او.

باران!
محبوبِ آرام و بی صدا
مجسمه یِ ابریشمی و ساکت!

بهار زودتر از تو خودش را در آغوش من انداخته...
برنمیگردی؟؟؟....

من که تنهایی را بَلَد شدم
تو که غربت را تاب آوردی
دنیا که فاصله ی مارا دید،
دیگر کدام ناشناخته مانده
که به تجربه بنشینیم؟؟

چندمین زمستان است که رفته ای؟؟
هرچند فرقی هم نمیکند
دردِ نبودن تو مادرزاد است.
توی خونم راه میرود دوست داشتنت...
نفس میکشی در من
از کوهستان هاىِ بُغض من بالا میروی
و بر تپه هایِ لبخندم مینشانی...

عِلم چه میگوید به این بیقراری مُدام؟
تو اسمش را بگذار شیداییِ سبز...
که با یاد ِتو،
خُنکایِ علفزارهای خیس،
در چشمانم میخوابد...

باران!
بزرگتر شده ام...
آنقدر که باورت نمیشود اگر بگویم،
خانم همسایه مُرد و من گریه نکردم
که عزیزی چَکمه هایِ غرورش را
روی لب هایِ غیرتم گذاشت و من دَم نزدم
که دلبندترین ها،
بدنِ نحیفِ احساسم را
نیشگون گرفتند و من آخ نگفتم...

باران!
آن عاشقِ ظریفِ حساسِ خواستنی،
آنقدر بغض به جای نان خورده
که قحطیِ عاشقانه ها را تاب بیاورد.

اما از این ها گذشته
بگذار بگویم که چشمان من نزدیک بین شده اند!

دروغ است... چشمان نزدیک بین من چرا باید بارانِ دورافتاده را
هرشب در خواب و بیداری ببینند؟؟؟

از چشم من و خودت هم که بگذریم
از دلتنگی من نمیشود گذشت
که صاحبِ حالاتِ من، دل است.

آرامِ باشکوه!
لطفا
با بهار ...
با شکوفه ها ...
برگرد...

#فاطمه_غنی_پور

@TextPlace

...
چیدن ستاره ها با من
سبد را تو بیاور،
نمیدانم امشب
ستاره ها مثل انار ها رسیده اند
یا آسمان کمی به پنجره اتاقم
نزدیکتر شده!
نمی دانم
شاید...
آسمان به زمین رسیده است!
چون تو مدتهاست که نیستی...
اما امشب با ستاره ها آمدی!
#ملیکا_میم

@TextPlace

رودهاي جاري ته چشمانت
عميق و عميق تر ميشوند
هر چقدر خودم را غرق نگاهت ميكنم
به انتهاي بيكران چشمانت نميرسم
من تا كجاي اين ديوانگي را بايد بلد باشم؟
تو را تا به كي ، در تار وجودم پود كنم

پناه
@textplace

يك خاطره از تو،كافي ست برايم
يك ساعتِ ناقابل در آغوشِ تو بودن،كافي ست برايم
يك بوسه به گونه
يك ناز و نوازش
يك درگيريِ كوتاهِ گيسويِ من و دستِ نوازشگرِ تو،كافي ست برايم
از تمامِ دنيايِ پُر از نعمت و زيبايي
چشمانِ جادوگر ومشكيِ پُر از شيطنتِ تو،كافي ست برايم
از تمامِ غيرتت گه گاه
يك چشمِ تو هر ثانيه روسري ام را بپايد
كافي ست برايم
از هر چه بگويم
ساعتي ديوانه وار دستِ تو در دستِ پُر از دلهره ام باشد،
كافي ست برايم...

#ساناز_يوسفي

@textplace

.
ميگويند آدمي شب ها دلگير تَر است
شب ها دلتنگ تَر است
اصلا ميگويند تمام غم هاي آدمي، شب ها به سراغ آدم مي آيد
دروغ است
پس چرا من روز و شب پر از غم به ديوار خيره ميـمانَم
چرا اشكم بند نمي آيد
چرا خيابان ِ روبه رويَم تلو تلو ميخورد
چرا كتاب هايم ميبارد
چرا روز و شب هايم بي هيچ وقفه ميلرزد
دروغ ميگويند
آدمي شب ها ، تنها تَر از قبل به سكوتِ وامانده اش مينگرد
آدمي شب ها دردِ روزهايش را ميشمارد
وگرنه شب و روز ندارد
غم ، بي دريغ قلب آدمي را مي خُشكاند
دريغ از روز هاي زندگي كه بي هيچ حرفي ميگـذرد و لبخند آدمي را محو ميكند
و امـان از ساعت هاي نفرين شده

#بهاره_حصاري

پ.ن : جايي نوشته بود ‏همونجايي كه سكوت كرد،اعتراض نكرد،بدون تموم شدي براش ... !

@textplace

توهی خیالی دوستم داشته باش من هی واقعی!
آرزوکه برجوانان عیب نیست شاید روزی واقعیت وخیال دست هم رابگیرند...
م.الف
@textplace

زنها وقتي كه ميروند ، فقط پاهايشان مي رود!!
چمدانها را ميبندند،
طوري كه چيزي جا بماند !!
و هميشه زني در چشم هايشان نشسته است
كه چمدانش را باز نكرده !!!
ميداني؟
هيچ زني دوست ندارد
براي هميشه برود !
و كسي به سراغش نيايد ،
كه اورا برگرداند ...
چمدانش را ميبندد، باز ميكند، ميبندد ، باز ميكند ،،
با پاهاي خودش مي رود!!
در چشم هاي خودش مينشيند!!
ميرود ، مي آيد، مي نشيند ،
مي ماند ، اشك مي ريزد،
ميرود ...
مي رود ،،
و ديگر
نمي آيد ...
#موناپرستش
@textplace

اگه قلبت را به تاراج بردند

غمگین مشو

یک روز خواهد رسید

و کسی خواهد آمد

که قلبش را با تو تقسیم کند

آن روز چندان دور نخواهد بود

#نسرین_حیدری

@TextPlace

میانِ همهمه. ولبخند نامرئی تمامی مردها
بعد از عبور از تمامی دوستت دارمهای تکراری
, وقتی که دست وپا میزدم که نشوم آن منِ سابق, گوشی به دست ونگاه پشتِ نگاه که شاید بلرزد دوباره نگاهم از ویبره توی دستهایم,
از جایی که نشسته بودم چمدان در دست , جیغ بر لب,
طوری آمدی که دست وپایم ترسید!
که مبادا دوباره اب نبات هایم به نگاهی از دست بیوفتند...که مبادا نگاهم خم شود تمام قد دربرابر چشماهیت!

مبادا دوباره دلم نقشه دلتنگی بکشد...
مبادا دوباره دلم هوس کند طبع شعر وشاعری را...

درگلویم گیر نکند دوستت دارم!
مبادا خیال برم دارد و صبح به صبح با ریز ترین هوس های زنانه ام یقه پیراهنت را بکنم تنظیم!
تونباید میبودی...اینجای زندگی نباید باشی...
نباید اینقدر خواستنی باشی که نتوانم باان همه غرور راحت بگویمت نه!!!!
نباید بگویمت اصالت مردانگی به همراه داری و نباید بگذارم ببینی لرزش دستانم را هنگام تایپ این کلمات...
میون این همه نباید میونِ
این همه مبادا, دارم یکطوری عجیب در تو مکث میکنم....
فرزانه.ق

@TextPlace

شبیه تمام این شهر نه
این ها بس که کسی را دوست داشته اند و باز کسی دیگر را
باز دیگری را
باز دیگری را
در عشق قهارند
من اما ناشیانه
فقط تو را دوست دارم
وگر نباشی فقط یادت را می بوسم ...

#امیرعلی_غنی


@TextPlace

بلند شو آره باخودت هستم بلندشو!تویی که احساس میکنی جهان برایت تمام شده تویی که حس میکنی آخرراهی ودیگه چاره ای برایت نمانده تویی که فکرمیکنی دیگه امیدی نیست وهمه ی درها به رویت بسته شده تویی که فکرمیکنی دیگه این زندگی به دردنمیخوره وهیچ کس دوستت نداره تویی که فکرمیکنی آخربدبختی های دنیاروداری وبدبخت ترینی باتوام توهمین لحظه خیلی هانگرانتن وبراشون مهمی وبلد نیستن بیان کنن حتی اگه توکل دنیاواسه هیچ کس مهم نباشی خدانگرانته خداحواسش بهت هست اگه میگی خداهم فراموشت کرده یه لحظه صبرکن وفکرکن چندوقته باخداچت نکردی چندوقته نرفتی سراغ پیام هایی که برات فرستاده چندوقته سراغشونگرفتی واون هنوزهرروز نعمت هاشوبهت میده پس هنوزدوستت داره.حواست باشه توزندگی میکنی واسه اینکه خداخواست باشی وعاشقانه آفریدت وبودت نباید به بودونبودآدما وابست باشه.یادت باشه که تواشرف مخلوقاتی ویادت باشه ازمورچه کمترنیستی که صدهابارشکست میخوره وبازتلاش میکنه یادت باشه هنوززنده ای پس ماهی لحظاتو شکارکن و (باخداباش وپادشاهی کن)
آره باخودتوام بلندشوودوباره شروع کن.
م.الف
@textplace

خودت بهتر میدانی، روز های زیادی را با تو شب کردم، اِن کیلومتر، دست در دست تو، طهران را بالا و پایین کردم و اِن دقیقه در مورد موضوعات گوناگون با تو اختلاط کردم.
اما هیچ وقت به طور دقیق، نفهمیدم باب میلت چیست؟ سلیقه ات چه میخواهد؟ و چه چیز را بیشتر از هر چیز میپسندی؟ 
تا دیروز که دستانت را در دست های مردی پا به سن گذاشته، اطراف پارک دانشجو دیدم، و ايمان آوردم، حقیقتا تو،
بد سلیقه ترین زنِ روی این زمین هستی.

محسن ر
@textplace

در من هزاران «من» وجود دارد
منِ غمگین
منِ خوشحال
منِ گستاخ
منِ خجالتی
منِ شجاع
منِ بی پناه
منِ پر حرف
منِ پر رو
منِ منطقی
منِ دیوانه

ولی با تو،همه شان محو میشوند و می روند، و «من» تماماً «تو» میشود.

کیمیا الماسی

@TextPlace

من میمیرم برای این پیام هایی که باید برای چند نفر ارسال کرد...
دقیقا همان جاست که میفهمی چند نفر داری
همان جاست که میفهمی ته تهش چندنفر؟!
فارغ از صمیمیت
فقط چند نفر حضور دارند؟؟
کاش تعدادشان انقدری باشد که از فرستادن این پیام ها منصرف نشویم...
خانومه ا

@TextPlace

جمعه ها!
هر چقدر هم که خوب بگذرد یا بلعکس
یک استرس خاصی دارد،قرار است شش روز قبلش را فراموش کنی ، و برای شش روز بعدش پر انرژی برنامه ریزی کنی.
اما انگار جمعه ها دل کندن از خاطرات سخت میشود ، خوب یا بدش اصلا فرقی ندارد و حتی فرقی نمیکند که خاطره ی روز های قدیم تر باشد یا 24ساعت قبلش!
جمعه ها منتظری!منتظر یک اتفاق برای افتادن در میان زندگی روزمره ات ! اتفاقی که حالت را خوب کند .
جمعه ها از یک ساعتی به بعد حسرت میشود ،حسرت اینکه ای کاش میشد کار های عقب مانده از شش روز قبل را سروسامان دهم ،!!!!
از یک ساعتی به بعد هم میشو اینکه چطور شنبه را شروع کنم که مثل هفته ی قبل نباشد!
جمعه مظلوم ترین روز از هفته است
هرچقدر هم که خوب باشد باز شنبه از یک طرف دلبرانه عشوه میریزد برای ما و از طرف دیگر روز های قبلش ناز میکنند که مبادا فراموششان کنیم.
جمعه روز خوبیست ...
مثل روزهای دیگر ، جمعه هم هزاران اتفاق خوب دارد هرجایی که باشی اگر تمام دقایقش را زندگی کنی لذت میبری ....

#meliIi

@TextPlace

اين جـُمعِه از آن جـُمعِه هايي ـست
كه ميخواهم هر چه عاشقـي را دور كـنم
بدون فكر ، آرام باشم
اين جـُمعِه نبودنت را بردار
بگذار نفـسي آسوده بكشـم
با فكر اينـكـه ، هيچـگاه تو را نديده ـَم
ساعتـي آسوده بخوابم .. !


عزيزي داري ؟
جان عزيزت نبودنت را بردار و ببـر .. !

#بهاره_حصاري
@textplace

چند روز بود فقط با اوکی و باشه جواب میداد من طومار می نوشتم او با باشه جواب میداد
کفری شده بودم...از زیر بار نرفتن مشخص نکردن تاریخ عقد، از دور بودنش، از این همه تنهایی ...آخر مخالفت کردن با تایلند رفتنش نیاز به این همه بد اخلاقی داشت؟!
برداشتم گفتم:باشد، من میروم آلمان پیش خانواده ام که مراقبم باشند...برای تو هم آرزو دارم که کسی را پیدا کنی که یا خیلی دوستش داشته باشی یا اینکه با این اخلاق تو مشکلی نداشته باشد
گفت: یعنی چی هر چه می شود می گویی می روم
گفتم:می دانی بد بختی کجاس تا تهدید نکنم می روم درست حرف نمی زنی
گفت :شاید درست حرف بزنم ولی حسم به تو کم می شود...
کفری بودم. هی گفتم و گفتم
از کم توجهی اش از بی تفاوتی اش
از اینکه خیلی عوض شده
به جای اینکه آرامم کند او هم شروع کرد از من بد گفتن
من کفری تر شدم گفتم اصلا ما به درد هم نمی خوریم
او نه زنگ زد ،نه خیلی شوکه شد نه هیچ چیز دیگر...
گفتم :روش غلط زندگی را داری یاد می گیری من نمی توانم مغزت را شست و شو بدهم.
گفت: ببین من می خواهم زندگی با عشق داشته باشم اگر میدانی بودن با من اذیتت می کند مجبورت نمی کنم.
دلم ریخت فکر می کردم بگوید باشد اصلا مغزم هم شست و شو میدهم بخاطرت
کفری تر شدم گفتم :آره این شخصیتی که الان داری مرا اذیت می کند...
الکی یهو قیافه منطقی گرفتم کمی بترسانمش از آن حرکات عجولانه و بچه گانه ام
گفتم بیا منطقی صحبت کنیم ما خیلی مشکلات داریم با هم
من حس می کنم از لحاظ روحی روانی منو تامین نمی کنی
اونم گفت منم همین حس رو دارم
واا رفتم...
گفتم پس بیا هر کسی برود دنبال زندگی خودش...
گفت باشه امیدوارم اشتباهی مثل من را دیگر تکرار نکنی
ترسیدم نمی خواستم تمامش کنم ولی او خیلی جدی شد مثل اینکه دستم را خوانده باشد...انگار دیگر او می خواست مرا بترساند...
گفتم نه تو شاید برای ازدواج مناسب نبودی ولی بهترین دوست و رفیق من بودی در این دو سال و نیم
گفت تو هم همین طور
خیلی جدی داشت پیش می رفت
می خواستم تمامش کنم وضعیتی که پیش آمده بود...
گفتم باورم نمی شود با این قضیه منطقی برخورد می کنی
گفت اینم هم بخشی از پنهانی های وجود من است.
گفتم :واقعا حالت خوبه ؟
گفت: آره خوبم
گفتم: بگو به جون بابام
گفت: به جون بابام
گفتم :بگو ارواح خاک دایی وحیدت
گفت :وقتی می گم خوبم خوبم
گفتم: نه اونو بگو
گفت: حالم حال و هوای این روزای اونجاس
گفتم :هوای اینجا برفی است.
خندید!
هی چرند گفتیم و گفتیم من به شوخی کشوندم قضیه رو ولی اون ول کن نبود دیگه
دوباره پیام دادم برات نگرانم
گفت: چرا؟!
گفتم :ناراحتی
گفت: فقط زودتر تمومش کن
دیگر حرفی برای گفتن پیدا نکردم
گفتم شب بخیر و خدانگهدار او هم نوشت شب بخیر
یه ماه و سه هفته شد هیچی نگفت استاتوس می گذاشت برگردم...ولی حرفی نمی زد.
اصلا مگر می شود با استاتوس دلجویی کرد.
بابام پیام داد یا برم پیششان یا می آید ایران پیش من .
دیگر برایم همه چیز تمام شد همه می گفتند دوستت نداشته برای همین دنبالت نیامد...
دیگر هیچ چیز برای ماندن نداشتم
ولی دلم مثل آدامسی که به لباس می چسبد گیر خاطراتمان ست، گیر این شهر، پیاده روها ،سینما ،تئاتر،کافه ها...دلم مثل آدامس چسبیده به اینها هر چه سعی می کنم دلمو جدا کنم دلم بیشتر له می شه و می سوزه...قصه لیلی و مجنون ما که زبانزد خاص و عام بود تمام شد...
مریم فرجی

@TextPlace

می گویند میان عشق و نفرت فاصله ای نیست...
عشق تو که دیگر کار من نیست بس است این همه مجنون ماندن. .
میماند نفرت و کینه که آن مگر میشود تو هر چه که بودی مرا با نعمت عاشقی آشنا کردی که شیرین و تلخ بود..
نه عشق و نفرت برای من نیست اما گزینه سومی هم میتواند باشد آن هم مرگ توست ...
من تو را روزی هزار بار به قتل میرسانم ..
حالا دیگر مساوی شدیم من خیلی وقت است که دیگر مرده ام .
#ثمین_الف

@TextPlace

عاقبت پدرم بعد از ماه ها اقامت در تبريز، با زن عقدي خويش به تهران باز مي گردد. بعد از ورود به خانه، خطاب به طلعت خانم با صداي نيمه بلند مي گويد:

طلعت... طلعت كجايي...؟ سلام آقا.. خوش آمديد... برو طبقه دوم... يكي از اطاق ها را آماده كن. از اين به بعد ايشون با ما زندگي مي كنه. طلعت هم بلافاصله اطاعت امر مي كنه و يكي از اطاق هاي بزرگ آفتاب گير را براي اين تازه عروس آماده مي كند.

مادر به خاطر فضاي مرد سالاري، هرگز جرآت نمي كند از پدر در مورد اين تصميمش بپرسد.
اما در طول سال ها زندگي مشترك، عروس خانم فرزندي پسر به دنيا مي آورد كه سرخ و سفيد و تپلي است. ولي مادر من در آن زمان هر چه نوزاد به دنيا آورده بود، يا سر زا رفته بودند و يا در همان كودكي فوت كرده بودند. و از اين كه هووي تازه وارد صاحب فرزندي سالم و سفيد و تپلي است، غصه مي خورد. اما به خاطر اعتقادات خيلي محكمي كه داشت، هرگز حسودي نمي كند.

بله، همان طور كه اشاره كردم، مادر من واقعآ زني معتقد و مومن بي ريا بود. به اعتقاد مادر، تنها گناه كبيره اي كه انجام داده بود و به خاطر آن مدام رو به درگاه خدا گريه وزاري و توبه مي كرد، اين بوده كه در كودكي براي عبور از خيابان، پاسباني دست او را گرفته و از خيابان عبورش داده بود.

با اين طرز تفكر و اعتقاداتش بود، كه يك روز رو به در گاه خداوند مي كند و خطاب به او مي گويد:
خدايا... پروردگارا... خودت شاهدي كه هرگز (جز يك بار) قصور از فرمان تو نكرده ام. و شب روز به عبادت مشغول بودم. آيا اين عدالت است كه هووي من نيامده صاحب يك فرزند كاكل زري بشه، اما من تمام نوزادانم را از دست بدم؟

خدايا تنها خواهشم از تو اين است كه تنها يك پسر به من بدي... پسري كه سياه باشه... زشت باشه... اما سالم باشه...

و بدين سان خدا دعاي اين زن مومن را پذيرفت و بعد از سال ها عاقبت فرزندي سياه، زشت و سالم به نام خسرو به او اعطاء كرد... پسري كه در فاميل شكيبايي، تنها اوست كه پوستي تيره دارد.

خاطره #خسروشكيبايي
از زبان خودش


@TextPlace

بگذار محو باشم
فارغ از محدوده وسیع سلاخ خانه بی رحم نگاهت
فراسوی هر انچه که در ذهنت منجر به جرقه الکترون های آزاد به درد نخوری میشود
که مدام خودت را به بی اعتنایی میزند!
باشد
من قانع م
به همین دور بودن و از دور طواف کردن ها
شاید روزی واکنش شیمیایی خاطراتت
مرا به تکرار مدامم در ذهنت
محکوم کند !
باشد که شاید...

#گلرو_ش

@TextPlace

 پرتکرار ترین جمله ای که به گوشمان میرسید
دراین مضمون بود:
ایشالا عروسیت...
برایمان بسیار بزرگش کردن بسیار بزرگتر از چیزی که هست ...
لباس سفید نمیگذاشتن بخریم میگفتند مختص عروس است
محروم شدیم از آن رنگ !
گاهی اگر شیطنتمان بالا میزد و یواشکی ردای سفید میخریدیم
هرجا میرفتیم میپرسیدن عروسی شدی ؟
واین داستان همواره ادامه داشت
لباس های قشنگ را کنار میگذاشتیم برای بعد از ازدواجمان یاشاید برای مجلس خواستگاری...
عروس شدن را برایمان تبدیل کردن به مدال قهرمانی تا قهرمان نشوی صاحب مدال نخواهی شد...
پس باید قهرمان میشدیم
ازخودمان قهرمان میساختیم...
اینجا بود که تصمیم گرفتیم تمام هم و غممان رابگذرایم
برای ساختن قهرمان...
مادرانی که پسر داشتن خودشان را صاحب ومالک همه میدانستن
میتوانستن زل بزنن به چشمان دختران سرتاپایش را برانداز کنن بعد هم با یک چشم غره نگاهشان را باز پسگیرند شاید درگوش بقیه هم پچ پچ کنند...
اما،نه به چشم عروس
به چشم یه کالا
که هرچه زیباتر، خوش پوش تر ،بلند قد تر،سفید تر و.... خریدنی تر
شاید اگر میخواستن عروسکی وارد خانواده اشان کنن بیشتر دقت میکردند
جنس بهتر را میخریدن که حداقل کیفیت را داشته باشد...
که به اندازه کمدشان باشد
هم قد و قواره اشان
هم شان و شخصیتشان
اما افسوس که کالا میخواهند ببرند برای نمایش و تظاهر...
بعد هم اگر چند ماه هم گذر نکند از همسری کردن برای پسرشان،از ماندن درخانواده اشان هرچه خواستند بگویند پشت سر دختران
بگویند لیاقت نداشتن،هم قد و قواره ما نبودند(بسی واضح بود از ابتدا)...
یادشان رفته که مهارت زندگی کردن را یاد گل پسرشان ندادند!!!
یادشان رفته که رسم دوست داشتن را نشانشان نداند!
یادشان رفته که میخواستند نردبان به خانه پسرشان ببرند!
هرچه بلند تر،خوش تراش تر لذت بخش تر
و صد البته تعریفی تر شاید هم بشود گفت باکلاس تر...
یادشان رفته که وقتی زنگ زدن تا بستگانشان را دعوت به عروسی کنن...
نگفتند:مثل خودمانند،هم کوفیم،دختر نجیب و مومنیست .
گفتند:خانواده شان دکتر زاده اند ،طلا فروشند،عروسمان به زیبایی ملکه هاست و...

یادشان رفته چند خواستگاری رفتن...
روی چند دختر عیب گذاشتن...
قلب چند دختر را شکستن...
واشک چند مادر را جاری کردن...
چند دختر را از خدا دور کردن و
فرستادن دنبال عمل های زیبایی و....
جالب است توقع داشتن پس از اینهمه دلشکستن
پا گذاشتن روی انسانیتشان وآبروی دیگران مالک تمام خوشبختی ها شوند....
ف.جابری

@TextPlace