هوای اخر پاییز ... دارد زورش را میزد این لحظات اخر...میخواهد دوام بیاورد اما نمیشود .... به نشانه ی انتقام هوا را سردتر میکند...برفی میکند .... مه می اید... جرات بیرون رفتنی وجود ندارد...اما تو به دیدارم می ایی ......می ایی تا مرا از ارامش درونت بهره مند کنی..کاش هر سال اخر اذر که میشد تو می امدی با جعبه از ارامش ... اما فقط یک بار اتفاق افتادی..بقیه اش را با خاطره ات سر میکنم.. من که نه ...دلت برای اسمان بسوزد این دیوانه هر شب سرد تر میشود بیا گرما ی وجودت را به رخش بکش... آسمان
@TextPlace

كجا ميروي پاييز
بمان
من هنوز اين پاييز را عاشقانه زندگي نكردم
هنوز دستانم گرم نشده
كتي روي شانه ام آويزان نشده
كوچه اي را قدم نزدم
بمان
اين سرزمين تابستانش يخبندان است
چه رسد به زمستان...
#سحركلواني
@textplace

آخر عزیزدل جانِ من، اگر به جان شما غر نزنم، به جان که غر بزنم؟
این که میگویم دکمه لباست را ببند ک این سرمای نامرد از آن یقه ی باز پیرهنت نرود تو، اسمش غر غر است؟
اینکه میشینم بالای سرت و هی میگویم و میگویم تا مجبور شوی تا آخرین قاشق این سوپ بدمزه را بخوری اسمش غرغر است؟ خب اگر نخوری آن ویروس های لعنتی نمک گیرت میشنوند و حالا حالاها در جانت میمانند، به قربان قدت شوم...
اینکه میگویم شب زود بیا خانه، ترس حمله ی آدم فضایی هارا دارم، اسمش غرغر است؟؟ باور کن نه از آدم فضایی میترسم نه از ارواح خبیثه نه حتی ترس این که دزد به خانه بزند...اصلا از بچگی در این زمینه ها خنگ بودم، و پدر مادرم هنوز سر این که این خصوصیتم به کدامشان رفته باهم به تفاهم نرسیده اند،معمولا مواقعی ک باید آدم سکته کند مث یک خنگ خجسته و شاد می خندیدم...حتی یک بار مادرم سر همین قضیه تصمیم داشت مرا جلوی پرورشگاه ول کند ولی عمه بزرگم نذاشت،میگفت خنگ هست ک هست، خال بازویش به من رفته، خون ما در رگ هایش است،خودم بزرگش میکنم،ک البته بعدها ک فهمید آن خالی ک فک میکرد نشان آب و اجدادی ماست، فقط یک لکه بود، برای ریپورت من به پرورشگاه هیچ مشکلی نداشت ....

سرت را درد نمی آورم.....این هارا گفتم ک بدانی این که نق نق میکنم به جانت فقط بخاطر عزیز بودنت ست...از سر دلتنگ بودنم است...هی نیاو چوب غرغرو بودن را نزن به سرم...
باور کن من فقط دارم پشت هم هی با تکرار میگویم دوستتدارم اما تو چیز دیگرمیشنوی...


آرام.

@TextPlace

دلم آرامشی میخواهد
از جنس جنینی
بطن شکم مادر
میان آبهای پاک
شناور در دنیایی به اندازه رحم مادر
چشمانم بسته
هیچ دنیایی را نبینم
هیچ ظلمی
هیچ جنگی
هیچ فقری
هیچ نبینم
فقط صدا باشد
صدای تپش قلب مادر
گه گاه شیطنت وار لگدی بزنم تا ذوق کند و از سر عشق پدر سوخته ای نثار فرزندش کند

فقط صدای مادرم باشد در گوش هایی تشنه
دنیایی آرام
آرامشی تو ام با زندگی
زندگی ای در عدم
دنیایی کوچک ولی آرامشی بزرگ

دلم آرامشی می خواهد جنینی و جنانی

امیرعلی غنی


@TextPlace

من جا مانده ام
میان رویای دخترکی که نیمه شب اشکهایش را به مردابی دور پیوند میزد...
ای یار جدامانده ام!!
ازشاخه های پاییزی قلب مغمومم
تا ابادی برگهای نو شکفته
جز کشاکش خلا هیچ نمانده است...
گیرم که سروی افراشته باشم یا نارونی پیر؛
جا مانده ام
میان اندوه گریه های دخترکی
که از بزرگی تنها خط چشمی ناشیانه پشت پلکهایش بیداد میکند...
کجاست کودکی بیقرار من؟؟؟
کجای این طوفان بی رحم جا ماند
که کودکی بی سر در آغوشم بیقراری میکند!!!
کجای صبوری ام گریه ام گرفت
که راه پیش و پس برمن بسته شد
و
من
تنها فرو رفتم!!!
ای یار!
ای مهربان بی بدیل من؛
شانه بیاور
اشک آورده ام....

راضیه رمضانی

@TextPlace

در آغوشت که نیستم ، یلدا میشوم
سرد، متوقف و طولانی!
انگار زمان هم با من یخ میزند
بدون حرم نفس هایت...

#گلرو_ش


@TextPlace

یه چیزِ عجیب غریبی منو بَسته به تو.
دلمو بسته به تو.
شَبمو بسته به تو.
چیزی که فلسفه ای ندارم براش.
منطقِ مُحکمِ قابلِ دفاعی ندارم براش.
منو آب میکنه و میسوزونه و پرواز میده، شب و تَن و خیالمو پُر میکنه از عَطرت.

حرف که میزنم بوی تو میاد،
راه که میرم اِسم تو به گوشم میاد.
جمله که مینویسم هَمش "تو" میشی.

بوسیدن یک کتاب حَرفه و من اینجا تو این ساعت،سَخت می بوسمت.
قشنگِ ساکتِ پُرفهم و مُحبتم!
اینجا لبریزه از حس شنیدنت،
دنیای من لبریزه از رویایِ اِمکان داشتنت...
شب ها سخت می خوابم و روزها سخت بیدار میشم و چیزی نیست جز حسِ تو که منو قلقلک بده برای بیداری.
با اینکه نیستی
با اینکه احتمالا هیچوقت قرار نیست باشی؛

یه صدایی وَحی میشه همش بهم:
که تو رَسمِ پیچِ یه نمودارِ تَصاعُدی‌‌
من از عشقِ به تو تموم میشم

میگه:
تا آخرش برات میمیرم...

#فاطمه_غنی_پور

@TextPlace

رستگاری من در گرو پیچ وتاب زلف توست ...
بر جوى دلم بنشین و راز دلم بخوان ...
بخوان که سخت مریدت شده این دل ...
که سپیده و شفق ندیده این دل ...
که جز نامت نامه ای نخوانده این دل ...
بیا و بگشا این گره از بخت کورم که رستگاری من در گرو گشایش توست... .

غزل حمزه
@textplace

.
.
شايد تنها گناهم اين بود
که گمان مى کردم
براى نوشيدن يک چاى گرم باتو
در کافه هاى مجاور خيابان هاى شلوغ
هميشه وقت دارم
من هميشه براى به تو رسيدن مردد بودم !

ان اضطراب لعنتى...
.
.
اگر مى دانستم که انقدر ها هم وقت نداريم
شايد به جاى سرخ شدن و خجالت کشيدن کمى از نگاه عاشقانه ات لذت مى بردم ;
گناهش را بينداز گردن انان که به جاى مشق علم و ادب ترس جهنم به ما اموختند ....
کاش کسى بود که هر روز و هرساعت و هر ٽانيه زير گوشم زمزمه مى کرد که روز هاى خوب تمام شدنى اند;
که کسى که امروز مقابلت نشسته و شاملو مى خواند روزى رفتنى است
از رفتنت دلگير نيستم چون اموخته ام ماندنى هابى اتفاق ترين روز هارا به همراه دارند
از خودم در روز هاى بودنت دلگيرم

کاش بيشتر عاشقت بودم...

غزل حمزه
@textplace

مثل یلدای هر سال تفال می زنم به حافظ
فرقی نمی کند
حافظ هر چه هم بگوید من به نام تو تعبیرش می کنم...

چند سالی هست که همه ی مصرع های فال حافظ را
فقط
(با درد صبر کن که دوا می فرستمت )
می بینم
نمیدانم,ولی گاهی آدم خودش را به نفهمیدن هم بزند خوب است......

زهره _خمری


@TextPlace

یک عمر گذشته در سفر با تو
روز و شب و امن و در خطر با تو
در عشق و امید و آرزو با هم
گاهی غم و رنج مختصر با تو
پاییز و بهار روبروی هم
هر فصل، همیشه همسفر با تو
امشب شب اول زمستان است
من، قصه ی نغز و شعر تر، با تو
خوب است که می سپارم امشب را
یک چند دقیقه بیشتر با تو

مهران عزیزی

@TextPlace

آدم هایی در زندگی ما هستند که آرامند
باید مراقب این آدم ها بود
آنهایی که زیاد اهل حرف زدن نیستند و فقط گوش میکنند
دیرتر غمگین میشوند و سخت عصبانی
آنها کم عاشق میشوند ، طولانی دوستتان دارند
مهربانی بلدند ، حواسشان به شما هست ...
و همان آدم هایی که زود رنجند و اگر دلشان بشکند دیگر نیستند
نه اینکه کم باشند ، دیگر نیستند !

فربد_فروتن

@TextPlace

نفس مي كشم
شمرده شمرده
نفس مي كشم عطرت را
اتاق را
فنجان قهوه ات را
نفس مي كشم هر آنچه از تو جامانده
ته فنجان را نگاه مي كنم شايد نام من افتاده باشد

نسيم پاييزي
@textplace

یلدا را دوست ندارم...
اصلا چرا باید بلندترین شب سال بی تو بگذرد؟
کجای نبودن تو جشن و تبریک دارد؟
یلدا را دوست ندارم چون لذت زندگی ام در داشتن تو خلاصه می شود.. روزهای خوبم زنجیروار به حضورت متصلند... یلدا را دوست ندارم چون دور همی ها بی تو معنا ندارند و من بی تو بین جمع تنها تر از همیشه هستم...
من آجیل را وقتی دوست دارم که جیبهایمان را از آن پر کنیم و بی پروا به کوه بزنیم...من هندوانه را وقتی دوست دارم که وسط تابستان از راه برسی و قاچ قاچش کنیم و بخوریم و حتی به سفیدیِ احتمالی اش بخندیم.. من انار را وقتی دوست دارم که برای تو دانه دانه کنم و....
من همه سال ها و ماه ها و هفته ها و روزها و شب ها را با تو دوست دارم...
من بلند ترین شب سال را با تو دوست دارم
یلدا را با تو دوست دارم...

#مرجان_علیشاهی
@textplace

در کوچه پس کوچه های سرنوشت به دنبال دل خوش میگشتم...
و تو از شاهراه اصلی جاده آمدی جایی که فکرش را نمیکردم...
در زمین خشک و کویر دنبال حال خوب میگشتم...
و تو از آسمان و از دل ابرها آمدی وقتی که فکرش را نمیکردم...
و حالا در هر شکوفه بهار
در هر میوه نوبر تابستان
در هر شرشر باران پاییز
در هر دانه برف زمستان
تورا نفس میکشم...تورا میبینم...
پر شدم از تو مثل جنگلی پرشده از عطر چوب درختان...
روییده ام با تو مثل گل یخ، زیبا و جوان، در دل برف سرد و سنگین روزگار..

هانیه_حصاری

@TextPlace

چایی دارچین درست کرده بود و  اصرار داشن روبه روش بشینم و باهاش در مورد کتابای مورد علاقم حرف بزنم
من اما حواسم پرت چشماش شده بود و اصلا نمیتونستم روی حرفام تمرکز کنم
از تموم شدن پاییز ناراحت بود
راه رفتن روی برگای خشک شده رو به برف بازی ترجیح میداد
برای من اما فرقی نداشت جیب ژاکتش رو باهاش شریک بشم یا جیب پالتوش
بهم غر میزد که چرا حواسم بهش نیست
و نمیدونست که چون حواسم به اونه نمی تونم باهاش حرف بزنم  نمی تونم بهش گوش بدن
شاکی شد
تصمیم گرفت بره
من هنوزم غرق چشماش بودم نمیتونستم واکنشی نشون بدم دیگه صداش نمی اومد
نگران شدم،نکنه رفته
تصویری نمیدیدم فقط سیاهی بود ، حس کردم چشمام بستس
چشمامو باز کردم
هوا گرم بود
ای بابا روز اول زمستون هم شده مثل تابستون
 یه نامه کنار تختم بود
کاغذش کهنه و پاره شده بود انگار که چند بار خونده بودمش
 خط خودش بود
نکنه مجبور شده بره و برام نامه گذاشته تا نگرانش نشم
نه اگه اینجوری بود که باهام قهر نمی کرداون از سر لج رفت ناراحت شد که نگاهم به اون نبود چون دوستم داره همه توجهمو میخواد
نامه رو خوندم
ازم خواسته بود هیچوقت  دنبالش نرم انگار ترکم کرده بود
چشمامو بستم تا گریه نکنم
چایی دارچین درست کرده بود
رو به روش نشستم
#فرشاد

@TextPlace

یلدا
دختر آخر پاییز
با چمدانی پر از شرشر باران و خش خش برگها
وقت رفتن برمیگردد و یک دقیقه بیشتر به همه روزهای گذشته خیره میماند و میرود...
و شاید یلدا
دختر اول زمستان
در چهارچوب در، چمدان پر از برف و سرمایش را زمین میگذارد و یک دقیقه به تمام زمستان پیش رو خیره میماند و می آید...
تک برگ خشک جا مانده رو موهایش را میتکاند و قدم در فصل سرما میگذارد...
#هانیه_حصاری

@TextPlace

گاهى در خلوت خودم به حال آدمى فكر ميكنم كه گلوله اى به قلبش اصابت كرده است، به اين كه اصلا آيا زمانى براى درد كشيدن داشته يا آنقدر سريع اتفاق مى افتد كه در كسرى از ثانيه ديگر همه چيز تمام مى شود.. به نظرم اما در آن لحظات كوتاه تمام دنيا مى آيد جلوى چشمش، تمام روزهاى گذشته مثل فيلم از مغزش مى گذرد، اگر عاشق باشد همان لحظه دلتنگش مى شود و اگر وابستگى داشته باشد سخت است برايش دل كندن از زندگى.. آن لحظه همه ى وجودش داغ مى شود، مى سوزد، نه از زخم گلوله، نه، از اينكه فرصت تمام شد و زندگى را زندگى نكرد..
اينها را مى گويم چون خوب مى دانم، چون تجربه كرده ام، وقتى كه گفتى بايد بروم، اين اتفاق برايم افتاد، شليك كردى به قلبم، و من از همان لحظه مرده ام...
ساره
@textplace

اغلب ناراحتیامون بخاطر خوشحالی تو روزای قبل همین موقعست,برای همینه که وقتی خوشحالم سفت بغلش می کنم که اگه یروزی باعث ناراحتیم شد دلم کمتر بسوزه...
انسیه_طارمیان

@TextPlace

پارسال شب یلدا آقاجان خواسته بود همه به خانه اش برویم.تاقبل ازفوت مامان جون کل خاله ها ودایی ها ونوه ها بعدازناه ار میرفتیم وخودمان خانه راجارو میزدیم،حیاط را آب پاشی میکردیم وبساط چای وسماور را به پا.انارها راهم فقط مامان جون دانه میکرد. تا دم دمای صبح همانجا میماندیم.اما بعد ازمامان جون،دیگر اجازه نداد وخیلی صریح گفت شب یلدا نه میگذارد ما به آنجا برویم ونه خودش جایی میرود.وقتی رفتیم مثل قبلا همان کارها راکردیم.آخر شب که دورهم نشسته بودیم آقاجان لبخند به لب گفت شبهایی ازاین دست هرلحظه اش خاطره است.دوست نداشت یلدایش به دوقسمت متفاوت«قبل ازمامان جون»و«بعدازمامان جون» تبدیل شود.گفت که نمیخواسته بعد ازفوت مامان جون خاطره ای از شب یلدا داشته باشد.برای او یلدا فقط یعنی انارهای دون شده بادست مامان جون.گفت تعبیر دیگری ازاین شب ندارد.نه فالش،نه آجیلش ونه حتی طولانی بودنش چرا که بدون مامان جون هرروز وشب برای او طولانی است. آن شب لب به انار نزد.
آقاجان راست میگفت،قدرآن لحظات راتازمانی که برایم خاطره شد،نفهمیدم.امسال که دیگر اوهم دربین مان نیست،خوب میدانم هرلحظه،هردانه ی انار یک خاطره است.
زینب_لطفی

@TextPlace

او.

در وصفِ این همیشه رفتنت
هیچ ندارم اِلّا یک فعلِ سَرشکسته
که با مفعول هم دلش سَبُک نمیشود، ...سالهاست.

من ایستاده ام کنارِ شب
دستِ باد روی شانه ام
و قایِم باشَک بازی جمله هایِ نگفته یِ تو روی لب هام...

آنقدر دلم تو را خواسته و نداشته که مبداء دلزدگی هایِ عالم
همین پنجِ کوچکِ وارونه یِ من است.

ترجیحِ این شب هایِ من سکوت است.
تضمین دوست داشتنم همچنان،
یخ کردن و لرزیدن های شبانه روزی ام
به وقتِ شنیدن نامَت از زبانِ مادری
که کودکش را بخواند.

باور کن کسی چون من برای شب،
ترانه نخوانده
برای صبح از تو نگفته
برای تو از دل ننوشته است.

جورِ فاصله به گردن من نبوده....اما تو ببخشم؛
که دوست دارم وَقارِ آمرزیدن این عاشقانه به نام تو باشد.

و خط به خط حرف هایم را بخوان...که کسی دردهایم را ندید و همه داستان ساختند و خُطبه خواندند.

دست های تو جز برای لَمسِ بادی که بی هوا به من هُجوم می آورد،نیست.

تو شَریفی به مهربانی ات
تو عزیزی به رفاقتت با درخت ها.
و اینجا شب ادامه دارد تا چَنگ در پیراهنت...

راستی....در روبوسی امشبت با باد،
عطر محبوبم را بزن...

#فاطمه_غنی_پور

@TextPlace