تراژدی یعنی تو باشی و نباشی
یعنی ساعت ها مچاله شوی در زیر افکار به درد نخوری که هیچ کاری از دست شان بر نمی آید ؛
یعنی هر شب خواب تو رادیدن
صبح که بیدار میشوی خودت باشی و یک گردان اشک نا گزیر در خاکریز گونه هایت؛
راستی
به نظرت اشک ها هم عمق فاجعه رو درک خواهند کرد!!
میفهمند!
چه لذتی دارد لمس حضورت در ژرفای خواب و رویا...

#گلرو_ش


@TextPlace

طبق معمول هرروز امروزم اولین کاری که بعد از بیدار شدنم کردم این بود که خودمو توو آینه نگاه کنم و کلی برای خودم کیف کنم همونطوری که داشتم به صورتم دقت می کردم یکی از سنجاق سرامو برداشتم و زدم توی موهام ، توو همون لحظه یادِ یه متنی افتادم که نوشته بود "ما زنها با خودمون چیکار کردیم که وقتی توو آینه نگاه می کنیم همش ایرادامونو میبینیم و اغلب از خودمون ناراضی هستیم یا اینکه جراتشو نداریم یه روز بدونِ آرایش باشیم و حتی می ترسیم یه دونه عکس با همون سادگی صورتمون از خودمون بگیریم" به خودم که فکر کردم فهمیدم من دقیقا برعکسشم گالریِ عکسام پرِ از عکسای اولِ صبحی با چشای پف کرده یا عکسایی با صورتِ خیس از آب و موهای شلخته یا عکسایی با ژستای خنده دار و با مزه
خب مشخصه که من با اونا فرق دارم ، دلیل تفاوت من با اونا تویی ، من تو رو دارم که ازم یه زنِ قوی و با اعتماد به نفس ساختی که قبل از هر کسی عاشق خودم باشم و خودمو همینجوری که هستم دوست داشته باشم با تمام کاستی هام
کاری کردی که من عاشق خنده هام باشم ، عاشق صدام باشم ، عاشق راه رفتنم باشم یا حتی عاشق نفس کشیدنم
هر زنی تو زندگیش همچین مردی میخواد که با وجودِ اون دیگه هیچوقت از خودِ واقعیش نترسه و ناراضی نباشه
مردی که بدونِ یه زن به توجهِ که زنده س ، که حالش خوبه ، که میخنده
بدون ِ شک هر زنی اگه همچین مردی تو زندگیش باشه دیگه نیازی به پنهون کردن خودِ واقعیش پشت عملای جراحی و لوازم آرایشی نداره

پریسا امیریان

@TextPlace

زمان کمی را کنار هم سپری کردیم
میدانی بعضی بودن ها ماندگارن
ماندگار در پستو قلب
در کنج ذهن
در نهان روح...
خنده های عمیق، حرف های شیرین ، باور های رویایی و خیال پردازی یک عمر زندگی نکرده در کنار یکدیگر
زمان می ایستد. ... پایان میابد. .....
اما ، میماند.... میماند در عمق وجودت همچنان زیبا، پر معنی، این حجم عمیق دوس داشتن یک دوستی به سان عمر گل نسترن ....
#ماهرخ_صادقی

@TextPlace

يك روزهايي توي زندگي هست ، كه حجم وسيعي از ديوانگي به جانت مي افتد ، از عميق ترين جاي دلت شروع مي كند و ذره ذره بالا مي آيد تا آنجا كه مي رسد به گلو و نفست را تنگ مي كند ... اينجاست كه ميفهمي براي گذران اين روزهاي راز آلود بايد دست به كاري بزني كه قبلا نمي زدي !
هركس هم بالطبع براي خودش راهكارهايي دارد : تند كردن طعم غذاها ، تغيير جهت موهايت ، لاك زدن و ... يا اينكه بالشت را بزني زير بغلت و روي زمين بخوابي ، يا روي مبل!
بايد اين حجم ديوانگي را يك جوري خالي كني ...
بعد يك روز به خودت مي آيي و ميبيني با همه ي اين كارها حفره ي ديوانگيت وسيع تر و ويران كننده تر از قبل شده . اينجاست كه بر مي گردي روي تخت ، موهايت را به روال گذشته شانه مي كني و نقاب آدم هاي نرمال را به چهره مي زني ميفهمي كه تنها درد بي درمان شيرين اين عالم "ديوانگيست" !
بايد
فرصت بدهي اين روزها هم .... بگذرند

عاقلان نقطه ي پرگار وجودند ولي
عشق داند كه در اين دايره سرگردانند
سعيده توسلي
@textplace

او.

گاهی سخت دلم میخواهد باشی
خودت شروع کنی به حرف زدن.
من هم بغض هایم را، پشت لبخندهای الکی قایم نکنم.
این که با نگاه کردن به چشم هام،
درد و نیازم را بفهمی.
آدم گاهی به همین رویدادهای ساده نیازمند است.
به همین گرمای بغل در سکوت.
به همین نگاه کردن به زخم کوچک کنار انگشت وقتی خودت حواست نیست.
به کنار زدن موهایت و انداختنش پشت گوش ها وقتی میخواهی اشک هات را نوش جان کنی.

آدم گاهی دلش میخواهد سخت در آغوش کسی که دلتنگش است بمیرد
یا بخوابد و بیدار نشود...
همین حرفهای ساده همین نگاه های ساده برای از پا درآوردن جاندار سخت پوستی مثل من کافی است.

امشب به این فکر میکنم که تمام این روزهایی که خواستم مجاورِ عمارتِ تنت خانه کنم؛
تو پنجره ای سمت اتاق من خواستی یا نه...
به این که صدای آواز کسی مثل من
که همیشه یک شعر بلد است و آن "دوستت دارم" است ؛
تا چه اندازه برایت روح نواز است و از کجا به بعد تکراری خواهد شد.

مشتاقم بدانم از چه لحظه ای متوجه شدی چه میخوانم و صدایم را از یاد بردی...

#فاطمه_غنی_پور

@TextPlace

پری ترشيده بود. 45 سال داشت و سالها بود که توی بايگانی شرکت برادرم کار می کرد. کارش اين بود که نامه های رسيده را دسته بندی و بايگانی می کرد.

ظاهرش خيلي بد نبود. صورتش پف داشت و چشم هايش کمي ريز بود. قد و پاهای کوتاهی داشت. گرد و چاق بود. اغلب کفش ورزشی می پوشيد و اين کفش ها اثر زنانگی اش را کمتر می کرد.
يکی دو بار از پچ پچ و خنده منشی شرکت برادرم فهميدم عاشق شده و با يکی سر و سری پيدا کرده اما يک هفته نگذشته بود که با چشمهای گريان ديدمش که پنهانی آب دماغش را با دستمال کاغذيی پاک می کرد.
اين اتفاق بی اغراق دو سه بار تکرار شده بود اما اين آخری ها اتفاق عجيب غريبی افتاد. صبح ها آقايی ،پری را می رساند سر کار که زيباترين دخترها هم دهان شان از تعجب باز مانده بود. فکر کنم اصلاً پری او را به عمد آورد و به همه معرفی کرد تا سال ها ناکامی و خواستگار های درب و داغونش را جبران کند. آن روزها احساس می کردم پری روی زمين راه نمی رود.

با اينکه بايگانی کار زيادی نداشت اما پری دائم از پشت ميزش اين طرف و آن طرف می رفت، سر ميز دوستانش می ايستاد و اغلب اين جمله را می شنيدم؛ «وا قربونت برم، قابل نداشت»، يا «نه نگو تو رو خدا، اصلاً.» چنان شاد و شنگول بود که يا همه را به حسادت وامی داشت يا اثر نيروبخشی روی ديگران می گذاشت.

اين روزها اندک دستی هم به صورتش می برد و سايه ملايمی روی پلک هايش می زد . ساعت ها برای ما زود می گذشت و برای پری دير چون دائم به ساعت روی مچش که در چاقی دستش فرو رفته بود نگاه می کرد و انتظار می کشيد.
سر ساعت دو که می شد آقا بهروز می آمد توی شرکت و با حجب و حيا سراغ پری را می گرفت.

همه انگار در اين شادی رابطه با آنها شريکند. منشی شرکت می گفت؛ «بفرمايين. بنشينين. پری الان مياد، اتاق آقای رئيسه.» و آقابهروز که قد بلندی داشت با پاهای کشيده و موهايی بين بور و خرمايي روی صندلی می نشست و به کسي نگاه نمی کرد. چشم می دوخت به زمين تا پری بيايد. وقتی پری از اتاق رئيس می آمد بيرون انگار که شوهرش منتظرش است با صميميتی وصف ناپذير می گفت؛ «خوبي الان ميام.» می رفت و کيفش را برمی داشت و با آقابهروز از در می زدند بيرون.

اين حال و هوای عاشقانه تا مدت ها ادامه داشت تا اينکه بالاخره حرف ازدواج و عروسی و قول و قرارهای بعدی به ميان می آمد. قرار شد در يک شب دل انگيز تابستانی عروسی در باغي بزرگ گرفته شود. همه بچه هاي شرکت دعوت شدند، حتی رئيس که مطمئن بوديم به دلايل مذهبی در اين گونه مراسم هرگز شرکت نمی کند. بعد از آن بود که حال و هوای عاشقانه پری جايش را به اضطراب قبل از ازدواج داد. پری دائم با دخترهای شرکت حرف می زد و نگران بود عروسی خوب برگزار نشود، غذا خوب نباشد، ميهمان ها از قلم بيفتند و هزار تا چيز ديگر که دخترهای دم بخت تجربه کرده اند.

حالا شرکت مهندسی آب و خاک برادرم شده بود يک خانواده شاد ولی مضطرب. همه منتظر بودند تا پری را به خانه بخت بفرستند .

آقابهروز هم طبق روال سابق صبح ها پری را می آورد می رساند و عصرها او را می برد ولی ديالوگ ها کمی عوض شده بود و هر کس آقابهروز را می ديد بالاخره تکه يی بهش می انداخت؛ درباره داماد بودنش و از اين حرف های بی نمک که به تازه دامادها می زنند. بالاخره مراسم ازدواج نزديک شد و قرار شد در آخرين جمعه مرداد 78 آنها در باغی اطراف کرج عروسی کنند اما سه روز مانده به ازدواج بهروز غيبش زد و تمام پس انداز سال ها کار او را با خودش برد.

قرار بود پول هايشان را روی هم بگذارند و يک خانه نقلی بخرند که نشد و بهروز با ايران اير به ترکيه و از آنجا به استراليا رفت و همه ما را بهت زده کرد. روز شنبه نمی دانستيم چطور سر کار برويم و چه جوری توی چشم های پری نگاه کنيم. حتی می ترسيديم بهش زنگ بزنيم. آقای رئيس به منشی گفت؛ «قطعاً پری مدتی نمياد، کسی رو جاش بذارين تا حالش بهتر بشه.» اما پری صبح از همه زودتر آمد؛ با جعبه يی شيرينی.

ته چشم هايش پر از اشک بود. شيرينی را به همه حتی به آقاي رئيس تعارف کرد.

منشی که از همه کم حوصله تر و فضول تر بود در ميان بهت و ناباوری همه ما گفت؛ «مگه برگشته؟»

پری گفت: «نه از من کلاهبرداری کرد، ولی مهم نيست. اين چند ماه بهترين روزهای زندگيم بود.» قطره اشک کوچکي از گوشه چشم هايش پايين ريخت.
ما فهميديم راست می گويد. مهم نيست که سر همه ما کلاه رفته بود، مهم اين بود که ما ماه ها روی ابرها بوديم و با حال و هوای پری حال می کرديم.

#احمد_غلامی

@TextPlace

وقتي بچه بودم پاي برنامه كودك شبكه دو بودم انتهاي برنامه مجري برنامه ميگفت نقاشي هاتونو به ادرس :تهران،خيابان وليعصر ،خيابان جام جم ....بفرستين
و من هيچ وقت نقاشي نكشيدم كه به اين ادرس پستي بفرستم
ولي هميشه اسم خيابان وليعصر تداعي يك محيطي بود پراز كودك پر از نقاشي يجورايي جايي فقط براي برنامه كودك بود
سال ها گذشت و من اين خيابان رو از اول تا اخر پياده راه رفتم كه تمام سنگفرش ها كه تمام چنار هاي بلندش رو بياد تمام كودكي هايي كه برايم اسم خيابان هم ارزو بود لمس كنم
كه گوشه گوشه خيابانش را بلد باشم و بشناسم
اينبار كه وليعصر را ميبينم شايد خيلي ها ياد گالري هاي خوبش ،چنار هاي بلندش،كافه هاي دنجش،چراغ هاي زير درختانش،يا ترافيك الكي مسخره اش بيفتن
ولي هنوز كه هنوزه وليعصر براي من حكم برنامه كودكي داره كه من هزاران كيلومتر انطرف تر پشت تلويزيون ميديدم و تصور نقاشي هاي كودكانه ان زمان
#ريحانه اكبري
@textplace

اولین بار که عاشق شدم کلاس چهارم ابتدایی بودم.عاشق یکی از پسرهای اقوام که سالی چند بار هم را می دیدیم.بار اولی که دیدمش بر سر یک مسئله ی کودکانه دعوایمان شد.یادم می آید که با آن دعوا به شخصیت منفور زندگیم تبدیل شده بود...تا اینکه متوجه نگاه هایش شدم.من غذا می خوردم و او مرا نگاه می کرد،من بازی می کردم و او مرا نگاه می کرد،من با دخترهای فامیل حرف میزدم و او مرا نگاه می کرد...بعد از مدتی فهمیدم که می شود به توپ والیبال حس خوب داشت،چون دست های او به آن خورده بود.می شود با بوی قورمه سبزی مهمانی مست شد چون در مهمانی هایی که او هم بود بوی قورمه سبزی می آمد.می شود در حیاط خانه تاب بازی کرد و حس پرواز داشت،چون روزی او بر روی آن تاب نشسته بود.
رمان می خواندم و او جنتلمن داستان بود.فیلم می دیدیم و او قهرمان فیلم بود.با پدرم بحث می کردم و او کسی بود که قرار بود بیاید و مرا از آن شرایط بد نجات دهد.
این داستان ادامه داشت تا من به سن دبیرستان رسیدم و فهمیدم که او فقط پسر بچه ای بوده که شاید به علت کنجکاوی،تفاوت ها و یا هر دلیل دیگری مرا نگاه می کرده.فقط همین،نه چیز دیگری...
بعد از آن باز هم عاشق شدم و باز هم در آخر تنها چیزی که نصیبم شد یک"فقط همین،نه چیز دیگری..."بود.گویی تابع زندگیم یک دوره تناوب دارد که آخر آن با یک"فقط همین،نه چیز دیگری..."تمام می شود.
می دانی،می خواهم به این تناوب ها پایان بدهم و فکر می کنم پایان آن وقتی است که به جای آن که خودم آدم ها را در زندگیم بزرگ کنم،اجازه بدهم که آنها خودشان،خودشان را در زندگی من بزرگ کنند...
شیوا
@textplace

من میگم اصلا باید یک نفر باشد که جای تمام نداشته هایت را پر کند ...
یک نفر باید باشد که حال خوب را به تو بفهماند ...
که گوش دهد و فقط گوش دهد ...
که خط به خط سکوت تو را بلد باشد ...
اصلا یک نفر باید باشد که با تو بودن را بلد باشد ...
فاطمه مردان

@TextPlace

دوباره شنبه است همان شنبه ای که قراراست ازآن عادت هایمان راتغیردهیم،دستی به خانه بکشیم،به فلانی زنگ بزنیم وآشتی کنیم،دیگرآن طوربرخورد نکنیم،شروع به درس خواندن وتلاش کنیم ودیگرتنبلی نکنیم،پس انداز کنیم،صبورباشیم وهزارکاردیگر که هرباروعده میدهیم برای شنبه ومیگوییم ازاین شنبه شروع میکنیم شنبه ی این هفته دارد شروع میشودهمان روزبیچاره ای که همه ی کارهای نکرده یمان رابه گردنش می اندازیم خواهشا بیایید شنبه ی موعودرااین شنبه قراردهیم بیچاره شنبه دیگرظرفیت ندارد.
بیابرای یکبارهم که شده شروع کنیم شاید شنبه ی دیگری برای کارهای نکرده نباشد ودیرشودبیاحالا ماهی راازآب بگیریم.
م.الف
@textplace

این روزها روزهای خوبی نیست که دارم
این حال و احوال حال و احوال خوبی نیست که دارم
بغض های در حد مرگ خفه کننده بغض های خوبی نیست که در کنج گلویم جا خوش کرده اند
تبدیل ناگهانی خنده هایم به یک آه و زل زدنم به یک نقطه خوب نیست
خوب نیست که دلیلم برای اشک های گاه و بیگاهم حساسیت های فصلی باشد
خوب نیست حالم خوش نباشد و من امید واهی داشته باشم به عیادت تو
من نگران تنهایی های تو باشم و تو بی خبر از این نگرانی ها
نبودن هایت...
نبودن هایت...
این نبودن های لعنتی ات اصلا خوب نیست...از پا در می آورد قلب بی گناهم را.....
نفس های آخریست که میکشم بی تو
برگرد و این نون لعنتی را بردار از سر تمام کلماتم .....خوب کن حال و احوال این روزهایم را...خسته ام خسته
Neda grm.#
@textplace

ببین نارنجی جان
یک چیز سنگینی
درست یا غلط
جغرافیای این روزها را
اساسی
به هم ریخته.
می شود دلم بهار بخواهد?
با همان یواش ترین سبز عالم که تازگیش مشابه ندارد?
با همان طراوت از باران رسیده
و
قهوه ای خاکی که خواب را به بازیچه گرفته ?
و یا حتی عطر سکر آور بهارهای نارنجش?
نمی شود که جان دلم.
دی ماه را باید تا انتها قدم زد
بهمن باید سر فرصت خودش با میلش روز به روز تمام شود
فروردین قبل از اسفند شکست بهار است!
مشق صبر گذر از زمستان بام کوتاه و شب طولانی است
به
بهاری
که پشت پرچین عمو نوروز
منتظر من و تو و قدم هایمان نشسته.
صبر می کنیم
زمستان را زندگی می کنیم
تا بهار از در درآید
نارنجی می مانیم
#الیما

بیست و پنجمین روز از دی ماه
@TextPlace

🌟شکار

روزي ابر شدم، روز ي آواز ، روزي هم گل سرخ و يک روز عروسک بچه ها، تقريبا همه جا را امتحان
کردم و حال ديگر جايي نبود که در آنجا پنهان شوم جز يک رود پر آب، سالها در آن رود تنها، تسليم و با آرامش پر رمز و رازي پنهان شدم، تا اين که روزي ماهيگير پيري آمد و قالب ماهي گيري اش را توي آب انداخت. با تعجب و ناراحتي به من نگاه کرد و گفت:
- گمان کردم که تو يک ماهي هستي؟!
در حالي که سعي مي کردم خودم را خوشحال نشان بدهم گفتم:
- اشتباه نکن! آدمها بهتر و جذابتر از ماهيها هستند.
او به مجمر سوزان خورشيد که داشت غروب مي کرد نگاهي انداخت و گفت:
- بيچاره بچه هايم، امشب بدون اين که چيزي بخورند خواهند خوابيد...
من سرم را از خجالت پايين انداختم و گفتم:
- چه طوري حرفم را باور کردي، شوخي کردم ، من ماهي هستم.
ماهيگير گفت:
- اما ماهيها حرف نمي زنند.
با صدايي مواج گفتم:
- مگر نميداني که دريا پر از عجايب است، در آن ماهيهاي عجيب و غريب وجود دارند. من هم
يکي از آن ماهي هاي عجيب هستم که مثل آدمها حرف ميزنم.
ماهيگير با شادي گفت:
- واقعا راست مي گويي، يا اينکه باز هم شوخي ميکني؟به او گفتم:
- سؤالت خيلي مسخره است، معلوم است که راست ميگويم چرا بايد دروغ بگويم؟
ماهيگير ديگر چيزي نگفت و مرا نفس نفس زنان و خسته به خانه برد. همسرش با چاقو مرا تکه تکه کرد،
در ماهيتابه انداخت و من در روغن سرخ شدم. جيک نزدم ، نه فرياد کشيدم و نه کمک خواستم، آنقدر در روغن ماندم تا خوب سرخ شدم. بچه ها در ابتداي امر مرا با ولع ميخوردند، خوشحال شدم. چند دقيقه نگذشته بود که با عصبانيت و نارضايتي درحالیکه همچنان به خوردن ادامه ميدادند گفتند که چه گوشت بدمزه ايست.
وقتي فهميدم که فردا قرار ا ست که دوباره به اعماق زمين برگردم دلم بيشتر گرفت، مجبور بودم تا براي مدتي طولاني در تاريکي هاي زمين بمانم تا شايد روزي در قالب شاخهاي يک درخت يا در کالبد يک گل کوچکی دوباره خورشيد را ببينم.

نویسنده: زکريا تامر
@textplace

⭐️ بحث میمونها

آقا و خانم میمون روی شاخه درختی نشسته بودند و غروب خورشید را تماشا می کردند.
خانم میمون از آقای میمون پرسید: وقتی خورشید به افق می رسد، چه چیز باعث می شود که رنگ آسمان عوض شود؟
آقای میمون گفت: اگر بخواهم همه چیز را توضیح بدهم از زندگی می مانیم.
ساکت باش، بیا دل را به این غروب رمانتیک شاد کنیم.
خانم میمون خشمگین شد " تو عقب مانده و خرافاتی هستی . هیچ توجهی به منطق نداری و فقط می خواهی از زندگی استفاده کنی "
همان لحظه هزارپایی از آنجا می گذشت. آقای میمون گفت: ( هزارپا ! موقع حرکت چطور همه پاهایت را هماهنگ با هم حرکت می دهی ؟ )
هزارپا گفت : تا حالا فکرش را نکرده ام!
-پس فکر کن . زن من توضیح می خواهد.
هزارپا به پاهایش نگه کرد و گفت : خوب این عضله را منقبض می کنم...
نه نه ، این بهتر است ، بدنم را به این طرف متمایل می کنم...
هزارپا نیم ساعت تمام تلاش کرد تا توضیح بدهد که چطور پاهایش را تکان می دهد ، و مدام گیج تر و گیج تر می شد .
بعد که خواست به راهش ادامه بدهد دیگر نتوانست ، دیگر نتوانست راه برود.
خانم میمون با ناامیدی جیغ زد: می بینی چکار کردی. خواست توضیح بدهد که چطور راه می رود و حالا اصلا نمی تواند راه برود.
آقای میمون گفت: حالا می بینی چه بلائی سر کسی می آید که می خواهد توضیح همه چیز را بداند ؟
و دیگر حرف نزد و غروب خورشید را تماشا کرد...

پائولو کوئیلو
@textplace

☔️ چتر قرمز

چتر قرمز مال من بود اما او زودتر از من، آن را برمی‌داشت.
آن روز صبح هم که باران به شدت می‌بارید، زودتر از من برخواست و دوباره آن را برداشت.
از شدت عصبانیت تا سر خیابان به دنبالش رفتم، چترش را به او دادم و چترم را پس گرفتم. وقتی چتر را باز کردم دلم شکست، او هر روز چتر سوراخ مرا با خود می‌برد و چترش را برای من می‌گذاشت.

نویسنده: ایمان کیانی
@textplace

☕️📰 داستانِ کوتاهی که در مجله فوربس منتشر شده است

یه همکارداشتم سربرج که حقوق میگرفت تا15روزماه سیگار برگ میکشید،
بهترین غذای بیرون میخورد
ونیمی از ماه رو غذا ی ساده از خونه می آورد،
موقعی که خواستم انتقالی بگیرم کنارش نشتم گفتم تا کی به این وضع ادامه میدی ؟
باتعجب گفت: کدوم وضع!
گفتم زندگی نیمی اشرافی نیمی گدایی...!!
به چشمام خیره شد وگفت：تاحالا سیگار برگ کشیدی؟گفتم نه!
گفت:تا حالا تاکسی دربست کردی؟ گفتم نه!
گفت:تا حالا به یک کنسرت عالی رفته ای؟ گفتم نه!
گفت:تاحالا غذای فرانسوی خورده ای؟گفتم نه!
گفت:تاحالا تمام پولتو برای کسی که دوستش داری هدیه خریدی تاخوشحالش کنی؟ گفتم نه!
گفت:اصلا عاشق بوده ای؟ گفتم نه!
گفت:تاحالا یک هفته از شهر بیرون رفته ای؟ گفتم نه!
گفت اصلا زندگی کرده ای؟با درماندگی گفتم اره...نه...نمی دونم...!!
همین طور نگاهم میکرد نگاهی تحقیر آمیز...!!
اما حالا که نگاهش میکردم برایم جذاب بود...
موقع خداحافظی تکه کیک خامه ای در. دست داشت تعارفم کرد و یه جمله بهم گفت که مسیر زندگیم را عوض کرد،
اوپرسید:میدونی تا کی زنده ای ، گفتم نه!
گفت:پس سعی کن دست کم نیمی از ماه را زندگی کنی !!
@textplace

☕️ 📖 قدیم ­ها همه چیز فرق می ­کرد

قدیم ­ها همه چیز فرق می­ کرد. شهرها خیلی بزرگ ­تر و دهات هنوز دهات بودند. قدیم ­ها هنوز عدالتی بود و هر کس که نمی­ خواست بشنود، مجبور بود حس کند. آن وقت ­ها معلم­ های ما هنوز معلمِ پدر و مادر ما هم بودند. یک­شنبه ها لباس روز یک­شنبه می­ پوشیدیم. کلسیا هنوز در ده بود. هنوز کنار راین نگهبان بود. قدیم ­ها می­ دانستیم خدا با ماست. قدیم­ ها هنوز هانس موف می­ آمد. هر کس را می­ گرفتیم، جایش روی تیرک شکنجه بود.
تابستان­ ها ، تابستان درست و حسابی بود. تعطیلات همیشه تمام نشدنی به نظر می­ رسید. شیر هنوز سالم بود. قدیم­ ها می­ دانستیم به چه چیز باید تکیه کنیم. آن وقت­ ها مردم هنوز پیاده­ روی می ­کردند. هر کس که در رستوران می­ نشست، به زودی در کلینگل بوتس هم غذا می­ خورد. قدیم ها مردم هنوز پیاده راه می­ رفتند. آن وقت­ ها مردم از ساختمان­ هایشان نگهداری می­ کردند. آن­وقت ­ها اینجور چیزها نبود. آن وقت­ ها هنوز دشمنانی داشتی که می ­توانستی توی سفیدی چشمشان نگاه کنی ، هر جا می ­رفتی، همیشه یک همزبان پیدا می ­کردی. کسی که از چیزی اطلاع نداشت، ساکت می ­ماند و کسی هم که مطلقاً از چیزی خوشش نمی ­آمد، می­­ توانست گورش را گم کند.
قدیم ­ها هنوز هویج بود، چینی و سرخ­پوست بود. قدیم ­ها همه چیز خیلی آسان­ تر بود. آن وقت ­ها هرگز چنین چیزهایی پیش نمی­ آمد. آن وقت­ ها این همه چیز وجود نداشت. قدیم­ ها وقتی از قدیم­ ها حرف می ­زدی، مردم گوش می­ دادند.

نویسنده: یورگن بکر
مترجم: ناصرغیاثی
@textplace

☕️ 📜 صاحب این عکس را میشناسید؟


این آخرین تیتری بود که من واسه اون روزنامه نوشتم و فکر می کنم تحت تاثیر حرف مدیر روزنامه بودم که یه روز بهمون گفت:بی عرضه ها!احمق ها!دیگه هیچ فروشی نداریم،ورشکست شدیم!
این شد که همه روی ایده های تازه فکر کردن و من هم تصمیم گرفتم یه داستان واقعی بنویسم،داستان روزی رو نوشتم که زنگ خونه ام به صدا در اومد و پستچی نامه ای رو اشتباهی به من سپرد،وقتی پاکت نامه رو باز کردم با چند تا عکس قدیمی از یه دختر و نامه ای بد خط رو برو شدم که توش نوشته بود:
ریحانه جان،سلام
حالت خوب است؟سی سال گذشته که از روستا رفتی و شاید دیگر من را به یاد نمی آوری و اگر هم به یاد آوردی حتما برایت سوال شده که من بی سواد چگونه برایت نامه نوشته ام،راستش چند وقتیست که به کلاس سوادآموزی رفته ام،تو کجایی؟آخرین بار که برایم نامه نوشتی با این آدرس بود و خواستی که فراموشت کنم.
ریحانه جان گفتی پایتخت رفتی تا درس بخوانی اما بی بی گفت که شوهرت دادند،برای من هم زن گرفتند،خدا بیامرز اجاقش کور بود،یا من اجاقم کور بود،الله اعلم،اما با هم ساختیم،او هم از عشق من و تو خبر داشت. چند سال پیش جانش را داد به شما.
ریحانه هیچ کس جایت را پر نکرد،دیروز که پیش طبیب رفتم گفت در سرم غده دارم،نمی دانم که چقدر زنده هستم اما تنها آرزوم این است که فقط یک بار دیگر ببینمت. سی سال است که منتظرم،قربان تو. ناصر
این نامه به همراه عکس هاش تو روزنامه چاپ شد و خبرش مثل توپ صدا کرد،همه زنگ زدن،حتی دکترهای مغز و اعصاب،هر کسی خواست یه جور کمک کنه
بعد از اینکه کلی فروش کردیم مدیر روزنامه من رو کشید کنار و گفت ترکوندی پسر،حالا این ناصر رو کجا میشه پیدا کرد؟
گفتم ناصری وجود نداره!اون نامه رو خودم نوشتم و عکس ها هم الکی بودن،مگه نمی خواستی فروش کنی؟بفرما، مردم عاشق داستان های واقعی هستن
مدیر روزنامه تعجب کرد و گفت:ولی ریحانه پیدا شده!
باورم نمی شد. اون زن رو آوردن نشریه، خانم مسن مهربانی بود و شباهت زیادی هم به اون عکس داشت. گفتم شما واقعا ریحانه هستید؟
چیزی نگفت و شناسنامه اش رو نشونم داد،راست می گفت،ریحانه بود.
گفتم ببین مادر جان،این یه داستان خیالیه،هیچ نامه ای در کار نیست،من عذر می خوام از شما،اما انگار اشتباه شده.
کیفش رو برداشت و آروم از جاش بلند شد و وقتی داشت از در بیرون می رفت گفت:
میشه اگه باز کسی گمشده ای به نام ریحانه داشت خبرم کنید؟سی ساله که منتظرم!

*روزبه معین


@textplace

وقتی من بروم
تمام درها بسته شدند
پل ها یکی پس از دیگری خراب میشوند
دیگر نه خاطراتی از من میماند
نه اشکی
نه لبخندی..
دنیایم تمام شده است،
با اخرین اشک مادرم
دیگر تمام شده است
آن موقع است که من
به ارامش خواهم رسید...
آرامشی بی پایان...

الهام_اصلانی


@TextPlace

من ياد گرفتم ...
ياد گرفتم كه اينقد قشنگ بخندم كه همه فكر كنن من خيلي خوشحالم...
عشقمو دارم...
حالم خوبه...
همه چي هم رو به راهه...
من بلدم رو به دوربين #عكاس
يا
رو به دوربين سلفي خودم بخندم...
من ياد گرفتم همه جا بخندم ...
اما فقط ياد گرفتم ...
عقلي ...
نه قلبي...
من اينو خوب ياد گرفتم كه فقط با لبام بخندم...
ثمين_صفاييان
#كوآلاي_خيابان_١٤آبان
#يكي از جنس #بي نهايت



@TextPlace

دستشو محکم گرفته بودم توو دستام و داشتیم با هم زیرِ نورِ آفتاب توو پارکِ جمشیدیه قدم میزدیم. من میگفتم ... اون میخندید. اون میخندید ... من کیف میکردم. دستاشو سفت حلقه کرده بودم توو دستام. رفتیم لبو فروشیِ بغلِ پارک و نفری یه بشقاب لبو خریدیم. من از لبو زیاد خوشم نمیومد ولی اون خیلی دوسش داشت. یجوری با آب و تاب و لذت میخورد لبوعه رو که اشتهای منم باز شده بود. بعد از اینکه لبو رو خوردیم، دست و صورتمونو زیرِ شیرِ آبِ یخِ پارک شستیم و راه افتادیم سمتِ کتاب فروشی خاوری. پاتوق مون بود. همه ی کتابامونو از اونجا میخریدیم. دستشو سفت گرفته بودم و تلو تلو میدادمش. شبیه این بچه دبستانیا. قبل از اینکه به کتابفروشی برسیم توو راه دوتا ذرت مکزیکی خریدیم و شروع کردیم به خوردن. من خیلی زودتر از اون ذرتارو میدادم بالا. ولی اون انگاری دوست داشت باهاشون بازی کنه. کم کم میخورد. بهش گفتم
"بازنده باس یه کتاب برا برنده بخره ها"
اخم کرد گفت
" انگشتام سِر شدن انگار. تقصیر توعه دیگه. توو پارک انقد دستمو محکم گرفتی که هنوزم درد میکنه"
دیگه رسیده بودیم به کتابفروشی. روبه ویترینِ کتابا وایساده بودیم. باید کتابمو انتخاب میکردم تا برام بخره. آخه شرطو باخته بود. با چشاش خیره شده بود به کتابا. چشاش از شوق برق میزدن. اون - عینِ من - عاشقِ کتاب خریدن بود. عاشق بویِ کتاب بود. عاشقِ جلدایِ رنگی رنگی و متنوع کتابا بود. همینجور که زل زده بودیم به ویترین و داشتیم نقشه ی خرید کتابا رو می کشیدیم، دستشو آروم گرفتم و گفتم
" وقتی بچه بودم یه روز عزیز جون برام از کربلا یه بسته مداد رنگی ۲۴ تایی آورد. خیلی دوسش داشتم. دومین روزِ مدرسه بود. سرِ کلاس نقاشی. درِ کیفمو باز کردم و دیدم نیست. کلِ کلاسو زیر رو کردم تا پیداش کنم. اما انگار آب شده بود رفته بود لای موزاییکا. اون سال هر وقت یادِ مدادرنگیام میفتادم گریه م میگرفت. تا اینکه بعدِ یه مدت فهمیدم یکی از همکلاسیام اونو ازم دزدیده!
من واسه به دست آوردن هر چی که تو زندگیمه زیاد زحمت کشیدم. ولی همیشه همه چیو راحت از دست دادم. راحت ازم گرفتنش. دیگه نمیخوام تو رو به این راحتیا از دست بدم. دستاتو محکم میگیرم تا راحت از دستت ندم. تا راحت ازم نگیرنت"

#کامل_غلامی

@TextPlace