کاش می شد رفت
رفت به بلندترین نقطه شهر
کاش می شد بلند فریاد کشید
آنقدر بلند که بغضی نماند
که فقط صدایم به تو برسد
که فقط تو بشنوی
که بدانی...
که بفهمی...
نبودنت؛
چه بر سر بودنم آورده
نمی دانی
بودن بدون تو بغض دارد...
#ملیکا_میم

@TextPlace

انقدر از عشق نگویید
انقدر نگویید عشق زیباست،تجربه اش کن
ما در حق همه ظلم کردیم. حافظ و سعدی و مولانا هم بزرگترین ظالمان تاریخ بودند که با اشعارشان آتش به جان مان انداختند
چه کسی میگوید عشق خوب است شیرین است لذت بخش است؟ همین آدم محترم اصلا تا به حال عاشق شده است که خوب وبد را از هم تشخیص بدهد؟ شده است زل بزند در چشمان کسی و باقی عمرش را روی ویلچیر بگذراند؟ شده است برای عطر نفس های کسی نفس نفس بزند؟ تنگی نفس را تجربه کرده است؟ اصلا تا به حال در بیمارستان بستری شده است؟در بخش عاشقان معشوق بی وفا؟ این ها کجایش خوب است کجایش شیرین است کجایش لذت دارد؟
این آدم اهل نصیحت شما چند بار گوشه اتاق قایم شده است و تا صبح برای دلش اشک ریخته است؟ تا به حال خودش را جای سیبی گذاشته است که به آسمان پرتاب شده اما هیچوقت به زمین برنگشته است؟اصلا معلق مانده است؟خلا را میفهمد؟
چندبار'دیوانه شدی'را از دوست و آشنا شنیده است؟ چه قدر مجنون بوده است؟
نه جانم عشق آنطور که همه میگویند وتجربه اش کرده اند نیست اصلا سم است مثل همین آلودگی هوا که نفست را میگیرد چشمانت را میسوزاند و جان به سرت میکند
عشق زیباست اما درد دارد جان کندن دارد جنون دارد
عشق زیباست اما شما را به جان عزیزتان انقدر از عشق نگویید...
شادی.ج

@TextPlace

مثل اینه که،داری تو اینستا چرخ میزنی و از صفحه ی یک نفر خوشت میاد میزنی رو کادرِفالووینگ هاش شروع میکنی از اول ۷۰،۶۰تاشونو فالو میکنی که مسیج می آد:حجم بسته اینترنتی شما به پایان رسید....
می بینی دونه دونه،به نوبت اونایی که فالو کردی به حالت اولشون برمیگردن،انگار که اصلن فالوشون نکرده باشی.انگار که هیچوقت تو با گوشیت از صفحه ی هیچ کسی دیدن نکردی، امان از این وصل نبودنهایِ اینترنت.وقتی که وصل نیست یک وقفه ی عجیب به وجود می آد،نه تو گوشی،تو خودِ آدم...
وقتی وصله زندگی استارتشو دوباره میزنه وقتی هم قطعه می ایسته.وصله..قطعه..وصله..قطعه....
دو حالت شده زندگی:
یا اینترنت وصله و زندگی جاری یا اینترنت قطعه زندگی در سکونُ بی خبری،بی هیچ موهبتی انگار.
زندگیتون اینترنت داره یا نه؟؟
فرهاد_گنجی

@TextPlace

چشم به راه ماندن را تجربه کرده ای...
یا نگاه کردن به جاده ای که مقصداش ناپیداست...
یا شاید هم دیدن ستاره ی اقبال و پوزخند زدن به این بخت لعنتی...
یا اصلا اینها هم نه... تجربه کرده ای شب های که صبح شدنش باخداست...
یا اصلا هیچ کدام از اینها هم...
تا بحال شده صدایش کنی جوابی نگیری..
گاهی تمام جاده ها و آسمان عجیب هوای تو را دارد... ولی صد حیف که جز نگاهی به این جاده دیگر رمقی برای من نمانده..
تنگ بلوری زندگی ام که شکست.
انار ترک خورده قلبم که نادیده گرفته شد.. آنجا بود که فهمیدم دیگر مجالی برای ماندن نمانده..
تنهایی هایم را کنار بید مجنون قصه ها گفتم..
بید هم دلش از گریه های من لرزید..
برگرد ای برتر از تمامی رویاهای عاشقی..

فاطمه ایزدی

@TextPlace

میدونی مشروط شدن یعنی چه!
یعنی صبح تا شب مدام بری عکس هاش و نگاه کنی و صداش و گوش کنی
یعنی ببینی کی پیام تو دیده
یعنی دلخوشی به همون یه کلمه یا یه استیکری که در جواب برات میزاره...
یعنی روزی هر چند تا پیشنهاد دوستی و بیرون و هر چی رو رد کردن
چون اصلا پات جلو نمیره زندگیت فقط در یه نفر خلاصه میشه
در عوض فقط کافیه که تو لب تر کنی
فقط میگم کی و کجا
انگار ده تا رد بول و با هم بخوری یه چند تا نوروبیونن هم روش بزنی!
اره عزیزم به قول خودت اینجوریاس
یه وقتایی نا خواسته تموم زندگیت
تموم خودت مشروط میشه به یه نفر
پاس شدن ت هم که بماند با خودش...



#گلرو_ش

@TextPlace

روزهاى سختيست روزهاى عبور از خاطراتت، مثل مراسم تدفين است، ضجه مى زنم و اشك مى ريزم،يك تكه از وجودم را كنده ام و زير خاك ميگذارم، زير تلى از خاطرات با تو بودن.. اين روزها دارم سخت ترين روزهاى زندگيم را مى گذرانم، برايت آرامش ميخواهم مانند كسى كه از خدا مى خواهد روح عزيز از دست رفته اش شاد باشد و براى خودم صبر ميخواهم تا اين داغ را تحمل كنم..
ساره
@textplace

آدما فقط یه بار تو زندگیشون دل میدن، فقط یه بار برای همیشه!
اگه اون یه بار دل دادن رو صرف یه آدم اشتباه کنی، تا آخر عمرت تنها میمونی، هرچقدر آدم بیاد و بره هرچقدر سرت شلوغ باشه، هرچقدر فکر کنی، کسی دیگه رو دوست داری، بازم برمیگردی میبینی، تنهایی! میبینی اونی که باید باشه، نیست. .
من یه بار دل دادم، به یه آدمه درسته کاملا اشتباه، انقدر درست بود که اشتباه باشه، انقدر عزیز بود که دور باشه، انقدر پررنگ بود که کم رنگ باشه، انقدر خوب بود که تنها بمونم،..
آدم های خوب هیچ وقت تنها نیستن، اما آدمایی که به خوبها میچسبن، همیشه تنهان، خوبها کلی تنها دورشون هست که باید بهشون برسن...
از من میشنوی هیچوقت به یه خوب نچسب، تنها میمونی.
به بدترین آدمی که دیدی بچسب، اونوقت دیگه تنها نیستی، چون جز تو هیچکس دیگه ای اون آدمو نمیبینه، من تنهام، چون چسبیدم به بهترین آدمی که دیدم...
صبا_صفری

@TextPlace

خوش آمدید...
اینجا سرزمین من است...
با چهار فصل...
گاهی خوشحال و سرزنده همچو درختان سرزمینم...
گاهی دلمرده و ناراحت مانند برگ های پاییزیم...
گاهی سرشار از احساسات مثل ابرهای ابریشمی که پر کردند آسمانم را...
و گاهی پر از رویا که میپیچد دور مغزم و فرو میبَردَم،همانند نسیم های بهاری که پوست را نوازش میدهد...
خوش آمدید...
اینجا سرزمین من است...
میتوانید بی توجه به راهتان ادامه دهید...
و یا یه فنجان چای مهمان من باشید...
#فائزه_مختاری

@TextPlace

آدما همیشه در حال فرار کردن بودن
اسمش هم میذارن پیشرفت تا مثلا خودشونو گول زده باشن ...
مثلا الان از اون زندگی غارنشینی دست کشیدن اومدن روستایی و شهری شدن همه چی خوب شد ؟!
نه والا ...
تازه به خیال خودشون خیلی عاقلتر از اونا بودن و اونا رو آدمای تکامل نیافته ای میدونن
بنظرم که اونا از صدتای من و شما خیلی هم بیشتر میفهمیدن
لااقل اگه حرفی داشتن میرفتن شکلی خطی یه چی میکشیدن ، یکی هم بود که بیاد بخونه و بفهمه چی میخواد و چی گفته
حالا چی ؟!
حالا ما جون میکَنیم از پشت همین گوشی لعنتی هم نمیتونیم حرفمونو راحت بزنیم
برفرض اینم که زدیم اصلا کیه که بفهمه ما چی میگیم ؟!
الان هرکی زبون خودشو داره
هیچکی هیچکی رو نمیفهمه
آدما دیگه خودشون رو هم نمیفهمن
یه روز همه چیو ول میکنم میرم یه غارنشین تکامل نیافته دیوونه میشم ، شاید کس دیگه ای هم پیدا شد که از این زندگی مزخرف خسته شده باشه ... اونوقت دوباره یه خونواده غارنشین میشیم که لااقل حرف همو از رو سنگهای غارشون میفهمن ..!
.
#برون_ریزی_یک_دیوانه
#مینا_احمدی_راد

@TextPlace

چقدر زیاد شدن آدم های ترسوی روزگارمان
فقط میایند خودی نشان میدهند
جهت خالی نبودن عریضه !
جرات ثابت ماندن ندارند
خلاصه میشوند در همان شماره های اعتباری ساقط شدنی شان ...
این هم دلیلی محکم بر فیک بودنشان
خیلی زود حالی ات میشود
به اعتباری ها اعتباری نیست...

#گلرو_ش


@TextPlace

نگاه كردن آدم ها از دور هميشه حال و هواى ديگرى دارد، مثل من كه زير عكسهايم مى نويسم "حالم خوب است" و تو كه مى نويسى "روزهاى خوب در راه است" و باور مى كنيم هر دو حال مجازى يكديگر را..
حتما تو هم مثل من تظاهر مى كنى .. وقتى حال من خوب نيست، تو چطور ميتوانى به روزهاى خوب اميدوار باشى؟!
باورم اين است كه تو هم مثل من دروغ مى گويى! نه حال خوشى وجود دارد و نه اميدى به روزهاى آينده است..
ما بى هم رنگ شادى را نمى بينيم، يك جاى ماجرا هميشه مى لنگد، دلى كه جا مانده است...
وقتى در روياهايمان يك خوشبختى دو نفره ساخته ايم، هرگز به تنهايى نميتوانيم به آن برسيم..
ساره
@textplace

زندگى چيست مگر
همين كه هر روز سر خود را شيره بمالى كه امروز باروز هاى پيشين متفاوت است
اينكه باز هم جسارت كنى بدون ترس از سياهى رفتن چشمهايت طلوع آفتاب را بى وقفه نظاره كنى
يا اينكه نگاهى به حلقه هاى سياه و پف كرده زير چشمانت بيندازى و تلقين كنى كه هنوز هم زيبايى
دستت را بگذارى طرف چپ سينه ات و تپشى ، در هم كوبيدنى چيزى احساس كنى و خيالت را راحت كنى از اينكه باز هم جان سالم به در بردى
نيم نگاهى به بالا سرى بيندازى و غم لانه كرده در دلت را با كمان چشم هايت به دل آسمان بفرستى
ناگهان باران بگيرد و بدانى كه ميداند دلت پر است و با شكستن بغض باران تو را در آغوش بگيرد
بعدش هم برويد گوشه اى دنج
چشم بدوزيد به هم
چرا كه نميتوان اين حجم دوست داشتن را در لغات بى لياقت گنجاند
براى كسى كه سالهاست تو را ميفهمد
پاى خوب و بدت ايستاده
و دلت قرص است از اينكه محال است تنهايت بگذارد ...... محال
#فاطمه_محمدزاده
@textplace

- میای ؟
گفت نه ، برو ، تا بیای همینجا میشینم منتظرت ...
سرشو انداخت پایین و با پاکت خالی سیگار شروع کرد به بازی کردن ...
یه کم نگاش کردم و رفتم ...
دستمو که گذاشتم روی دستگیره باز برگشتم که بهش بگم باهام بیا ، اما اون توی عالم خودش بود ...
درو که باز کردم یه دنیا باد سرد کوبید تو صورتم ...
نمیدونم از سوز سرما بود یا نه ، ولی اولین قطره اشکم قبل از بستن در سر خورد روی گونه ام ...
نفهمید ، نتونستم بهش بگم سیگار بهانه اس ، میخواستم تو کنارم باشی ...
سرد بود ، سوز داشت ... یخ زدم ...
هی فلانی ، برو و بهش بگو منتظرم نمونه ... برنمیگردم ...

#مرج_نامه (مرجان)


@TextPlace

یک جاهایی اززندگی یکهوبزرگ میشی یعنی سرنوشت باعث میشه یکهو عقلت واحساست قدبکشه یکهومیشی قهرمان زندگی خودت درست مثل کسی که افتاده وسط اقیانوس وشناکردن بلدنیست که یاباید بمیره یاشناکردن یادبگیره دقیقاتویه لحظه هایی توزندگی مجبورمیشی وسط غرق شدن تومشکلات شناکردن یادبگیری مجبورمیشی بادست خالی بری جنگ مجبورمیشی بدون بال پروازکردن رویادبگیری خلاصه کلام بعد تمام اینا تویه شناگرماهری ویه جنگاور باتجربه که هرکی ندونه خودت خوب میدونی ده سال ازسن شناسنامه ایت بزرگ تری فقط این وسط یه موضوع وجودداره که هرازگاهی ترکش های خاطرات وخیال که یادگاراون روزهاست نمیذاره بخوابی...
م.الف
@textplace

روزها از پی هم دارد می رود
به من بگو کجای زندگی هستی!!؟
حال خوبت را هر روز با خودت می بری،
چشمانت هم هنوز می خندد!؟
ذوق شنیدن یک اتفاق خوب را
چگونه به دیگران هدیه می دهی!؟
هنوز تابستان ها بلال ذغالی را
با تمام صورتَت می خوری!؟
اخرین باری که لواشک را پر از
نمک کردی و گذاشتی گوشه لُپَت کِی بود!؟
اصلن آب بازی می کنى..
به من بگو؛
حال کودک درونت چطور است؟
عزیزم؛
فاصله سنی بین خودت و کودکیت را
زیاد نکن...
او کودک است دلش می شکند!
قهر می کند!
و یکهو می رود...
#ملیکا_میم

@TextPlace

@zhuanchannel

امروز خم شدم توی آینه و به دختر رنگ پریده ای که روبرویم ایستاده بود و داشت رژلب می زد گفتم : تو یک دختر بیست و پنج ساله ی ترسویی.. نوشتن این جمله زیاد راحت نبود اما راستش را بخواهید من بیشتر زندگی ام را صرف ترسیدن کرده ام.. ترس اینکه نکند یک موقع بابا بفهمد که به جای کلاس کنکور با سحر و سپیده و شادی می رویم کافی شاپ و بلند بلند می خندیم.. ترس اینکه نکند مامان بفهمد این ترم مشروط شده ام..
اینکه نکند مامان و بابا طوریشان بشود.. (شاید باورتان نشود اما شب ها نصف شب بیدار میشوم و به صدای نفس هایشان گوش می کنم تا خیالم راحت شود که هنوز زنده اند)..

سالها که گذشت ترس هایم تغییر کردند ترس از خیابان خلوت مرد های موتورسوار ..
بالا رفتن سن شناسنامه ام و وحشت عقب ماندن از بقیه ی آدم ها..
ترس از دست دادن مردی که باورش نمیشد دوستش دارم ترس از شصت سالگی و تنها ماندن ..

ترس از ازدواج کردن. ترس از مادر نشدن ترس از ارتفاع و هزار تا ترس دیگر به لیست کابوس هایم اضافه شد..حالا اینجا ایستاده ام ..

بعد از ترم های متوالی مشروطی و خنده های بلند به جای کلاس های کنکور بی نتیجه.اینجا ایستاده ام ..

یک سال بعد از رفتن مردی که من دوستش داشتم و او باور نکرده بود.. اینجا ایستاده ام بعد از افتادن از یک ارتفاع بلند و جان سالم به در بردن..اینجا ایستاده ام و هنوز زنده ام..

هنوز موهایم را از پشت می بندم و هنوز وسط مجلس عزا خنده ام میگیرد..
میبینید ترس هایم هنوز من را نکشته اند اما راستش را بخواهید هیچ وقت نمی توانم بگویم که به اندازه ی بیست و پنج ساله های دیگر زندگی کرده ام..
به خودم یک عمر جوانی بدهکارم.. یک عمر بی خیالی مطلق و تکرار این جمله توی آینه که تو از همه ی این ترس ها بزرگتری احمق ..

باید سر خودم داد بزنم که می شود بگذاری کمی زندگی کنم؟باید خودم را جمع و جور کنم .بروم توی سرما توی رودخانه ای جایی فرو بروم توی آب و ترس هایم را پهن کنم تا آب با خودش ببرد
می دانید موضوع این است که باید باور کنم که قهوه هیچ وقت توی شکر حل نمی شود.
#پرستو_بابا_اغلی

سعی کنید همیشه چیز ها را خودتان بفهمید.
سعی کنید آدمِ تجربیات خودتان باشید.
به جای این که اینقدر به همه چیز فکر کنید، آستین همت بالا بزنید و بروید وسط گود تا بفهمید.
فهمیدن سخت است، قبول دارم، اما هیچ چیز به خوبی فهمِ به دست آمده توسط خود انسان نیست.
همان فهمی که با رگ و پی و گوشت و پوست و همه ی وجودت لمس و درکش کرده ای. فهمی که منحصر به شخص خودت است.
استفاده از تجربیات دیگران فقط در حد مسائل کاملا فیزیکی خوب و مفید است، اما در ابعاد غیر مادی، استفاده ی صرف از تجربیات دیگران یک نوع خود ابله پنداری است.
شما بیاید دو هزار جلد کتاب درباره ی تمام بیماری های دهان و دندان بخوانید؛ آیا می فهمید شب تا صبح به عقربه ی ساعت نگاه کردن و خدا خدا گفتن که کِی صبح بشود و بروید دندانپزشکی یعنی چه؟
مطلقا خیر!
آن لحظاتِ عذاب آور خواهد گذشت، آن دندان خوب خواهد شد، و شما فهمیده تر و پخته تر از روز قبل خواهید بود. حالا اگر ببینید کسی دندانش درد می کند، حالش را خواهید فهمید؛ حالا یک درجه انسان تر از قبل هستید.
پس به جای این که به عشق فکر کنید، عاشق بشوید.
به جای این که به درس فکر کنید، درس بخوانید.
به جای این که به تشکیل خانواده فکر کنید، ازدواج کنید.
به جای این که . . .

خلاصه اش کنم، به جای این که به زندگی فکر کنید، زندگی کنید.

فکر کردن، از یک جایی به بعد حاصلش بجز جمود و در خود فروماندگی چیزی نیست.

#م_سرخوش
@textplace

ببین مخاطب خاص جانم
در این که تو خیلی خوبی خیلی بالا تر از مایی هیچ شک من وجهی نیست
اما خودت بشین دو دو تا چهار تا بکن
مگه میشه یه لحظه ادم و ببری تا عرش یه لحظه با مخ برنی رو فرش!
بهت نمیاد از اون دسته آدمی جات باشی که خودت و به راحتی زیر رادیکال سوال ببری!
درست که به راحتی جا زدن اصلا به من نمیاد
ولی یادت باشه که حجم هر ادمی ظرفیت خاص خودش رو داره
به برق زدن هم که خدا رو شکر بیشتر از به سیم آخر زدن الان رو بورس
لطفا خواهشا
تو یکی خود واقعیت باش
با دست پس نزن که بخوای با پا پیش بکشی
دمدمی نباش بهتر از جان

#گلرو_ش


@TextPlace

بعد از ظهر دلگيرى بود
شايد به نظر ديگران بعد از ظهرى آفتابى با نسيمى خنك دلگير به نظر نيايد ولى براى من كه اين طور بود
تصميم گرفتم تنوعى ايجاد كنم از خانه بيرون پريدم و هواى مطلوب پاييز را يك سره بلعيدم
مي خواستم موهايم را كوتاه كنم آنقدر كوتاه كه بى وزن و معلق شوم و ميان برگ ريزان درختان به پرواز درآيم
پيش آرايشگر قبلى ام رفتم اما گويى نيم ساعت پيش رفته بودند، آهى كشيدم و برگ هاى پير روى زمين را هم به آه و ناله واداشتم، اين آرايشگرمان بود كه موهايم را چند ماه پيش كوتاه كرده بود.
آخر من نمي دانم چه لزومى دارد موهاى كسى كه صورتى گرد دارد را مدل «گرد» كوتاه كرد
به او تاكيد كرده بودم كه چترى نمى خواهم ولى اواسط كار فيلم ياد هندوستان كرد و چهره با نمك دوران كودكى ام كه اكنون بر خلاف تصور ديگران شباهت اندكى با آن دارم جلو چشمم ظاهر شد و با صدايى لرزان گفتم چترى هايم را هم كوتاه كنيد!
بعد از اتمام كار لبخند مليحى به صورتم پاشيد و گفت كلى سن ات پايين آمد با اين مدل مو و من چون در تمام طول فرآيند تبديل انسان به هندوانه متحرك عينك همراهم نبود نتوانسته بودم اعتراض خود را اعلام كنم به همين خاطر سعى كردم با خويشتن دارى همه جانبه محل را ترك كنم.
راهم را كج كردم و به دنبال آرايشگاه ديگرى گشتم ....
در راه خانمى با صداى بلند داشت جلو باجه تلفن عمومى با كسى صحبت مي كرد
برايم عجيب بود كه چرا اين همه جيغ و داد مي كند آخر مي دانيد زن ها تا دقيقه نود ظاهر را حفظ مي كنند، داشتم در خيالاتم داستان مي بافتم كه چشمم به تابلو آرايشگاه افتاد... هر چه زنگ زدم كسى در را باز نكرد و بعد از دقايقى اين پا و آن پا كردن آدرس آرايشگاه ديگرى را از خانمى كه در خيابان ديدم و گويى آن اطراف زندگى مي كرد گرفتم گفت اسمش ناهيد خانم است.
آيفون شان از آن رمزى ها بود و سرايدار كه ديد دارم دستگاه را از كار مى اندازم در را برايم باز كرد!
در زدم و بعد گوشه اى نشستم و سوراخ سنبه اى نماند تا آن را به اميد فهميدن اين كه ناهيد خانم كيست ورانداز نكنم.
بالاخره آمد
زن سرسختى به نظر مى آمد
مثل سربازها راه مي رفت و عطر اسرارآميزش آدمى را از خود بى خود مي كرد و انگار آرامش را به چشمانش وصله كرده بود
شروع كرد به كوتاه كردن
-مي خواهى چقدر كوتاه شود؟
-زياد، فقط گرد نباشد!
-آلمانى مي زنم
اين را كه گفت گل از گلم شكفت و قند كه چه عرض كنم كله قند در دلم آب شد
بدنش را طور خاصى كش و قوس مي داد و دستانش را به طرز ماهرانه اى در هوا به حركت در مى آورد
قيچى را در دستانش مي رقصاند و با صداى آن سمفونى دلنشينى مي ساخت
او برايم خاطره ى خوبى ساخت
خاطره اى از جنس سبك بالى
از آرايشگاه كه بيرون آمدم نورى خيره كننده در آسمان ديدم
اول گمان كردم يكى از چراغ هاى خيابان است ولى بار دوم كه به آن نگاه كردم خيره ماندم
آرى ماه شب چهارده بود
به راستى كه خداوند مي داند چگونه بنده اش را غافلگير كند
ستارگان هم رمقى براى چشمك زدن نداشتند گويى ماه مي خواست امشب را با آسمان خلوت كند ...
#فاطمه_محمدزاده
@textplace

مچاله شده ام
درون حسی پوچ
انگار که
در حال غرق باشی و
به موج ها چنگ بیاندازی


#ساناز_يوسفي

@textplace