قرارمان
هر وقت !
هر کجا !
که باد بوی بابونه بیاورد
و
ابر ارمغان ارغوان...
جام بلورین صبح نوید رسیدن داشته باشد
و
برای از تو نوشتن
و
از تو خواندن
هیچ مانعی منعم نکند.
قرار مان حوالی برگ ریز پاییز سال هزار و سیصد و چیزهای خوووووب
وقت سرخوشی های تمام نشدنی.
#الیما


@TextPlace

دلم میخواست زار بزنم...از فشار بغض میمردم و غرورم نمیگذاشت حتی یک قطره اشک از چشم هایم پیش پایش بیوفتد...
وقتی که دلسوزانه گفت: من رفتم گریه نکنی ها مرجان! انقد اآدم میاد و میره تو زندگیت که دیگه منو یادتم نمیاد!)
حتی نگاهش هم نکردم...
سرم پایین بود و چشمانم از پشت تارتار موهای بیرون ریخته از زیر شال به اخرین دکمه ی بسته ی پیراهنش نگاه میکرد...
دلم نمیخواست باور کنم او همان است که 4 سال برایش عاشقانه ترین خواب و خیال دنیا را دیده بودم!...درست زمانی که من آن همه بهت و بغض و حیرت را کنترل میکردم که نشکنم،که خطی از غم بر صورتم نیوفتد و او در دلش نگوید: طفلی معلوم نیست بعد از من چه بلایی سرش میاد!)
دست های بی جانم را گرفت و فشرد: برات آرزوی خوشبختی میکنم مرجان...خداحافظ)...
نمیدانم تا چه اندازه در زدن نقاب بی تفاوتی بر چهره ام موفق بودم!اما از نگاه متعجبش وقتی که سرم را بالا آوردم و با نگاهی جسور و لبخندی بزرگ موفقیتش را آرزو کردم لذت بردم...
جانی دوباره گرفتم وقتی قدم های مرددش بر روی سنگفرش کشیده میشد و فکرش پیش من و نگاه و لبخندم جا می ماند!...
آن غرور را،آن لحظه ی از درد مردن اما لبخند زدن را میپرستیدم!
دل کندن سخت بود و دلتنگی از آن هم سخت تر!
اما اگر غرورم را هم دو دستی تقدیمش میکردم،حتی با قطره اشکی، دیگر چیزی برای ادامه دادن نداشتم! او سال هاست که رفته و من هنوز زنده ام ...هنوز خنده های دخترانه ام خانه را پر میکند...
به این فکر میکنم که اگر آن روز او غرورم را بغل میزد و میبرد،میشد که همینقدر خوشحال باشم و فراموشش کنم؟!
نه ،دزد غرور هرگز از یاد هیچ آدمی نرفته و نمیرود!
بی عشق میتوان زندگی کرد، اما بی غرور نه!
تو خودِ غروری و غرور ،خودِ توست!
مواظب دزد های اطرافتان باشید!

#پریا_احمدی


@TextPlace

کاش شگفتی بیافرینی در این بازی، کاش قهرمانم شوی ای قهرمان من ، قهرمان ما ؛چشم امید یک کشور فکر و خیال دلم به توست ، کاش نوازش قدم هایت را نصیب چمن های بی قرار روزگارم بکنی ، تک تکشان به صف نشسته اند تا به پاهایت بوسه بزنند؛ای خوب من ، ای بهترین ، تو چُنانی و من چُنینم ، هیچ ندارم در بالینم ، لیک تو که باشی چون شاهینم ، به انتظارم که پیراهن تیم مرا به تن کنی که بی تو هیچم و با تو من نیز قهرمانم ، گر باشی من نیز چنانم ، من دگر جای در زمین ندارم و در آسمانم
اسطوره ی جاودان تاریخم که گر نباشی هیچ افسانه ای سرچشمه ای ندارد چرا که افسانه ی افسانه هایی ، ای حس رویایی شب های تارم . باخت به چه معنی است تا دلم به تو گرم است ؛ تا تو باشی جز برد نتیجه ای در لحظه هایم ثبت نمی شود . تیم دیگر چیست؟! من با تو ارتشی دارم ؛ چشمانت ارتش هیتلر است و دل من لهستان بی دفاع . سردار و سَروَر و سرور زندگیم ، تا به کِی چَشم بدوزم به تیتر روزنامه ها در انتظار مژده ی آمدنت به تیم روزگارم!
ثانیه ها میگذرند و من در این بازی که هر ثانیه اش چون طلا ارزش دارد نه داوری میشناسم ، نه تماشاگری ، نه توپی و نه گُلی! چرا که تک گُلی دارم که در هیچ باغی نمیتوان یافتش . گل باغ من ، ای برگ برنده ی این نبرد ، پا به توپ شو و جهانی را بلرزان ؛ که با آمدنت زلزله ای به پا میشود در جهان قلب من؛هیاهو میشود در ورزشگاه زندگی و کائنات با شور و عشق به تیم من و تو مینگرند
سلطان هتریک من ، تو سه بار نَه ، بلکه ده ها بار به قلب من گل زدی و من بالیدم به گل خوردن از تو ، منی که سلطان کلینشیت بودم . آقای گل من میبینی؟! یک کشور فکر و خیال شبانه ی دلم آمدنت را بارها مجسم کرده اند ؛ گفته ای محال است لیکن، دلم بس به معجزه باور دارد
معجزه ای کن ای کاپیتان قَدَرِ من ؛ دستت را در دستم بُگذار ، تا دقایقی دیگر داور سوت شروع این بازی را خواهد زد ؛ بگذار اینبار در ورزشگاه پرچم عشق بالا برود و جام جهانی عشق را به رخ همگان بکشیم ؛ معجزه ای کن ای اعجاز مستطیل سبز زندگی ام
نیلوفر اردلانی

@TextPlace

یکی از غمگین ترین حس های دنیا،اینه که آخرین نفری باشی که از روی صندلی مترو پامیشی و وقتی هیچکس  دیگه ای نیس پیاده میشی!
تو رفتن تک تک آدما رو می بینی.
و زندگی هم یعنی همین.
 دیدن تصویر ِ رفتن ها و باز هم ادامه دادن ...
 تا زمانی که نوبت ایستگاه خودت برسه!
ولی تا وقتی که توی مسیری چه کارایی رو میشه انجام داد؟! درس خوند،ازدواج کرد،کار کرد،بچه دار شد و...
ولی من همه اینکارارو نمیکنم که فقط بگذره و مسیر تموم شه دوس دارم از سر خط تا ته خط لذت ببرم اصلا هم منتظر آخرش نیستم.
یه وقتایی تو مترو با خودم میگم شاید الان تونلی که قطار توشه ریزش کنه پس بزار قبلش یبار دیگه آهنگ علیزاده رو با هندسفری و صدای بلند گوش کنم یا مثلا وقتی دارم آشپزی میکنم همش به این فکر میکنم که ایندفعه باید خیلی خوشمزه درستش کنم شاید آخرین غذا یا خاطره ایه که از من بجا میمونه. یه بزرگی میگه همیشه یجوری زندگی کن که انگار روز آخر عمرته یا همون ته خط خودمون! باید پیاده شیم هرکی بیشتر لذت برده و استفاده کرده از مسیر ، راحت تر پیاده میشه و هرکی لذت نبرده فکر میکنه خیلی زوده برای پیاده شدن  و فکر میکنه نباید باهاش اینکارو بکنن. دوس دارم ازون دسته ادمایی باشم که با خیال راحت آماده میشن برای پیاده شدن.
یه روز تو بخش سرطانیا همینجوری که داشتم موهای یه خانم مریض رو میبافتم بهم گفت همش داره میریزه مگه نه؟گفتم تا هستن ازشون لذت ببر ! خندید و گفت کاشکی بلد بودی برام شینیون درست کنی...

فاطیما صفرپور

@TextPlace

برایم خانه ای ساختی
با دیوار هایی از جنس بازوانت
سقفی از جنس نگاهت
و پنجره ای که به روی قلبت گشوده میشد
خانه ی من آغوشت بود
رفتی و بی خانمانم کردی ...
Fateme.B

@TextPlace

دارد باران می بارد لیلا. باران که می بارد خاطره هایم تازه می شوند. هر بار که باران می بارد، یک چیزی یک جایی شبیه چیزی و جایی در یکی از خاطره های من است. بعد، خاطره ای که حتی شاید عمد داشته ام در فراموش کردنش، تازه می شود.
دیده ای گاهی دل آدم چنان در هم فشرده می شود که نفس می ایستد؟ باران که می بارد، آن هم این وقت، خیلی اینطور می شوم. بسیار و به تکرار. تقصیر باران نیست، تقصیر من است. تقصیر من است که یا عاشق بوده ام، یا با تو، یا تنها، یا غمگین و همه ی این ها یعنی این که من همه ی ادراک و احساسم هشیار بوده که هر چه می گذرد ثبت و ضبط کند و باران هم می باریده است.
آخ لیلا، چه بارانی می بارد آن بیرون. دلم می خواهد بروم هم تماشایش کنم هم عطرش مشامم را پر کند. دلم می خواهد بروم همین الآن زیر باران همه ی سال های رفته را یک بار دیگر مرور کنم و تا بند نیامده، زندگی ای را که گذشته است، دوباره زندگی کنم. فقط این میانه، جای تو خالی است لیلای زیبا من...

مهران عزیزی

@TextPlace

دارد باران میبارد به یاد ان موقع ها که از سرشوق ,از ذلت زیر باران قدم زدن برایت میگفتم سر شوقت امده ام اما همین که پایم را از در بیرون میگذرام و دست های خالی ام را میبینم تنهایی ام را در اغوش میگیرم و اهسته رد میشوم گویی باز هم فراموش کرده ام که تو دیگر نیستی ... n.tt
@TextPlace

برایــــــَـت از تار، عشق. اَز پود نیاز لباسی بافته اَم. قامت رعنایت را به تن پوشی اَز جنس ذاتت می پوشانم.تو خــُـودِ ذاتِ خواستنی، میل بودن.
#مِرال

@TextPlace

حال و هوای آن پارک کنار کتابخانه که بیشتر اوقات قرعه ی میزبانی از ما به نام او در می آمد چقدر با سکوتت در آن روز غریبی میکرد.

به یاد داری؟ تعیین محل دیدارمان بزرگترین سختی ملاقات هایمان بود و هر کداممان آن را به دیگری محول میکرد.اما دیشب تنها پیامت، که گفته بودی برای درس خواندن به کتابخانه میروی و امانتیم را برایم خواهی آورد تمام آن سختی را کنار زدو بی هیچ بحثی همان پارک محل قرارمان شد.راستش را بخواهی آن روز نمیدانستم که باید از تلخی این چند روز که صدایت رانشنیده بودم و از خرمنی از سوالاتِ پیش آمده از اتفاقِ احتمالیِ رخ داده برایت بگویم یا بحث شیرینی سمنویی را که مادرت قولش را داده بود و برایم آورده بودی را پیش میکشیدم.طوری که انگار نمیدانم برای خداحافظی اجباری آمده ایم و این دیدار آخرمان است.
این بار همان پارک کنار کتابخانه که بیشتر اوقات قرعه ی میزبانی از ما به نام او در می آمد هم انگار از این که دیدار آخری قریب الوقوع است باخبر بود که برخلاف همیشه آن میز و صندلی های سفید را در خود جای داده بود تا در همین دیدار آخر سنگ تمام گزاشته باشد.انگار همه ی این مدت آنها را برای آن روز کنار گذاشته بود.
با آن سکوت بینمان آن دو دخترِ میز کناری شاید با خودشان میگفتند که این دو خل و چل را چه به قرار و ملاقات.انگار اینجارا با کلاس یوگا اشتباه گرقتند.شاید نمیدانستند با آن سکوتمان چقدر با هم گفتیم و درد کشیدیم.آخر فدایت شوم آرایش نکردنت در میان این همه درد دیگر چه حکمتی داشت.شاید تو هم پیش خودت فکر کرده بودی با این حال راحتر دست میکشم.ماه بانو من همین سادگیت را یا بهتر بگویم همین خودت بودن را به همه ی دنیا هم نمیدادم.اصلا شاید خاصیت دیدار های آخر است که این همه فکرهای اشتباه و بی سر و پیکر آدم را دوره کرده باشند.آنروز تمامِ اصرارم برای حرف زدنت بی ثمر ماند و این روز ها همین که میدانستی آنقدر خاطرت را میخواستم که گفتنت میتوانست نفسم را بند بیاورد یا این که با همان که عشقِ بهتری به نظر می آمد خوشبخت تری، برایم کافی است و امیدوارم که تنها کار این روزهایم، همین نبودنم برایت کفایت کند...
#بهزاد_قمري

@TextPlace

میشمارم ستاره هارا ..از بی خوابی
خسته میشوم و ...
تو در کنارم نیستی تا تکیه دهم بر شانه های مردانه ات
تکیه ام را بر دیوار می دهم در این شبهای گرم من از نبود تو لرز میکنم باز هم نیستی... و من
خودم را در آغوش میگیرم تا کسی بویی نبرد از این ضعف شدید بی تو بودن
#ملیکاحکمی

@TextPlace

افتاده ای در قلبم . مثل برگ چایی در فنجان. و هر لحظه بیشتر رنگ می دهی در من. دم می کشی در جانم و پر رنگتر میشوی. و من از عطر بودنت مست میشوم.

سارا فرهادنیا

@TextPlace

نشسته بودم توی تاکسی.داشتیم میرفتیم سمت آزادی.باران هم می آمد.حالم خراب بود.دلتنگی ش چنگ میزد به جانم.
صدای خواننده از پرده های گوشم گذشت و رسید به تارهای قلبم.لرزیدند.یک وقت هایی آدم با آهنگ خالطور هم گریه ش می گیرد. با تو هر چه قدر که خواستی دل منو بسوزون. آخ که چه قدر راست می گوید . اما چرا آدم باید دل آدم را بسوزاند. اشک هایم سرازیر شد. قبلش فکر کرده بودم درد از مرحله دردناکی ش گذشته و دیگر خلاص.اما اینطور نیست. همیشه دردناک تری پیدا میشود. راننده نیم نگاهی به اشک هایم کرد و گفت غصه نخور آبجی میگذره.آرام که نشدم.ولی دلم گرم شد. یک غریبه توی آن لحظه غمم را فهمید.دنیا را با همین چیزها میشود تاب آورد.با آنهایی که نمی شناسیم و گاه همراه تر از آشناها میشوند.

Atieh

@TextPlace

دوست داشتنیه من !!
 کاش می دانستی که من در اوج عصبانیت ها و ناراحتی هایم هم چقدر دوستت دارم ...
اصلا می خواهم بداخلاق باشم ، اخم می کنم و با همه دعوا دارم ،
وقتی تو نیستی ؛ اخلاق را می خواهم چکار ؟
تو چه می دونی وقتی اسمت را اتفاقی می شنوم
انقدر بی قرار می شوم ک دلم می خواهد داد بزنم و بگم این اسم فقط اسمه توئه و هیچ کسی حق نداره ب جز تو این اسمو داشته باشه ،
می دانی چقدر سخت است از دور ایستادن و یواشکی نگاه کردن ؟
تو چه می دانی هر بار ک از فلان خیابان و فلان رستوران و فلان پارک و ... می گذرم چ حجم دلتنگی ای را با خودم ب همراه می کشم ...
تمام نفس هایم درد می کند ک مدت هاست در کنار تو نفس نکشیده ام ...
و کاش بدانی من توان این همه تو را نداشتن را ندارم ! من توان حتی کمی تو را داشتن را هم ندارم ...
من فقط باید تمام تو را داشته باشم ...
من توان تو را نصف و نسیه داشتن را ندارم ...
چقدر این آدم ها ساده اند ک گمان می کنند نداشتنت راحت است !!
چقدر این آدم ها ساده اند ک گمان می کنند دارد به من خوش می گذرد ،
به من خوش نمی گذرد ، بد هم نمی گذرد ،
به من افتضاح می گذرد ، می فهمی ؟ افتضاح !
چقدر ساده اند ک گمان می کنند خنده هایم حقیقی است ...
چ کسی می داند در پس این لبخندها ، اشک هایم چ طوفانی ب پا کرده اند ؟
دلم برایت تنگ شده ...
باز هم بیا نزدیک ، باز هم اسمم را صدا کن ، باز هم برایم شیطنت کن ...
 قول می دهم قول می دهم ک این بار تپش های قلبم را تنبیه کنم تا برایت عاشقی نکنند ...!
#ملیکا_عباسی

@TextPlace

اسمان چه ابی بود
و جنگل چه سبز
و دو عاشق دست در دست هم
خرامان خرامان طی می کردیم
این حجمه ی بی مقدار زندگی را
شاید که بیابیم نور امیدی از پستوی چهارگوشه ی ارزوها
و می دانم که چه گفتی در ان روز

رهایت نمی کنم تا جانی هست و نفسی

اما فقط یک سوال دارم ! فقط یک سوال؟
چرا امروز به جای اغوش تو . بالشتم را در بغل می گیرم و کابوس های تنهایی ام را روی گونه های او گریه می کنم ؟
#مونا_شادطبع

@TextPlace

تهران آن روزها را خوب يادم هست، وقتى سردى دستهايم را به گرمى دلت مى سپردم در فشم، و وقتى سربالايى هاى دركه را با تكيه بر مهربانيهايت مى دويدم..
وقتى دلهايمان به شوق ديدار سپيدى زمستان تا توچال پرواز مى كرد و وقتى هر روز يك كافه را مهمان حضورمان مى كرديم...
خوب يادم هست تهران آن روزها را كه به اندازه پاكى دوست داشتنمان سپيد بود و به وسعت قلبهايمان بزرگ..
امروز، اما بى تو چه غمى نشسته بر چهره ى تهران... عزادار عشقمان است، غبار آلود و چهره در هم كشيده، هر كجا مى روم زخم مى زند بر دلم، نه گرمى شانه هايت است و نه حضور دستهايت.. تهران بى تو را دوست ندارم
ساره
@textplace

یک دسته از ادمی جات هم هستند که
صرفا خلق شده اند
جهت یک سری خریت های احمقانه از نوع مادام العمر!

مثبت گروه خونی شان محدوده نمیشناسد
حالا هر چه شد بودنش هم چندان تفاوتی به حالشان ندارد
و وای به حال روزگارشان
اگر قحطی خریت بیاید؛
زندگی که هیچ مردگانی هم برای شان مکروه است...

به نام خدا
من یک خر احمق هستم
آن هم از نوع همیشگی اش!!!

#گلرو.ش


@TextPlace

ازبین همه لیوان هایی که تا حالا داشتمو خریدمو شکوندم یه لیوان ماه تولد دارم که بی نهایت دوسش دارم،حتی یادم نیس کی و کجا و با چه حال و نیتی خریدمش ولی بودنش بهم آرامش میده.هیچوقت توش چایی نمیخورم که لک برنداره،شاید فقط دوسه بار توش آب خورده باشم،انقد دوسش دارم که حتی دلم نمیاد ازش استفاده کنم...سال به سال تو کابینت بمونه و خاک بخوره عین خیالمم نیست و دلم به اینکه سر جاش هست گرمه،به اینکه هر وقت در کابینتو باز کنم میبنمش...ولی امان از روزی که بفهمم یکی باهاش آب خورده یا ازش در نبود خودم استفاده کرده،،زمین و زمانو به هم میدوزم....به هیچکس غیر از خودم حق تصاحبشو نمیدم حتی اگه خودم مدتها ازش خبری نگیرم و واسه خوش شدن دلش توش آبی نخورم کسی حق نداره به جای من ازش استفاده کنه...
یادم باشه هیچوقت همچین کاریو با هیچ آدمی نکنم،،انتظار نداشته باشم همیشه به پام بمونه تا من کی هوس کنم و ازش احوال بگیرم،،انتظار نداشته باش جز من به کس دیگه ای فک نکنه وقتی خودم به جز دلگرم بودن به حضورش کاری براش نمیکنم،،،آدماحساس تر از لیوانن،آدمن خب، زودتر از لیوانا ترک برمیدارن،ترک که برداشتن نمیشه هیچ رقمه بندشون زد،وصله پینشون کرد،،ترک که بردارن واسه همیشه میرن
"آدما لیوان نیستن"
پرند_نجفی

@TextPlace

پشت
دربهای رو به طلوع و
پنجره های نارنجی روز و
حنجره های غزل خوان صبح؛
اگر ننشسته باشی
اگر نباشی ؛
چکاوک ها بهانه گیر بیدار می شوند
و
چشم هایم سلامی برای گفتن ندارند.

حال خوب لحظه ها
نارنجی!
سلام


#الیما

@TextPlace

عاشق كه شدم بي موقع روي فرش ٦متري اتاقم به خواب رفتم . خوابيدم و در خواب آنقدر نويسنده ي خوبي بودم كه خيابان ها در انتظارم از خجالت خيس مي شدند ، و تشويق مردم بيشتر مرا به عمق مسخره ي اين خواب فشار مي داد تا غرق تر از قبل شوم . غرق تر از شدت عرق هاي پيشاني ام .
تشويق ، تشويق ، تشويق ، تشويق ، تشويق ، تشويق
قطع نمي شد تا مثل طنابي پوسيده اينبار با خودش مرا به واقعيت ببرد و بيدار كند .
تصوير به سياهي بيشتر ميل داشت .
سياه تر مي شد و صداي كم رنگي از ت.ش.و.ي.ق .
قرار بود همه چيز روشن باشد ، اما انگار هنوز مسافران صبحگاه به ايستگاه نرسيده بودند .
بسته اي برداشتم و به خيابان زدم
به خيابان زدم ، زمين خيس بود از خجالت هاي خوابم
به خوابي فكر مي كردم ، كه عمق اي داشت بيشتر از سياهي چشمانِ تو .
صداي بسته شدن درِ اتوبوس .
مقصد شبيه كافه ي قديمي نبود ، همه چيزش عوض شده بود .
چه مدت در خواب بودم ؟!!
پاهايم به پياده شدن مشتاق نبودند .
چه مدت در خواب بودم ؟!!

به انتظار همان عاشقي و خوابي كه بي وقت سراغم آمد ، كافه و پُك هاي سوخته ي پيرمردي را اجاره كردم .

#كسري_ناري

@TextPlace

تراژدي تلخي است روز هاي بي تو ماندن.
ميخواهم تك تك دقايقم درامي عاشقانه از من و تو باشد.
براي تك تك دقايقم بمان ساختن اين درام عاشقانه با من ..
برايم بمان عاشق بودن با من..
آيدا نباتچيان
@textplace

برای تومینویسم برای تویی که هیچ نمیخوانی این واژه ها را؛این روزهاحرفهایم رادرصندوقچه ی قلبم نگه میدارم چون میدانم هوابه وقت هواشناسی قلبم بارانی است وخوب ترمیدانم تاانتهای جاده ی رسیدن قرن هافاصله دارم.این روزها باید باامید وانگیزه باغچه ی قلبم را برای طلوع صبحی که پایانی ندارد آبیاری کنم این روزها گرچه تکرارمکررات است اماهنوز هم پرنده ی خیال من امیدوارم طلوع خورشیدروزی است که درقله ی رسیدن ها باشم برای تومینویسم روزی به آنچه میخواهم میرسم وتوآن روز جزوکسانی خواهی بودکه دربرابرپای اراده ام زانوخواهی زد من روزی به آرزوهایم میرسم.
م.الف
@textplace