با خودم میگویم که چرا سرد شده اند؟ پاسخی دیگر نیست ... ادم ها دگر زود به زود خسته میشوند ... و زود به زود تکراری ... دیگردوست ندارند n.tt
@TextPlace

چارچوب فکری چیست؟

چارچوب های فکری در حقیقت قالب هایی هستند که ما برای پردازش و یا قضاوت کردن در مورد هر موضوع، از اونها به عنوان فزمول استفاده میکنیم، این قالب ها رو بعضا محیط، به مرور زمان در تفکر ما شکل داده و یا خود ما بر اساس تجربه در ذهنمون بنا کردیم، اما از اونجایی که هیچ چیز مطلق نیست، اسارت در این چارچوب ها ممکنه باعث قضاوت اشتباه و یا حتی فریب دادن بشه...
تصور کنید در حال سفر با قطار هستید، یک کیف با محتویات با ارزش به همراه دارید، در واگن شما شخصی آراسته و به نظر ثروتمند وهمچنین فرد دیگری با ظاهر به هم ریخته و به نظر فقیر همسفرتان هستند، قطار به ایستگاهی که تصادفا مقصد دو همسفر شماست نزدیک میشود، شما از این موضوع اطلاع ندارید. مقصد شما چند ایستگاه بعد است که همسفرانتان هم از این موضوع بی خبرند.شما برای خرید از بوفه قطار از واگن خارج میشوید، چند ثانیه بعد قطار متوقف میشود، شما به واگن برمیگردید اما کیف شما آنجا نیست. مامور قطار میگوید کیفی ندیده، سراسیمه خود را به بیرون قطار می رسانید، دو همسفر شما هر یک در جهت مخالف از هم به سرعت دور میشوند،
قطار به زودی مجددا حرکت میکند، شما به کدامیک مشکوک می شوید؟
دنبال کدامیک می دوید؟
طبیعتا به دنبال فرد فقیر...
علت:
-در چارچوب فکری شما علت نبودن کیف، دزدیده شدن آن است.
-در چارچوب فکری شما فرد ثروتمند کیف شما را نمیدزدد.
-همچنین افراد فقیر مستعد دزدی هستند.
اما منطق،
وقتی شما کوپه را ترک میکنید، اندکی بعد قطار متوقف میشود، بنابر این همسفران شما گمان میکنند شما پیاده شده اید، حتی اگر فرد فقیر قصد سرقت کیف شما را داشته باشد نمیتواند این کار را در حضور فرد ثروتمند انجام دهد، اگر هم این اتفاق می افتاد، تصویری که باید بعد از پیاده شدن می دیدید، این بود که فرد ثروتمند و یا مامور قطار به دنبال فقیر می دوند...
اما حقیقت
بعد از توقف قطار همسفران شما فکر می کنند شما کیف را جا گذاشته اید، فرد ثروتمند که احتمالا مثل شما به فقیر اعتماد ندارد کیف را بر میدارد،
و هر کدام به یک جهت می دوند تا شما را پیدا کنند...
قبل استفاده از قالب های فرسوده ذهنی، خوب فکر کنید...

خلیل_امیدوار

@TextPlace

میدانی کجای دوست داشتن درد دارد؟انجا که همه میگویند رفت که رفت.دوستت نداشت.عاقل باش.حماقت کافیست.راست میگویند؟دوستم نداشتی؟اخر چطور ممکن است؟همه قول و قرارهایمان کشک بود؟باشد اینطور وانمود میکنم که دوسم نداشتی اما غریبه اگر دوستم نداشتی چرا رفتی و آمدی؟چرا راحتم نگذاشتی؟راستی غریبه دوست داشتنی هوای بی من بودن پاک است؟سرما اذیتت نمیکند؟برف بازی با غریبه ها را دوست داری؟روزهایت خوب میگذرند؟آغوشش گرم است؟شاید بتوانم دوست نداشتنت را باور کنم اما این که اغوش او گرم تر است را هرگز.بوسه هایش چطور است؟همانطور که من بی تاب بوسیدنت بودم او هم است؟موقع خداحافظی اخم میکند که بیشتر بمان یا فقط خدانگهدارش را بدرقه ات میکند؟عکسهایتان زیباست.دنبالشان میکنم.چه خوب که عکسی با هم نداریم این راحت تر کرد برایم نبودنت را.به یاد داری چقدر دوست داشتم عکسهایمان با هم باشد و نمیخواستی؟شاید آن غریبه دوست داشتنی تر است.ایرادی نیست.همیشه میگفتی عاشق خنده های منی شاید او زیباتر میخندد.خنده هایی که از من گرفتی امانت است برسانشان به آن غریبه.اری به نیلوفرت.یار قدیمی دوست داشتن زوری نیست این را قبول دارم اما نمیشود سالها با کسی بازی کرد و بعد رفت...جان جانانم خوشی تو خوشی من است فقط مراقب خودت باش بعد من دیگر دلسوزی نداری.بعد من تنهای تنهایی.این بار تلخ ترین نوع تنهایی را تجربه میکنی.در میان همگان هستی و همدل نداری...نگران من نباش من خوب خوبم فقط کمی گم شده ام.جایی که همه هستند اما کسی من را نمیفهمد.نمیدانند چه دردی در سینه دارم.من عاشق تو بوده ام و این بی معناست برای مردم شهر‌.آنها بویی از عشق نبرده اند.بار آخر که گریه امانم را بریده بود برایم آرزوی خوشبختی کردی.نگران من نباش.من بیشتر نگران تو هستم که روزی در میان جمع یا در خلوتت در اوج خنده یا غرق یک آغوش دیگر دلت برای من تنگ شود و من دیگر نباشم.آنوقت چه به روز تو می آید؟
روزی که دختر دار شدی و شبیه من بود مرا به یاد می آوری.این میشود انتقام دنیا از تو.
آری یار من زمین گرد است...
نوشین

@TextPlace

عشق فقط نشستن در یک کافه تاریک و خوردن تلخ ترین نوشیدنی گرم نیست.
عشق حتی پیاده رفتن زیر باران های گیلانی یا بدون کفش راه رفتن روی ماسه های داغ سواحل جنوبی نیست.
عشق پیامی نیست که گفته باشد دوستت دارم یا بدون تو میمیرم.
عشق نیست وقتی که بترسی کسی شما را با هم ببیند.
عشق پر کردن کارت بانکی با مبالغ زیاد هم نیست.
عاشق واقعی فرقی ندارد که زن باشد یا مرد کم سن و سال باشد یا میانسال و یا شاید پا به سن گذاشته ؛
اگر عشق واقعی باشد از کنار او بودن در هر مکانی لذت میبری.
عاشق که باشی متفاوتی!
عاشق که میشوی ، عاشق که میشوی ....
دلخوشی هایت با تمام مردم شهر متفاوت است .
پای عشق واقعی که در میان باشد جرات پیدا میکنی که در مقابل یک دنیا سینه سپر کنی و اسمش را بر زبانت جاری کنی.
هر کسی توان پرداخت بهای عشق را ندارد .
هر عاشق یک درد شیرین را هر روز به دوش میکشد.
#meliIi

@TextPlace

من نه ازبلندی میترسم نه ازجانورهای کوچک نه از تاریکی واین جورچیزها گرچه اینها هم گاهی ترس دارند اماترسناک ترین چیزدنیا حرفهایی است که قورت داده میشوند .من ازحرفهای نگفته ای که قورت داده میشوند،ازنگاه هایی که صدها کلمه ازآنها میشودخواند میترسم .اصلاراستش رابخواهی من ازواژه ها میترسم هم ازآنهایی که گفته میشوند وهم ازآنهایی که قراراست هیچ گاه گفته نشوند.اصلابه نظرمن واژه ها وکلمات خطرناک ترین اختراع بشرند!
م.الف
@textplace

بند دل را با پيچ و تاب موهاي سياهت گره زده اي
جا خوش کرده اي و
تصويرت حک شده روي ديوار زندگي
که دلتنگم کني
مثل غنچه لبهايت
که سرم گيج بيايد
از سرگرداني موهايت
دل و جان و زندگي ام را ارزاني يک بوسه تو کردم
گفتي : نمي شود زياده خواهي نکن !
نميداني گونه هاي سرخ ات آتش به پا کرده
و مار سمي مشکي موهايت زهرش را ريخته ،
با چه نامي بخوانمت جز گل
تو که گلبرگ وجودت از گل نازک تر است ...
شب با سياهي خال گونه ات رنگ ميگيرد و
روح در سايه پلکت خواب مي رود

مسعود گُلی

@TextPlace

اینجا هوا سرد است
سر انگشتانم شروع کرده به یخ زدن
مغز استخوانم تیر می کشد
چشم میچرخانم
کسی نیست
همه جا سرما سرما سرما
گل ها همه یخ بسته اند
صدایی توی مغزم هی تکرار میشود
انگار صدا یخ زده ،از توی گوشم نمی رود .
یکی هی میگوید دوستت دارم...
دوستت دارم
دوستت دارم
ازار دهنده است!
دلم میخواهد دست بندازم توی مخم با انگشتانم بکشمش بیرون،
دوستت دارم یخ زده به درد من نمیخورد!
سردم است ،
دوستت دارم سردترم میکند.

توی دستانم ها میکنم ،
میگذارم روی سرم...
از همه بدتر موسیقی متنی است که کلاغ راه انداخته
"غار غار غار "
میخواهم جیغ بزنم ...

صدای بلندی ناگهان تکانم میدهد...

چشمانم را باز میکنم
مادر است ...
میگوید پنجره را توی این هوا چرا بازکردی دخترجان
یخ میزنی؛
پنجره را میبندد،
کلاغ روی درخت میپرد.

دست میگذارد روی پیشانیم ،
"تب داری عزیز جان "
نگاهم میکند...
خواستم بگویم پس چرا یخ زدم مادر
سرد است توی دلم...

یواش توی گوشم نجوا میکند:
"رفت که رفت ؛
تو چرا ماندی !
توهم برو ...
دلت را گرم کن عزیزجان ،
دلت که گرم باشد به خورشید
کرور کرور برف هم سردت نمی کند..."
معصومه محبی

@TextPlace

فرضش را بکن...با همین سن...
شمایلم برمیگشت به گذشته،مثلا جای اینکه موهایم صاف زیتونی باشد...طلایی و فرفری بود،
بینی ام نشکشته بود...و این انحنای کوچک را نداشت...
و حتی مژه هایم هم بور بود...با چشمانی روشنتر...
فرضش را بکن...چه قدر با الانم فرق داشتم...
اما راستش را بخواهی دلم روح آن موقع را میخواهد،،،بی شیله پیله...
روحی صاف و بدون خدشه...مثل وقتهایی که مامان برایم قصه میگفت تا بخوابم...
کاش روح کودکی هایم میماند
ما آدم ها عادت داریم ...برویم و بیاییم بگوییم"کاش" فلان نمیکردیم"کاش"بهمان نمیکردیم...
برای خودم انقدر پیش آمده...مثلا یکی اش خود تو!
دوست داشتنت جای خود...
اما چه حیف که برای همدیگر شده ایم آینه ی دق...تو رفته ای
و من از تو جا مانده ام...
همه ی این ها شاید از دور ربطی به تو نداشته باشد...اما تو سادگیم رو گرفتی...
و این برای من گران تمام شد...به قول خودت ما آدم ها از یکدیگر غول میسازیم...و تو از من یک غول ساختی و دمت گرم...
دلم روح کودکی هایم را میخواهد...
دلم مو های طلایی ام را میخواهد...
#یادداشت_هایی_برای_بعدتر
فائزه سالک

@TextPlace

خدايا بزار ابرهاي اسمونت انقدر ببارن
تا دلمون خالي از هر كينه و بخلي بشه

انقدري كه صداش توي گوشمون تورو زمزمه كنه
بگه نگاه كن
اوني كه اون بالا نشسته چقدر مهربونه ببين اسمونش ميباره ولي روي لب خيليا لبخند ميزاره
ببين خدا نشونه هاشو ميريزه روي زمين
كه فردا صبح كه چشماتو باز كردي لطافت و نسيم
نصيب نگاهت كنه

خدايااااا از اين بزرگيت از اين بخشندگيت يه
گوشه كوچيك خيلي خيلي كوچيك هم نصيب دل ما كني براي روزگارمون كه پر از لكه هاي تاره كافيه

خدايا دستمون رو زير بارونت ميگيريم تا يكباره ديگه سر انگشتامونو لمس كني
اين روزهااا خيليا بدجور محتاج نوازش تو هستن

پناه
@textplace

روز های برفی
تنهاییت را بیشتر به رُخَت میکشد
وقتی جای قدم های کسی
کنار قدم هایت
نیست

#مرج_نامه (مرجان)


@TextPlace

از چشم هایش که افتادی، با یک حمد و سه قل هو الله فاتحه ی رابطه را بخوان! ریسمان پاره را دوباره نمیتوان گره زد!
از چشم هایش که افتادی، دیگر عطر جا مانده ی حضور گرمت را نفس نمیکشد!
از چشم هایش که افتادی، موقع احوال پرسی پشت تلفن به جای آنکه با لوس بازی های دلنشین همیشگی اش تمام شارژی که خریده بودی را تمام کند، خیلی سرد جوابت میدهد :مرسی خوبم!
و تو این "مرسی خوبم" را تا آخر دنیا فراموش نخواهی کرد! میفهمی پشت این دو کلمه به اندازه تمام واژه های دنیا حرف داشت!
از چشم هایش که افتادی، عکس لبخندت را از بک گراند تلگرامش حذف میکند! آخر شب ها با هزار آب و تاب ثانیه به ثانیه روزمرگی هایش را برایت تعریف نمیکند و توقع ندارد برایت جذاب باشد!
تازه بین خودمان بماند، از چشم هایش که افتادی حتی دیگر نیمه شب ها به خوابت نمی آید!
جان من! حتی شده پشت پلک هایش را بگیری و آویزانشان شوی و به هزار زور و زحمت و تقلا کردن خودت را بالا بکشی ، اجازه نده از چشم هایش بیفتی! چون وقتی که افتادی صدای شکستن تمام پل هایی که پشت سرت ساخته بودی برای بدست آوردنش را به طرز کر کننده ای میشنوی! 
به قول پویان اوحدیِ جان: "  از هر جایی که افتادی احتمالش هست که بتوانی دوباره بلند شوی... از هر جایی... هر جایی به غیر از چشم"...
مواظب چشمانش باش!

امیرحسین قربانی


@TextPlace

...
چه فرقی می کند
مرد باشی یا زن؛
حریمت حرمت دارد!
هر کسی که از در آمد محرم نیست.
صبر کن...
تا آدمت را پیدا کنی...
آدمی از جنس خودت!
آدمی که؛
حرمت سرش شود.
خودت را مدیون خودت نکن
مدیون
قلبت، نگاهت، دستانت، آغوشت!
گاهی باید تنهایی را ترجیح داد
گاهی حتی نباید منتظر بود،
عزیزم، جانم!
حریمت حرمت دارد...
#ملیکا_میم

@TextPlace

حتی وقتی دانشجو شدم باز هم بابا اصرار داشت که بعد از ظهر ها بیاید در دانشگاه دنبالم.من هم تایم کلاس هایم را یکی درمیان به اون اطلاع میدادم و با قیافه حق به جانب میگفتم فلج اطفال! که ندارم!بزرگ شده ام خودم بلدم!
دوره ی عمومی تمام شد و برای تخصص شهر دیگری قبول شدم.حالا توی شهر غریب بعد از کلاسم جلو در دانشگاه هنوز دنبال پلاک 215 ایران18 میگردم.که لم بدهم کنارت.هر چه اخم من بیشتر در هم گره خورد تو لبخندت شیرین تر شود.چشمم را ببندم و بقیه اش را بسپردم به تو!بپرسی ناهار خوردی؟ و من بی اعتنا به جدال روده کوچیکه و بزرگه رو برگردانم و بگویم خسته م میخواهم بخوابم.و تو هی گزینه بدهی که فلان چیز را دوس داری بخرم بخوری یا همان سهم ناهار که مامان برایت کنار گذاشته خوب است؟نه که تا رسیدم خوابگاه به خودم بگویم دلت را صابون نزن الان وقتش نیست ناهار درست کن بخور بعد...تازه اخرش هم که میخوابی ظرفهای کثیف روی میز منت هم سرت میگذارند!!! مامان میخواهم باز هم صبح ها تو نازم را بکشی و با وعده ی شیرین این که پاشو برو *بعد از ظهر که اومدی سه ساعت بخواب* راهیم کنی.نه که با صدای دلخراش گوشی از خواب بیدار شوم و ده دقیقه بعد مردانه سر خیابون منتظر تاکسی باشم...کاش حداقل صدایت را روی آلارم گوشیم بگذارم...
من فکر میکنم بی پناه ترین موجود روی زمین دختریست با یک چمدان بزرگ کنار خیابان...که هر ماشینی برایش بوق میزند که بیا برسونمت!همان که وقتی میدان ها و خیابان ها را نمیشناسد کرایه اش تصاعدی بالا میرود!همان که ساک دستیش دستش را میبرد ولی توی پل هوایی بلند و خلوت حاضر نیست یک بار هم بارش را زمین بگذارد و نفس بگیرد.
دوست دارم مردی کنارم باشد که هم قدمم شود،وسایل سنگینم را بردارد.آخرش هم که گفتم وسایلم را اینجا بگذاری خوب است بگوید:عه اینا رو کی دادی دست من؟؟! این مرد چه پدرم باشد...چه همسری به مردی پدرم...
درست است که الان فمنیست بودن و دفاع از حقوق برابر زنان کلاس دارد ولی من در پناه تو بودن را میخوام...
فلج اطفال ندارم ولی این همه قوی بودن پوستم را خراب میکند،خط اخمم را عمیق میکند...
در نوشابه را تو باید باز کنی...اخر من ناخنم را با هزار زحمت بلند کرده ام...
از میدان تره بار بیزارم...از این که مثل مردها بگویم این ها کیلو چند؟ آخر من عادت داشتم به میوه های رنگارنگ توی یخچال و صدای تو که میگوید:نشسته نخور معصومه....
#معصومه_سالاری_شکری

@textplace

باران است دیگر
هنوز دارد می بارد
...

تا نفهماند به تو که کسی اینجا قلبش به یادت می تپد،دست بردار نیست!

حالا تو هی پولیور بپوش برو سمت شومینه... فایده ندارد

مگر اینکه بیایی!!


#زهرا_شکیبا


@TextPlace

این طوری می شود که هر بار که پدرت دستش را پشتت می گذارد و با لبخند مطمئنش می گوید "دختر من عاقله!" لبخندی که قرار است به روی ماهش بپاشی تلخ تر و تلخ تر می شود... هر بار سرت پایین تر می افتد...
این طوری می شود که سختی یک دختر عاقل ماندن را تنها دخترانی که عاشق نشده اند میدانند...کسانی که هر بار که دلشان لزرید و قلبشان تپید ، زنگ عقل نفرت انگیزشان به صدا در آمد...که هر بار که عشق از پشت شب پنجره شان سرک کشید، بهانه ی سوز سرما را گرفتند و حسابی چفت و بست پنجره را محکم کردند...که هر بار یک قدم عقب رفتند...
لب این دره که رسیدی می فهمی چقدر محتاجم که بیایی و دستم را بگیری...که همه ی این قدم های عقب رفته را پا به پای من جلو بروی... که به همه ی آدم ها نشان دهیم إن مع العسر یسرا...

سامانی

@TextPlace

(نامه ای به فردای خودم)
تو آنجا ایستاده ای منتظر من
و من اینجا نگران از فردای تو
و زمان که جاده ای به جز صبر ندارد
پس صبر خواهم کرد
و هر ثانیه را تا تو زندگی خواهم کرد
و برایت سوغاتی خواهم آورد از جنس خوشبختی و آرامش
نفس ترابی

@TextPlace

با هر نفس دوباره دیدنت
انگار تمام تو در من جان میگیرد...
انگار تمام من در تو می میرد....

طاهره حیدری
فسا
@textplace

"تقدس"

گاهی یک دوست تقدس عجیبی تو زندگی ما پیدا میکنه،
که البته این تقدس به خاطر لحظات و خاطرات مشترکیه که با اون داریم، و وقتی که اون توی تنگنا و شلوغی این دنیا راه رو گم میکنه، کمک و همراهی اون ارجح ترین اولویتت میشه...
ولی از یه جایی به بعد،
متوجه یک حقیقت عجیب میشی؛
این که تو بخاطر تقدیس اون، حالا دیگه از روی دوستی این کمک رو نمیکنی،
اگه به خودت رجوع کنی می فهمی که تو نیاز داری به کمک کردن،
چون حالا دیگه بخشی از وجود خودت رو به یک موجود خارجی متصل کردی،
ازین به بعد متوجه میشی که داری به خودت لطف میکنی،
و چه حس خوبیه این حالت،
گاهی به این فکر کن که آیا تو وجودت، این تقدس رو به کسی اهدا کردی، یا این که برای کسی مقدس هستی؟


#خلیل_امیدوار


@TextPlace

گاه بايد دور بود...
گاه بايد تَلخى چشيد...
تلخى هايى كه بعد از چشيدنشان به شيرينىِ آنها پى ميبرى...
تلخى هايى مثلِ قَهوه...
مثلِ دورى
دورى از عِشق...
فاصله هايى كه بعد از طى شدن، به عمقِ تلخى هاى شيرينش غرق شدن در شادى را ميبينى و يادت ميرود از كدام تلخگاه ها عبور كرده اى...

#سالار_ش

@textplace

باران که ببارد
بهار و تابستان و پاییز و زمستان نمیشناسد
با همه ی زیباییش
وقتی ببارد
احساست را درگیر میکند
بهار ، آرامت میکند
تابستان ، سر شوقت می آورد
پاییز ، عاشقت میکند
زمستان ، دلتنگت میکند
فرقی ندارد چه فصلی
باران که ببارد
دیوانه ات میکند

#مرج_نامه (مرجان)


@TextPlace

ها را خوب یادم است روزهای اول کلاس اولی شدنم بود مرا نیمکت سوم نشاندن تخته واضح نبود اما جای من بر حسب ترجیح معلم آنجا بود هنوز بغل دستی نداشتم تا روز سوم کیاست فر را کنارم نشاندن دختری سبزه چهره لاغر با موهای روشن با درد های بچه گانه اما مهربان و چه زود باهم دوست شدیم از مادرش گفت که با نفت خودش را سوزانده از پدرش و ننه آقای پیرش. معلممان حرف هایمان را شنید کنجکاوانه کیاست فر را صدا زد از او در مورد مادرش پرسید _کجا خودش را سوزانده؟
_حمام
_کی نجاتش داده؟
_بابام
_لخت یا با لباس؟
_با لباس
_چرا؟؟؟؟؟؟
_ننه آقام اذیتش میکنه
_ننه آقات چیکار میکنه مگه؟
_ننه آقام رو پله ها دشویی میکنه
در فکر این بودم چرا خانممان اون جوری جلو همه ازش پرسید چقدر لخت یا لخت نبودن مادرش مهم بود که زنگ تفریح خورد خانم رفت ما ماندیم بچه های کلاس.
ویدا دختر خانوم بود خیلی بین ماها عزیز تر بود نیمکت جلو کنار خانوم مینشست سریع بطرف کیاست فر رفت گفت تو کثیفی بو شاش میدی بعد به بچه ها گفت بیاین همه باهم کثافت فر رو بزنیم تعجبم از یک کلاس بیس نفره بود ک تمام سرش خالی شده بودند و مشت مشت حواله اش میکردند و من نگاه میکردم به این شرارت های بچه گانه تخم دشمنی را خانم انداخت رفت کتکش را کیاست فر خورد بعد از تفریحم حرفی از کتک خوردنش زده نشد چون همه حتی خودش فکر میکردند که قانون مدرسه و بچه های میز اولی آخری همین است. آنروز درس گرفتم از درد هایم جایی نگویم تا لگد مال نشود احساستم تا احمقان فقر ذهنی خو را با فقر فرهنگی من اشتباه نگیرند.
هر چند معلم خوب نبود اما مثال ما مثال نادان و لقمان بود.
اکرم میرحسینی


@TextPlace