نوشتگاه

مرتضی دروازبان تیممون بود،از بچگی عاشق عابدزاده بود،هروقت تو گل وایمیستاد ادای عابدزاده رو در میاورد،انصافآ خوبم گلری میکرد،تومسابقات محلی اول شدیم،استانی سوم،اما قصه تو مرحله نیمه نهایی بازیهای لیگ مناطق(لیگ سوم کشور)عوض شد
تو بازی حذفی بازی به پنالتی کشید،ما خیالمون از بابت دروازبان راحت بود و رفتیم سراغ چیدمان پنالتی زنا،مربی همه رو آماده کرد،
بجز مرتضی،خب طبیعی بود مرتضی کوه روحیه بود،پنالتی ها شروع شد مرتضی دوتای اول رو گرفت و ما هم سر از پا نمیشناختیم،داشتیم لیگ برتری میشدیم ، پول و باشگاه و ......
اما،اما،اما......
یهو یه نفر از روی سکو صدا زد مرتضی... این یکی رو بگیری خون به مغزش نمیرسه.........
ما همه خندیدیم و دوباره رفتیم سراغ پنالتی ها،اما مرتضی عوض شد،یه پنالتی رو ما از دست دادیم،مرتضی هم سه تای آخر رو وایساد و تکون نخورد،یعنی ساده ترین کار رو کرد
همه مات و ناراحت زیر لب بهش فحش میدادن،همه چی خراب شد،
امامن خوب میشناختمش واسه همین منتظر موندم،چند ماه بعد اتفاقی کسی رو که پشت پنالتی سوم رفت رو دیدم داره گل و شیرینی میبره خونه مرتضی،خیلی کنجکاو شدم،فکر تبانی و .....داشت دیوونم میکرد،دم در خونشون منتظر موندم وقتی اومد بیرون با ناراحتی تمام جلوشو گرفتم و زدم زیر گوشش گفتم به اون بی غیرت چقدر پول دادی؟؟
همینجور که گریه میکرد ازم عذر خواهی کرد و گفت از همه تیم حلالیت بگیرم واسه مرتضی،
گفت خواهرم چهارده سالشه سرطان خون داره،اون روز بابام از روی سکو فریاد زد،منظورش خواهرم بود که آرزوم بود با خبر بردنمون و لیگ برتری شدنم روحیش بهتر بشه و به شیمی درمانی ادامه بده،مرتضی از اقوام دور پدرم بود و مارو خوب میشناخت،وقتی شنید بابام داد زد خون به مغزش نمیرسه منظورشو فهمید و وایساد،
تازه فهمیدم مرتضی اون روز ساده ترین کارو نکرد بلکه سخت ترین تصمیم زندگیشو گرفت،

از خودش گذشت
آبروی خودشو برد
واسه اینکه دل کسی رو شاد کنه
واسه لبخند یه خونواده
اما از خودش گذشت،دیگه نتونست تو گل وایسه،دیگه برای هیچ کس اون آدم سابق نشد
همه فکر میکردن واسه پول و....بوده
اما واسه شادی و لبخند چند تا انسان خودشو فدا کرد

@TextPlace

9.49K views13:48