تهران آن روزها را خوب يادم هست، وقتى سردى دستهايم را به گرمى دلت مى سپردم در فشم، و وقتى سربالايى هاى دركه را با تكيه بر مهربانيهايت مى دويدم..
وقتى دلهايمان به شوق ديدار سپيدى زمستان تا توچال پرواز مى كرد و وقتى هر روز يك كافه را مهمان حضورمان مى كرديم...
خوب يادم هست تهران آن روزها را كه به اندازه پاكى دوست داشتنمان سپيد بود و به وسعت قلبهايمان بزرگ..
امروز، اما بى تو چه غمى نشسته بر چهره ى تهران... عزادار عشقمان است، غبار آلود و چهره در هم كشيده، هر كجا مى روم زخم مى زند بر دلم، نه گرمى شانه هايت است و نه حضور دستهايت.. تهران بى تو را دوست ندارم
ساره
@textplace

یک دسته از ادمی جات هم هستند که
صرفا خلق شده اند
جهت یک سری خریت های احمقانه از نوع مادام العمر!

مثبت گروه خونی شان محدوده نمیشناسد
حالا هر چه شد بودنش هم چندان تفاوتی به حالشان ندارد
و وای به حال روزگارشان
اگر قحطی خریت بیاید؛
زندگی که هیچ مردگانی هم برای شان مکروه است...

به نام خدا
من یک خر احمق هستم
آن هم از نوع همیشگی اش!!!

#گلرو.ش


@TextPlace

ازبین همه لیوان هایی که تا حالا داشتمو خریدمو شکوندم یه لیوان ماه تولد دارم که بی نهایت دوسش دارم،حتی یادم نیس کی و کجا و با چه حال و نیتی خریدمش ولی بودنش بهم آرامش میده.هیچوقت توش چایی نمیخورم که لک برنداره،شاید فقط دوسه بار توش آب خورده باشم،انقد دوسش دارم که حتی دلم نمیاد ازش استفاده کنم...سال به سال تو کابینت بمونه و خاک بخوره عین خیالمم نیست و دلم به اینکه سر جاش هست گرمه،به اینکه هر وقت در کابینتو باز کنم میبنمش...ولی امان از روزی که بفهمم یکی باهاش آب خورده یا ازش در نبود خودم استفاده کرده،،زمین و زمانو به هم میدوزم....به هیچکس غیر از خودم حق تصاحبشو نمیدم حتی اگه خودم مدتها ازش خبری نگیرم و واسه خوش شدن دلش توش آبی نخورم کسی حق نداره به جای من ازش استفاده کنه...
یادم باشه هیچوقت همچین کاریو با هیچ آدمی نکنم،،انتظار نداشته باشم همیشه به پام بمونه تا من کی هوس کنم و ازش احوال بگیرم،،انتظار نداشته باش جز من به کس دیگه ای فک نکنه وقتی خودم به جز دلگرم بودن به حضورش کاری براش نمیکنم،،،آدماحساس تر از لیوانن،آدمن خب، زودتر از لیوانا ترک برمیدارن،ترک که برداشتن نمیشه هیچ رقمه بندشون زد،وصله پینشون کرد،،ترک که بردارن واسه همیشه میرن
"آدما لیوان نیستن"
پرند_نجفی

@TextPlace

پشت
دربهای رو به طلوع و
پنجره های نارنجی روز و
حنجره های غزل خوان صبح؛
اگر ننشسته باشی
اگر نباشی ؛
چکاوک ها بهانه گیر بیدار می شوند
و
چشم هایم سلامی برای گفتن ندارند.

حال خوب لحظه ها
نارنجی!
سلام


#الیما

@TextPlace

عاشق كه شدم بي موقع روي فرش ٦متري اتاقم به خواب رفتم . خوابيدم و در خواب آنقدر نويسنده ي خوبي بودم كه خيابان ها در انتظارم از خجالت خيس مي شدند ، و تشويق مردم بيشتر مرا به عمق مسخره ي اين خواب فشار مي داد تا غرق تر از قبل شوم . غرق تر از شدت عرق هاي پيشاني ام .
تشويق ، تشويق ، تشويق ، تشويق ، تشويق ، تشويق
قطع نمي شد تا مثل طنابي پوسيده اينبار با خودش مرا به واقعيت ببرد و بيدار كند .
تصوير به سياهي بيشتر ميل داشت .
سياه تر مي شد و صداي كم رنگي از ت.ش.و.ي.ق .
قرار بود همه چيز روشن باشد ، اما انگار هنوز مسافران صبحگاه به ايستگاه نرسيده بودند .
بسته اي برداشتم و به خيابان زدم
به خيابان زدم ، زمين خيس بود از خجالت هاي خوابم
به خوابي فكر مي كردم ، كه عمق اي داشت بيشتر از سياهي چشمانِ تو .
صداي بسته شدن درِ اتوبوس .
مقصد شبيه كافه ي قديمي نبود ، همه چيزش عوض شده بود .
چه مدت در خواب بودم ؟!!
پاهايم به پياده شدن مشتاق نبودند .
چه مدت در خواب بودم ؟!!

به انتظار همان عاشقي و خوابي كه بي وقت سراغم آمد ، كافه و پُك هاي سوخته ي پيرمردي را اجاره كردم .

#كسري_ناري

@TextPlace

تراژدي تلخي است روز هاي بي تو ماندن.
ميخواهم تك تك دقايقم درامي عاشقانه از من و تو باشد.
براي تك تك دقايقم بمان ساختن اين درام عاشقانه با من ..
برايم بمان عاشق بودن با من..
آيدا نباتچيان
@textplace

برای تومینویسم برای تویی که هیچ نمیخوانی این واژه ها را؛این روزهاحرفهایم رادرصندوقچه ی قلبم نگه میدارم چون میدانم هوابه وقت هواشناسی قلبم بارانی است وخوب ترمیدانم تاانتهای جاده ی رسیدن قرن هافاصله دارم.این روزها باید باامید وانگیزه باغچه ی قلبم را برای طلوع صبحی که پایانی ندارد آبیاری کنم این روزها گرچه تکرارمکررات است اماهنوز هم پرنده ی خیال من امیدوارم طلوع خورشیدروزی است که درقله ی رسیدن ها باشم برای تومینویسم روزی به آنچه میخواهم میرسم وتوآن روز جزوکسانی خواهی بودکه دربرابرپای اراده ام زانوخواهی زد من روزی به آرزوهایم میرسم.
م.الف
@textplace

از نظر من خودازاری زنده کردنه خاطراتیه که میتونه جونتو بگیره.درست از روزی که تصمیم گرفتم فراموشت کنم یا بهتره بگم باید فراموشت کنم همه خاطرات ریز و درشت رو دونه دونه جلو چشام میارم.از سال ۸۹،همون پاییز دوست داشتنی سردی هوا که فقط تو دستای تو گرم میشد.پارکی که هم نام من بود.خیس شدنای زیر بارون،قرارای تو دانشگاه،سینماهای انقلاب،کافه های شلوغ،وای مگه میشه همشو یجا فراموش کرد؟الان دیگه تنهایی تک تک این جاهارو میرم.دستام تو جیبمه و به عاشقا لبخند عمیق میزنم.راستی آشناترین غریبه دنیا این با عمیق تر عاشق شو.محکم در آغوشش بگیر که سردی هوا بهونس واسه بغل گرم.پارک هم نامش یادت نره.هیچ وقت تنهاش نزار.نقاشیام؟نوشته هام؟عکسام؟همشو پاک کن.ردی از من تو زندگیت نزار.اخه زنا نمیتونن ببینن مردشون ردی از کس دیگه تو دلش داره.منو پاک کن درست مثل این اواخر که پاکم کرده بودی.
نوشین

@TextPlace

اصلا اگر نظر من را بخواهي پاييز بهترين ، بهترين ،بهترين فصل سال است
رنگ هايش گرم است ، زرد و نارنجي اش اصلا به طور عجيبي به دل آدم مينشيند
سرمايش لطيف است ، طوري كه دوست داري بي خودي در خيابان قدم بزني و بچرخي دست هايت هم يخ نميكنند اين كه ميگويند پاييز فصل دو نفره است از نظر من چرند است چرند....
اين زمستان است كه فصل دو نفره هاست. در پاييز حتي ميشود با تنهايي هم دم خور شد ،به كافه ي دنجي رفت و يك فنجان قهوه ي ترك مهمانش كرد ، شايد هم فرانسه
اما زمستان اين طور نيست ، زمستان يك جور ديگر است ، زمستان اگر با تنهايي بيرون بروي چيزي بجز يخ كردن نوك دماغ و قرمز شدن دست هايت از سرما به دست نمي اوري و بايد بسيار خوش شانس باشي كه گير بهمن بد اخلاق نيفتي كه اگر بيفتي دمار از روزگارت در مي اورد ، سرمايش را شلاق وار به صورتت ميكوبد و كاري ميكند كه حتي تنهايي هم فرار كند و گوشه ي اتاق كنار شوفاژ كز كند و ان چنان قهوه ي فرانسه ات را از دماغت در مياورد كه طَي نوشيدن قهوه به هفت پشت ،كس و كارت إظهار لطف كني.
اما پاييز ...
مهربان ترين و زيبا ترين !
مهر دارد، إبان دارد ، آذر دارد !
هر كدام را ميشود به اساني و زيبايي جشن گرفت .
مثلا مهر را ميتوان در لإله زار جشن گرفت ميشود دست در جيب، خيابان لإله زار را بالا و پايين رفت و سري به سينما كريستال بيچاره زد و به حالش افسوس خورد كه اين چنين متروك مانده است . دقيقه اي روبه رويش ايستاد،دست در جيب ،چشمها رو بست و خود را با كلاه فرنگي و كت و دامن كمر كرستي وسط دهه ٢٠ تصور كرد .
إبان را...
إبان را ميشود دست در جيب باراني كرد و نم نم باران را لمس كردميشود إبان را در ميدان حسن اباد بين كلاف هاي كامواجشن گرفت ميشود پس از گشتن بين خانمهايي كه دنبال كامواي ليمويي ميگردند يا نمي دانند براي ژاكت از كامواي اجري سير چند كلاف بخرند جشن گرفت و بين هم همه شان با فروشنده گم شد البته اگر نظر من را ميخواهيد بهتر است از لبو فروش نبش ميدان ٥ تومن لبو بخريد و روي نيمكت وسط ميدان بنشينيد و با تماشا كردن به همه زن هاي سرگرداني كه دنبال رنگ مورد علاقه شان هستند جشن بگيريد اينطوري كيفش بيشتر است .
اما آذر ...
جشن آذر با ان دوتاي ديگر فرق دارد
اصلا نميشود آذر را با انهاي ديگر مقايسه كرد
انقدر دلچسب است. انقدر دلچسب است كه از ته دل ادم را وادار ميكند كه ارزو كند ، كاش آذر٦٠ روزه بود !انقدر دلبسته اش ميشوي ، انقدر رنگهايش را دوست ميداري كه ميخواهي بهار سرخ صدايش كني .
آذر .... حال و هوايش كمي زمستاني تَر است ، كمي سرد است ، ترش رويي ميكند اما محبوب است .
آذر را ميتوان همه جا و همه جا جشن گرفت حتي ميشود پشت پنجره رو به كوچه با يك ليوان چاي جشن گرفت اما از من كه ميشنويد حتما سري به خيابان وليعصر بزنيد كمي توي باران تند آذر وليعصر را بالا و پايين كنيد تنه ي قطور درختان را لمس كنيد برگهاي قرمز خيس شده را لگد كنيد انقدر كيف ميدهد كه از ته دل ميخواهيد آذر ٦٠ روزه باشد انقدر برويد انقدر برويد كه بالاخره گنبد و گلدسته امام زاده صالح را ببينيد و هچنان برويد
برويد داخل حياط كنار حوض ، زير باران بايستيد ، سرتان را رو به اسمان بگيريد و بهترين حال دنيا را تجريه كنيد
و از خدا بخواهيد كه آذر ٦٠ روزه شود
#آیلار_شریفی

@TextPlace

تنهایی برایم پر از معجزه بود...
حال خوبم را مدیون آن هستم؛وقتی لحظه های ساده ای به من هدیه داد،وقتی در آغوشم گرفت بی هیچ حرفی،بی هیچ سوالی...
بر قلبم بارید،قطره قطره...
تنهاییم را دوست دارم بی هیچ منتی...
#عطیه_اسماعیلی

@TextPlace

اين پنجشنبه لعنتي ترين پنجشنبه عمر من است
از جمعه ها هم بي رحم تر است
جانم تو بگو
اينهمه سال دستي نباشد اشك هايت را پاك كند كه بگويد غصه نخور من هستم
تو باشي كم نمي آوري از اينهمه نبودن
از اينهمه تنهايي
از اينهمه...
#سحر_كلواني
@textplace

مغرور ترین معشوقه قرن ...
من نمی توانم در آن چشم ها زل بزنم
و بگویم
دوستت دارم
بیا و مردانگی کن و بفهم
از شعر هایم
از نگفتن هایم
دوستت دارم

امیر علی غنی


@TextPlace

دستانت ؛ نقطه اتصال من به زمین
و چشمانت ؛ سقف آسمان من اند
دنیای منی که آسمان و زمین را باتو دارم ...
شیماکریمی

@TextPlace

حال دلت که خوب باشد چراغ قرمز هم یک‌ مکث زیبا میشود ولی امان از روزی که حال دلت سر جایش نباشد آن که باب دلت بوده رفته و علی مانده و حوضش.. و این چراغ لعنتی بدون شک وقتی میرسی قرمز است و کاغذ اعصابت هر لحضه در کاغذ خردکن چراغ قرمز فرو میرود اخر شب است هیچ ماشینی در خیابان نیست فرمان را میفشاری: «سبز شو عوضی..» که یکدفه چشمانت گشاد میشود، با صدای باران هجوم خاطره هایش تو را غرق میکند دیگر عصبانی نیستی! خوشحال هم نیستی! حتی متوجه سبز شدن چراغ نمیشوی، خیره نگاه میکنی و نگاه میکنی، خدا میداند در سرت چه میگذرد... در همان لحضه صدای شکستنت در چهار راه می پیچد.

افشین صابری


@TextPlace

تنهاترین شب من
شبی بود
که
بی رویای تو
خوابم برد...

فروردین

@TextPlace

بعضی انسان ها خداحافظی را زیاد طول میدهند
قربان صدقه هم میروند
بارها خداحافظی میکندد
هم دیگر را در آغوش میکشند
شاید اشک بریزند
می گویند که دل تنگ می شوند
اما سبک خداحافظی بعضی هافرق دارد
ساده می گویند خداحافظ
همین...
بدون هیچ چاشنی
و در دل سعی می کنند خود را آرام کنند که اشک نریز
دل تنگ نشو
اما مگر می شود؟
سبک دل تنگی بعضی ها فرق دارد
حواسمان به این جور آدم ها باشد

ناشناس

@TextPlace

دوستت دارم...
این جمله را بارها میگویم برایت...
تا شاید ملکه ذهنت شود این شوالیه تاریکی که جز خورشید چشمانت جایی برای حضور ندارد،
یادم باشد وقتی دیدمت از زخم هایی که از دوریت بر روحم نشسته پرده بردارم تا بدانی این زره هیچ وقت جلوی تو تاب ایستادگی ندارد...

دست نوشته های فروهر
Alireza_Farvahar
@textplace

لیلا، لیلای جان، خوابم می آید. چشم هایم خسته است و پلک هایم سنگین شده اند. خوابم می آید اما نمی خواهم بخوابم. خسته شده ام دیگر از دروغ؛ دروغ هایی که هر شب خواب هایم به من می گویند. احساس می کنم دارم تمسخر می شوم. خواب هایم یکسره در سیطره ی توست. تویی که نه بوده ای و نه... این هم یک طور کابوس است. طرز عجیبی از تمسخر... خنده دار است....
خوابم می آید لیلا و دلم تو را می خواهد. دلم یک دل سیر درددل می خواهد که نمی داند با که بکند. دوست دارم لحظه های شیرین سُستی قبل از خواب، در پایین ترین سطح هشیاری، با چشم های نیمه باز، صدای تو را بشنوم که آرام، جملاتی را که معنی شان را نمی فهمم، در گوشم زمزمه می کنی. دوست دارم خواب که کم کم آغوشش را باز می کند که من را فرو ببرد، درست در لحظاتی که ضرباهنگ بیداری من دارد کُند می شود و دارم کم کم خوابْ-مرگِ هر شب را مُهیّا می شوم، آخرین تصویری که ثابت می شود و باقی می ماند، تصویر مات و محو صورت تو باشد نزدیک صورتم و آخرین صدایی که می شَوَد بوق ممتد و بعد کم کم در سکوت استحاله پیدا می کند، صدای تو باشد....
خوابم می آید لیلا ولی دلم نمی خواهد بخوابم. می ترسم چشم هایم هایم را که بستم، روحم برای ابد تنم را ترک کند. اینَش ترسناک نیست. حس بدش اینجاست که فردایی دیگر در کار نیست که برایت بنویسم و باز بپرسم که میخوانی یا نه و باز... تو سکوت کنی....
لیلای زیبا، موهایت را از روی صورتم کنار بکش، کم کم نفسم دارد سنگین می شود....

مهران عزیزی

@TextPlace

@zhuanchannel
همه ی ادمایی که دور و ورمون هستن رو بذارین تو یه جدول. بهش میگیم جدول اعداد ادما.
بعضی از این ادما خیلی کوچیکند نمیتونن اونقدری که تو میخوای بزرگت کنند... برای همیشه باهاشون ناچیز میمونی.

بعضی هاشون درست مثل یه "ده" هستند
تو تنهاترین حالت ممکن هم ضربشون بشی چند برابرت میکنن بزرگت میکنن.

یه سری از ادمای تو جدول رادیکال دارند...اونم نه رادیکال ازاد... باید بری زیر یوغ خواستنشون... میتونی ازاد شی... میتونی بیرون بیای؛ اما کم میشی.

بعضی هاشون درست مثل یه عدد اعشاری میمونن...بین خودشونو بقیه یه ممیز گذاشتن... با اینا میشه جمع شد اما جواب همیشه تقریبیه... هیچ وقت باهاشون به ثبات نمیرسی.

یه جای جدول ادمایی هستن که "صفرن... یه"صفر "گنده...هرچقدر هم بزرگ باشی تا بی نهایت هم رفته باشی ضربدر صفر که بشی هیچی نیستی...صفرت میکنند...خاصیتشون همینه.

اما ته جدول ادمایی رو میبینی که عدد نیستن... یه علامتند... یه علامت منفی... اینا از همه ی اونای دیگه خطرناک ترند... اگه همراهت باشند هرچقدر هم بزرگ باشی کنارشون کم میشی... کم میمونی...!

#محدثه_رمضانی

آنقدر دوستت دارم
که خودم هم نمی‌دانم چقدر
دوستت دارم
هر بار که می‌پرسی، چقدر؟!
با خودم فکر می‌کنم
دریا چطور
حساب موج‌هایش را نگه دارد؟!
پاییز از کجا بداند
هر بار چند برگ از دست می‌دهد؟!
ابرها چه می‌دانند
چند قطره باریده‌اند؟!
خورشید مگر یادش مانده
چند بار طلوع کرده است؟!
و من چطور بگویم که، چقدر
دوستت دارم..
#مهرناز_حسین_زاده

@textplace

به تو ایمان دارم
از پسِ اشک ها و لبخندها
به تو ایمان دارم
حتی اگر باهم نباشیم
به تو ایمان دارم
حتی در طلوعِ صبحی دیگر

#همچون_یک_خانه_به_دوش
#باب_دیلن_ترجمه: #بابک_زمانی