دوستت دارم...
این جمله را بارها میگویم برایت...
تا شاید ملکه ذهنت شود این شوالیه تاریکی که جز خورشید چشمانت جایی برای حضور ندارد،
یادم باشد وقتی دیدمت از زخم هایی که از دوریت بر روحم نشسته پرده بردارم تا بدانی این زره هیچ وقت جلوی تو تاب ایستادگی ندارد...

دست نوشته های فروهر
Alireza_Farvahar
@textplace

لیلا، لیلای جان، خوابم می آید. چشم هایم خسته است و پلک هایم سنگین شده اند. خوابم می آید اما نمی خواهم بخوابم. خسته شده ام دیگر از دروغ؛ دروغ هایی که هر شب خواب هایم به من می گویند. احساس می کنم دارم تمسخر می شوم. خواب هایم یکسره در سیطره ی توست. تویی که نه بوده ای و نه... این هم یک طور کابوس است. طرز عجیبی از تمسخر... خنده دار است....
خوابم می آید لیلا و دلم تو را می خواهد. دلم یک دل سیر درددل می خواهد که نمی داند با که بکند. دوست دارم لحظه های شیرین سُستی قبل از خواب، در پایین ترین سطح هشیاری، با چشم های نیمه باز، صدای تو را بشنوم که آرام، جملاتی را که معنی شان را نمی فهمم، در گوشم زمزمه می کنی. دوست دارم خواب که کم کم آغوشش را باز می کند که من را فرو ببرد، درست در لحظاتی که ضرباهنگ بیداری من دارد کُند می شود و دارم کم کم خوابْ-مرگِ هر شب را مُهیّا می شوم، آخرین تصویری که ثابت می شود و باقی می ماند، تصویر مات و محو صورت تو باشد نزدیک صورتم و آخرین صدایی که می شَوَد بوق ممتد و بعد کم کم در سکوت استحاله پیدا می کند، صدای تو باشد....
خوابم می آید لیلا ولی دلم نمی خواهد بخوابم. می ترسم چشم هایم هایم را که بستم، روحم برای ابد تنم را ترک کند. اینَش ترسناک نیست. حس بدش اینجاست که فردایی دیگر در کار نیست که برایت بنویسم و باز بپرسم که میخوانی یا نه و باز... تو سکوت کنی....
لیلای زیبا، موهایت را از روی صورتم کنار بکش، کم کم نفسم دارد سنگین می شود....

مهران عزیزی

@TextPlace

@zhuanchannel
همه ی ادمایی که دور و ورمون هستن رو بذارین تو یه جدول. بهش میگیم جدول اعداد ادما.
بعضی از این ادما خیلی کوچیکند نمیتونن اونقدری که تو میخوای بزرگت کنند... برای همیشه باهاشون ناچیز میمونی.

بعضی هاشون درست مثل یه "ده" هستند
تو تنهاترین حالت ممکن هم ضربشون بشی چند برابرت میکنن بزرگت میکنن.

یه سری از ادمای تو جدول رادیکال دارند...اونم نه رادیکال ازاد... باید بری زیر یوغ خواستنشون... میتونی ازاد شی... میتونی بیرون بیای؛ اما کم میشی.

بعضی هاشون درست مثل یه عدد اعشاری میمونن...بین خودشونو بقیه یه ممیز گذاشتن... با اینا میشه جمع شد اما جواب همیشه تقریبیه... هیچ وقت باهاشون به ثبات نمیرسی.

یه جای جدول ادمایی هستن که "صفرن... یه"صفر "گنده...هرچقدر هم بزرگ باشی تا بی نهایت هم رفته باشی ضربدر صفر که بشی هیچی نیستی...صفرت میکنند...خاصیتشون همینه.

اما ته جدول ادمایی رو میبینی که عدد نیستن... یه علامتند... یه علامت منفی... اینا از همه ی اونای دیگه خطرناک ترند... اگه همراهت باشند هرچقدر هم بزرگ باشی کنارشون کم میشی... کم میمونی...!

#محدثه_رمضانی

آنقدر دوستت دارم
که خودم هم نمی‌دانم چقدر
دوستت دارم
هر بار که می‌پرسی، چقدر؟!
با خودم فکر می‌کنم
دریا چطور
حساب موج‌هایش را نگه دارد؟!
پاییز از کجا بداند
هر بار چند برگ از دست می‌دهد؟!
ابرها چه می‌دانند
چند قطره باریده‌اند؟!
خورشید مگر یادش مانده
چند بار طلوع کرده است؟!
و من چطور بگویم که، چقدر
دوستت دارم..
#مهرناز_حسین_زاده

@textplace

به تو ایمان دارم
از پسِ اشک ها و لبخندها
به تو ایمان دارم
حتی اگر باهم نباشیم
به تو ایمان دارم
حتی در طلوعِ صبحی دیگر

#همچون_یک_خانه_به_دوش
#باب_دیلن_ترجمه: #بابک_زمانی

بابا لنگ دراز عزیزم

بعضي آدم ها را نميشود داشت
فقط ميشود يک جور خاصي دوستشان داشت
بعضي آدم ها اصلا براي اين نيستند
که براي تو باشند يا تو براي آن ها...
اصلا به آخرش فکر نمي کني
آنها براي اينند که دوستشان بداري!
آن هم نه دوست داشتن معمولي نه حتي عشق
يک جور خاصي دوست داشتن که اصلا هم کم نيست
اين آدم ها حتي وقتي که ديگر نيستند هم
در کنج دلت تا ابد يه جور خاص دوست داشته خواهند شد...

#جین_وبستر | بابا لنگ دراز
@textplace

بعضی از ستارگانی که می بینیم خیلی وقت پیش نابود شده اند؛ به علت فاصله بسیار از ما نوری را که میلیون ها سال قبل از آنها تابیده و تازه به زمین رسیده را می بینیم. یک چیزهایی از آدمهای زندگی مان توی مغزمان مانده ، فکر می کنیم هنوز خوبند. فکر می کنیم ... فکر نمی کنیم! راستش خودمان را گول می زنیم که حالشان خوب است بیخبر می مانیم به دستور ناخوداگاه ذهنمان چرا که بیخبری توی ذهنمان مترادف خوش خبری ست . دلزدگی و دلمشغولیهای ذهن هر کس سر جای خودش اما اگر زیاد دور شویم ، باد که می آید ، دستمان به هم نمی رسد که همدیگر را نجات دهیم . همانطور که نورانی بودن ستاره ها دلیل زنده بودنشان نیست ، زنده بودن آدمهای اطرافمان دلیل زندگی کردنشان نیست . فقط، ستاره ها با هم کاری ندارند .به هم ربط ندارند . غیر از ربط، اگر بگوییم که هر ربطی ، رابطه نیست ، به هم مربوط هم نیستند و با هم ارتباط ندارند . اما ما داریم. ما آدمهای فلک زده ی بدبخت که هر روز برای خوشبختی ، برای لمس حس خوشبختی تلاش می کنیم ، هم به هم ربط داریم و هم با هم ارتباط داریم . توی زندگی هر کداممان چندتایی هستند که نباید از دور نگاهشان کنیم و دلمان خوش باشد به سوسو زدنشان . باید از نزدیکتر ببینیم . نزدیکتر حتی اگر این خاکستر ، مخمل طوسی خوابیده روی آتش باشد .

#مریم_سید_افقهی
#شمافرستادین

نمی خواهم در آستانه ی شصت هفتاد سالگی، وقتی مادربزرگی شدم با موهای سپید و عینکی که باید همیشه به چشم بزنم برای نوه هایم یک مادربزرگ ضعیف و رنجور باشم...
نمی خواهم با یادآوری خاطرات هجده نوزده سالگی به خودم بگویم چقدر ضعیف بودم که از پس مشکلات و چاله ها و چالش ها و سختی های مبهم و عمیق و دشوار و زیاد زندگی برنیامدم و تاب هیچ شکستی را نداشتم...
می خواهم قهرمان زندگی خود و فرزندانم باشم....
می خواهم وقتی صحبت از این دوران زندگی شد با افتخار به نوه هایم بگویم: جان دلم مرا ببین... حالا از پا افتاده ام اما وقتی جوان بودم با هر مشکلی جنگیدم ... کمرم خم شد ولی عقل و دلم ماهرانه باهم دوست شدند... سخت بود اما دوست شدند...

نمی خواهم در نظر آنها یک پیرزن وابسته باشم که هیچوقت نتوانسته تنها کاری را پیش ببرد...
باید یاد بگیرم...
باید مادربزرگ شدن را خوب تمرین کنم که وقتی نوه ام دردی داشت با خیال آسوده کمکش کنم...
باید به آن ها بگویم *دخترک بیچاره* بودن داستان ها آنقدر ها هم سخت نیست...
باید قوی باشم تا به آن ها بگویم بجنگید... پای دل هایتان، پای حرف هایتان...
باید یادم باشد بگویم با کسی به جدل ننشینند...
باید بگویم آنقدر بجنگند تا حرف دل و عقل یکی شود...

باید بگویم اصلا مشکلی نبود که...
من دوستش داشتم...
او نداشت...
قوانین زندگی را که نمی توان عوض کرد...
باید خوب یاد بگیرم مادربزرگ نمونه شدن را...

رها

@TextPlace

تو آمدی
و قلب یک شاعر را ربودی
و این
بزرگترین سرقت ادبی
در جهان است

نفیسه اسلامبولچی

@TextPlace

یک بار، یک بار...
و فقط یک بار می‌توان عاشق شد.
عاشق زن ،عاشق مرد، عاشق اندیشه، عاشق وطن، عاشق خدا
بار دوم دیگر خبری از جنس اصل نیست!

#نادر_ابراهیمی
#يك_عاشقانه_آرام

ومن روزهاست فهمیده ام بزرگترین جنگ دنیا جنگ های جهانی جنگ جنگ ویتنام یاجنگ هایی نظیر این ها نبوده است
بزرگترین جنگ دنیاجنگ بین قلب وعقل است
یکی درفکرتصاحب است یکی درفکربستن قله هایش به روی این مستعمره
م.الف
@textplace

زيباييهايم را جايى توى بيست و چند سالگى جا گذاشتم، لاى دستهايت كه نوازشم مى كرد و در عمق نگاهت كه مرا تا ابديت مى برد!
توى كوچه پس كوچه هايى كه نيمه شب ها نجواهاى عاشقانه ما را مي شنيد و خنده هاى پنهانيمان را..
زيباييهايم را گذاشتم همان جا كه پر بود از حضور من و تو.. حالا نه تو هستى و نه زيباييهايم، فقط رنگ پريده مانده و چروك هاى ريز و نبود تو، تو هم جا ماندى در همان روزها..
اما اين روزها با خاطره تو و زيباييهايم دلخوشم...
ساره
@textplace

شناختن آدم ها سخت نیست!
من آدم ها را خوب می شناسم.
از روی راه رفتنشان
از گردِ روی کفششان
از شکم های بزرگ و غبغب آویزانشان.
از کور بودن و ندیدنشان...
از روی بوی عطر آنها,
یا جای قرمزی که روی گونه یا گردنشان جا مانده.
از چینِ پیشانی و لبهایشان.

من, آدم ها را از ظاهرشان می شناسم.
از حماقت هایشان,
خندیدن و وانمود کردنشان.
وقتی درِ تاکسی را می کوبند_و رنجِ درونی شان را اینطور بالا می آورند_ ...

آدمهای دورو, مثلا, شناختن نمی خواهند..از همان دور چشمک میزنند!
زبانشان می چرخد و یاوه می گویند;گِل می گویند ;چرندیاتِ محض می گویند...
چشمانشان دروغ می گوید..رنگ پوستشان لوشان میدهد....

آدم ها, بوها را نمی فهمند.
من اما;
بوی زرنگی و سیاست, بوی دروغ و دغل, بوی خیانت;حالم را بد می کند!

دماغم پر شده از بوهای بد....
راستی یک قهوه ی خوب سراغ نداری؟؟!

#پردیس_وکیلی

@TextPlace

گاهی دلت را بر طاقچه ای بگذار و برو
شاید روزی کسی هنگام گردگیری آن را دید و دستی هم بر سر تنهایی دلت کشید
شاید خاکش را گرفت
شاید هم دلش خواست و دلت را با خود برد...
سحر م

@TextPlace

حواسم به تو بود، و نگاهم، پیش از آن که از نگاهت بدزدمش، دزدانه تو را می پایید. نه این که بخواهم، بی اختیار و سرخود.
انگار که قرار باشد دیگر هرگز نبینمت، هر بار که میدیدمت، در هر حال که بودی و با هر که، چشم هایم مسخ صورتت بود و جزییاتش را مرور می کردم. از گوشه و کناری و پنهانی. چشم هایت، ابروهایت که حتی اگر دست بهشان نمی بردی زیبا بودند، لب هایت، و دست هایت که وقتی بالا می آوردی که روسری ات را پیش بکشی، دلم میخواست زمان درست همانجا بایستد و تا ابد تماشایت کنم. چقدر مال من بودی در آن لحظات. در تمام آن لحظاتی که حتی نمی دانستی و ندانستی نام من چیست. تمام آن روزگاری که حتی ندیدی ام و گذشت و رفت و رفتی و واماندم و ماندم... رفتی و واماندم لیلا...
#مهران_عزیزی

@TextPlace

من خسته ام
گویی از جنگ باز امده باشم
از نبرد دوسر باخت
و هزاران بار مرده باشم
بی هیچ تدفینی
بی هیچ فاتحه ای....
در من نبردی در گرفته؛
دختر بچه ای که دلش پر از شیطنت و رویاست
پیرزنی که لج کرده،آلزایمر میخواهد و گوشه ی آسایشگاهی
و دخترک بزک کرده ای که میخواهد بگریزد...
به مادر گفتم دلم رفتن میخواهد
گم شدن لابلای جمعیتی که از حرکت باز نخواهند ایستاد
دلم دور میخواهد
بی هیچ پرسشی
مادر به شوخی گرفت
اما ته دلش لرزید!!!
در من چشمانی میل عجیب به گریستن دارد
و
بعد تا همیشه فروبستن....
فقط نمیدانم در میانه ی کدام سالی ام!!!
دخترک بزک کرده ای با رویاهای فرتوت که دلش میخواهد از زندگی سر بخورد بیفتد در دره مرگ...


راضیه رمضانی

@TextPlace

همه چيزمان شرطى شده !
زنگ بزنى ، زنگ ميزند !
پيغام بدهى ، پيغام ميدهد !
دلت تنگ شود ، دلش تنگ ميشود !
فقط اين دوست داشتنِ لعنتى ست
كه شاملِ هيچ بند و تبصره اى نميشود !
كه اگر بفهمد دوستش دارى ،
بار و بنديلش را جمع ميكند و ميرود . ، .
#فاطمه_تقوى
@textplace

عشق و حزن و حسن هر سه فرزندان پدر عقل اند این را سهروردی در مونس العشاق گفته بود . یادم نیست دقیقا از چه زمانی فهمیدم که عقل مثل چتری روی تمام بودن ما سایه انداخته .هر چی به عقب برمیگردم می بینم در تار و پود احساسی ترین لحظه ها و مجنون وارترین تصمیمها هم نوعی عقل گرایی ریشه داشته. نمیدونم خوشحال باشم یا متاسف که حالا بعد از گذشت سی و چند سال ، تلاشم برای عاشق کامل بودن زیر نفوذ عقل گرایی ، خسته و بسته ، کم رمق و بی جان میشه . عذاب جاییه که نمیتونم کمال گراییم رو کم کنم و درد اونجاست که اطرافیان عذابم رو تاوان دیدگاه عاشقانه م میدونن. بی اختیار به نور بر می گردم . من آفتابگردونم . نور هر جا که هست ، من همونجام و نتیجه ی این تناقض هر چی که هست اصطکاکیه به نام زندگی و زندگی من مادرانه عشق و حزن و حسن هر سه فرزند عقل رو بزرگ میکنه
#مریم_سید_افقهی

@TextPlace

منتظر ابد هستم، متنظر قیامتی که گفتیم،آنروز که چشمانمان را بستیم و گفتیم دیدار به قیامت، نمیدانستم قیامت انقد دور است...
ولی چه زیبا بشود آنوقت که پرده ها کنار روند ، و زمین شهادت اشک هایی که ترش کرد را بدهد، و آسمان شهادت چشم های لرزان لبریز را و ماه برایت از درد غرور شکسته شده بگوید، آنوقت شاید از تو بپرسند یک دفعه چه شد ؟ آنوقت شاید نگاه های بقیه از من بپرسند مگر تو هم عاشق بودی؟ آنوقت شاید برای عاشق بودن عذابی نبرند...
زهرا حاتمی

@TextPlace

قسمت هم نبودیم!
و من هیچ وقت...

تقسیم بندی های روزگار را
دوست نداشتم


بهار

@textplace

-كمي صبر كن!
-چمدان هايم را بسته ام
-فقط خودم را پيدا نميكنم
-خودم را در اي خانه، ميان دستان تو گم كرده ام
-كمي صبر كن
-خودم را كه پيدا كنم
-روي كولم ميگذارم و ميروم
-فقط كمي صبر كن
پانيز
@textplace