خودت بهتر میدانی، روز های زیادی را با تو شب کردم، اِن کیلومتر، دست در دست تو، طهران را بالا و پایین کردم و اِن دقیقه در مورد موضوعات گوناگون با تو اختلاط کردم.
اما هیچ وقت به طور دقیق، نفهمیدم باب میلت چیست؟ سلیقه ات چه میخواهد؟ و چه چیز را بیشتر از هر چیز میپسندی؟
تا دیروز که دستانت را در دست های مردی پا به سن گذاشته، اطراف پارک دانشجو دیدم، و ايمان آوردم، حقیقتا تو،
بد سلیقه ترین زنِ روی این زمین هستی.
محسن ر
@textplace
اما هیچ وقت به طور دقیق، نفهمیدم باب میلت چیست؟ سلیقه ات چه میخواهد؟ و چه چیز را بیشتر از هر چیز میپسندی؟
تا دیروز که دستانت را در دست های مردی پا به سن گذاشته، اطراف پارک دانشجو دیدم، و ايمان آوردم، حقیقتا تو،
بد سلیقه ترین زنِ روی این زمین هستی.
محسن ر
@textplace
در من هزاران «من» وجود دارد
منِ غمگین
منِ خوشحال
منِ گستاخ
منِ خجالتی
منِ شجاع
منِ بی پناه
منِ پر حرف
منِ پر رو
منِ منطقی
منِ دیوانه
ولی با تو،همه شان محو میشوند و می روند، و «من» تماماً «تو» میشود.
کیمیا الماسی
@TextPlace
منِ غمگین
منِ خوشحال
منِ گستاخ
منِ خجالتی
منِ شجاع
منِ بی پناه
منِ پر حرف
منِ پر رو
منِ منطقی
منِ دیوانه
ولی با تو،همه شان محو میشوند و می روند، و «من» تماماً «تو» میشود.
کیمیا الماسی
@TextPlace
من میمیرم برای این پیام هایی که باید برای چند نفر ارسال کرد...
دقیقا همان جاست که میفهمی چند نفر داری
همان جاست که میفهمی ته تهش چندنفر؟!
فارغ از صمیمیت
فقط چند نفر حضور دارند؟؟
کاش تعدادشان انقدری باشد که از فرستادن این پیام ها منصرف نشویم...
خانومه ا
@TextPlace
دقیقا همان جاست که میفهمی چند نفر داری
همان جاست که میفهمی ته تهش چندنفر؟!
فارغ از صمیمیت
فقط چند نفر حضور دارند؟؟
کاش تعدادشان انقدری باشد که از فرستادن این پیام ها منصرف نشویم...
خانومه ا
@TextPlace
جمعه ها!
هر چقدر هم که خوب بگذرد یا بلعکس
یک استرس خاصی دارد،قرار است شش روز قبلش را فراموش کنی ، و برای شش روز بعدش پر انرژی برنامه ریزی کنی.
اما انگار جمعه ها دل کندن از خاطرات سخت میشود ، خوب یا بدش اصلا فرقی ندارد و حتی فرقی نمیکند که خاطره ی روز های قدیم تر باشد یا 24ساعت قبلش!
جمعه ها منتظری!منتظر یک اتفاق برای افتادن در میان زندگی روزمره ات ! اتفاقی که حالت را خوب کند .
جمعه ها از یک ساعتی به بعد حسرت میشود ،حسرت اینکه ای کاش میشد کار های عقب مانده از شش روز قبل را سروسامان دهم ،!!!!
از یک ساعتی به بعد هم میشو اینکه چطور شنبه را شروع کنم که مثل هفته ی قبل نباشد!
جمعه مظلوم ترین روز از هفته است
هرچقدر هم که خوب باشد باز شنبه از یک طرف دلبرانه عشوه میریزد برای ما و از طرف دیگر روز های قبلش ناز میکنند که مبادا فراموششان کنیم.
جمعه روز خوبیست ...
مثل روزهای دیگر ، جمعه هم هزاران اتفاق خوب دارد هرجایی که باشی اگر تمام دقایقش را زندگی کنی لذت میبری ....
#meliIi
@TextPlace
هر چقدر هم که خوب بگذرد یا بلعکس
یک استرس خاصی دارد،قرار است شش روز قبلش را فراموش کنی ، و برای شش روز بعدش پر انرژی برنامه ریزی کنی.
اما انگار جمعه ها دل کندن از خاطرات سخت میشود ، خوب یا بدش اصلا فرقی ندارد و حتی فرقی نمیکند که خاطره ی روز های قدیم تر باشد یا 24ساعت قبلش!
جمعه ها منتظری!منتظر یک اتفاق برای افتادن در میان زندگی روزمره ات ! اتفاقی که حالت را خوب کند .
جمعه ها از یک ساعتی به بعد حسرت میشود ،حسرت اینکه ای کاش میشد کار های عقب مانده از شش روز قبل را سروسامان دهم ،!!!!
از یک ساعتی به بعد هم میشو اینکه چطور شنبه را شروع کنم که مثل هفته ی قبل نباشد!
جمعه مظلوم ترین روز از هفته است
هرچقدر هم که خوب باشد باز شنبه از یک طرف دلبرانه عشوه میریزد برای ما و از طرف دیگر روز های قبلش ناز میکنند که مبادا فراموششان کنیم.
جمعه روز خوبیست ...
مثل روزهای دیگر ، جمعه هم هزاران اتفاق خوب دارد هرجایی که باشی اگر تمام دقایقش را زندگی کنی لذت میبری ....
#meliIi
@TextPlace
اين جـُمعِه از آن جـُمعِه هايي ـست
كه ميخواهم هر چه عاشقـي را دور كـنم
بدون فكر ، آرام باشم
اين جـُمعِه نبودنت را بردار
بگذار نفـسي آسوده بكشـم
با فكر اينـكـه ، هيچـگاه تو را نديده ـَم
ساعتـي آسوده بخوابم .. !
عزيزي داري ؟
جان عزيزت نبودنت را بردار و ببـر .. !
#بهاره_حصاري
@textplace
كه ميخواهم هر چه عاشقـي را دور كـنم
بدون فكر ، آرام باشم
اين جـُمعِه نبودنت را بردار
بگذار نفـسي آسوده بكشـم
با فكر اينـكـه ، هيچـگاه تو را نديده ـَم
ساعتـي آسوده بخوابم .. !
عزيزي داري ؟
جان عزيزت نبودنت را بردار و ببـر .. !
#بهاره_حصاري
@textplace
چند روز بود فقط با اوکی و باشه جواب میداد من طومار می نوشتم او با باشه جواب میداد
کفری شده بودم...از زیر بار نرفتن مشخص نکردن تاریخ عقد، از دور بودنش، از این همه تنهایی ...آخر مخالفت کردن با تایلند رفتنش نیاز به این همه بد اخلاقی داشت؟!
برداشتم گفتم:باشد، من میروم آلمان پیش خانواده ام که مراقبم باشند...برای تو هم آرزو دارم که کسی را پیدا کنی که یا خیلی دوستش داشته باشی یا اینکه با این اخلاق تو مشکلی نداشته باشد
گفت: یعنی چی هر چه می شود می گویی می روم
گفتم:می دانی بد بختی کجاس تا تهدید نکنم می روم درست حرف نمی زنی
گفت :شاید درست حرف بزنم ولی حسم به تو کم می شود...
کفری بودم. هی گفتم و گفتم
از کم توجهی اش از بی تفاوتی اش
از اینکه خیلی عوض شده
به جای اینکه آرامم کند او هم شروع کرد از من بد گفتن
من کفری تر شدم گفتم اصلا ما به درد هم نمی خوریم
او نه زنگ زد ،نه خیلی شوکه شد نه هیچ چیز دیگر...
گفتم :روش غلط زندگی را داری یاد می گیری من نمی توانم مغزت را شست و شو بدهم.
گفت: ببین من می خواهم زندگی با عشق داشته باشم اگر میدانی بودن با من اذیتت می کند مجبورت نمی کنم.
دلم ریخت فکر می کردم بگوید باشد اصلا مغزم هم شست و شو میدهم بخاطرت
کفری تر شدم گفتم :آره این شخصیتی که الان داری مرا اذیت می کند...
الکی یهو قیافه منطقی گرفتم کمی بترسانمش از آن حرکات عجولانه و بچه گانه ام
گفتم بیا منطقی صحبت کنیم ما خیلی مشکلات داریم با هم
من حس می کنم از لحاظ روحی روانی منو تامین نمی کنی
اونم گفت منم همین حس رو دارم
واا رفتم...
گفتم پس بیا هر کسی برود دنبال زندگی خودش...
گفت باشه امیدوارم اشتباهی مثل من را دیگر تکرار نکنی
ترسیدم نمی خواستم تمامش کنم ولی او خیلی جدی شد مثل اینکه دستم را خوانده باشد...انگار دیگر او می خواست مرا بترساند...
گفتم نه تو شاید برای ازدواج مناسب نبودی ولی بهترین دوست و رفیق من بودی در این دو سال و نیم
گفت تو هم همین طور
خیلی جدی داشت پیش می رفت
می خواستم تمامش کنم وضعیتی که پیش آمده بود...
گفتم باورم نمی شود با این قضیه منطقی برخورد می کنی
گفت اینم هم بخشی از پنهانی های وجود من است.
گفتم :واقعا حالت خوبه ؟
گفت: آره خوبم
گفتم: بگو به جون بابام
گفت: به جون بابام
گفتم :بگو ارواح خاک دایی وحیدت
گفت :وقتی می گم خوبم خوبم
گفتم: نه اونو بگو
گفت: حالم حال و هوای این روزای اونجاس
گفتم :هوای اینجا برفی است.
خندید!
هی چرند گفتیم و گفتیم من به شوخی کشوندم قضیه رو ولی اون ول کن نبود دیگه
دوباره پیام دادم برات نگرانم
گفت: چرا؟!
گفتم :ناراحتی
گفت: فقط زودتر تمومش کن
دیگر حرفی برای گفتن پیدا نکردم
گفتم شب بخیر و خدانگهدار او هم نوشت شب بخیر
یه ماه و سه هفته شد هیچی نگفت استاتوس می گذاشت برگردم...ولی حرفی نمی زد.
اصلا مگر می شود با استاتوس دلجویی کرد.
بابام پیام داد یا برم پیششان یا می آید ایران پیش من .
دیگر برایم همه چیز تمام شد همه می گفتند دوستت نداشته برای همین دنبالت نیامد...
دیگر هیچ چیز برای ماندن نداشتم
ولی دلم مثل آدامسی که به لباس می چسبد گیر خاطراتمان ست، گیر این شهر، پیاده روها ،سینما ،تئاتر،کافه ها...دلم مثل آدامس چسبیده به اینها هر چه سعی می کنم دلمو جدا کنم دلم بیشتر له می شه و می سوزه...قصه لیلی و مجنون ما که زبانزد خاص و عام بود تمام شد...
مریم فرجی
@TextPlace
کفری شده بودم...از زیر بار نرفتن مشخص نکردن تاریخ عقد، از دور بودنش، از این همه تنهایی ...آخر مخالفت کردن با تایلند رفتنش نیاز به این همه بد اخلاقی داشت؟!
برداشتم گفتم:باشد، من میروم آلمان پیش خانواده ام که مراقبم باشند...برای تو هم آرزو دارم که کسی را پیدا کنی که یا خیلی دوستش داشته باشی یا اینکه با این اخلاق تو مشکلی نداشته باشد
گفت: یعنی چی هر چه می شود می گویی می روم
گفتم:می دانی بد بختی کجاس تا تهدید نکنم می روم درست حرف نمی زنی
گفت :شاید درست حرف بزنم ولی حسم به تو کم می شود...
کفری بودم. هی گفتم و گفتم
از کم توجهی اش از بی تفاوتی اش
از اینکه خیلی عوض شده
به جای اینکه آرامم کند او هم شروع کرد از من بد گفتن
من کفری تر شدم گفتم اصلا ما به درد هم نمی خوریم
او نه زنگ زد ،نه خیلی شوکه شد نه هیچ چیز دیگر...
گفتم :روش غلط زندگی را داری یاد می گیری من نمی توانم مغزت را شست و شو بدهم.
گفت: ببین من می خواهم زندگی با عشق داشته باشم اگر میدانی بودن با من اذیتت می کند مجبورت نمی کنم.
دلم ریخت فکر می کردم بگوید باشد اصلا مغزم هم شست و شو میدهم بخاطرت
کفری تر شدم گفتم :آره این شخصیتی که الان داری مرا اذیت می کند...
الکی یهو قیافه منطقی گرفتم کمی بترسانمش از آن حرکات عجولانه و بچه گانه ام
گفتم بیا منطقی صحبت کنیم ما خیلی مشکلات داریم با هم
من حس می کنم از لحاظ روحی روانی منو تامین نمی کنی
اونم گفت منم همین حس رو دارم
واا رفتم...
گفتم پس بیا هر کسی برود دنبال زندگی خودش...
گفت باشه امیدوارم اشتباهی مثل من را دیگر تکرار نکنی
ترسیدم نمی خواستم تمامش کنم ولی او خیلی جدی شد مثل اینکه دستم را خوانده باشد...انگار دیگر او می خواست مرا بترساند...
گفتم نه تو شاید برای ازدواج مناسب نبودی ولی بهترین دوست و رفیق من بودی در این دو سال و نیم
گفت تو هم همین طور
خیلی جدی داشت پیش می رفت
می خواستم تمامش کنم وضعیتی که پیش آمده بود...
گفتم باورم نمی شود با این قضیه منطقی برخورد می کنی
گفت اینم هم بخشی از پنهانی های وجود من است.
گفتم :واقعا حالت خوبه ؟
گفت: آره خوبم
گفتم: بگو به جون بابام
گفت: به جون بابام
گفتم :بگو ارواح خاک دایی وحیدت
گفت :وقتی می گم خوبم خوبم
گفتم: نه اونو بگو
گفت: حالم حال و هوای این روزای اونجاس
گفتم :هوای اینجا برفی است.
خندید!
هی چرند گفتیم و گفتیم من به شوخی کشوندم قضیه رو ولی اون ول کن نبود دیگه
دوباره پیام دادم برات نگرانم
گفت: چرا؟!
گفتم :ناراحتی
گفت: فقط زودتر تمومش کن
دیگر حرفی برای گفتن پیدا نکردم
گفتم شب بخیر و خدانگهدار او هم نوشت شب بخیر
یه ماه و سه هفته شد هیچی نگفت استاتوس می گذاشت برگردم...ولی حرفی نمی زد.
اصلا مگر می شود با استاتوس دلجویی کرد.
بابام پیام داد یا برم پیششان یا می آید ایران پیش من .
دیگر برایم همه چیز تمام شد همه می گفتند دوستت نداشته برای همین دنبالت نیامد...
دیگر هیچ چیز برای ماندن نداشتم
ولی دلم مثل آدامسی که به لباس می چسبد گیر خاطراتمان ست، گیر این شهر، پیاده روها ،سینما ،تئاتر،کافه ها...دلم مثل آدامس چسبیده به اینها هر چه سعی می کنم دلمو جدا کنم دلم بیشتر له می شه و می سوزه...قصه لیلی و مجنون ما که زبانزد خاص و عام بود تمام شد...
مریم فرجی
@TextPlace
می گویند میان عشق و نفرت فاصله ای نیست...
عشق تو که دیگر کار من نیست بس است این همه مجنون ماندن. .
میماند نفرت و کینه که آن مگر میشود تو هر چه که بودی مرا با نعمت عاشقی آشنا کردی که شیرین و تلخ بود..
نه عشق و نفرت برای من نیست اما گزینه سومی هم میتواند باشد آن هم مرگ توست ...
من تو را روزی هزار بار به قتل میرسانم ..
حالا دیگر مساوی شدیم من خیلی وقت است که دیگر مرده ام .
#ثمین_الف
@TextPlace
عشق تو که دیگر کار من نیست بس است این همه مجنون ماندن. .
میماند نفرت و کینه که آن مگر میشود تو هر چه که بودی مرا با نعمت عاشقی آشنا کردی که شیرین و تلخ بود..
نه عشق و نفرت برای من نیست اما گزینه سومی هم میتواند باشد آن هم مرگ توست ...
من تو را روزی هزار بار به قتل میرسانم ..
حالا دیگر مساوی شدیم من خیلی وقت است که دیگر مرده ام .
#ثمین_الف
@TextPlace
عاقبت پدرم بعد از ماه ها اقامت در تبريز، با زن عقدي خويش به تهران باز مي گردد. بعد از ورود به خانه، خطاب به طلعت خانم با صداي نيمه بلند مي گويد:
طلعت... طلعت كجايي...؟ سلام آقا.. خوش آمديد... برو طبقه دوم... يكي از اطاق ها را آماده كن. از اين به بعد ايشون با ما زندگي مي كنه. طلعت هم بلافاصله اطاعت امر مي كنه و يكي از اطاق هاي بزرگ آفتاب گير را براي اين تازه عروس آماده مي كند.
مادر به خاطر فضاي مرد سالاري، هرگز جرآت نمي كند از پدر در مورد اين تصميمش بپرسد.
اما در طول سال ها زندگي مشترك، عروس خانم فرزندي پسر به دنيا مي آورد كه سرخ و سفيد و تپلي است. ولي مادر من در آن زمان هر چه نوزاد به دنيا آورده بود، يا سر زا رفته بودند و يا در همان كودكي فوت كرده بودند. و از اين كه هووي تازه وارد صاحب فرزندي سالم و سفيد و تپلي است، غصه مي خورد. اما به خاطر اعتقادات خيلي محكمي كه داشت، هرگز حسودي نمي كند.
بله، همان طور كه اشاره كردم، مادر من واقعآ زني معتقد و مومن بي ريا بود. به اعتقاد مادر، تنها گناه كبيره اي كه انجام داده بود و به خاطر آن مدام رو به درگاه خدا گريه وزاري و توبه مي كرد، اين بوده كه در كودكي براي عبور از خيابان، پاسباني دست او را گرفته و از خيابان عبورش داده بود.
با اين طرز تفكر و اعتقاداتش بود، كه يك روز رو به در گاه خداوند مي كند و خطاب به او مي گويد:
خدايا... پروردگارا... خودت شاهدي كه هرگز (جز يك بار) قصور از فرمان تو نكرده ام. و شب روز به عبادت مشغول بودم. آيا اين عدالت است كه هووي من نيامده صاحب يك فرزند كاكل زري بشه، اما من تمام نوزادانم را از دست بدم؟
خدايا تنها خواهشم از تو اين است كه تنها يك پسر به من بدي... پسري كه سياه باشه... زشت باشه... اما سالم باشه...
و بدين سان خدا دعاي اين زن مومن را پذيرفت و بعد از سال ها عاقبت فرزندي سياه، زشت و سالم به نام خسرو به او اعطاء كرد... پسري كه در فاميل شكيبايي، تنها اوست كه پوستي تيره دارد.
خاطره #خسروشكيبايي
از زبان خودش
@TextPlace
طلعت... طلعت كجايي...؟ سلام آقا.. خوش آمديد... برو طبقه دوم... يكي از اطاق ها را آماده كن. از اين به بعد ايشون با ما زندگي مي كنه. طلعت هم بلافاصله اطاعت امر مي كنه و يكي از اطاق هاي بزرگ آفتاب گير را براي اين تازه عروس آماده مي كند.
مادر به خاطر فضاي مرد سالاري، هرگز جرآت نمي كند از پدر در مورد اين تصميمش بپرسد.
اما در طول سال ها زندگي مشترك، عروس خانم فرزندي پسر به دنيا مي آورد كه سرخ و سفيد و تپلي است. ولي مادر من در آن زمان هر چه نوزاد به دنيا آورده بود، يا سر زا رفته بودند و يا در همان كودكي فوت كرده بودند. و از اين كه هووي تازه وارد صاحب فرزندي سالم و سفيد و تپلي است، غصه مي خورد. اما به خاطر اعتقادات خيلي محكمي كه داشت، هرگز حسودي نمي كند.
بله، همان طور كه اشاره كردم، مادر من واقعآ زني معتقد و مومن بي ريا بود. به اعتقاد مادر، تنها گناه كبيره اي كه انجام داده بود و به خاطر آن مدام رو به درگاه خدا گريه وزاري و توبه مي كرد، اين بوده كه در كودكي براي عبور از خيابان، پاسباني دست او را گرفته و از خيابان عبورش داده بود.
با اين طرز تفكر و اعتقاداتش بود، كه يك روز رو به در گاه خداوند مي كند و خطاب به او مي گويد:
خدايا... پروردگارا... خودت شاهدي كه هرگز (جز يك بار) قصور از فرمان تو نكرده ام. و شب روز به عبادت مشغول بودم. آيا اين عدالت است كه هووي من نيامده صاحب يك فرزند كاكل زري بشه، اما من تمام نوزادانم را از دست بدم؟
خدايا تنها خواهشم از تو اين است كه تنها يك پسر به من بدي... پسري كه سياه باشه... زشت باشه... اما سالم باشه...
و بدين سان خدا دعاي اين زن مومن را پذيرفت و بعد از سال ها عاقبت فرزندي سياه، زشت و سالم به نام خسرو به او اعطاء كرد... پسري كه در فاميل شكيبايي، تنها اوست كه پوستي تيره دارد.
خاطره #خسروشكيبايي
از زبان خودش
@TextPlace
بگذار محو باشم
فارغ از محدوده وسیع سلاخ خانه بی رحم نگاهت
فراسوی هر انچه که در ذهنت منجر به جرقه الکترون های آزاد به درد نخوری میشود
که مدام خودت را به بی اعتنایی میزند!
باشد
من قانع م
به همین دور بودن و از دور طواف کردن ها
شاید روزی واکنش شیمیایی خاطراتت
مرا به تکرار مدامم در ذهنت
محکوم کند !
باشد که شاید...
#گلرو_ش
@TextPlace
فارغ از محدوده وسیع سلاخ خانه بی رحم نگاهت
فراسوی هر انچه که در ذهنت منجر به جرقه الکترون های آزاد به درد نخوری میشود
که مدام خودت را به بی اعتنایی میزند!
باشد
من قانع م
به همین دور بودن و از دور طواف کردن ها
شاید روزی واکنش شیمیایی خاطراتت
مرا به تکرار مدامم در ذهنت
محکوم کند !
باشد که شاید...
#گلرو_ش
@TextPlace
پرتکرار ترین جمله ای که به گوشمان میرسید
دراین مضمون بود:
ایشالا عروسیت...
برایمان بسیار بزرگش کردن بسیار بزرگتر از چیزی که هست ...
لباس سفید نمیگذاشتن بخریم میگفتند مختص عروس است
محروم شدیم از آن رنگ !
گاهی اگر شیطنتمان بالا میزد و یواشکی ردای سفید میخریدیم
هرجا میرفتیم میپرسیدن عروسی شدی ؟
واین داستان همواره ادامه داشت
لباس های قشنگ را کنار میگذاشتیم برای بعد از ازدواجمان یاشاید برای مجلس خواستگاری...
عروس شدن را برایمان تبدیل کردن به مدال قهرمانی تا قهرمان نشوی صاحب مدال نخواهی شد...
پس باید قهرمان میشدیم
ازخودمان قهرمان میساختیم...
اینجا بود که تصمیم گرفتیم تمام هم و غممان رابگذرایم
برای ساختن قهرمان...
مادرانی که پسر داشتن خودشان را صاحب ومالک همه میدانستن
میتوانستن زل بزنن به چشمان دختران سرتاپایش را برانداز کنن بعد هم با یک چشم غره نگاهشان را باز پسگیرند شاید درگوش بقیه هم پچ پچ کنند...
اما،نه به چشم عروس
به چشم یه کالا
که هرچه زیباتر، خوش پوش تر ،بلند قد تر،سفید تر و.... خریدنی تر
شاید اگر میخواستن عروسکی وارد خانواده اشان کنن بیشتر دقت میکردند
جنس بهتر را میخریدن که حداقل کیفیت را داشته باشد...
که به اندازه کمدشان باشد
هم قد و قواره اشان
هم شان و شخصیتشان
اما افسوس که کالا میخواهند ببرند برای نمایش و تظاهر...
بعد هم اگر چند ماه هم گذر نکند از همسری کردن برای پسرشان،از ماندن درخانواده اشان هرچه خواستند بگویند پشت سر دختران
بگویند لیاقت نداشتن،هم قد و قواره ما نبودند(بسی واضح بود از ابتدا)...
یادشان رفته که مهارت زندگی کردن را یاد گل پسرشان ندادند!!!
یادشان رفته که رسم دوست داشتن را نشانشان نداند!
یادشان رفته که میخواستند نردبان به خانه پسرشان ببرند!
هرچه بلند تر،خوش تراش تر لذت بخش تر
و صد البته تعریفی تر شاید هم بشود گفت باکلاس تر...
یادشان رفته که وقتی زنگ زدن تا بستگانشان را دعوت به عروسی کنن...
نگفتند:مثل خودمانند،هم کوفیم،دختر نجیب و مومنیست .
گفتند:خانواده شان دکتر زاده اند ،طلا فروشند،عروسمان به زیبایی ملکه هاست و...
یادشان رفته چند خواستگاری رفتن...
روی چند دختر عیب گذاشتن...
قلب چند دختر را شکستن...
واشک چند مادر را جاری کردن...
چند دختر را از خدا دور کردن و
فرستادن دنبال عمل های زیبایی و....
جالب است توقع داشتن پس از اینهمه دلشکستن
پا گذاشتن روی انسانیتشان وآبروی دیگران مالک تمام خوشبختی ها شوند....
ف.جابری
@TextPlace
دراین مضمون بود:
ایشالا عروسیت...
برایمان بسیار بزرگش کردن بسیار بزرگتر از چیزی که هست ...
لباس سفید نمیگذاشتن بخریم میگفتند مختص عروس است
محروم شدیم از آن رنگ !
گاهی اگر شیطنتمان بالا میزد و یواشکی ردای سفید میخریدیم
هرجا میرفتیم میپرسیدن عروسی شدی ؟
واین داستان همواره ادامه داشت
لباس های قشنگ را کنار میگذاشتیم برای بعد از ازدواجمان یاشاید برای مجلس خواستگاری...
عروس شدن را برایمان تبدیل کردن به مدال قهرمانی تا قهرمان نشوی صاحب مدال نخواهی شد...
پس باید قهرمان میشدیم
ازخودمان قهرمان میساختیم...
اینجا بود که تصمیم گرفتیم تمام هم و غممان رابگذرایم
برای ساختن قهرمان...
مادرانی که پسر داشتن خودشان را صاحب ومالک همه میدانستن
میتوانستن زل بزنن به چشمان دختران سرتاپایش را برانداز کنن بعد هم با یک چشم غره نگاهشان را باز پسگیرند شاید درگوش بقیه هم پچ پچ کنند...
اما،نه به چشم عروس
به چشم یه کالا
که هرچه زیباتر، خوش پوش تر ،بلند قد تر،سفید تر و.... خریدنی تر
شاید اگر میخواستن عروسکی وارد خانواده اشان کنن بیشتر دقت میکردند
جنس بهتر را میخریدن که حداقل کیفیت را داشته باشد...
که به اندازه کمدشان باشد
هم قد و قواره اشان
هم شان و شخصیتشان
اما افسوس که کالا میخواهند ببرند برای نمایش و تظاهر...
بعد هم اگر چند ماه هم گذر نکند از همسری کردن برای پسرشان،از ماندن درخانواده اشان هرچه خواستند بگویند پشت سر دختران
بگویند لیاقت نداشتن،هم قد و قواره ما نبودند(بسی واضح بود از ابتدا)...
یادشان رفته که مهارت زندگی کردن را یاد گل پسرشان ندادند!!!
یادشان رفته که رسم دوست داشتن را نشانشان نداند!
یادشان رفته که میخواستند نردبان به خانه پسرشان ببرند!
هرچه بلند تر،خوش تراش تر لذت بخش تر
و صد البته تعریفی تر شاید هم بشود گفت باکلاس تر...
یادشان رفته که وقتی زنگ زدن تا بستگانشان را دعوت به عروسی کنن...
نگفتند:مثل خودمانند،هم کوفیم،دختر نجیب و مومنیست .
گفتند:خانواده شان دکتر زاده اند ،طلا فروشند،عروسمان به زیبایی ملکه هاست و...
یادشان رفته چند خواستگاری رفتن...
روی چند دختر عیب گذاشتن...
قلب چند دختر را شکستن...
واشک چند مادر را جاری کردن...
چند دختر را از خدا دور کردن و
فرستادن دنبال عمل های زیبایی و....
جالب است توقع داشتن پس از اینهمه دلشکستن
پا گذاشتن روی انسانیتشان وآبروی دیگران مالک تمام خوشبختی ها شوند....
ف.جابری
@TextPlace
دِلِت که گِرفت.
بُلَندِش کن و بندازش پشت کمد.
یه جایی که اصلا چشمت بهش نیافته.
یا اصلا بزارش دم در بزار سرما بخوره و همه چی با یه عطسه بره بیرون.
فقط بهش نچسب. بهش گیر نده فکر نکن
باور کن اگه نبینیش و سراغش نری
خیلی از اتفاقای بد هررررگز هرررررگز نمیافتن.
اِلِن...
@TextPlace
بُلَندِش کن و بندازش پشت کمد.
یه جایی که اصلا چشمت بهش نیافته.
یا اصلا بزارش دم در بزار سرما بخوره و همه چی با یه عطسه بره بیرون.
فقط بهش نچسب. بهش گیر نده فکر نکن
باور کن اگه نبینیش و سراغش نری
خیلی از اتفاقای بد هررررگز هرررررگز نمیافتن.
اِلِن...
@TextPlace
اگر بناست داستان اينگونه تمام شود ؛ اگر قرار است تمام دلبستگي هايمان عقيم بماند و تو در يك جاي گم و دور از من باشي و من تنها اين راه را ادامه دهم بايد به هم قول بدهيم ....
قول دادن فقط براي شروع نيست اصلا همه اينها شروع بود اما نمي دانم چرا هميشه يك تكه از پازل گم ميشود نميدانم چرا هميشه عاقبت به خير نميشويم ، چرا نبايد خدا ته اين عاشقانه ها را چفت و بست بزند و اصلا چرا دستهايي كه شبيه همند قسمت هم نيستند نمي دانم خدا كجاي اين سرنوشت چشم هايش را بست و به ما نگاه نكرد نمي دانم و هزاران نمي دانم ديگر كه روزي طلبكار ميشوم از خودش ، كه هميشه حسرت به دلم گذاشت ...
بايد قول بدهيم كه باور كنيم همه اين داستان يك عاشقانه تمام عيار بود و حتي زمانيكه دل سرد شديم حتي زمانيكه تلخ شديم ، قول بدهيم شك نكنيم كه روزگاري قلبمان طپيده و شب هايي از ذوق و خوشحالي خوابمان نبرده ، قول بدهيم انكار نكنيم كه ما صاحب عاشقانه ترين قصه اي بوديم كه شنيده ايم قول بدهيم روزي كه فرزندمان پرسيد تا به حال عاشق شدي؟! بخنديم، از همان خنده هاي رو به بالا و گشاد ... برايش بگوييم كه تا به ارث ببرد تمام حسرت هاي مانده بر دلمان را تا اين عشق برود نسل به نسل ، تا باز كدامين از بازمانده هاي من و تو در ميرداماد دل به دل هم دهند و هرگز ندانند ريشه آن عشقشان زير كدام لحد هنوز زنده است هنوز نفس ميكشد و هنوز اميد دارد به صبحي كه تو طلوعش باشي ...
قول بدهيم كه هر جا اسم هم را شنيديم قد بكشيم و ياد شبهاي خردادي اش بيافتيم نه بديمني آذرش و هر جا كه دستي به دستمان رسيد .... هر چقدر هم كه گرم و آتشين بود ، از ته دل بگوييم: خوش باد دستي كه سهم دست من بود ولي قسمتش نه...
قول بدهيم كه فراموش نكنيم هزار و يك لحظه اي را كه ساختيم و هميشه تكه اي از وجود ديگري را با خود حمل ميكنيم و دلي را كه خوش به همين كنارت بودن ها بود اميدش همين با تو بودنها بود حتي اگر در دنياي تو ديگر جايي نداشته باشد...
...
.علي يار حيدري
@TextPlace
قول دادن فقط براي شروع نيست اصلا همه اينها شروع بود اما نمي دانم چرا هميشه يك تكه از پازل گم ميشود نميدانم چرا هميشه عاقبت به خير نميشويم ، چرا نبايد خدا ته اين عاشقانه ها را چفت و بست بزند و اصلا چرا دستهايي كه شبيه همند قسمت هم نيستند نمي دانم خدا كجاي اين سرنوشت چشم هايش را بست و به ما نگاه نكرد نمي دانم و هزاران نمي دانم ديگر كه روزي طلبكار ميشوم از خودش ، كه هميشه حسرت به دلم گذاشت ...
بايد قول بدهيم كه باور كنيم همه اين داستان يك عاشقانه تمام عيار بود و حتي زمانيكه دل سرد شديم حتي زمانيكه تلخ شديم ، قول بدهيم شك نكنيم كه روزگاري قلبمان طپيده و شب هايي از ذوق و خوشحالي خوابمان نبرده ، قول بدهيم انكار نكنيم كه ما صاحب عاشقانه ترين قصه اي بوديم كه شنيده ايم قول بدهيم روزي كه فرزندمان پرسيد تا به حال عاشق شدي؟! بخنديم، از همان خنده هاي رو به بالا و گشاد ... برايش بگوييم كه تا به ارث ببرد تمام حسرت هاي مانده بر دلمان را تا اين عشق برود نسل به نسل ، تا باز كدامين از بازمانده هاي من و تو در ميرداماد دل به دل هم دهند و هرگز ندانند ريشه آن عشقشان زير كدام لحد هنوز زنده است هنوز نفس ميكشد و هنوز اميد دارد به صبحي كه تو طلوعش باشي ...
قول بدهيم كه هر جا اسم هم را شنيديم قد بكشيم و ياد شبهاي خردادي اش بيافتيم نه بديمني آذرش و هر جا كه دستي به دستمان رسيد .... هر چقدر هم كه گرم و آتشين بود ، از ته دل بگوييم: خوش باد دستي كه سهم دست من بود ولي قسمتش نه...
قول بدهيم كه فراموش نكنيم هزار و يك لحظه اي را كه ساختيم و هميشه تكه اي از وجود ديگري را با خود حمل ميكنيم و دلي را كه خوش به همين كنارت بودن ها بود اميدش همين با تو بودنها بود حتي اگر در دنياي تو ديگر جايي نداشته باشد...
...
.علي يار حيدري
@TextPlace
من در تو معجزه ای تازه را
من ، در تو ، کشف سرنوشت قمار باز را
من در تو زنده شدن مرده را بدون دست مسیح
من در تو شکاف دریاها بی عصای موسی
من در تو فاصله ها را
دور شدن ها
من در تو حیات در ماه را
من در تو ناممکنی ها را دوست می دارم
غوطه ور شدن در چشمان ات را
دستانم ، بافتن جنگل مشکی موهایت را
قدم هایم ، خیس شدن کنارت زیر باران را
لبهایم ، بوسیدن روی ماه را
آغوشم رویای تصاحبت را دارد
من در تو پی ناممکن ها می دوم
من در تو
ناممکن ها را دوست دارم
...
#امیرعلی_غنی
@TextPlace
من ، در تو ، کشف سرنوشت قمار باز را
من در تو زنده شدن مرده را بدون دست مسیح
من در تو شکاف دریاها بی عصای موسی
من در تو فاصله ها را
دور شدن ها
من در تو حیات در ماه را
من در تو ناممکنی ها را دوست می دارم
غوطه ور شدن در چشمان ات را
دستانم ، بافتن جنگل مشکی موهایت را
قدم هایم ، خیس شدن کنارت زیر باران را
لبهایم ، بوسیدن روی ماه را
آغوشم رویای تصاحبت را دارد
من در تو پی ناممکن ها می دوم
من در تو
ناممکن ها را دوست دارم
...
#امیرعلی_غنی
@TextPlace
به درک!
حتی اگر تمام سهمم از پشت پرده های بدطینت
روزنه ای هم به سمت ابی ها نیست!!
با کاسه ای خالی
در لباسهای عاریه ای
رهسپار فردایی شده ام
که نمیدانم به سمت کدام طوفان ناگریزم خواهدکشانید
حال من عالی ست
به چشمهای نیمه دیوانه ام نگاه نکن
دروغ میگویند؛
من خوبم!
مثل اسب پیر درشکه چی
که زیر خروارها بار
سکوت کرده بود...
کسی چه میداند
سیب دندان زده ی حوا سهم کدام یابوی بخت برگشته شد؟!
جنونم کاری ست
مثل چشم اسفندیار!
مثل پاشنه ی آشیل...
سقوط همیشه از دره نیست...
گاه از سنگی ست مماس بر زمین
به خیالت دنیاگردان ماییم؟؟!!!
به آبی های دور از خیالم بگو
حال من عالی ست...
حالا هی چشمهایم اسفندیاری کنند
پشت خط چشمی ناشیانه خطشان خواهم کشید...
حال من آبی ست....
راضیه رمضانی
@TextPlace
حتی اگر تمام سهمم از پشت پرده های بدطینت
روزنه ای هم به سمت ابی ها نیست!!
با کاسه ای خالی
در لباسهای عاریه ای
رهسپار فردایی شده ام
که نمیدانم به سمت کدام طوفان ناگریزم خواهدکشانید
حال من عالی ست
به چشمهای نیمه دیوانه ام نگاه نکن
دروغ میگویند؛
من خوبم!
مثل اسب پیر درشکه چی
که زیر خروارها بار
سکوت کرده بود...
کسی چه میداند
سیب دندان زده ی حوا سهم کدام یابوی بخت برگشته شد؟!
جنونم کاری ست
مثل چشم اسفندیار!
مثل پاشنه ی آشیل...
سقوط همیشه از دره نیست...
گاه از سنگی ست مماس بر زمین
به خیالت دنیاگردان ماییم؟؟!!!
به آبی های دور از خیالم بگو
حال من عالی ست...
حالا هی چشمهایم اسفندیاری کنند
پشت خط چشمی ناشیانه خطشان خواهم کشید...
حال من آبی ست....
راضیه رمضانی
@TextPlace
چند روزه که مُدام انگشتام رو،روی کیبرد گوشی بالا و پایین میکنم و شروع میکنم به نوشتن، از اون پی ام های بالا بلند که تو بَدت میاد و همیشه منو به خاطر فرستادنش مسخره میکنی،نوشتم و نوشتم.........
اما لحظه ای که میخواستم ارسال کنم، همه اشو پاک میکردم و منصرف میشدم از فرستادن،بعدش به خودم میگفتم خُب که چی؟؟ هم خودش میدونه داره چه رفتاری میکنه هم من دیگه من چی رو یادآوری کنم و سرزنش کنم و آب در هاوَن بکوبم؟؟ روزی چندبار شماره ات رو میگرفتم و قطع میکردم....
آخرشم شماره اتو پاک کردم که مبادا وسوسه بشم و شیطون رو مخم راه بره که تماس بگیرم و شروع کنم به غُر زدنهای بی وقفه... به خودم گفتم احمق جان ی کم غرورت و شخصیتت رو حفظ کن یعنی چی که نمیتونی جلوی خودت رو بگیری و با ی تصمیم اشتباه و بالا رفتن هورمون های مسخره علاقه.... همه چیز رو بهم بریزی هم اعصاب خودت رو خط خطی کنی هم اونو....مگه قول نداده بودی؟بعد نشستم تمام رفتارای این مدت تو رو مثل پازل کنارهم گذاشتم و به این نتیجه رسیدم که دختر دیگه چقدر باید واضح تر از این باهات رفتار کنه که بفهمی نمیخواد باشه،امروز شده یکماه که با فاصله چند متر از سر کوچه تا خونه حاضر نشده بیاد تو رو ببینه، هزاربار به روشهای مختلف بهش گفتی بیا اینجا همه اش رو با بهانه های مختلف رَد کرده یا هی امروز و فردا کرده، مگه میشه آدم یکماه وقت نداشته باشه و سرش شلوغ باشه حالا این وقت میتونه از پنج دقیقه باشه تا صد دقیقه ، آدمی که وقت نداره و آدمی که نمیخواد واست وقت بزاره تفاوتش از زمین تا آسمونه،آدمی که دنیای مجازی و آدماش خیلی مهم تر از وقت گذاشتن برای تو....
به خودم گفتم دختر خانم شمایی که داره باهات مثل ی آدم دم دستی رفتار میشه و در انتهای لیست اولویت این آدم قرار داری و احساساتت و نیازهات مهم نیست چی رو میخوای یادآوری کنی بهش؟؟
من دختر باسیاستی نیستم و سیاست تو رابطه ام جایی نداره و عشوه گری و دلبری و زبون بازی هم بلد نیستم که همه اینا ته اش این شد که با اخلاق من حال نکردی اما میتونستیم درستش کنیم، تو نخواستی....
گاهی رفتن برای رسیدن نیست،گاهی باید رفت تا دیگری بی دلهره بماند....
مهرنوش
@TextPlace
اما لحظه ای که میخواستم ارسال کنم، همه اشو پاک میکردم و منصرف میشدم از فرستادن،بعدش به خودم میگفتم خُب که چی؟؟ هم خودش میدونه داره چه رفتاری میکنه هم من دیگه من چی رو یادآوری کنم و سرزنش کنم و آب در هاوَن بکوبم؟؟ روزی چندبار شماره ات رو میگرفتم و قطع میکردم....
آخرشم شماره اتو پاک کردم که مبادا وسوسه بشم و شیطون رو مخم راه بره که تماس بگیرم و شروع کنم به غُر زدنهای بی وقفه... به خودم گفتم احمق جان ی کم غرورت و شخصیتت رو حفظ کن یعنی چی که نمیتونی جلوی خودت رو بگیری و با ی تصمیم اشتباه و بالا رفتن هورمون های مسخره علاقه.... همه چیز رو بهم بریزی هم اعصاب خودت رو خط خطی کنی هم اونو....مگه قول نداده بودی؟بعد نشستم تمام رفتارای این مدت تو رو مثل پازل کنارهم گذاشتم و به این نتیجه رسیدم که دختر دیگه چقدر باید واضح تر از این باهات رفتار کنه که بفهمی نمیخواد باشه،امروز شده یکماه که با فاصله چند متر از سر کوچه تا خونه حاضر نشده بیاد تو رو ببینه، هزاربار به روشهای مختلف بهش گفتی بیا اینجا همه اش رو با بهانه های مختلف رَد کرده یا هی امروز و فردا کرده، مگه میشه آدم یکماه وقت نداشته باشه و سرش شلوغ باشه حالا این وقت میتونه از پنج دقیقه باشه تا صد دقیقه ، آدمی که وقت نداره و آدمی که نمیخواد واست وقت بزاره تفاوتش از زمین تا آسمونه،آدمی که دنیای مجازی و آدماش خیلی مهم تر از وقت گذاشتن برای تو....
به خودم گفتم دختر خانم شمایی که داره باهات مثل ی آدم دم دستی رفتار میشه و در انتهای لیست اولویت این آدم قرار داری و احساساتت و نیازهات مهم نیست چی رو میخوای یادآوری کنی بهش؟؟
من دختر باسیاستی نیستم و سیاست تو رابطه ام جایی نداره و عشوه گری و دلبری و زبون بازی هم بلد نیستم که همه اینا ته اش این شد که با اخلاق من حال نکردی اما میتونستیم درستش کنیم، تو نخواستی....
گاهی رفتن برای رسیدن نیست،گاهی باید رفت تا دیگری بی دلهره بماند....
مهرنوش
@TextPlace
#زندگى_جنگ_و_ديگر_هيچ
جنگ را نديده ام
لمسش نكرده ام
اما انسانهاى زيادى را ديده ام كه براى هر دقيقه نفس كشيدنشان در نبردى سخت با زندگى اند
پدر سالمندى كه هر روز چشم به راه آمدن نور چشمانش است و تنها مرهمش خاطراتى هستند كه بغض خفته اش را هشيار كرده و او را با آن دست به گريبان ميكنند
كودكى خردسال كه هنوز تعريف واضحى از زندگى در ذهن آسمانى اش شكل نگرفته و بيمارى لاعلاجى سوداى گرفتن جانش را دارد و اويى كه حالا بايد تمام فكر و ذكرش بالا و پايين پريدن و غرق شدن در دريايى از شكلات باشد دنيايش را به همان پنجره ى كنار تختش محدود كرده كه جز درختى پير كه ديگر ناى نفس كشيدن در هواى تهران را ندارد از پشت آن ديده نميشود
فردى كه سخت براى باورش تلاش ميكند و در مقابل همه سنگ اندازى ها مى ايستد و اميدش را به آن بالاسرى گره ميزند تا احدى توان كنار زدنش را نداشته باشد ، اگر هزاران بار شكست بخورد باز هم مى ايستد و اميدش را از دست نميدهد
پدر بزرگى داشتم كه برادرش در جنگ جهانى دوم در خط مقدم سربازى را هدف گرفته بود ولى سرباز مو بلوند روسى چند لحظه زودتر ماشه را كشيده و گلوله بعد از به پرواز در آمدن،داخل لوله تفنگ او فرود آمده و باعث اصابت گلنگدن به سر او و نهايتا از دست دادن سرش شده بود
دردناك است مگرنه؟! ولى مگر جنگ فقط همانهايى است كه پدربزرگها در گوشمان نجوا ميكنند ؟!
بايد شجاعت جنگيدن را داشت
حتى اگر بدانى پيروز از ميدان بيرون نخواهى رفت
حتى اگر بدانى به قيمت جانت تمام ميشود
چون بايد به خاطر داشته باشى چه در جنگ با دشمن چه در ميدان نبرد با زندگى
كسانى چشمانشان را به تو دوخته اند
عده اى ميخواهند مدال پيروزى را بر گردنت ببينند و عده اى درانتظار جارى شدن سيلى از اشك هايت هستند
بايد بايستى
براى باور هايت
براى آدم هاى دوستداشتنى زندگى ات
براى لبخند دوباره ات
هر چند كه سخت باشد، هر چند كه ترس و واهمه ات از شكست ،نيرومندتر از روياهايت به نظر برسد
به قول مادر كودكى كه هرگز زاده نشد
زندگى،جنگ و ديگر هيچ
#فاطمه_محمدزاده
@textplace
جنگ را نديده ام
لمسش نكرده ام
اما انسانهاى زيادى را ديده ام كه براى هر دقيقه نفس كشيدنشان در نبردى سخت با زندگى اند
پدر سالمندى كه هر روز چشم به راه آمدن نور چشمانش است و تنها مرهمش خاطراتى هستند كه بغض خفته اش را هشيار كرده و او را با آن دست به گريبان ميكنند
كودكى خردسال كه هنوز تعريف واضحى از زندگى در ذهن آسمانى اش شكل نگرفته و بيمارى لاعلاجى سوداى گرفتن جانش را دارد و اويى كه حالا بايد تمام فكر و ذكرش بالا و پايين پريدن و غرق شدن در دريايى از شكلات باشد دنيايش را به همان پنجره ى كنار تختش محدود كرده كه جز درختى پير كه ديگر ناى نفس كشيدن در هواى تهران را ندارد از پشت آن ديده نميشود
فردى كه سخت براى باورش تلاش ميكند و در مقابل همه سنگ اندازى ها مى ايستد و اميدش را به آن بالاسرى گره ميزند تا احدى توان كنار زدنش را نداشته باشد ، اگر هزاران بار شكست بخورد باز هم مى ايستد و اميدش را از دست نميدهد
پدر بزرگى داشتم كه برادرش در جنگ جهانى دوم در خط مقدم سربازى را هدف گرفته بود ولى سرباز مو بلوند روسى چند لحظه زودتر ماشه را كشيده و گلوله بعد از به پرواز در آمدن،داخل لوله تفنگ او فرود آمده و باعث اصابت گلنگدن به سر او و نهايتا از دست دادن سرش شده بود
دردناك است مگرنه؟! ولى مگر جنگ فقط همانهايى است كه پدربزرگها در گوشمان نجوا ميكنند ؟!
بايد شجاعت جنگيدن را داشت
حتى اگر بدانى پيروز از ميدان بيرون نخواهى رفت
حتى اگر بدانى به قيمت جانت تمام ميشود
چون بايد به خاطر داشته باشى چه در جنگ با دشمن چه در ميدان نبرد با زندگى
كسانى چشمانشان را به تو دوخته اند
عده اى ميخواهند مدال پيروزى را بر گردنت ببينند و عده اى درانتظار جارى شدن سيلى از اشك هايت هستند
بايد بايستى
براى باور هايت
براى آدم هاى دوستداشتنى زندگى ات
براى لبخند دوباره ات
هر چند كه سخت باشد، هر چند كه ترس و واهمه ات از شكست ،نيرومندتر از روياهايت به نظر برسد
به قول مادر كودكى كه هرگز زاده نشد
زندگى،جنگ و ديگر هيچ
#فاطمه_محمدزاده
@textplace
هيچگـاه نفهمـيدم
آنكـه رفت و مرا با كوله بـاري از غم تنـها گذاشت
قبل رفتـن دلش سنگ بود يا نـه
بعد رفتن دلش به حالم سوخت يا نـه
كوله بار غمم را اضافه كردي و رفتي و من ماندم و سكوت شب هاي بي ستـاره
برگرد شايد يكـ گوشه از اين جهانـه لعنتـي جايي براي ما باشد
#بهاره_حصاری
@textplace
آنكـه رفت و مرا با كوله بـاري از غم تنـها گذاشت
قبل رفتـن دلش سنگ بود يا نـه
بعد رفتن دلش به حالم سوخت يا نـه
كوله بار غمم را اضافه كردي و رفتي و من ماندم و سكوت شب هاي بي ستـاره
برگرد شايد يكـ گوشه از اين جهانـه لعنتـي جايي براي ما باشد
#بهاره_حصاری
@textplace
.
آدم نمی داند در درون قلب دیگران چه می گذرد. وقتی كسی می گوید
«دوستت دارم!»
مشخص نیست كه چرا و چگونه دوستت دارد.دلیل به وجود آمدن این حس كه او دوست داشتن فرض كرده ، كدام خصوصیت توست .
و خود این حس در قلب او چقدر با چیزی كه تو «دوست داشتن» قلمداد می كنی متفاوت است.
یادم می آید بچه بودم(شش-هفت ساله)
یك نقاشی ساده از دو تا بچه(یك دختر، یك پسر) كه داشتند با هم حرف می زدند توی یکی از کتابای خواهر بزرگترم دیدم!
دختر به پسر گفته بود: «من ماهی خیلی دوست دارم!»
و توی ابر فكر بالای كّله اش ، یك ماهی قرمز داشت توی تُنگ شنا می كرد.
بعد پسر گفته بود: «من هم همینطور!» ...
و توی كله ی او یك ماهی بود كه داشت توی ماهیتابه جلزو ولز میكرد!
یادم می آید تا مدتها هر وقت می خواستم بگویم فلان چیز را
"دوست دارم"
به تته پته می افتادم كه حالا نوع دوست داشتنم را چطور توضیح بدهم تا #اشتباه نشود!
تا همین امروز هم فكر می كنم به هر كس گفته ام «دوستت دارم!»
نفهمیده چطوری دوستش داشته ام ، واگر كسی جایی پیدا شده كه خیال کرده مرا دوست دارد در نهایت به شیوه ی خودش دوست داشته..!!
تو مرا چگونه دوست میداری؟؟
#mahsa_hayati
@TextPlace
آدم نمی داند در درون قلب دیگران چه می گذرد. وقتی كسی می گوید
«دوستت دارم!»
مشخص نیست كه چرا و چگونه دوستت دارد.دلیل به وجود آمدن این حس كه او دوست داشتن فرض كرده ، كدام خصوصیت توست .
و خود این حس در قلب او چقدر با چیزی كه تو «دوست داشتن» قلمداد می كنی متفاوت است.
یادم می آید بچه بودم(شش-هفت ساله)
یك نقاشی ساده از دو تا بچه(یك دختر، یك پسر) كه داشتند با هم حرف می زدند توی یکی از کتابای خواهر بزرگترم دیدم!
دختر به پسر گفته بود: «من ماهی خیلی دوست دارم!»
و توی ابر فكر بالای كّله اش ، یك ماهی قرمز داشت توی تُنگ شنا می كرد.
بعد پسر گفته بود: «من هم همینطور!» ...
و توی كله ی او یك ماهی بود كه داشت توی ماهیتابه جلزو ولز میكرد!
یادم می آید تا مدتها هر وقت می خواستم بگویم فلان چیز را
"دوست دارم"
به تته پته می افتادم كه حالا نوع دوست داشتنم را چطور توضیح بدهم تا #اشتباه نشود!
تا همین امروز هم فكر می كنم به هر كس گفته ام «دوستت دارم!»
نفهمیده چطوری دوستش داشته ام ، واگر كسی جایی پیدا شده كه خیال کرده مرا دوست دارد در نهایت به شیوه ی خودش دوست داشته..!!
تو مرا چگونه دوست میداری؟؟
#mahsa_hayati
@TextPlace
بعضی مردها " دوستت دارم " هایشان را به زبان نمی اورند
نه اینکه بلد نباشند
نه اینکه غرورشان اجازه ندهد
آنها ارزش " دوستت دارم " هایشان را فراتر از گفتن میدانند ...
تنها یک یا دو بار این جمله را از آنها میشنوید
بعد از آن ، " دوستت دارم " هایشان را
در وقت هایی که برایت میگذارند
در "مواظب خودت باش" هایشان
در لذت نگاه کردنت ...
پنهان میکنند !
"دوستت دارم" این آدم ها واقعیست ...
#فربد_فروتن
@TextPlace
نه اینکه بلد نباشند
نه اینکه غرورشان اجازه ندهد
آنها ارزش " دوستت دارم " هایشان را فراتر از گفتن میدانند ...
تنها یک یا دو بار این جمله را از آنها میشنوید
بعد از آن ، " دوستت دارم " هایشان را
در وقت هایی که برایت میگذارند
در "مواظب خودت باش" هایشان
در لذت نگاه کردنت ...
پنهان میکنند !
"دوستت دارم" این آدم ها واقعیست ...
#فربد_فروتن
@TextPlace
کاش می شد رفت
رفت به بلندترین نقطه شهر
کاش می شد بلند فریاد کشید
آنقدر بلند که بغضی نماند
که فقط صدایم به تو برسد
که فقط تو بشنوی
که بدانی...
که بفهمی...
نبودنت؛
چه بر سر بودنم آورده
نمی دانی
بودن بدون تو بغض دارد...
#ملیکا_میم
@TextPlace
رفت به بلندترین نقطه شهر
کاش می شد بلند فریاد کشید
آنقدر بلند که بغضی نماند
که فقط صدایم به تو برسد
که فقط تو بشنوی
که بدانی...
که بفهمی...
نبودنت؛
چه بر سر بودنم آورده
نمی دانی
بودن بدون تو بغض دارد...
#ملیکا_میم
@TextPlace
انقدر از عشق نگویید
انقدر نگویید عشق زیباست،تجربه اش کن
ما در حق همه ظلم کردیم. حافظ و سعدی و مولانا هم بزرگترین ظالمان تاریخ بودند که با اشعارشان آتش به جان مان انداختند
چه کسی میگوید عشق خوب است شیرین است لذت بخش است؟ همین آدم محترم اصلا تا به حال عاشق شده است که خوب وبد را از هم تشخیص بدهد؟ شده است زل بزند در چشمان کسی و باقی عمرش را روی ویلچیر بگذراند؟ شده است برای عطر نفس های کسی نفس نفس بزند؟ تنگی نفس را تجربه کرده است؟ اصلا تا به حال در بیمارستان بستری شده است؟در بخش عاشقان معشوق بی وفا؟ این ها کجایش خوب است کجایش شیرین است کجایش لذت دارد؟
این آدم اهل نصیحت شما چند بار گوشه اتاق قایم شده است و تا صبح برای دلش اشک ریخته است؟ تا به حال خودش را جای سیبی گذاشته است که به آسمان پرتاب شده اما هیچوقت به زمین برنگشته است؟اصلا معلق مانده است؟خلا را میفهمد؟
چندبار'دیوانه شدی'را از دوست و آشنا شنیده است؟ چه قدر مجنون بوده است؟
نه جانم عشق آنطور که همه میگویند وتجربه اش کرده اند نیست اصلا سم است مثل همین آلودگی هوا که نفست را میگیرد چشمانت را میسوزاند و جان به سرت میکند
عشق زیباست اما درد دارد جان کندن دارد جنون دارد
عشق زیباست اما شما را به جان عزیزتان انقدر از عشق نگویید...
شادی.ج
@TextPlace
انقدر نگویید عشق زیباست،تجربه اش کن
ما در حق همه ظلم کردیم. حافظ و سعدی و مولانا هم بزرگترین ظالمان تاریخ بودند که با اشعارشان آتش به جان مان انداختند
چه کسی میگوید عشق خوب است شیرین است لذت بخش است؟ همین آدم محترم اصلا تا به حال عاشق شده است که خوب وبد را از هم تشخیص بدهد؟ شده است زل بزند در چشمان کسی و باقی عمرش را روی ویلچیر بگذراند؟ شده است برای عطر نفس های کسی نفس نفس بزند؟ تنگی نفس را تجربه کرده است؟ اصلا تا به حال در بیمارستان بستری شده است؟در بخش عاشقان معشوق بی وفا؟ این ها کجایش خوب است کجایش شیرین است کجایش لذت دارد؟
این آدم اهل نصیحت شما چند بار گوشه اتاق قایم شده است و تا صبح برای دلش اشک ریخته است؟ تا به حال خودش را جای سیبی گذاشته است که به آسمان پرتاب شده اما هیچوقت به زمین برنگشته است؟اصلا معلق مانده است؟خلا را میفهمد؟
چندبار'دیوانه شدی'را از دوست و آشنا شنیده است؟ چه قدر مجنون بوده است؟
نه جانم عشق آنطور که همه میگویند وتجربه اش کرده اند نیست اصلا سم است مثل همین آلودگی هوا که نفست را میگیرد چشمانت را میسوزاند و جان به سرت میکند
عشق زیباست اما درد دارد جان کندن دارد جنون دارد
عشق زیباست اما شما را به جان عزیزتان انقدر از عشق نگویید...
شادی.ج
@TextPlace