کردي، شوخي کردم ، من ماهي هستم.
ماهيگير گفت:
- اما ماهيها حرف نمي زنند.
با صدايي مواج گفتم:
- مگر نميداني که دريا پر از عجايب است، در آن ماهيهاي عجيب و غريب وجود دارند. من هم
يکي از آن ماهي هاي عجيب هستم که مثل آدمها حرف ميزنم.
ماهيگير با شادي گفت:
- واقعا راست مي گويي، يا اينکه باز هم شوخي ميکني؟به او گفتم:
- سؤالت خيلي مسخره است، معلوم است که راست ميگويم چرا بايد دروغ بگويم؟
ماهيگير ديگر چيزي نگفت و مرا نفس نفس زنان و خسته به خانه برد. همسرش با چاقو مرا تکه تکه کرد،
در ماهيتابه انداخت و من در روغن سرخ شدم. جيک نزدم ، نه فرياد کشيدم و نه کمک خواستم، آنقدر در روغن ماندم تا خوب سرخ شدم. بچه ها در ابتداي امر مرا با ولع ميخوردند، خوشحال شدم. چند دقيقه نگذشته بود که با عصبانيت و نارضايتي درحالیکه همچنان به خوردن ادامه ميدادند گفتند که چه گوشت بدمزه ايست.
وقتي فهميدم که فردا قرار ا ست که دوباره به اعماق زمين برگردم دلم بيشتر گرفت، مجبور بودم تا براي مدتي طولاني در تاريکي هاي زمين بمانم تا شايد روزي در قالب شاخهاي يک درخت يا در کالبد يک گل کوچکی دوباره خورشيد را ببينم.

نویسنده: زکريا تامر
@textplace

⭐️ بحث میمونها

آقا و خانم میمون روی شاخه درختی نشسته بودند و غروب خورشید را تماشا می کردند.
خانم میمون از آقای میمون پرسید: وقتی خورشید به افق می رسد، چه چیز باعث می شود که رنگ آسمان عوض شود؟
آقای میمون گفت: اگر بخواهم همه چیز را توضیح بدهم از زندگی می مانیم.
ساکت باش، بیا دل را به این غروب رمانتیک شاد کنیم.
خانم میمون خشمگین شد " تو عقب مانده و خرافاتی هستی . هیچ توجهی به منطق نداری و فقط می خواهی از زندگی استفاده کنی "
همان لحظه هزارپایی از آنجا می گذشت. آقای میمون گفت: ( هزارپا ! موقع حرکت چطور همه پاهایت را هماهنگ با هم حرکت می دهی ؟ )
هزارپا گفت : تا حالا فکرش را نکرده ام!
-پس فکر کن . زن من توضیح می خواهد.
هزارپا به پاهایش نگه کرد و گفت : خوب این عضله را منقبض می کنم...
نه نه ، این بهتر است ، بدنم را به این طرف متمایل می کنم...
هزارپا نیم ساعت تمام تلاش کرد تا توضیح بدهد که چطور پاهایش را تکان می دهد ، و مدام گیج تر و گیج تر می شد .
بعد که خواست به راهش ادامه بدهد دیگر نتوانست ، دیگر نتوانست راه برود.
خانم میمون با ناامیدی جیغ زد: می بینی چکار کردی. خواست توضیح بدهد که چطور راه می رود و حالا اصلا نمی تواند راه برود.
آقای میمون گفت: حالا می بینی چه بلائی سر کسی می آید که می خواهد توضیح همه چیز را بداند ؟
و دیگر حرف نزد و غروب خورشید را تماشا کرد...

پائولو کوئیلو
@textplace

☔️ چتر قرمز

چتر قرمز مال من بود اما او زودتر از من، آن را برمی‌داشت.
آن روز صبح هم که باران به شدت می‌بارید، زودتر از من برخواست و دوباره آن را برداشت.
از شدت عصبانیت تا سر خیابان به دنبالش رفتم، چترش را به او دادم و چترم را پس گرفتم. وقتی چتر را باز کردم دلم شکست، او هر روز چتر سوراخ مرا با خود می‌برد و چترش را برای من می‌گذاشت.

نویسنده: ایمان کیانی
@textplace

☕️📰 داستانِ کوتاهی که در مجله فوربس منتشر شده است

یه همکارداشتم سربرج که حقوق میگرفت تا15روزماه سیگار برگ میکشید،
بهترین غذای بیرون میخورد
ونیمی از ماه رو غذا ی ساده از خونه می آورد،
موقعی که خواستم انتقالی بگیرم کنارش نشتم گفتم تا کی به این وضع ادامه میدی ؟
باتعجب گفت: کدوم وضع!
گفتم زندگی نیمی اشرافی نیمی گدایی...!!
به چشمام خیره شد وگفت：تاحالا سیگار برگ کشیدی؟گفتم نه!
گفت:تا حالا تاکسی دربست کردی؟ گفتم نه!
گفت:تا حالا به یک کنسرت عالی رفته ای؟ گفتم نه!
گفت:تاحالا غذای فرانسوی خورده ای؟گفتم نه!
گفت:تاحالا تمام پولتو برای کسی که دوستش داری هدیه خریدی تاخوشحالش کنی؟ گفتم نه!
گفت:اصلا عاشق بوده ای؟ گفتم نه!
گفت:تاحالا یک هفته از شهر بیرون رفته ای؟ گفتم نه!
گفت اصلا زندگی کرده ای؟با درماندگی گفتم اره...نه...نمی دونم...!!
همین طور نگاهم میکرد نگاهی تحقیر آمیز...!!
اما حالا که نگاهش میکردم برایم جذاب بود...
موقع خداحافظی تکه کیک خامه ای در. دست داشت تعارفم کرد و یه جمله بهم گفت که مسیر زندگیم را عوض کرد،
اوپرسید:میدونی تا کی زنده ای ، گفتم نه!
گفت:پس سعی کن دست کم نیمی از ماه را زندگی کنی !!
@textplace

☕️ 📖 قدیم ­ها همه چیز فرق می ­کرد

قدیم ­ها همه چیز فرق می­ کرد. شهرها خیلی بزرگ ­تر و دهات هنوز دهات بودند. قدیم ­ها هنوز عدالتی بود و هر کس که نمی­ خواست بشنود، مجبور بود حس کند. آن وقت ­ها معلم­ های ما هنوز معلمِ پدر و مادر ما هم بودند. یک­شنبه ها لباس روز یک­شنبه می­ پوشیدیم. کلسیا هنوز در ده بود. هنوز کنار راین نگهبان بود. قدیم ­ها می­ دانستیم خدا با ماست. قدیم­ ها هنوز هانس موف می­ آمد. هر کس را می­ گرفتیم، جایش روی تیرک شکنجه بود.
تابستان­ ها ، تابستان درست و حسابی بود. تعطیلات همیشه تمام نشدنی به نظر می­ رسید. شیر هنوز سالم بود. قدیم­ ها می­ دانستیم به چه چیز باید تکیه کنیم. آن وقت­ ها مردم هنوز پیاده­ روی می ­کردند. هر کس که در رستوران می­ نشست، به زودی در کلینگل بوتس هم غذا می­ خورد. قدیم ها مردم هنوز پیاده راه می­ رفتند. آن وقت­ ها مردم از ساختمان­ هایشان نگهداری می­ کردند. آن­وقت ­ها اینجور چیزها نبود. آن وقت­ ها هنوز دشمنانی داشتی که می ­توانستی توی سفیدی چشمشان نگاه کنی ، هر جا می ­رفتی، همیشه یک همزبان پیدا می ­کردی. کسی که از چیزی اطلاع نداشت، ساکت می ­ماند و کسی هم که مطلقاً از چیزی خوشش نمی ­آمد، می­­ توانست گورش را گم کند.
قدیم ­ها هنوز هویج بود، چینی و سرخ­پوست بود. قدیم ­ها همه چیز خیلی آسان­ تر بود. آن وقت ­ها هرگز چنین چیزهایی پیش نمی­ آمد. آن وقت­ ها این همه چیز وجود نداشت. قدیم­ ها وقتی از قدیم­ ها حرف می ­زدی، مردم گوش می­ دادند.

نویسنده: یورگن بکر
مترجم: ناصرغیاثی
@textplace

☕️ 📜 صاحب این عکس را میشناسید؟


این آخرین تیتری بود که من واسه اون روزنامه نوشتم و فکر می کنم تحت تاثیر حرف مدیر روزنامه بودم که یه روز بهمون گفت:بی عرضه ها!احمق ها!دیگه هیچ فروشی نداریم،ورشکست شدیم!
این شد که همه روی ایده های تازه فکر کردن و من هم تصمیم گرفتم یه داستان واقعی بنویسم،داستان روزی رو نوشتم که زنگ خونه ام به صدا در اومد و پستچی نامه ای رو اشتباهی به من سپرد،وقتی پاکت نامه رو باز کردم با چند تا عکس قدیمی از یه دختر و نامه ای بد خط رو برو شدم که توش نوشته بود:
ریحانه جان،سلام
حالت خوب است؟سی سال گذشته که از روستا رفتی و شاید دیگر من را به یاد نمی آوری و اگر هم به یاد آوردی حتما برایت سوال شده که من بی سواد چگونه برایت نامه نوشته ام،راستش چند وقتیست که به کلاس سوادآموزی رفته ام،تو کجایی؟آخرین بار که برایم نامه نوشتی با این آدرس بود و خواستی که فراموشت کنم.
ریحانه جان گفتی پایتخت رفتی تا درس بخوانی اما بی بی گفت که شوهرت دادند،برای من هم زن گرفتند،خدا بیامرز اجاقش کور بود،یا من اجاقم کور بود،الله اعلم،اما با هم ساختیم،او هم از عشق من و تو خبر داشت. چند سال پیش جانش را داد به شما.
ریحانه هیچ کس جایت را پر نکرد،دیروز که پیش طبیب رفتم گفت در سرم غده دارم،نمی دانم که چقدر زنده هستم اما تنها آرزوم این است که فقط یک بار دیگر ببینمت. سی سال است که منتظرم،قربان تو. ناصر
این نامه به همراه عکس هاش تو روزنامه چاپ شد و خبرش مثل توپ صدا کرد،همه زنگ زدن،حتی دکترهای مغز و اعصاب،هر کسی خواست یه جور کمک کنه
بعد از اینکه کلی فروش کردیم مدیر روزنامه من رو کشید کنار و گفت ترکوندی پسر،حالا این ناصر رو کجا میشه پیدا کرد؟
گفتم ناصری وجود نداره!اون نامه رو خودم نوشتم و عکس ها هم الکی بودن،مگه نمی خواستی فروش کنی؟بفرما، مردم عاشق داستان های واقعی هستن
مدیر روزنامه تعجب کرد و گفت:ولی ریحانه پیدا شده!
باورم نمی شد. اون زن رو آوردن نشریه، خانم مسن مهربانی بود و شباهت زیادی هم به اون عکس داشت. گفتم شما واقعا ریحانه هستید؟
چیزی نگفت و شناسنامه اش رو نشونم داد،راست می گفت،ریحانه بود.
گفتم ببین مادر جان،این یه داستان خیالیه،هیچ نامه ای در کار نیست،من عذر می خوام از شما،اما انگار اشتباه شده.
کیفش رو برداشت و آروم از جاش بلند شد و وقتی داشت از در بیرون می رفت گفت:
میشه اگه باز کسی گمشده ای به نام ریحانه داشت خبرم کنید؟سی ساله که منتظرم!

*روزبه معین


@textplace

وقتی من بروم
تمام درها بسته شدند
پل ها یکی پس از دیگری خراب میشوند
دیگر نه خاطراتی از من میماند
نه اشکی
نه لبخندی..
دنیایم تمام شده است،
با اخرین اشک مادرم
دیگر تمام شده است
آن موقع است که من
به ارامش خواهم رسید...
آرامشی بی پایان...

الهام_اصلانی


@TextPlace

من ياد گرفتم ...
ياد گرفتم كه اينقد قشنگ بخندم كه همه فكر كنن من خيلي خوشحالم...
عشقمو دارم...
حالم خوبه...
همه چي هم رو به راهه...
من بلدم رو به دوربين #عكاس
يا
رو به دوربين سلفي خودم بخندم...
من ياد گرفتم همه جا بخندم ...
اما فقط ياد گرفتم ...
عقلي ...
نه قلبي...
من اينو خوب ياد گرفتم كه فقط با لبام بخندم...
ثمين_صفاييان
#كوآلاي_خيابان_١٤آبان
#يكي از جنس #بي نهايت



@TextPlace

دستشو محکم گرفته بودم توو دستام و داشتیم با هم زیرِ نورِ آفتاب توو پارکِ جمشیدیه قدم میزدیم. من میگفتم ... اون میخندید. اون میخندید ... من کیف میکردم. دستاشو سفت حلقه کرده بودم توو دستام. رفتیم لبو فروشیِ بغلِ پارک و نفری یه بشقاب لبو خریدیم. من از لبو زیاد خوشم نمیومد ولی اون خیلی دوسش داشت. یجوری با آب و تاب و لذت میخورد لبوعه رو که اشتهای منم باز شده بود. بعد از اینکه لبو رو خوردیم، دست و صورتمونو زیرِ شیرِ آبِ یخِ پارک شستیم و راه افتادیم سمتِ کتاب فروشی خاوری. پاتوق مون بود. همه ی کتابامونو از اونجا میخریدیم. دستشو سفت گرفته بودم و تلو تلو میدادمش. شبیه این بچه دبستانیا. قبل از اینکه به کتابفروشی برسیم توو راه دوتا ذرت مکزیکی خریدیم و شروع کردیم به خوردن. من خیلی زودتر از اون ذرتارو میدادم بالا. ولی اون انگاری دوست داشت باهاشون بازی کنه. کم کم میخورد. بهش گفتم
"بازنده باس یه کتاب برا برنده بخره ها"
اخم کرد گفت
" انگشتام سِر شدن انگار. تقصیر توعه دیگه. توو پارک انقد دستمو محکم گرفتی که هنوزم درد میکنه"
دیگه رسیده بودیم به کتابفروشی. روبه ویترینِ کتابا وایساده بودیم. باید کتابمو انتخاب میکردم تا برام بخره. آخه شرطو باخته بود. با چشاش خیره شده بود به کتابا. چشاش از شوق برق میزدن. اون - عینِ من - عاشقِ کتاب خریدن بود. عاشق بویِ کتاب بود. عاشقِ جلدایِ رنگی رنگی و متنوع کتابا بود. همینجور که زل زده بودیم به ویترین و داشتیم نقشه ی خرید کتابا رو می کشیدیم، دستشو آروم گرفتم و گفتم
" وقتی بچه بودم یه روز عزیز جون برام از کربلا یه بسته مداد رنگی ۲۴ تایی آورد. خیلی دوسش داشتم. دومین روزِ مدرسه بود. سرِ کلاس نقاشی. درِ کیفمو باز کردم و دیدم نیست. کلِ کلاسو زیر رو کردم تا پیداش کنم. اما انگار آب شده بود رفته بود لای موزاییکا. اون سال هر وقت یادِ مدادرنگیام میفتادم گریه م میگرفت. تا اینکه بعدِ یه مدت فهمیدم یکی از همکلاسیام اونو ازم دزدیده!
من واسه به دست آوردن هر چی که تو زندگیمه زیاد زحمت کشیدم. ولی همیشه همه چیو راحت از دست دادم. راحت ازم گرفتنش. دیگه نمیخوام تو رو به این راحتیا از دست بدم. دستاتو محکم میگیرم تا راحت از دستت ندم. تا راحت ازم نگیرنت"

#کامل_غلامی

@TextPlace

اصل ماجرا باید برگردد به سال یک هزار و خیلی دور!
حدود آن وقت هایی که سرخوشی های بلاتکلیف مثل قارچ از همه ی سوراخ های زندگی سرزده می رسید و آدم ها می ماندند سرشان را با کدام یک گرم کنند.
حواس آدم ها که پرت شد
نغمه ی دل انگیز شکر که از یادها رفت
دل شوره ها که جای خود را با دل خوشی ها بی حرف پیش و بحث عوض کردند؛
سر خوشی ها از همان سال یک هزار و خیلی دور رفتند...
ناگهانی
بی چمدان و خداحافظی حتی!!!
همین شد که ضربتی خریدار کنسرو و غذاهای بسته بندی و ترشی های کارخانه ای و عشق های زمان دار مجازی شدیم!!
روی اصول؛ دوره و زمانه و فناوری نباید مقصر این همه دوری و دیری باشد.
یک جای بد زمان یک بار برای همیشه وادادیم! !! و جا خوردیم
و
حالا سالهاست از آن رنجی سهم می بریم که نمی دانیم از کجا رسیده?
علی الحساب همت کنیم و نارنجی بمانیم ..
26 دی ماه

#الیما

@TextPlace

هر بار میدیدمش می خندید اما با یه نگرانی ته ِ حرفاش ، البته بروزش نمیداد ولی هراسِ چشماش داد می زد
تند تند ازش میگفت اینکه آقاس ، جنتلمنه ، دوسش داره و فلان و بهمان . منم نمی خواستم توو ذوقش بزنم اول توی خوشحالیش شریک می شدم ولی آخرش نمی تونستم بهش نگم که آخه اگه تو رو میخواد ، اگه دوست داره پس چرا اون دور دورا وایساده دست تکون میده خب اگه میخوادت بگو بسم الله یه کاری کنه برای داشتنت ، بگو چرا از قول و قراراش طفره میره
مثلِ همیشه باز میگفت اخلاقش با همه اینجوری شده درست میشه بازم مثه قدیما میشه میتونم کم کم نزدیک ترش کنم به خودم
حالیش نبود که این آدم ، آدم ِ عوضیِ زندگیش بوده ، نمی فهمید آخه آدمی رو که به زور نزدیکش کنی رو نمیشه بهش تکیه کرد نمیشه بهش امید داشت ، اصلا هیچ آدمی هم به زور نزدیک نمیشه
دیگه چیزی نمی گفتم که ناراحت نشه ولی کاش می گفتم
کاش بهش می گفتم که دست بردار از حماقتت ، دست بردار از گول زدنِ خودت ، کم سرتو عینِ کبک بکن زیرِ برف ، کاش می گفتم تا حالا هیچکس نتونسته کسی رو زوری برای خودش نگه داره ، کاش می گفتم انقد خیالبافی نکن ، کارای عادیشو بزرگ جلوه نده و تو دلت ازش بت نساز ، همه ی بداخلاقیاشو ، بد قولیاشو و بهونه هاشو برای خودت توجیه نکن ، کاش می گفتم عشقی که نگرانِ از دست دادنش باشی سرِ سوزنی نمی ارزه
چند روز پیش دوباره دیدمش رنگش پریده بود و دستاش سرد بود
هیچی نگفت خبری ام از هراسِ چشماش نبود توی چشماش فقط غمِ از دست دادن بود فهمیدم چی شده ، فهمیدم دیگه حتی سایه ای از دور هم ازش نمونده چه برسه به خودِ واقعیش
دیگه برای حرف زدن دیر بود منم مثلِ خودش سکوت کردم ، دستاشو محکم گرفتم که سردیشون بره
حماقت خیلی از ماها نمیدونم کی میخواد تموم بشه ، کی میخوایم بفهمیم که آدم رفتنی رو خودمون روونه کنیم بره بجای اینکه انقد وایسیم که آخرش برای رفتن از رومون رد بشه
کی میخوایم بفهمیم برای کسی تب کنیم که ارزشش رو داشته باشه مردن پیشکشش ، کی میخوایم بفهمیم وقتی یه قدم برداشتیم منتظر شیم اونم یه قدم برداره بعد پامونو برای قدم بعدی بلند کنیم
آقاجان ، خانوم جان هر وقت توو دلت شروع کردی به توجیه کردنِ یه رفتار یا یه حرفش بدون که داری خودتو گول میزنی ، بدون که هیچی به اندازه غرورت ارزش نداره ، بدون که با این کارا داری شروع میکنی به خورد کردن خودت ، ناخودآگاه هر روز و هر روز انقد این توجیه کردنا رو تکرار میکنی ، انقد از همه چیز چشم پوشی میکنی ،یهو به خودت میای میبینی که اون آدمَِ اشتباهِ زندگیت خیلی وقته رفته و ازت جز یه منِ بی ارزش چیزی نمونده
#پریسا_امیریان


@TextPlace

تو شاید بغض عمیق من بودی که با سطحی ترین گودبرداری، از چشمانم مثل چشمه میجوشیدی. تو شاید تابستانه ترین لباس من بودی که در زمستان لرزه به تنم میپوشاندی. تو شاید ماهی قرمز کوچک من بودی که برای ماهی من شدن، هیچوقت از تور ماهی فروش راهت را به تنگ کوچکم باز نکردی. تو شاید رویای مهتابی ترین شب هایم بودی که برای حقیقت شدن، به ستاره بختم نور نبخشیدی. تو شاید عزیزترین من بودی که برای عزیزت شدن، در قلبت را به رویم نگشودی.
تو از تمام این شاید ها فقط از برای من بودنش را حتمنی. تو حتما برای منی حتی اگر در این نیمه شب که من از تو مینویسم، رویای بوسه دخترکی دیگر در زیر مهتاب را خواب ببینی.
با این همه شبت بخیر که برای منی.
شکوفه داودی

@TextPlace

عطر يك مايع خطرناك است. توى شيشه هاى فانتزى خوش رنگ فقط يك كار ميكند، گولت ميزند.
عطر ها حتى از سيانور و مرگ موش و آب و آهك خطرناك ترند.
كافيست يك بار توى يك خاطره مشترك آنرا به گردنت پاشيده باشى.
و روز ديگرى جايى كه اصلا توان يادآورى خاطراتت را ندارى دوباره چند قطره اش زير بينى ات بپيچد ، تو را درست پرتاب ميكند وسط آن خاطره مشترك لعنتى.
من تازگى ها وقتى كسى را توى عطر فروشى ميبينم كه در به در دنبال عطر با ماندگارى بالاتر است باورم نميشود.
ميدانى، ما آدمها اصولا درد كشيدن را دوست داريم.
يك ساعت شكنجه برايمان بس نيست، ما ميخواهيم يك مدت طولانى آوار شويم توى گذشته مان.
توى روزى كه آن عطر را زده بوديم و وجودمان از هجوم آن همه خوشبختى داشت ميتركيد.
شايد اصلا عطر، حاصل انتقام بى رحمانه يك مرد از معشوقه بى وفايش بوده است!
@textplace

هیچ وقت تو خداحافظیا آدم احساسیی نبودم ،همیشه نقش همون سنگ دلی رو بازی میکنم که میخاد نشون بده نبود هیچکی واسش مهم نیست، تو جمع زودتر از بقیه خداحافظی میکنمو و اولین نفریم که جدا میشه،
ولی خب خودم میگم نقش ،یکی از خصلتهای نمیدونم، خوب یا بدم همینه که خوب نقش بازی میکنم ،تو یه لحظه بی خیال ترین آدم دنیام و معلوم نیس که تو چند لحظه بعدش چی ترین دنیا باشم.

تو این روزا که بازار خداحافظیا داغه ،خیلی دلم میخاست با یه نفر خیلی خاص خداحافظی کنم،دستاشو بگیرمو خیره شم تو چشمای پر برقشو واسه اولین بار اون آدم اولی نباشم که نگاهشو میدزده و جدا میشه!حتی تو جداشدنمون هم هی چند قدمی که ازهم دور میشدیم، برمیگشتیمو به هم نگاه می کردیمو حسرت می خوردیم که دیگه تو اغوشای همدیگه جا نمیشیم،که دیگه نمیتونیم با هم باشیم...

ولی خب تو لحظات جدایی من همیشه نقش همون آدم خشکِ بی احساسِ سنگ دلی رو بازی میکنم،که راحت جدا میشه و میره . . .
#رضا_ذاكري
@textplace

نميدانم هنوزم در كنج قلبت جايي براي من هست يانه..اما ميدانم به خاطره شدن هم راضيم...مهم جايگاه نيست...اينكه بدانم بلخره جايي دارم و گاهي يادم ميكني كافيست..همينكه روزي شايد از جايي بگذري و تصورم كني...چيزي بخواني و بيادم بياوري....
حرف خنده داريست اما من هنوزم گاهي بتو فكر ميكنم،از گاهي تعجب نكن،گاهي جوري فكر ميكنم كه نبايد...وگرنه تو هميشه در افكار من هستي..جوري جا گرفته اي انگار كه اول تو بودي و بعد تفكرات من...


هنوزم گاهي خيالم سمتت مي ايد...ميداني من تا كجاها تورا گاهي كنارم تصور ميكنم؟؟؟هنوزم گاهي فكر ميكنم روزي ،جايي،شايد حتي بعد١٠سال ببينمت...و تو با لبخندي گرم بسمتم بدوي و بپرسي خودت هستي؟؟؟و من معذب از چروك هاي كنار چشم هايم نگاهم را با خجالت بدزدم و بپرسم خيلي پير شدم؟؟و بشنوم كه با شوق ميگي نه اصلا!نگاهت هيچ فرقي نكرده!هنوزم مثل قديم است....و من در افكارم ميگويم برايت از بودنم..از نبودنت..از بغض هايم..ميگويم فقط براي اينكه بداني،بفهمي اين نبودنها چه بر سر بودنم اورده اند...


دروغ نگفته ام اگر بگويم اقلا هر٢-٣روز يكبار جايي در افكارم در چندسال آينده ميبينمت و تو با گرم ترين لبخندت بسمتم مي آيي...حتي خيالت تنم را گرم ميكند..و دروغ نگفته ام اگر بگويم هميشه لبهايم به خنده باز ميشوند و اطرافيانم ميپرسند داري به چه ميخندي؟؟؟!! نميفهمند من با همين خيالها زنده ام...

پگاه..
@textplace

✨چه کشکی چه پشمی؟

چوپانی گله را به صحرا برد به درخت گردوی تنومندی رسید. از آن بالا رفت و به چیدن گردو مشغول شد که ناگهان گردباد سختی در گرفت، خواست فرود آید، ترسید.
باد شاخه ای را که چوپان روی آن بود به این طرف و آن طرف می برد. دید نزدیک است که بیفتد و دست و پایش بشکند. در حال مستاصل شد...
از دور بقعه امامزاده ای را دید و گفت:
ای امام زاده گله ام نذر تو، از درخت سالم پایین بیایم.
قدری باد ساکت شد و چوپان به شاخه قوی تری دست زد و جای پایی پیدا کرده و خود را محکم گرفت. گفت: ای امام زاده خدا راضی نمی شود که زن و بچه من بیچاره از تنگی و خواری بمیرند و
تو همه گله را صاحب شوی. نصف گله را به تو می دهم و نصفی هم برای خودم...
قدری پایین تر آمد. وقتی که نزدیک تنه درخت رسید گفت: ای امام زاده نصف گله را چطور نگهداری میکنی؟ آنهار ا خودم نگهداری می کنم در عوض کشک و پشم نصف گله را به تومی دهم. وقتی کمی پایین تر آمد گفت: بالاخره چوپان هم که بی مزد نمی شود کشکش مال تو، پشمش مال من به عنوان دستمزد. وقتی باقی تنه را سُرخورد و پایش به زمین رسید
نگاهی به گنبد امامزاده انداخت و گفت: چه کشکی چه پشمی؟
ما از هول خودمان یک غلطی کردیم غلط زیادی که جریمه ندارد.

احمدشاملو
@textplace