تنهایی برایم پر از معجزه بود...
حال خوبم را مدیون آن هستم؛وقتی لحظه های ساده ای به من هدیه داد،وقتی در آغوشم گرفت بی هیچ حرفی،بی هیچ سوالی...
بر قلبم بارید،قطره قطره...
تنهاییم را دوست دارم بی هیچ منتی...
#عطیه_اسماعیلی

@TextPlace

اين پنجشنبه لعنتي ترين پنجشنبه عمر من است
از جمعه ها هم بي رحم تر است
جانم تو بگو
اينهمه سال دستي نباشد اشك هايت را پاك كند كه بگويد غصه نخور من هستم
تو باشي كم نمي آوري از اينهمه نبودن
از اينهمه تنهايي
از اينهمه...
#سحر_كلواني
@textplace

مغرور ترین معشوقه قرن ...
من نمی توانم در آن چشم ها زل بزنم
و بگویم
دوستت دارم
بیا و مردانگی کن و بفهم
از شعر هایم
از نگفتن هایم
دوستت دارم

امیر علی غنی


@TextPlace

دستانت ؛ نقطه اتصال من به زمین
و چشمانت ؛ سقف آسمان من اند
دنیای منی که آسمان و زمین را باتو دارم ...
شیماکریمی

@TextPlace

حال دلت که خوب باشد چراغ قرمز هم یک‌ مکث زیبا میشود ولی امان از روزی که حال دلت سر جایش نباشد آن که باب دلت بوده رفته و علی مانده و حوضش.. و این چراغ لعنتی بدون شک وقتی میرسی قرمز است و کاغذ اعصابت هر لحضه در کاغذ خردکن چراغ قرمز فرو میرود اخر شب است هیچ ماشینی در خیابان نیست فرمان را میفشاری: «سبز شو عوضی..» که یکدفه چشمانت گشاد میشود، با صدای باران هجوم خاطره هایش تو را غرق میکند دیگر عصبانی نیستی! خوشحال هم نیستی! حتی متوجه سبز شدن چراغ نمیشوی، خیره نگاه میکنی و نگاه میکنی، خدا میداند در سرت چه میگذرد... در همان لحضه صدای شکستنت در چهار راه می پیچد.

افشین صابری


@TextPlace

تنهاترین شب من
شبی بود
که
بی رویای تو
خوابم برد...

فروردین

@TextPlace

بعضی انسان ها خداحافظی را زیاد طول میدهند
قربان صدقه هم میروند
بارها خداحافظی میکندد
هم دیگر را در آغوش میکشند
شاید اشک بریزند
می گویند که دل تنگ می شوند
اما سبک خداحافظی بعضی هافرق دارد
ساده می گویند خداحافظ
همین...
بدون هیچ چاشنی
و در دل سعی می کنند خود را آرام کنند که اشک نریز
دل تنگ نشو
اما مگر می شود؟
سبک دل تنگی بعضی ها فرق دارد
حواسمان به این جور آدم ها باشد

ناشناس

@TextPlace

دوستت دارم...
این جمله را بارها میگویم برایت...
تا شاید ملکه ذهنت شود این شوالیه تاریکی که جز خورشید چشمانت جایی برای حضور ندارد،
یادم باشد وقتی دیدمت از زخم هایی که از دوریت بر روحم نشسته پرده بردارم تا بدانی این زره هیچ وقت جلوی تو تاب ایستادگی ندارد...

دست نوشته های فروهر
Alireza_Farvahar
@textplace

لیلا، لیلای جان، خوابم می آید. چشم هایم خسته است و پلک هایم سنگین شده اند. خوابم می آید اما نمی خواهم بخوابم. خسته شده ام دیگر از دروغ؛ دروغ هایی که هر شب خواب هایم به من می گویند. احساس می کنم دارم تمسخر می شوم. خواب هایم یکسره در سیطره ی توست. تویی که نه بوده ای و نه... این هم یک طور کابوس است. طرز عجیبی از تمسخر... خنده دار است....
خوابم می آید لیلا و دلم تو را می خواهد. دلم یک دل سیر درددل می خواهد که نمی داند با که بکند. دوست دارم لحظه های شیرین سُستی قبل از خواب، در پایین ترین سطح هشیاری، با چشم های نیمه باز، صدای تو را بشنوم که آرام، جملاتی را که معنی شان را نمی فهمم، در گوشم زمزمه می کنی. دوست دارم خواب که کم کم آغوشش را باز می کند که من را فرو ببرد، درست در لحظاتی که ضرباهنگ بیداری من دارد کُند می شود و دارم کم کم خوابْ-مرگِ هر شب را مُهیّا می شوم، آخرین تصویری که ثابت می شود و باقی می ماند، تصویر مات و محو صورت تو باشد نزدیک صورتم و آخرین صدایی که می شَوَد بوق ممتد و بعد کم کم در سکوت استحاله پیدا می کند، صدای تو باشد....
خوابم می آید لیلا ولی دلم نمی خواهد بخوابم. می ترسم چشم هایم هایم را که بستم، روحم برای ابد تنم را ترک کند. اینَش ترسناک نیست. حس بدش اینجاست که فردایی دیگر در کار نیست که برایت بنویسم و باز بپرسم که میخوانی یا نه و باز... تو سکوت کنی....
لیلای زیبا، موهایت را از روی صورتم کنار بکش، کم کم نفسم دارد سنگین می شود....

مهران عزیزی

@TextPlace

@zhuanchannel
همه ی ادمایی که دور و ورمون هستن رو بذارین تو یه جدول. بهش میگیم جدول اعداد ادما.
بعضی از این ادما خیلی کوچیکند نمیتونن اونقدری که تو میخوای بزرگت کنند... برای همیشه باهاشون ناچیز میمونی.

بعضی هاشون درست مثل یه "ده" هستند
تو تنهاترین حالت ممکن هم ضربشون بشی چند برابرت میکنن بزرگت میکنن.

یه سری از ادمای تو جدول رادیکال دارند...اونم نه رادیکال ازاد... باید بری زیر یوغ خواستنشون... میتونی ازاد شی... میتونی بیرون بیای؛ اما کم میشی.

بعضی هاشون درست مثل یه عدد اعشاری میمونن...بین خودشونو بقیه یه ممیز گذاشتن... با اینا میشه جمع شد اما جواب همیشه تقریبیه... هیچ وقت باهاشون به ثبات نمیرسی.

یه جای جدول ادمایی هستن که "صفرن... یه"صفر "گنده...هرچقدر هم بزرگ باشی تا بی نهایت هم رفته باشی ضربدر صفر که بشی هیچی نیستی...صفرت میکنند...خاصیتشون همینه.

اما ته جدول ادمایی رو میبینی که عدد نیستن... یه علامتند... یه علامت منفی... اینا از همه ی اونای دیگه خطرناک ترند... اگه همراهت باشند هرچقدر هم بزرگ باشی کنارشون کم میشی... کم میمونی...!

#محدثه_رمضانی

آنقدر دوستت دارم
که خودم هم نمی‌دانم چقدر
دوستت دارم
هر بار که می‌پرسی، چقدر؟!
با خودم فکر می‌کنم
دریا چطور
حساب موج‌هایش را نگه دارد؟!
پاییز از کجا بداند
هر بار چند برگ از دست می‌دهد؟!
ابرها چه می‌دانند
چند قطره باریده‌اند؟!
خورشید مگر یادش مانده
چند بار طلوع کرده است؟!
و من چطور بگویم که، چقدر
دوستت دارم..
#مهرناز_حسین_زاده

@textplace

به تو ایمان دارم
از پسِ اشک ها و لبخندها
به تو ایمان دارم
حتی اگر باهم نباشیم
به تو ایمان دارم
حتی در طلوعِ صبحی دیگر

#همچون_یک_خانه_به_دوش
#باب_دیلن_ترجمه: #بابک_زمانی

بابا لنگ دراز عزیزم

بعضي آدم ها را نميشود داشت
فقط ميشود يک جور خاصي دوستشان داشت
بعضي آدم ها اصلا براي اين نيستند
که براي تو باشند يا تو براي آن ها...
اصلا به آخرش فکر نمي کني
آنها براي اينند که دوستشان بداري!
آن هم نه دوست داشتن معمولي نه حتي عشق
يک جور خاصي دوست داشتن که اصلا هم کم نيست
اين آدم ها حتي وقتي که ديگر نيستند هم
در کنج دلت تا ابد يه جور خاص دوست داشته خواهند شد...

#جین_وبستر | بابا لنگ دراز
@textplace

بعضی از ستارگانی که می بینیم خیلی وقت پیش نابود شده اند؛ به علت فاصله بسیار از ما نوری را که میلیون ها سال قبل از آنها تابیده و تازه به زمین رسیده را می بینیم. یک چیزهایی از آدمهای زندگی مان توی مغزمان مانده ، فکر می کنیم هنوز خوبند. فکر می کنیم ... فکر نمی کنیم! راستش خودمان را گول می زنیم که حالشان خوب است بیخبر می مانیم به دستور ناخوداگاه ذهنمان چرا که بیخبری توی ذهنمان مترادف خوش خبری ست . دلزدگی و دلمشغولیهای ذهن هر کس سر جای خودش اما اگر زیاد دور شویم ، باد که می آید ، دستمان به هم نمی رسد که همدیگر را نجات دهیم . همانطور که نورانی بودن ستاره ها دلیل زنده بودنشان نیست ، زنده بودن آدمهای اطرافمان دلیل زندگی کردنشان نیست . فقط، ستاره ها با هم کاری ندارند .به هم ربط ندارند . غیر از ربط، اگر بگوییم که هر ربطی ، رابطه نیست ، به هم مربوط هم نیستند و با هم ارتباط ندارند . اما ما داریم. ما آدمهای فلک زده ی بدبخت که هر روز برای خوشبختی ، برای لمس حس خوشبختی تلاش می کنیم ، هم به هم ربط داریم و هم با هم ارتباط داریم . توی زندگی هر کداممان چندتایی هستند که نباید از دور نگاهشان کنیم و دلمان خوش باشد به سوسو زدنشان . باید از نزدیکتر ببینیم . نزدیکتر حتی اگر این خاکستر ، مخمل طوسی خوابیده روی آتش باشد .

#مریم_سید_افقهی
#شمافرستادین

نمی خواهم در آستانه ی شصت هفتاد سالگی، وقتی مادربزرگی شدم با موهای سپید و عینکی که باید همیشه به چشم بزنم برای نوه هایم یک مادربزرگ ضعیف و رنجور باشم...
نمی خواهم با یادآوری خاطرات هجده نوزده سالگی به خودم بگویم چقدر ضعیف بودم که از پس مشکلات و چاله ها و چالش ها و سختی های مبهم و عمیق و دشوار و زیاد زندگی برنیامدم و تاب هیچ شکستی را نداشتم...
می خواهم قهرمان زندگی خود و فرزندانم باشم....
می خواهم وقتی صحبت از این دوران زندگی شد با افتخار به نوه هایم بگویم: جان دلم مرا ببین... حالا از پا افتاده ام اما وقتی جوان بودم با هر مشکلی جنگیدم ... کمرم خم شد ولی عقل و دلم ماهرانه باهم دوست شدند... سخت بود اما دوست شدند...

نمی خواهم در نظر آنها یک پیرزن وابسته باشم که هیچوقت نتوانسته تنها کاری را پیش ببرد...
باید یاد بگیرم...
باید مادربزرگ شدن را خوب تمرین کنم که وقتی نوه ام دردی داشت با خیال آسوده کمکش کنم...
باید به آن ها بگویم *دخترک بیچاره* بودن داستان ها آنقدر ها هم سخت نیست...
باید قوی باشم تا به آن ها بگویم بجنگید... پای دل هایتان، پای حرف هایتان...
باید یادم باشد بگویم با کسی به جدل ننشینند...
باید بگویم آنقدر بجنگند تا حرف دل و عقل یکی شود...

باید بگویم اصلا مشکلی نبود که...
من دوستش داشتم...
او نداشت...
قوانین زندگی را که نمی توان عوض کرد...
باید خوب یاد بگیرم مادربزرگ نمونه شدن را...

رها

@TextPlace

تو آمدی
و قلب یک شاعر را ربودی
و این
بزرگترین سرقت ادبی
در جهان است

نفیسه اسلامبولچی

@TextPlace

یک بار، یک بار...
و فقط یک بار می‌توان عاشق شد.
عاشق زن ،عاشق مرد، عاشق اندیشه، عاشق وطن، عاشق خدا
بار دوم دیگر خبری از جنس اصل نیست!

#نادر_ابراهیمی
#يك_عاشقانه_آرام

ومن روزهاست فهمیده ام بزرگترین جنگ دنیا جنگ های جهانی جنگ جنگ ویتنام یاجنگ هایی نظیر این ها نبوده است
بزرگترین جنگ دنیاجنگ بین قلب وعقل است
یکی درفکرتصاحب است یکی درفکربستن قله هایش به روی این مستعمره
م.الف
@textplace

زيباييهايم را جايى توى بيست و چند سالگى جا گذاشتم، لاى دستهايت كه نوازشم مى كرد و در عمق نگاهت كه مرا تا ابديت مى برد!
توى كوچه پس كوچه هايى كه نيمه شب ها نجواهاى عاشقانه ما را مي شنيد و خنده هاى پنهانيمان را..
زيباييهايم را گذاشتم همان جا كه پر بود از حضور من و تو.. حالا نه تو هستى و نه زيباييهايم، فقط رنگ پريده مانده و چروك هاى ريز و نبود تو، تو هم جا ماندى در همان روزها..
اما اين روزها با خاطره تو و زيباييهايم دلخوشم...
ساره
@textplace

شناختن آدم ها سخت نیست!
من آدم ها را خوب می شناسم.
از روی راه رفتنشان
از گردِ روی کفششان
از شکم های بزرگ و غبغب آویزانشان.
از کور بودن و ندیدنشان...
از روی بوی عطر آنها,
یا جای قرمزی که روی گونه یا گردنشان جا مانده.
از چینِ پیشانی و لبهایشان.

من, آدم ها را از ظاهرشان می شناسم.
از حماقت هایشان,
خندیدن و وانمود کردنشان.
وقتی درِ تاکسی را می کوبند_و رنجِ درونی شان را اینطور بالا می آورند_ ...

آدمهای دورو, مثلا, شناختن نمی خواهند..از همان دور چشمک میزنند!
زبانشان می چرخد و یاوه می گویند;گِل می گویند ;چرندیاتِ محض می گویند...
چشمانشان دروغ می گوید..رنگ پوستشان لوشان میدهد....

آدم ها, بوها را نمی فهمند.
من اما;
بوی زرنگی و سیاست, بوی دروغ و دغل, بوی خیانت;حالم را بد می کند!

دماغم پر شده از بوهای بد....
راستی یک قهوه ی خوب سراغ نداری؟؟!

#پردیس_وکیلی

@TextPlace

گاهی دلت را بر طاقچه ای بگذار و برو
شاید روزی کسی هنگام گردگیری آن را دید و دستی هم بر سر تنهایی دلت کشید
شاید خاکش را گرفت
شاید هم دلش خواست و دلت را با خود برد...
سحر م

@TextPlace