دختر های مو کوتاه ، قوی ترینند ! باور کنید ؛ آنقدر جرئت دارند که میگذرند از تمام دلخوشی های دخترانه شان . تمام قدرتش را میریزد در دستش و آماده ی نبرد میشود ؛ نبرد میان " عقل " و " احساسش "
مثل همیشه این بار هم به ندای قلب ترک خورده اش گوش میکند ...
میزند قید موهایش را ... گویی دارد دل کندن و رهایی را یاد میگیرد ... و بعد چشم های ابریش را میدوزد به خرده های احساسش که ریخته شده اند کف زمین ! و هیچ چیز نمیتواند دیگر جمعشان کند و به هم وصلشان کند ...
خیره میشود به قاب مات آینه ی نیمه شکسته ای که تنهاییش را بیشتر به رخش میکشد ... و چقدر بدتر است زمانی که زیر باران میرود و میفهمد مویی نمانده برایش تا در هوا تاب بدهد و عطر گیسوانش کل شهر را مست کند .
و شهر چقدر بی پناه میشود ... زمانی که وابسته به موهای بلند دخترک گیس بریده ای است ...
دختری که قید موهایش را میزند ، دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد ؛ جز جانش !
که باز میسوزد و میسازد و میبازد و باز هم کم می آورد ..‌ له میشود ، مچاله میشود ، دست و پا میزند زیر دست بی رحم روزگار ...
دیوان فروغ را در دست میگیرد و بلند فریاد میزند :
- ایمان بیاوریم
به آغاز فصل سرد ...
به زمستان و سرمایش ایمان می آورد ؛ اما به سردی چشم های او چه ؟
و تمام سرنوشت یک دختر ، خلاصه میشود در " ایستاده مردن ... "
#نگارقاسمی
@TextPlace
مثل همیشه این بار هم به ندای قلب ترک خورده اش گوش میکند ...
میزند قید موهایش را ... گویی دارد دل کندن و رهایی را یاد میگیرد ... و بعد چشم های ابریش را میدوزد به خرده های احساسش که ریخته شده اند کف زمین ! و هیچ چیز نمیتواند دیگر جمعشان کند و به هم وصلشان کند ...
خیره میشود به قاب مات آینه ی نیمه شکسته ای که تنهاییش را بیشتر به رخش میکشد ... و چقدر بدتر است زمانی که زیر باران میرود و میفهمد مویی نمانده برایش تا در هوا تاب بدهد و عطر گیسوانش کل شهر را مست کند .
و شهر چقدر بی پناه میشود ... زمانی که وابسته به موهای بلند دخترک گیس بریده ای است ...
دختری که قید موهایش را میزند ، دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد ؛ جز جانش !
که باز میسوزد و میسازد و میبازد و باز هم کم می آورد ..‌ له میشود ، مچاله میشود ، دست و پا میزند زیر دست بی رحم روزگار ...
دیوان فروغ را در دست میگیرد و بلند فریاد میزند :
- ایمان بیاوریم
به آغاز فصل سرد ...
به زمستان و سرمایش ایمان می آورد ؛ اما به سردی چشم های او چه ؟
و تمام سرنوشت یک دختر ، خلاصه میشود در " ایستاده مردن ... "
#نگارقاسمی
@TextPlace
.
یک نفر را میشناسم که گمانم مرا اهلی کرده باشد درست مثل همان گل که شازده کوچولو را ، مثل شازده کوچولو که روباه را ...
تا قبل از آن رنگ طلایی برایم رنگی بود مانند سایر رنگها و هیچ چیز را به یادم نمی انداخت ، اما در این چندوقت رنگ طلایی برای من یادآور گندمزار موهایش است ...
من نمیدانستم وقتی موهایش را نوازش میکنم قرار است بهشان علاقه مند شوم ؛ نمیدانستم قرار است دلم را به تار موهایش ببافم ... من نمیدانستم ...
تازه از موهایش که بگذریم به چشمهایش میرسیم ؛ باز هم من ندانسته گرفتار شدم ...
نگاهش کردم نگاهم میکرد لبانش بسته بود اما حرف میزد ؛ میدانی چه میگویم !؟ چشمهایش حرف داشت اما حرف نداشت ! بی نظیر بود !
مثل هیچ چشمی نبود ...
چشمهایش با هر چشمی فرق داشت همانطور نگاهش ، خب باید به من حق بدهید که دلم از کف برود ؛ آدمی به چشمهای یکی نگاه میکند و میگذرد اما به چشمهای بعضی دیگر گوش میکند ...
من داشتم به چشمهایش گوش میکردم که درشان غرق شدم ...
غرق شدن برای کسی مثل من که شنا بلد نیست مساوی مرگ است مگر چیزی یا کسی به موقع تو را نجات دهد ...
همانطور که چشمانم را بسته بودم و دست پا میزدم بوی تنش ، عطر گردنش به مشامم رسید ...
خوشحال شدم فکر میکردم نجات یافتم ، از دریای چشمهایش رها شدم ، دیگر نجات یافتم ، غافل از اینکه از چاله درآمده و افتادم در چاه ...!
بدتر از قبل گرفتار شدم ، دلم چشمانم دستانم کم بود که حالا ریه هایم را هم به تصاحب خودش درآورده بود ...
هر نفسی که میکشیدیم عطر تنش بیشتر به دل ریه هامان میچسبید آنقدر که وقتی ازش دوریم برای ما طاقچه بالا میگذارند و از تنفس هوای معمولی اعتراض سرداده و ما را به سرفه می اندازند ...
گمانم حالا دلیل گریه روباه را هنگام رفتن شازده کوچولو دارم میفهمم ...
پرسید اهلی کردن یعنی چه ؟!
گفت یعنی ایجاد علاقه کردن
من میگویم اهلی کردن یعنی وقتی کسی در تمام وجودت ، در تک تک سلول هایت علاقه ای را ایجاد میکند طوری که قلبت مغزت وجودت فقط در حضور او به خوبی کار میکنند
وقتی که کسی که تو را اهلی خویش کرده نباشد انگار تو و وجودت را به جان هم انداخته ...
کاش همیشه باشد ؛ من خسته تر از آنی هستم که توان جنگیدن داشته باشد...
کاش نگذارد شکست بخورم ...
.
#مینا_احمدی_راد
@TextPlace
یک نفر را میشناسم که گمانم مرا اهلی کرده باشد درست مثل همان گل که شازده کوچولو را ، مثل شازده کوچولو که روباه را ...
تا قبل از آن رنگ طلایی برایم رنگی بود مانند سایر رنگها و هیچ چیز را به یادم نمی انداخت ، اما در این چندوقت رنگ طلایی برای من یادآور گندمزار موهایش است ...
من نمیدانستم وقتی موهایش را نوازش میکنم قرار است بهشان علاقه مند شوم ؛ نمیدانستم قرار است دلم را به تار موهایش ببافم ... من نمیدانستم ...
تازه از موهایش که بگذریم به چشمهایش میرسیم ؛ باز هم من ندانسته گرفتار شدم ...
نگاهش کردم نگاهم میکرد لبانش بسته بود اما حرف میزد ؛ میدانی چه میگویم !؟ چشمهایش حرف داشت اما حرف نداشت ! بی نظیر بود !
مثل هیچ چشمی نبود ...
چشمهایش با هر چشمی فرق داشت همانطور نگاهش ، خب باید به من حق بدهید که دلم از کف برود ؛ آدمی به چشمهای یکی نگاه میکند و میگذرد اما به چشمهای بعضی دیگر گوش میکند ...
من داشتم به چشمهایش گوش میکردم که درشان غرق شدم ...
غرق شدن برای کسی مثل من که شنا بلد نیست مساوی مرگ است مگر چیزی یا کسی به موقع تو را نجات دهد ...
همانطور که چشمانم را بسته بودم و دست پا میزدم بوی تنش ، عطر گردنش به مشامم رسید ...
خوشحال شدم فکر میکردم نجات یافتم ، از دریای چشمهایش رها شدم ، دیگر نجات یافتم ، غافل از اینکه از چاله درآمده و افتادم در چاه ...!
بدتر از قبل گرفتار شدم ، دلم چشمانم دستانم کم بود که حالا ریه هایم را هم به تصاحب خودش درآورده بود ...
هر نفسی که میکشیدیم عطر تنش بیشتر به دل ریه هامان میچسبید آنقدر که وقتی ازش دوریم برای ما طاقچه بالا میگذارند و از تنفس هوای معمولی اعتراض سرداده و ما را به سرفه می اندازند ...
گمانم حالا دلیل گریه روباه را هنگام رفتن شازده کوچولو دارم میفهمم ...
پرسید اهلی کردن یعنی چه ؟!
گفت یعنی ایجاد علاقه کردن
من میگویم اهلی کردن یعنی وقتی کسی در تمام وجودت ، در تک تک سلول هایت علاقه ای را ایجاد میکند طوری که قلبت مغزت وجودت فقط در حضور او به خوبی کار میکنند
وقتی که کسی که تو را اهلی خویش کرده نباشد انگار تو و وجودت را به جان هم انداخته ...
کاش همیشه باشد ؛ من خسته تر از آنی هستم که توان جنگیدن داشته باشد...
کاش نگذارد شکست بخورم ...
.
#مینا_احمدی_راد
@TextPlace
#داستانک
تیتر روزنامه توجهم را جلب کرد، شروع کردم به خواندن خبر.
یادم افتاد آن روزی را که برای خاکسپاری یکی از نزدیکان رفته بودیم. در قسمتی از مراسم، چند نفر از بستگان متوفی، طبق رسم و رسومات معمول، یکی یکی می‌رفتند توی قبرِ خالی دراز می‌کشیدند و چند ثانیه ای بسته به دل و جرئت، یا ارادتی که به مرحوم داشتند آنجا می‌ماندند. بعد هم با یک صلوات و فاتحه ی جمعِ حاضر بیرون می آمدند. اما من که از دور نظاره گر این صحنه بودم و دلبستگی آنچنانی هم با آن خدا بیامرز نداشتم، و به قول معروف بیرون گود ایستاده و هوش و حواسم سر جایش بود ، سایه ی ترس را روی صورت تمام آن ها که توی گور دراز می‌کشیدند به وضوح می‌دیدم.
نوبت به یکی از بستگان رسید که قشنگ معلوم بود قافیه را پاک باخته است اما بنا بر مصلحت و رودربایستی، و شاید برای اثبات این که "کی گفته من ترسیدم؟" خودش را ملزم می‌دانست حتما در این قسمت از مراسم شرکت کند.
کامل مردی بود با اندامی فربه و ته ریش جو گندمی. خلاصه بعد از کمی این پا و آن پا کردن و پاک کردن عرق پیشانی، در میان همهمه ی صلوات فرستادن تشییع کنندگان، و با کمک دو نفر که دست های لرزانش را گرفته بودند، پا به داخل قبر نهاد.
وقتی دراز کشید، دست ها را روی سینه گذاشت و چشم هایش رابست. چند لحظه سپری شد و همه خیال می‌کردند الان بلند می‌شود، اما او همچنان آرام دراز کشیده بود. خیلی ها که فکر نمی‌کردند طرف انقدر بتواند دوام بیاورد بلند صلوات فرستادند و بقیه را هم به این کار تشویق کردند. بعد از صلوات چهارم و پنجم، کم کم سکوت سنگینی حکم فرما شد که خیلی زود جایش را به پچ پچ گنگ جمعیت تشییع کننده داد.
مرد همچنان دست ها را آرام روی سینه اش گذاشته بود و تکان نمی‌خورد. بالاخره یکی بالای قبر رفت و او را به اسم صدا زد. ولی فایده ای نداشت و هیچ عکس العملی از مرد مشاهده نشد. اینجا بود که هیجان و اضطراب و نگرانی یکدفعه مثل بمب، بین جمعیت منفجر شد. دو نفر سعی کردند او را از قبر بیرون بکشند اما هیکل چاق او تقریبا تمام فضای داخل گور را پر کرده بود. به ناچار یک نفر رفت روی پاهایش و او را از شانه گرفت تا به حالت نشسته در آمد، بعد نفر دیگری رفت پشتش و به هر جان کندنی بود با کمک بقیه او را بیرون کشیدند.
خوشبختانه زنده بود و وقتی آب سرد روی سر و صورتش پاشیدند به هوش آمد. اما تمام بدنش می‌لرزید و رنگش مثل گچ دیوار سفید شده بود.
تا آخر مراسم هم فقط یک گوشه نشست و بهت زده به مردم نگاه کرد.
من هم وقتی خبر روزنامه را خواندم بهت زده شدم. آخر این که دیگر قصه و داستان و افسانه نبود؛ روزنامه بود، روزنامه ی لعنتیِ رسمیِ صبح کشور که عین واقعیت بود.
نوشته بود عده ای جدیدا پیدا شده اند که شب ها برای در امان بودن از سوز و سرمای زمستان، برای خوابیدن به داخل گور های خالیِ قبرستان پناه می‌برند.
ناخودآگاه مقایسه کردم حال آن مرد فربه را وسط آن همه جمعیت و در روز روشن، با حال این افراد در نیمه های یک شب طوفانی و برفی که باد زوزه می‌کشد و رعد می‌غرّد.
#م_سرخوش
@textplace
تیتر روزنامه توجهم را جلب کرد، شروع کردم به خواندن خبر.
یادم افتاد آن روزی را که برای خاکسپاری یکی از نزدیکان رفته بودیم. در قسمتی از مراسم، چند نفر از بستگان متوفی، طبق رسم و رسومات معمول، یکی یکی می‌رفتند توی قبرِ خالی دراز می‌کشیدند و چند ثانیه ای بسته به دل و جرئت، یا ارادتی که به مرحوم داشتند آنجا می‌ماندند. بعد هم با یک صلوات و فاتحه ی جمعِ حاضر بیرون می آمدند. اما من که از دور نظاره گر این صحنه بودم و دلبستگی آنچنانی هم با آن خدا بیامرز نداشتم، و به قول معروف بیرون گود ایستاده و هوش و حواسم سر جایش بود ، سایه ی ترس را روی صورت تمام آن ها که توی گور دراز می‌کشیدند به وضوح می‌دیدم.
نوبت به یکی از بستگان رسید که قشنگ معلوم بود قافیه را پاک باخته است اما بنا بر مصلحت و رودربایستی، و شاید برای اثبات این که "کی گفته من ترسیدم؟" خودش را ملزم می‌دانست حتما در این قسمت از مراسم شرکت کند.
کامل مردی بود با اندامی فربه و ته ریش جو گندمی. خلاصه بعد از کمی این پا و آن پا کردن و پاک کردن عرق پیشانی، در میان همهمه ی صلوات فرستادن تشییع کنندگان، و با کمک دو نفر که دست های لرزانش را گرفته بودند، پا به داخل قبر نهاد.
وقتی دراز کشید، دست ها را روی سینه گذاشت و چشم هایش رابست. چند لحظه سپری شد و همه خیال می‌کردند الان بلند می‌شود، اما او همچنان آرام دراز کشیده بود. خیلی ها که فکر نمی‌کردند طرف انقدر بتواند دوام بیاورد بلند صلوات فرستادند و بقیه را هم به این کار تشویق کردند. بعد از صلوات چهارم و پنجم، کم کم سکوت سنگینی حکم فرما شد که خیلی زود جایش را به پچ پچ گنگ جمعیت تشییع کننده داد.
مرد همچنان دست ها را آرام روی سینه اش گذاشته بود و تکان نمی‌خورد. بالاخره یکی بالای قبر رفت و او را به اسم صدا زد. ولی فایده ای نداشت و هیچ عکس العملی از مرد مشاهده نشد. اینجا بود که هیجان و اضطراب و نگرانی یکدفعه مثل بمب، بین جمعیت منفجر شد. دو نفر سعی کردند او را از قبر بیرون بکشند اما هیکل چاق او تقریبا تمام فضای داخل گور را پر کرده بود. به ناچار یک نفر رفت روی پاهایش و او را از شانه گرفت تا به حالت نشسته در آمد، بعد نفر دیگری رفت پشتش و به هر جان کندنی بود با کمک بقیه او را بیرون کشیدند.
خوشبختانه زنده بود و وقتی آب سرد روی سر و صورتش پاشیدند به هوش آمد. اما تمام بدنش می‌لرزید و رنگش مثل گچ دیوار سفید شده بود.
تا آخر مراسم هم فقط یک گوشه نشست و بهت زده به مردم نگاه کرد.
من هم وقتی خبر روزنامه را خواندم بهت زده شدم. آخر این که دیگر قصه و داستان و افسانه نبود؛ روزنامه بود، روزنامه ی لعنتیِ رسمیِ صبح کشور که عین واقعیت بود.
نوشته بود عده ای جدیدا پیدا شده اند که شب ها برای در امان بودن از سوز و سرمای زمستان، برای خوابیدن به داخل گور های خالیِ قبرستان پناه می‌برند.
ناخودآگاه مقایسه کردم حال آن مرد فربه را وسط آن همه جمعیت و در روز روشن، با حال این افراد در نیمه های یک شب طوفانی و برفی که باد زوزه می‌کشد و رعد می‌غرّد.
#م_سرخوش
@textplace
خودت را براي خودت خرج كن
هرزگاهي براي خودت شاخه گلي بخر لباسي كه دوست داري بپوش با خودت قرارشام بگذار
براي خودت وقت بگذار
خلاصه بگويم خودت را خرج خودت كن
زيرا زماني ميرسد كه خودت ميماني و بازواني كه خودش را بغل ميكند
آنوقت شرمنده دلت نميشوي
كه چرا خودت را خرج آدم اشتباهي كردي
براي خودت بمان
هيچكس به اندازه تو براي خودت ماندني نيست
#سحركلواني
@textplace
هرزگاهي براي خودت شاخه گلي بخر لباسي كه دوست داري بپوش با خودت قرارشام بگذار
براي خودت وقت بگذار
خلاصه بگويم خودت را خرج خودت كن
زيرا زماني ميرسد كه خودت ميماني و بازواني كه خودش را بغل ميكند
آنوقت شرمنده دلت نميشوي
كه چرا خودت را خرج آدم اشتباهي كردي
براي خودت بمان
هيچكس به اندازه تو براي خودت ماندني نيست
#سحركلواني
@textplace
درد الود و گرفته
چون آوازی حزین در مه
گیر کرده ام میان نی؛
زندگی هیچش به رویاهایم نکشید...
به گمانم خوابم برده بود
که نه کفشهای میرزا به پایم خورد
نه چراغ جادو به دستم رسید!
در قلبم مینهایی ست که هیچ گروهکی مسوولیتش را قبول نمیکند...
کاشا مرگ گرفتنی بود؛
من که حقی نداشتم هرگز!!
راضیه رمضانی
@TextPlace
چون آوازی حزین در مه
گیر کرده ام میان نی؛
زندگی هیچش به رویاهایم نکشید...
به گمانم خوابم برده بود
که نه کفشهای میرزا به پایم خورد
نه چراغ جادو به دستم رسید!
در قلبم مینهایی ست که هیچ گروهکی مسوولیتش را قبول نمیکند...
کاشا مرگ گرفتنی بود؛
من که حقی نداشتم هرگز!!
راضیه رمضانی
@TextPlace
"چیدمان نامربوط"
یادت میاد اول هر سال تو مدرسه چطور دسته بندی می شدیم؟
وقتی با دوستمون تو یه کلاس نمی افتادیم چقدر غصه میخوردیم!!
راستشو بخوای این چیدمان نا عادلانه واسه بعضیا تا آخر عمر ادامه داره...
میدونی،خیلی وقتا میشه که ماها با آدمایی روبرو میشیم که دوست نداریم ازمون دور بشن، به خودمون میگیم ای کاش این آدم رو تو دانشگاه دیده بودم، ای کاش ده سال پیش پیداش میکردم، ای کاش همسایمون بود، ای کاش این آدم برادر، خواهر و یا حتی همسرم بود و خیلی ای کاش بی فایده دیگه... آره، این جبر همیشگی زمونست.
آدمای مربوط، تو جایگاه نا مربوط؛
آدمایی رو که تو زمان یا مکانی پیدا میکنیم که یا دیره، یا دور...
ولی اگه لابلای این چیدمان ناعادلانه، نه دقیقا کنار، اگه نزدیک این آدم مربوطه چیدنت، اگه واسه بدست آوردنش، یا نگه داشتنش، نجنگیدی،
اگه ندوییدی سمتش، یا گذاشتی دور بشه،
اینو بدون یه گوشه از وجودت رو هم با خودش می بره.
نه این که نتونی بدون اون زندگی کنی، نه
ولی کیفیت زندگیت از بین میره و تو رو باقی میزاره با یه سری سوال همیشگی؛
که چرا بیشتر نجنگیدم؟
چرا بیشتر ندوییدم؟
منتظر آدم مربوطه بمون، ولی وقتی پیداش کردی از دستش نده،
میگن، پستچی دو بار در نمیزنه...
#خلیل_امیدوار
@TextPlace
یادت میاد اول هر سال تو مدرسه چطور دسته بندی می شدیم؟
وقتی با دوستمون تو یه کلاس نمی افتادیم چقدر غصه میخوردیم!!
راستشو بخوای این چیدمان نا عادلانه واسه بعضیا تا آخر عمر ادامه داره...
میدونی،خیلی وقتا میشه که ماها با آدمایی روبرو میشیم که دوست نداریم ازمون دور بشن، به خودمون میگیم ای کاش این آدم رو تو دانشگاه دیده بودم، ای کاش ده سال پیش پیداش میکردم، ای کاش همسایمون بود، ای کاش این آدم برادر، خواهر و یا حتی همسرم بود و خیلی ای کاش بی فایده دیگه... آره، این جبر همیشگی زمونست.
آدمای مربوط، تو جایگاه نا مربوط؛
آدمایی رو که تو زمان یا مکانی پیدا میکنیم که یا دیره، یا دور...
ولی اگه لابلای این چیدمان ناعادلانه، نه دقیقا کنار، اگه نزدیک این آدم مربوطه چیدنت، اگه واسه بدست آوردنش، یا نگه داشتنش، نجنگیدی،
اگه ندوییدی سمتش، یا گذاشتی دور بشه،
اینو بدون یه گوشه از وجودت رو هم با خودش می بره.
نه این که نتونی بدون اون زندگی کنی، نه
ولی کیفیت زندگیت از بین میره و تو رو باقی میزاره با یه سری سوال همیشگی؛
که چرا بیشتر نجنگیدم؟
چرا بیشتر ندوییدم؟
منتظر آدم مربوطه بمون، ولی وقتی پیداش کردی از دستش نده،
میگن، پستچی دو بار در نمیزنه...
#خلیل_امیدوار
@TextPlace
صبح بود
شير را روى شعله گاز گذاشتم
گرم شود
و بعد رفتم سراغ كارهايم
عصر بود
گفتى براى من باش
گفتم فقط براى تو
و بعد رفتى سراغ كارهايت
صبح شير سررفت
و
عصر تو با ديگرى بودى
مريم مهرابى
@textplace
شير را روى شعله گاز گذاشتم
گرم شود
و بعد رفتم سراغ كارهايم
عصر بود
گفتى براى من باش
گفتم فقط براى تو
و بعد رفتى سراغ كارهايت
صبح شير سررفت
و
عصر تو با ديگرى بودى
مريم مهرابى
@textplace
و بازهم پنج شنبه
پنج شنبه پشت تك پنجره اتاقم
چشم به راهت نشسته بودم
بادوفنجان قهوه تلخ
وبه خاطرتو شيريني اي راهم اورده بودم
غروب شد و بازهم خبري نيست
رنگ شعله هاي شومينه از سردي نگاهم به آبي ميزند
سايه ام در تاريكي اتاق به دنبال تو به اين سو وان سو ميرود
نيامدي
دوفنجان قهوه راتلخ سرميكشم
بلند ميشوم
پرده راميكشم
ذهن و خاطراتم را در همين اتاق جاميگذارم
و ميروم
#فاطمه_باسود
@TextPlace
پنج شنبه پشت تك پنجره اتاقم
چشم به راهت نشسته بودم
بادوفنجان قهوه تلخ
وبه خاطرتو شيريني اي راهم اورده بودم
غروب شد و بازهم خبري نيست
رنگ شعله هاي شومينه از سردي نگاهم به آبي ميزند
سايه ام در تاريكي اتاق به دنبال تو به اين سو وان سو ميرود
نيامدي
دوفنجان قهوه راتلخ سرميكشم
بلند ميشوم
پرده راميكشم
ذهن و خاطراتم را در همين اتاق جاميگذارم
و ميروم
#فاطمه_باسود
@TextPlace
بی تفاوت شده ام
نسبت به اطرافیانم
میشنوم از اطرافیانم
زیرزیرکی و خاله زنکانه
زیرگوشم مرثیه راه انداخته اند
نگران من اند و من نگران بودن را درک نمیکنم
درک نمیکنم چطور میتوانند نگران آدمی باشند که نگران نگرانی هایش نیست
میفهمی که چه میخواهم بگویم؟؟؟؟؟
بی تفاوت شده ام ...حتی نسبت به نگرانی هایم
#ملیکاحکمی
@TextPlace
نسبت به اطرافیانم
میشنوم از اطرافیانم
زیرزیرکی و خاله زنکانه
زیرگوشم مرثیه راه انداخته اند
نگران من اند و من نگران بودن را درک نمیکنم
درک نمیکنم چطور میتوانند نگران آدمی باشند که نگران نگرانی هایش نیست
میفهمی که چه میخواهم بگویم؟؟؟؟؟
بی تفاوت شده ام ...حتی نسبت به نگرانی هایم
#ملیکاحکمی
@TextPlace
گوش می کنی ؟
می خواهم از کنار همین روز ها حرفی بزنم
حالا که به سرعت از یادت میروم
دارم زبانه های آخر را می کشم تا آرام شوم
سکوت شوم
و چون دوستت دارم بغض نخواهم شد خیالت راحت
اما آشنا ترین صدای گوشت می شوم
نزدیک ترین نگاه چشمانت
حالا هر چه میخواهد باران ببارد
تو مرا به یاد می آوری
من همین صدای بارانم
هر صدای خنده ای را بشنوی لبهای مرا میبینی
من همان صدای خنده ام
هر گاه لب ساحل صدای دریا گوشت را نوازش داد
من همان آبی دریا شده ام موج میزنم تا بیشتر ببینی ام بشنوی ام
شاید عکسی انداختی و یادگاری امواجم را به قاب کشیدی
هر چه نگاه کنی من همانم
آینه را نگاه کن
من لای همین مو ها گم شده ام
نزدیک می شوی زل میزنی به چشمت انگار چیزی اذیتش می کند
شاید من همانم
مگر نه این که آدمی شیفته هر چه باشد آنجاست خانه اش
به این رز سرخ خیره میشوی
معذب می شوم از نگاهت
می بویی ام
می بوسی ام
غنچه می دهم
منم که از یادت می روم
اما آغاز می شوم و باز همیشگی هستم
تو با من چه خواهی کرد ؟؟
#امیرعلی_غنی
@TextPlace
می خواهم از کنار همین روز ها حرفی بزنم
حالا که به سرعت از یادت میروم
دارم زبانه های آخر را می کشم تا آرام شوم
سکوت شوم
و چون دوستت دارم بغض نخواهم شد خیالت راحت
اما آشنا ترین صدای گوشت می شوم
نزدیک ترین نگاه چشمانت
حالا هر چه میخواهد باران ببارد
تو مرا به یاد می آوری
من همین صدای بارانم
هر صدای خنده ای را بشنوی لبهای مرا میبینی
من همان صدای خنده ام
هر گاه لب ساحل صدای دریا گوشت را نوازش داد
من همان آبی دریا شده ام موج میزنم تا بیشتر ببینی ام بشنوی ام
شاید عکسی انداختی و یادگاری امواجم را به قاب کشیدی
هر چه نگاه کنی من همانم
آینه را نگاه کن
من لای همین مو ها گم شده ام
نزدیک می شوی زل میزنی به چشمت انگار چیزی اذیتش می کند
شاید من همانم
مگر نه این که آدمی شیفته هر چه باشد آنجاست خانه اش
به این رز سرخ خیره میشوی
معذب می شوم از نگاهت
می بویی ام
می بوسی ام
غنچه می دهم
منم که از یادت می روم
اما آغاز می شوم و باز همیشگی هستم
تو با من چه خواهی کرد ؟؟
#امیرعلی_غنی
@TextPlace
پاهای افسار گسیخته ام
میکشانندم به عدم!
این سرنوشت نافرجام،حقه ی کدام جادوی پرحیلت بود!
من هنوز نفس میکشیدم وقتی حفره های ریه ام از بوی خاک و گریه پرمیشد....
دریغا که سهم من از آنهمه دست؛خنجری بود از اوکه باورش داشتم
باید کاری کرد پیشتر زانکه به وردی ابستن تمام دردها شوم
و
اختناق تمامیتم را در بر بگیرد....
راضیه رمضانی
@TextPlace
میکشانندم به عدم!
این سرنوشت نافرجام،حقه ی کدام جادوی پرحیلت بود!
من هنوز نفس میکشیدم وقتی حفره های ریه ام از بوی خاک و گریه پرمیشد....
دریغا که سهم من از آنهمه دست؛خنجری بود از اوکه باورش داشتم
باید کاری کرد پیشتر زانکه به وردی ابستن تمام دردها شوم
و
اختناق تمامیتم را در بر بگیرد....
راضیه رمضانی
@TextPlace
یه روزایی خیلی سعی کردم به آدمای اطرافم بفهمونم ک همیشه غمگین بودن فایده ای نداره،غصه رو پیش همه جار زدن کار قشنگی نیست،خیلی تلاش کردم تا بهشون بفهمونم ک گریه برا تنهایی هاست؛که باید در هر شرایطی قوی بود و لبخند زد ،که آدم باید مشکلاتشو با خودش حل کنه .اما متاسفانه بعضی آدما اینو نفهمیدن و نمیخان هم که بفهمن ،خیلی برام سوال شده بود که زندگی بدون رویا و هدف ب کجا میخاد برسه،خیلی فکر کردم و به این نتیجه رسیدم ک اصرار به آدمایی ک نمیفهمن از انرژی خودم کم میکنه ،فهمیدم ک برای خودم زندگی کنم وقتی یه بار راهو نشونشون دادم و نخاستن دیگه تقصیر من نیست اونا خودشون نمیخان با زندگی کنار بیان ،خودشون نمیخان بفهمن ک زندگی این نیس که به نداشته هامون فکر کنیم،زندگی این نیس که خودمون رو با آدمای اطرافمون مقایسه کنیم
زندگی کردن یعنی خودمون باشیم،کارایی که ازش لذت میبریم و فک میکنیم درسته رو انجام بدیم:)اگه بخای به فکر این باشی که نکنه این کارت بد باشه و فلان اتفاق بیفته بهتره که اصلا زندگی نکنی چون هنوز نفهمیدیش...
به خومون بیایم...
زمان داره میگذره،از توی قفسی که برای خودمون درست کردیم بیایم بیرون:)
#فاطمه_صفایی
@TextPlace
زندگی کردن یعنی خودمون باشیم،کارایی که ازش لذت میبریم و فک میکنیم درسته رو انجام بدیم:)اگه بخای به فکر این باشی که نکنه این کارت بد باشه و فلان اتفاق بیفته بهتره که اصلا زندگی نکنی چون هنوز نفهمیدیش...
به خومون بیایم...
زمان داره میگذره،از توی قفسی که برای خودمون درست کردیم بیایم بیرون:)
#فاطمه_صفایی
@TextPlace
مرد ؛ میروی برو ، سفرت سلامت !
اما خواستم بگویم امروز جمعه است ...
زمستان است ...
هوا ابری است ...
و جمعه ها ، غروب های دلگیری دارد ؛ من که هیچ ،خدا هم دلتنگ میشود ...
#نگارقاسمی
@TextPlace
اما خواستم بگویم امروز جمعه است ...
زمستان است ...
هوا ابری است ...
و جمعه ها ، غروب های دلگیری دارد ؛ من که هیچ ،خدا هم دلتنگ میشود ...
#نگارقاسمی
@TextPlace
دختر که باشی باید گوشهایت را روی خیلی از حرف ها ببندی،حرف هایی مثل تو نمیتونی،تو ضعیفی،تو رو چه به این کارها و ... حرفهایی که مستقیماً رخنه و شکاف بزرگی در قلب تو ایجاد میکند...ولی فقط اینها نیست عزیزم،بزرگتر که شدی،زیبا تر که شدی تو را در خیابان های شهر با حرفهایشان ترور روانی میکنند و خودشان را ارضاء...
میخ میکوبند برآمال و آرزوهای زیبایت،و از امید تنها عصاره ای به نام یأس و پوچی بر تو باقی میماند......
عزیزم بزرگتر که شدی متوجه تفاوت فاحش بین خودت و مردها میشوی،کاری که برای آنها مایه افتخار و برای تو ننگی بر روی پیشانیست.این تفاوت ها را همه جا میبینی،در محیط کار،دانشگاه،خیابانها .....ولی تو سکوت کن.
عزیزم بزرگتر که شدی باید پیمان زناشویی با مردی را ببندی و تمامت را در اختیارش بگذاری....
در خانه باید دختر خوبی برای خانواده ات می بودی و زمانیکه
به خانه شوهر میروی باید مونس و همبستر خوبی برای همسرت باشی حتی اگه آنها نبودند،چون تو دختری ذات تو،سرشت تو خوبیست...
عزیزم بزرگتر که شدی باید نه ماه آبستن موجودی شوی که از پوست و گوشت خودت است و تو نگران از اینکه دختر دیگری به این فریبگاه بیاوری...!
دخترم مادر که شدی،با تمام بدیهای دنیا،با تمام زخمهایی که خوردی،با تمام دل شکستگیها،رنجها،شکستها بازهم عشق را به دخترت یاد بده،عاشق شدن را،عاشق بودن را،مهربانی بی منت را،دختر بودن را،همسر بودن را،مادر بودن را.....
به نظرم بعد از کار در معدن،خلبانی،جراحی،دختر بودن هم جزو سخت ترینِ حرفه هاست....
دختر که باشی باید نیمی از مشاغل دنیا را بلد باشی و از همه مهم تر باید زن بودن،همسر بودن و مادر بودن هم بلد باشی....
مرجان_میرمهدی
@TextPlace
میخ میکوبند برآمال و آرزوهای زیبایت،و از امید تنها عصاره ای به نام یأس و پوچی بر تو باقی میماند......
عزیزم بزرگتر که شدی متوجه تفاوت فاحش بین خودت و مردها میشوی،کاری که برای آنها مایه افتخار و برای تو ننگی بر روی پیشانیست.این تفاوت ها را همه جا میبینی،در محیط کار،دانشگاه،خیابانها .....ولی تو سکوت کن.
عزیزم بزرگتر که شدی باید پیمان زناشویی با مردی را ببندی و تمامت را در اختیارش بگذاری....
در خانه باید دختر خوبی برای خانواده ات می بودی و زمانیکه
به خانه شوهر میروی باید مونس و همبستر خوبی برای همسرت باشی حتی اگه آنها نبودند،چون تو دختری ذات تو،سرشت تو خوبیست...
عزیزم بزرگتر که شدی باید نه ماه آبستن موجودی شوی که از پوست و گوشت خودت است و تو نگران از اینکه دختر دیگری به این فریبگاه بیاوری...!
دخترم مادر که شدی،با تمام بدیهای دنیا،با تمام زخمهایی که خوردی،با تمام دل شکستگیها،رنجها،شکستها بازهم عشق را به دخترت یاد بده،عاشق شدن را،عاشق بودن را،مهربانی بی منت را،دختر بودن را،همسر بودن را،مادر بودن را.....
به نظرم بعد از کار در معدن،خلبانی،جراحی،دختر بودن هم جزو سخت ترینِ حرفه هاست....
دختر که باشی باید نیمی از مشاغل دنیا را بلد باشی و از همه مهم تر باید زن بودن،همسر بودن و مادر بودن هم بلد باشی....
مرجان_میرمهدی
@TextPlace
مرتضی دروازبان تیممون بود،از بچگی عاشق عابدزاده بود،هروقت تو گل وایمیستاد ادای عابدزاده رو در میاورد،انصافآ خوبم گلری میکرد،تومسابقات محلی اول شدیم،استانی سوم،اما قصه تو مرحله نیمه نهایی بازیهای لیگ مناطق(لیگ سوم کشور)عوض شد
تو بازی حذفی بازی به پنالتی کشید،ما خیالمون از بابت دروازبان راحت بود و رفتیم سراغ چیدمان پنالتی زنا،مربی همه رو آماده کرد،
بجز مرتضی،خب طبیعی بود مرتضی کوه روحیه بود،پنالتی ها شروع شد مرتضی دوتای اول رو گرفت و ما هم سر از پا نمیشناختیم،داشتیم لیگ برتری میشدیم ، پول و باشگاه و ......
اما،اما،اما......
یهو یه نفر از روی سکو صدا زد مرتضی... این یکی رو بگیری خون به مغزش نمیرسه.........
ما همه خندیدیم و دوباره رفتیم سراغ پنالتی ها،اما مرتضی عوض شد،یه پنالتی رو ما از دست دادیم،مرتضی هم سه تای آخر رو وایساد و تکون نخورد،یعنی ساده ترین کار رو کرد
همه مات و ناراحت زیر لب بهش فحش میدادن،همه چی خراب شد،
امامن خوب میشناختمش واسه همین منتظر موندم،چند ماه بعد اتفاقی کسی رو که پشت پنالتی سوم رفت رو دیدم داره گل و شیرینی میبره خونه مرتضی،خیلی کنجکاو شدم،فکر تبانی و .....داشت دیوونم میکرد،دم در خونشون منتظر موندم وقتی اومد بیرون با ناراحتی تمام جلوشو گرفتم و زدم زیر گوشش گفتم به اون بی غیرت چقدر پول دادی؟؟
همینجور که گریه میکرد ازم عذر خواهی کرد و گفت از همه تیم حلالیت بگیرم واسه مرتضی،
گفت خواهرم چهارده سالشه سرطان خون داره،اون روز بابام از روی سکو فریاد زد،منظورش خواهرم بود که آرزوم بود با خبر بردنمون و لیگ برتری شدنم روحیش بهتر بشه و به شیمی درمانی ادامه بده،مرتضی از اقوام دور پدرم بود و مارو خوب میشناخت،وقتی شنید بابام داد زد خون به مغزش نمیرسه منظورشو فهمید و وایساد،
تازه فهمیدم مرتضی اون روز ساده ترین کارو نکرد بلکه سخت ترین تصمیم زندگیشو گرفت،
از خودش گذشت
آبروی خودشو برد
واسه اینکه دل کسی رو شاد کنه
واسه لبخند یه خونواده
اما از خودش گذشت،دیگه نتونست تو گل وایسه،دیگه برای هیچ کس اون آدم سابق نشد
همه فکر میکردن واسه پول و....بوده
اما واسه شادی و لبخند چند تا انسان خودشو فدا کرد
@TextPlace
تو بازی حذفی بازی به پنالتی کشید،ما خیالمون از بابت دروازبان راحت بود و رفتیم سراغ چیدمان پنالتی زنا،مربی همه رو آماده کرد،
بجز مرتضی،خب طبیعی بود مرتضی کوه روحیه بود،پنالتی ها شروع شد مرتضی دوتای اول رو گرفت و ما هم سر از پا نمیشناختیم،داشتیم لیگ برتری میشدیم ، پول و باشگاه و ......
اما،اما،اما......
یهو یه نفر از روی سکو صدا زد مرتضی... این یکی رو بگیری خون به مغزش نمیرسه.........
ما همه خندیدیم و دوباره رفتیم سراغ پنالتی ها،اما مرتضی عوض شد،یه پنالتی رو ما از دست دادیم،مرتضی هم سه تای آخر رو وایساد و تکون نخورد،یعنی ساده ترین کار رو کرد
همه مات و ناراحت زیر لب بهش فحش میدادن،همه چی خراب شد،
امامن خوب میشناختمش واسه همین منتظر موندم،چند ماه بعد اتفاقی کسی رو که پشت پنالتی سوم رفت رو دیدم داره گل و شیرینی میبره خونه مرتضی،خیلی کنجکاو شدم،فکر تبانی و .....داشت دیوونم میکرد،دم در خونشون منتظر موندم وقتی اومد بیرون با ناراحتی تمام جلوشو گرفتم و زدم زیر گوشش گفتم به اون بی غیرت چقدر پول دادی؟؟
همینجور که گریه میکرد ازم عذر خواهی کرد و گفت از همه تیم حلالیت بگیرم واسه مرتضی،
گفت خواهرم چهارده سالشه سرطان خون داره،اون روز بابام از روی سکو فریاد زد،منظورش خواهرم بود که آرزوم بود با خبر بردنمون و لیگ برتری شدنم روحیش بهتر بشه و به شیمی درمانی ادامه بده،مرتضی از اقوام دور پدرم بود و مارو خوب میشناخت،وقتی شنید بابام داد زد خون به مغزش نمیرسه منظورشو فهمید و وایساد،
تازه فهمیدم مرتضی اون روز ساده ترین کارو نکرد بلکه سخت ترین تصمیم زندگیشو گرفت،
از خودش گذشت
آبروی خودشو برد
واسه اینکه دل کسی رو شاد کنه
واسه لبخند یه خونواده
اما از خودش گذشت،دیگه نتونست تو گل وایسه،دیگه برای هیچ کس اون آدم سابق نشد
همه فکر میکردن واسه پول و....بوده
اما واسه شادی و لبخند چند تا انسان خودشو فدا کرد
@TextPlace
......
چه زن باشي چه مرد!
تفاوتی نمی کند؛
عشق را که بلد باشي...
ميماني تا ابد
ماندن ’مرد’ مي خواهد!
اگر آمدي ماندني باش؛
مثل نفس...!
بروي
مردانگي مي ميرد!
#ملیکا_میم
@TextPlace
چه زن باشي چه مرد!
تفاوتی نمی کند؛
عشق را که بلد باشي...
ميماني تا ابد
ماندن ’مرد’ مي خواهد!
اگر آمدي ماندني باش؛
مثل نفس...!
بروي
مردانگي مي ميرد!
#ملیکا_میم
@TextPlace
فدا کردن خود در تنهایی ممکن نیست.
پشت هر آدمی که خودش را فدا می کند ادمهای دیگری هم ایستاده اند که او ،آن ها را هم ،همراه خودش فدا می کند
بی آن که نظرشان را بپرسد.
تو شاید خیر دیگران را بخواهی، اما عشقی به دیگران نداری. هیچ کس را دوست نداری، حتی خودت را.
@TextPlace
پشت هر آدمی که خودش را فدا می کند ادمهای دیگری هم ایستاده اند که او ،آن ها را هم ،همراه خودش فدا می کند
بی آن که نظرشان را بپرسد.
تو شاید خیر دیگران را بخواهی، اما عشقی به دیگران نداری. هیچ کس را دوست نداری، حتی خودت را.
@TextPlace
رفتنت را دیدم
چه غم انگیز و چه وحشت زا بود
لحظه ى رفتن تو
اما حیف
کاشکی آن دم رفتن خوب میشد تماشایت کرد
تصویر چهره رویای تو ،آن شب تار
درمیان اشک چشمان ترم شناور بود.
و تو چقدر زود رفتی...
#fati_ch
@TextPlace
چه غم انگیز و چه وحشت زا بود
لحظه ى رفتن تو
اما حیف
کاشکی آن دم رفتن خوب میشد تماشایت کرد
تصویر چهره رویای تو ،آن شب تار
درمیان اشک چشمان ترم شناور بود.
و تو چقدر زود رفتی...
#fati_ch
@TextPlace
او.
من که گفته بودم دویدن در روزهایِ بارانیِ پاییز،
دیوانگی است.
گفته بودم "دوستت دارم" درد دارد.
گفته بودم سفر به پنجره
غربتِ عمیقی می آورد...
من که گفتم هیچ کس،
به اندازه ی من
اسمِ تو را
طلایی و روشن و شفاف صدا نمیکند....
نگفته بودم؟
مردم آزاری...
میفهمی و نمیفهمی
و من خود آزارم...
آنقدر میفهمم که باور کنم شیطنت تو را
و آنقدر نمیفهمم که ندانم با سرکشی های کودکانه ات چه کنم...
راه برو...کمی بیشتر...
در تماشایِ قدم زدنت
حظّ ِ وحشیانه ای هست....
#فاطمه_غنی_پور
@TextPlace
من که گفته بودم دویدن در روزهایِ بارانیِ پاییز،
دیوانگی است.
گفته بودم "دوستت دارم" درد دارد.
گفته بودم سفر به پنجره
غربتِ عمیقی می آورد...
من که گفتم هیچ کس،
به اندازه ی من
اسمِ تو را
طلایی و روشن و شفاف صدا نمیکند....
نگفته بودم؟
مردم آزاری...
میفهمی و نمیفهمی
و من خود آزارم...
آنقدر میفهمم که باور کنم شیطنت تو را
و آنقدر نمیفهمم که ندانم با سرکشی های کودکانه ات چه کنم...
راه برو...کمی بیشتر...
در تماشایِ قدم زدنت
حظّ ِ وحشیانه ای هست....
#فاطمه_غنی_پور
@TextPlace
پرسیدی چراعوض شدی ؟
_اواز ببخشید گفتن های وقت وبی وقتم بدش می آمد آن موقع ها احساس مشترکی نبوددیگرببخشیدگفتنم مهم نبودبرایش همه چیزعوض شد حال من واوخیلی شبیه همیم هردومتنفریم：
من _ازسلام خوبی عزیزم های دروغینش،او_ازممنون ازتوجه تان ولطف دارین هایم
من_ازدیرجواب پیام دادن هایش،او_از زودجواب پیام دادن هایم
من_ازنگاه های مرموزونامفهوم وسردش،
او_از نگاه های غمگین وگرفته وپرحرفم
من_از پیام های بی احساس ورفع تکلیفی اش
او_ازپیام های محبت آمیزوصادقانه ام
من_ازدوستت دارم های اجباری آخرنوشته هایش
او_ازبی نهایت دوستتان دارم های بیشمارم
من عوض نشدم فقط شبیه اوخودم رابه خواب زدم.
م.الف
@textplace
_اواز ببخشید گفتن های وقت وبی وقتم بدش می آمد آن موقع ها احساس مشترکی نبوددیگرببخشیدگفتنم مهم نبودبرایش همه چیزعوض شد حال من واوخیلی شبیه همیم هردومتنفریم：
من _ازسلام خوبی عزیزم های دروغینش،او_ازممنون ازتوجه تان ولطف دارین هایم
من_ازدیرجواب پیام دادن هایش،او_از زودجواب پیام دادن هایم
من_ازنگاه های مرموزونامفهوم وسردش،
او_از نگاه های غمگین وگرفته وپرحرفم
من_از پیام های بی احساس ورفع تکلیفی اش
او_ازپیام های محبت آمیزوصادقانه ام
من_ازدوستت دارم های اجباری آخرنوشته هایش
او_ازبی نهایت دوستتان دارم های بیشمارم
من عوض نشدم فقط شبیه اوخودم رابه خواب زدم.
م.الف
@textplace
حال خوب
میدونین ! میگم وقتی از بودن در حال و هوای خوب حرف میزنیم ، وقتی همش میگیم به چیزای خوب فکر کن ! حرفای خوب بزن! عاشق باش! پر انرژی باش...
همه اینا درست
ولی این به این معنا نیست که دنیا گل و بلبله و توام باید مثل مجنونا سر خوش باشی...!
هر وقت لازمه چیزی بگی ، بگو!
هر جا لازمه سفت باشی ، خب باش!
اگه باید کاری بکنی ، حتما بکن!
نه اینکه همش بگی همه چی خوبه ...همه چی آرومه....
چون بعد یه مدتی صبرت تموم میشه و یهو ورقت برمیگرده ! اونوقت همه چی میشه یه بازی مسخره ... و اونایی که ادای خوشحالا رو در میارن میشن دلقک !!!!!
تو باید بدونی که دنیا وضعش خیلی خرابه ...خیلیم توش ظلم و فساد و خیانت هست . توام باید هرجا لازمه سفت و قوی منطقی وایسی ...
ولی مواظب حال درونت باش ! مواظب اون آدم خوبه توی وجودت باش که از دست نره ...
مواظب خودت باش ... آدمیتت اگه بمیره شادیتم باهاش می میره .
می خواستم اینو بگم ....
خیر پیش
ژاله مصطفوی
@TextPlace
میدونین ! میگم وقتی از بودن در حال و هوای خوب حرف میزنیم ، وقتی همش میگیم به چیزای خوب فکر کن ! حرفای خوب بزن! عاشق باش! پر انرژی باش...
همه اینا درست
ولی این به این معنا نیست که دنیا گل و بلبله و توام باید مثل مجنونا سر خوش باشی...!
هر وقت لازمه چیزی بگی ، بگو!
هر جا لازمه سفت باشی ، خب باش!
اگه باید کاری بکنی ، حتما بکن!
نه اینکه همش بگی همه چی خوبه ...همه چی آرومه....
چون بعد یه مدتی صبرت تموم میشه و یهو ورقت برمیگرده ! اونوقت همه چی میشه یه بازی مسخره ... و اونایی که ادای خوشحالا رو در میارن میشن دلقک !!!!!
تو باید بدونی که دنیا وضعش خیلی خرابه ...خیلیم توش ظلم و فساد و خیانت هست . توام باید هرجا لازمه سفت و قوی منطقی وایسی ...
ولی مواظب حال درونت باش ! مواظب اون آدم خوبه توی وجودت باش که از دست نره ...
مواظب خودت باش ... آدمیتت اگه بمیره شادیتم باهاش می میره .
می خواستم اینو بگم ....
خیر پیش
ژاله مصطفوی
@TextPlace