شاید انسان بتواند همه ی آدم هایی را که به هنگام خندیدن، دست بر پشت و شانه اش زده اند و با او خندیده اند فراموش کند. اما کسی که فقط یک بار هنگام گریستن دست بر پشت و شانه ات گذاشته و با تو گریسته است، تا ابد در ذهن و قلبت باقی خواهد ماند.

#م_سرخوش
@textplace

او.

دلتنگی، خیلی بی پدر و مادر است عزیزدلم.
درست میان تمامِ ذوق ها و
قَد کشیدنِ امید،
گوشه نشینم میکند...

وادارم می کند شال قرمز را در بیاورم و موها را پشت سرم جمع کنم و کنار پنجره زانو در سینه بنشینم و بمیرم.

دل تنگی برای تو را دوست دارم
چون آرام تر از مرگ
خونم را مسموم می کند
و از چشم هام سُر می خورد.

چون مجبورم می کند مثل دختری خوب
-همان که هیچ گاه نبوده ام-
دست به سینه و باوقار سکوت کنم.

ندانستنی ترین درد من!
با آشوب این سَم در جانم چه کنم
وقتی قرار است تا همیشه
پادزَهرش نباشد...

#فاطمه_غنی_پور

@TextPlace

روزی که این خانه را می چیدیم، به خیالمان رویایی ترین سرزمین نصیبمان شده بود.
تابلوها را طوری به تن دیوار می کوبیدیم که رنگ دیوار از خاطرمان برود و در عوض، همه جا پر از نقش خاطراتی بشود که روزگاری به یاد یکدیگر کشیده بودیم.
می خواستم تو را به شب شعر و باران ببرم تا شانه به شانه رویاهایمان، از خیابانی سردر بیاوریم که زیباترین خیابان ناشناخته دنیا بود و به قدم های ما وابسته...
می خواستم برایت از دیوار لاجرودی پاریس بگویم و آن دوستت دارمی که شبیه به دست خط من گوشه ای از آن حک شده بود.
حتی می خواستم مهمانت کنم، به یک فنجان چای، پشت پنجره ای که انگار فقط برای انتظار کشیدن بنا شده.
تو اما همیشه می خواستی سرزمینت جایی آن سوی قلمرو من باشد. جایی آرام و دور از هیاهو. برایت مهم نبود ساکنین خیابان پشتی چقدر شبیه ما بخندند.
و اینکه نم باران و پنجره باز، رنگ از چشمان دخترک تابلوهایت می برد.
نفهمیدی اولین یادگارم از تن دیوار لاجوردی خانه، مدتهاست سرنگون شده و حتی جای خالیش هم به چشم نمی آید.
باید قبول کنی که ما دوست داشتن یکدیگر را فراموش کرده ایم. هرچند این دیوار، هنوز هم پر از رد همان خاطرات میخ شده است.

*فریناز مختاری*


@TextPlace

من شيفته ي آن هايي هستم كه ميتوانند فاصله شان را در روابطشان حفظ كنند.
به نظرم بهتـرين توانايي را دارند.
كم كاري نيست!
حفظ فاصله در رابطه!
كاري كه خيلي از ماها،حتي تصورش هم نميتوانيم بكنيم .
حفظ فاصله در رابطه چقدر به خوشبختي آن ها كمك ميكند و چقدر به بدبختي ما!
اين ما هستيم كه هميشه مانده ايم،شنيده ايم و ديده ايم و در همه حال فاصله مان تغيير نكرده است.
اين آن ها هستند كه فاصله گرفتن را ابزارِ حفظ شخصيت خود كرده اَند.

ر.ا

@TextPlace

احساست
امن ترین جای دنیاست
وقتی صادقانه مرا
صدا می کنی
بی توقع مرا
مهر می ورزی
و
عاشقانه دردهایم را
تیمار میکنی

چشم هایم
همیشه در عقد چشمانت
دستهایم
همیشه پناه غصه هایت
و
احساسم
همیشه وفادار به تو
خواهد ماند..

#نفیسه_اسلامبولچی

@TextPlace

توی این شهر زنی هست
که با دست های تو
هر شب خیال میبافد
و صبح ها موهایش را...

#فاطیما_امیرخانی
@textplace

او.

باران!
محبوبِ آرام و بی صدا
مجسمه یِ ابریشمی و ساکت!

بهار زودتر از تو خودش را در آغوش من انداخته...
برنمیگردی؟؟؟....

من که تنهایی را بَلَد شدم
تو که غربت را تاب آوردی
دنیا که فاصله ی مارا دید،
دیگر کدام ناشناخته مانده
که به تجربه بنشینیم؟؟

چندمین زمستان است که رفته ای؟؟
هرچند فرقی هم نمیکند
دردِ نبودن تو مادرزاد است.
توی خونم راه میرود دوست داشتنت...
نفس میکشی در من
از کوهستان هاىِ بُغض من بالا میروی
و بر تپه هایِ لبخندم مینشانی...

عِلم چه میگوید به این بیقراری مُدام؟
تو اسمش را بگذار شیداییِ سبز...
که با یاد ِتو،
خُنکایِ علفزارهای خیس،
در چشمانم میخوابد...

باران!
بزرگتر شده ام...
آنقدر که باورت نمیشود اگر بگویم،
خانم همسایه مُرد و من گریه نکردم
که عزیزی چَکمه هایِ غرورش را
روی لب هایِ غیرتم گذاشت و من دَم نزدم
که دلبندترین ها،
بدنِ نحیفِ احساسم را
نیشگون گرفتند و من آخ نگفتم...

باران!
آن عاشقِ ظریفِ حساسِ خواستنی،
آنقدر بغض به جای نان خورده
که قحطیِ عاشقانه ها را تاب بیاورد.

اما از این ها گذشته
بگذار بگویم که چشمان من نزدیک بین شده اند!

دروغ است... چشمان نزدیک بین من چرا باید بارانِ دورافتاده را
هرشب در خواب و بیداری ببینند؟؟؟

از چشم من و خودت هم که بگذریم
از دلتنگی من نمیشود گذشت
که صاحبِ حالاتِ من، دل است.

آرامِ باشکوه!
لطفا
با بهار ...
با شکوفه ها ...
برگرد...

#فاطمه_غنی_پور

@TextPlace

...
چیدن ستاره ها با من
سبد را تو بیاور،
نمیدانم امشب
ستاره ها مثل انار ها رسیده اند
یا آسمان کمی به پنجره اتاقم
نزدیکتر شده!
نمی دانم
شاید...
آسمان به زمین رسیده است!
چون تو مدتهاست که نیستی...
اما امشب با ستاره ها آمدی!
#ملیکا_میم

@TextPlace

رودهاي جاري ته چشمانت
عميق و عميق تر ميشوند
هر چقدر خودم را غرق نگاهت ميكنم
به انتهاي بيكران چشمانت نميرسم
من تا كجاي اين ديوانگي را بايد بلد باشم؟
تو را تا به كي ، در تار وجودم پود كنم

پناه
@textplace

يك خاطره از تو،كافي ست برايم
يك ساعتِ ناقابل در آغوشِ تو بودن،كافي ست برايم
يك بوسه به گونه
يك ناز و نوازش
يك درگيريِ كوتاهِ گيسويِ من و دستِ نوازشگرِ تو،كافي ست برايم
از تمامِ دنيايِ پُر از نعمت و زيبايي
چشمانِ جادوگر ومشكيِ پُر از شيطنتِ تو،كافي ست برايم
از تمامِ غيرتت گه گاه
يك چشمِ تو هر ثانيه روسري ام را بپايد
كافي ست برايم
از هر چه بگويم
ساعتي ديوانه وار دستِ تو در دستِ پُر از دلهره ام باشد،
كافي ست برايم...

#ساناز_يوسفي

@textplace

.
ميگويند آدمي شب ها دلگير تَر است
شب ها دلتنگ تَر است
اصلا ميگويند تمام غم هاي آدمي، شب ها به سراغ آدم مي آيد
دروغ است
پس چرا من روز و شب پر از غم به ديوار خيره ميـمانَم
چرا اشكم بند نمي آيد
چرا خيابان ِ روبه رويَم تلو تلو ميخورد
چرا كتاب هايم ميبارد
چرا روز و شب هايم بي هيچ وقفه ميلرزد
دروغ ميگويند
آدمي شب ها ، تنها تَر از قبل به سكوتِ وامانده اش مينگرد
آدمي شب ها دردِ روزهايش را ميشمارد
وگرنه شب و روز ندارد
غم ، بي دريغ قلب آدمي را مي خُشكاند
دريغ از روز هاي زندگي كه بي هيچ حرفي ميگـذرد و لبخند آدمي را محو ميكند
و امـان از ساعت هاي نفرين شده

#بهاره_حصاري

پ.ن : جايي نوشته بود ‏همونجايي كه سكوت كرد،اعتراض نكرد،بدون تموم شدي براش ... !

@textplace

توهی خیالی دوستم داشته باش من هی واقعی!
آرزوکه برجوانان عیب نیست شاید روزی واقعیت وخیال دست هم رابگیرند...
م.الف
@textplace

زنها وقتي كه ميروند ، فقط پاهايشان مي رود!!
چمدانها را ميبندند،
طوري كه چيزي جا بماند !!
و هميشه زني در چشم هايشان نشسته است
كه چمدانش را باز نكرده !!!
ميداني؟
هيچ زني دوست ندارد
براي هميشه برود !
و كسي به سراغش نيايد ،
كه اورا برگرداند ...
چمدانش را ميبندد، باز ميكند، ميبندد ، باز ميكند ،،
با پاهاي خودش مي رود!!
در چشم هاي خودش مينشيند!!
ميرود ، مي آيد، مي نشيند ،
مي ماند ، اشك مي ريزد،
ميرود ...
مي رود ،،
و ديگر
نمي آيد ...
#موناپرستش
@textplace

اگه قلبت را به تاراج بردند

غمگین مشو

یک روز خواهد رسید

و کسی خواهد آمد

که قلبش را با تو تقسیم کند

آن روز چندان دور نخواهد بود

#نسرین_حیدری

@TextPlace

میانِ همهمه. ولبخند نامرئی تمامی مردها
بعد از عبور از تمامی دوستت دارمهای تکراری
, وقتی که دست وپا میزدم که نشوم آن منِ سابق, گوشی به دست ونگاه پشتِ نگاه که شاید بلرزد دوباره نگاهم از ویبره توی دستهایم,
از جایی که نشسته بودم چمدان در دست , جیغ بر لب,
طوری آمدی که دست وپایم ترسید!
که مبادا دوباره اب نبات هایم به نگاهی از دست بیوفتند...که مبادا نگاهم خم شود تمام قد دربرابر چشماهیت!

مبادا دوباره دلم نقشه دلتنگی بکشد...
مبادا دوباره دلم هوس کند طبع شعر وشاعری را...

درگلویم گیر نکند دوستت دارم!
مبادا خیال برم دارد و صبح به صبح با ریز ترین هوس های زنانه ام یقه پیراهنت را بکنم تنظیم!
تونباید میبودی...اینجای زندگی نباید باشی...
نباید اینقدر خواستنی باشی که نتوانم باان همه غرور راحت بگویمت نه!!!!
نباید بگویمت اصالت مردانگی به همراه داری و نباید بگذارم ببینی لرزش دستانم را هنگام تایپ این کلمات...
میون این همه نباید میونِ
این همه مبادا, دارم یکطوری عجیب در تو مکث میکنم....
فرزانه.ق

@TextPlace

شبیه تمام این شهر نه
این ها بس که کسی را دوست داشته اند و باز کسی دیگر را
باز دیگری را
باز دیگری را
در عشق قهارند
من اما ناشیانه
فقط تو را دوست دارم
وگر نباشی فقط یادت را می بوسم ...

#امیرعلی_غنی


@TextPlace

بلند شو آره باخودت هستم بلندشو!تویی که احساس میکنی جهان برایت تمام شده تویی که حس میکنی آخرراهی ودیگه چاره ای برایت نمانده تویی که فکرمیکنی دیگه امیدی نیست وهمه ی درها به رویت بسته شده تویی که فکرمیکنی دیگه این زندگی به دردنمیخوره وهیچ کس دوستت نداره تویی که فکرمیکنی آخربدبختی های دنیاروداری وبدبخت ترینی باتوام توهمین لحظه خیلی هانگرانتن وبراشون مهمی وبلد نیستن بیان کنن حتی اگه توکل دنیاواسه هیچ کس مهم نباشی خدانگرانته خداحواسش بهت هست اگه میگی خداهم فراموشت کرده یه لحظه صبرکن وفکرکن چندوقته باخداچت نکردی چندوقته نرفتی سراغ پیام هایی که برات فرستاده چندوقته سراغشونگرفتی واون هنوزهرروز نعمت هاشوبهت میده پس هنوزدوستت داره.حواست باشه توزندگی میکنی واسه اینکه خداخواست باشی وعاشقانه آفریدت وبودت نباید به بودونبودآدما وابست باشه.یادت باشه که تواشرف مخلوقاتی ویادت باشه ازمورچه کمترنیستی که صدهابارشکست میخوره وبازتلاش میکنه یادت باشه هنوززنده ای پس ماهی لحظاتو شکارکن و (باخداباش وپادشاهی کن)
آره باخودتوام بلندشوودوباره شروع کن.
م.الف
@textplace

خودت بهتر میدانی، روز های زیادی را با تو شب کردم، اِن کیلومتر، دست در دست تو، طهران را بالا و پایین کردم و اِن دقیقه در مورد موضوعات گوناگون با تو اختلاط کردم.
اما هیچ وقت به طور دقیق، نفهمیدم باب میلت چیست؟ سلیقه ات چه میخواهد؟ و چه چیز را بیشتر از هر چیز میپسندی؟ 
تا دیروز که دستانت را در دست های مردی پا به سن گذاشته، اطراف پارک دانشجو دیدم، و ايمان آوردم، حقیقتا تو،
بد سلیقه ترین زنِ روی این زمین هستی.

محسن ر
@textplace

در من هزاران «من» وجود دارد
منِ غمگین
منِ خوشحال
منِ گستاخ
منِ خجالتی
منِ شجاع
منِ بی پناه
منِ پر حرف
منِ پر رو
منِ منطقی
منِ دیوانه

ولی با تو،همه شان محو میشوند و می روند، و «من» تماماً «تو» میشود.

کیمیا الماسی

@TextPlace

من میمیرم برای این پیام هایی که باید برای چند نفر ارسال کرد...
دقیقا همان جاست که میفهمی چند نفر داری
همان جاست که میفهمی ته تهش چندنفر؟!
فارغ از صمیمیت
فقط چند نفر حضور دارند؟؟
کاش تعدادشان انقدری باشد که از فرستادن این پیام ها منصرف نشویم...
خانومه ا

@TextPlace

جمعه ها!
هر چقدر هم که خوب بگذرد یا بلعکس
یک استرس خاصی دارد،قرار است شش روز قبلش را فراموش کنی ، و برای شش روز بعدش پر انرژی برنامه ریزی کنی.
اما انگار جمعه ها دل کندن از خاطرات سخت میشود ، خوب یا بدش اصلا فرقی ندارد و حتی فرقی نمیکند که خاطره ی روز های قدیم تر باشد یا 24ساعت قبلش!
جمعه ها منتظری!منتظر یک اتفاق برای افتادن در میان زندگی روزمره ات ! اتفاقی که حالت را خوب کند .
جمعه ها از یک ساعتی به بعد حسرت میشود ،حسرت اینکه ای کاش میشد کار های عقب مانده از شش روز قبل را سروسامان دهم ،!!!!
از یک ساعتی به بعد هم میشو اینکه چطور شنبه را شروع کنم که مثل هفته ی قبل نباشد!
جمعه مظلوم ترین روز از هفته است
هرچقدر هم که خوب باشد باز شنبه از یک طرف دلبرانه عشوه میریزد برای ما و از طرف دیگر روز های قبلش ناز میکنند که مبادا فراموششان کنیم.
جمعه روز خوبیست ...
مثل روزهای دیگر ، جمعه هم هزاران اتفاق خوب دارد هرجایی که باشی اگر تمام دقایقش را زندگی کنی لذت میبری ....

#meliIi

@TextPlace