هر چیزی ظرفیت دارد
از کاسه چینی گل قرمز گرفته تا انسان دو پا
با هرچیز باید در اندازه ظرفیتش باشی
اگر کمتر باشی به جایی بر نمی خورد اما نباید بیشتر باشی چون لبریز میشی
بعضی ها حقیقی اند
گاهی شیرین اند بوی عشق می دهند
گاهی نیز تلخ اند و بوی واقعیت می دهند
بعضیا همان مجازی بمانند بهتر است
اصلا اگر بخواهند هم نمیتوانند بیشتر باشند
دست خودشان نیست به ظرفیتشان برمی گردد
بیشتر که باشند لبریز می شوند و دلت را می زنند
#شکوفه_میم

@TextPlace

‏يه آدمايي رو هيچوقت از دست نده، همونايی كه با خنده هات ميخندن، با ناراحتيت ناراحتن.
اينا ديگه تكرار نميشن...

#Joker
@a_cup_of_poem

در اولين فرصت معذرت خواهى كن !
وقتى مطمئنى اين همه ناراحتى اش از براى توست در اولين فرصت معذرت خواهى كن !
وقتى ميدانى مقصر تو هستى در اولين فرصت معذرت خواهى كن !
گاهى الكى هم كه شده معذرت خواهى كن !
اين كار براى آرامش درونى ات فوق العاده است !
اگر از نظرت معذرت خواهى شكستن غرور است . . .
خودت را . . . غرورت را . . . بشكن . . .
اينها به هيچكس وفا نكرده اند !
خودت را بايد بشكنى يک جاهايى همچين چيزى واجب است . . . لازم است . . . سعى كن در مواقعى خودت را بشكنى !
#فاطمه_تقوى
@textplace

ای کاش می باریدند
چشمهایم را می گویم یا آسمان را . نمی دانم !
آسمان برای روزهای پاکی اش دلتنگ است و من برای روزهای با توبودن
رقابت سختی است
اما من به چشمهایم اعتماد دارم

#مونا_شادطبع

@TextPlace

او.

آذر ، ماهِ آخرِ پاییز است
و زمستان آغازِ اِنجمادِ بُغض هاست
گمان نمیکنی کمی دیر کرده باشی؟؟
من از آهِ چای هایِ گرمِ روزهایِ آخرِ پاییز
که اشکِ چَشمِ شیشه یِ پنجره و آینه را در می آوَرَد
میترسم...
اوجِ زیباییِ تنهایی،
انتظار است...
و اُمید و انتظارِ کاغذی زَجرآورترین تسکینِ دُنیاست...
میترسم روزی بیایی
که نه من آنی باشم که باید
و نه تو آنی که باید...
و دیگر عُبور فصل ها برایم فرقی نداشته باشد
و دیگر اَهل چای دَم کردن و نشستن و عاشقانه حرف زدن نباشم
و دیگر تَوَسُل بَلَد نباشم
و با آداب دریانشینی و اُقیانوس گَردی غریبه شده باشم...
گمان نمیکنی
کَمی
فقط کمی
به تأخیر اُفتاده باشی؟؟
اتفاقِ خوبِ روزهایِ آخرِ پاییز...

#فاطمه_غنی_پور

@TextPlace

به خیالمان عاشق شدیم با خواندن آن شعرها و نوشتن آن متن ها.به خیالمان عاشق شدیم و در امتداد سنگفرش کهنه ی خیابان با سایه مان قدم زدیم.به خیالمان عاشق شدیم.زندگی مان پر شد از فریاد...فریاد هایی که لابلای قفسات سنگین کتاب ها جا میماند.و اشک هایمان را در دستمال هایی از جنس کاغذ فشردیم.متن ها موریانه شدند و روحمان را از انزوا خوردند.آه از آن شب ها...شب هایی که در پس تیرگی و سوسوی ستارگان ناگهان پروانه شدیم.به آسمان پرکشیدیم و در خیال شمع سوختیم...به راستی به کدامین گناه؟ما دستان آلوده به خون احساسمان بودیم .ما وارثان این دردهای مشترکیم.به راستی به کدامین گناه؟شاملو خواندیم و با ابتهاج،سایه شدیم.در قایق سهراب جان دادیم و در زمستان سرد اخوان تنها ماندیم.ما گناهکاران جا مانده در سطر هاییم.ما زیر حجم خاکستری این عکس ها و کتاب ها تا ابد خفته ایم.ما را امیدی به نجات نیست.به خیالمان عاشق شدیم و قافیه ها را پیمودیم تا به یار برسیم.داستان ما نقطه چین بی انتهاست.نوشتیم و خط زدیم و خط خوردیم.نوشتیم و سوزاندیم و سوزانده شدیم.نوشتیم و مچاله کردیم و مچاله شدیم.اما ناگاه سر خط جا ماندیم.به راستی به کدامین گناه خیال عشق به سرمان زد؟ما همان کودکان خنده بر لب آن روزها بودیم.در کوچه باغ های بیخیالی و چشمه سار های امیدواری.چگونه برگ هامان پوسید؟ما بودیم که صدامان در دیوار کاهگلی خانه پدربزرگ جا ماند.چگونه زندانی این خانه های خاکستری شدیم؟...ما را چه به شعر؟ما را چه به آن همه عکس؟مارا چه به خواندن و نوشتن و قدم زدن؟ما را چه به اینهمه تنهایی؟به عشق......به راستی به کدامین گناه عاشق شدیم؟
#دبورا


@TextPlace

عشق را در میان روزمرگی هایمان جا میگذاریم
کنار لباس هایمان،کنار گلدان،کنار کتاب هایی که خیلی به آن ها سر نمیزنیم
یا مثل بچه ایی بی پناه و کوچک بین جمعیت جایش میگذاریم ،رهایش میکنیم
حواسمان به عشق نیست،منتظریم روزی با شکلی معجزه آمیز و رویایی سر برسد.
ولی عشق همین بی توجه هایی ست که میان روزمرگی ها گم میشود.عشق همان چشم هایی است که هرگز متوجه شان نشدیم.

کیمیا الماسی

@TextPlace

قرارمان
هر وقت !
هر کجا !
که باد بوی بابونه بیاورد
و
ابر ارمغان ارغوان...
جام بلورین صبح نوید رسیدن داشته باشد
و
برای از تو نوشتن
و
از تو خواندن
هیچ مانعی منعم نکند.
قرار مان حوالی برگ ریز پاییز سال هزار و سیصد و چیزهای خوووووب
وقت سرخوشی های تمام نشدنی.
#الیما


@TextPlace

دلم میخواست زار بزنم...از فشار بغض میمردم و غرورم نمیگذاشت حتی یک قطره اشک از چشم هایم پیش پایش بیوفتد...
وقتی که دلسوزانه گفت: من رفتم گریه نکنی ها مرجان! انقد اآدم میاد و میره تو زندگیت که دیگه منو یادتم نمیاد!)
حتی نگاهش هم نکردم...
سرم پایین بود و چشمانم از پشت تارتار موهای بیرون ریخته از زیر شال به اخرین دکمه ی بسته ی پیراهنش نگاه میکرد...
دلم نمیخواست باور کنم او همان است که 4 سال برایش عاشقانه ترین خواب و خیال دنیا را دیده بودم!...درست زمانی که من آن همه بهت و بغض و حیرت را کنترل میکردم که نشکنم،که خطی از غم بر صورتم نیوفتد و او در دلش نگوید: طفلی معلوم نیست بعد از من چه بلایی سرش میاد!)
دست های بی جانم را گرفت و فشرد: برات آرزوی خوشبختی میکنم مرجان...خداحافظ)...
نمیدانم تا چه اندازه در زدن نقاب بی تفاوتی بر چهره ام موفق بودم!اما از نگاه متعجبش وقتی که سرم را بالا آوردم و با نگاهی جسور و لبخندی بزرگ موفقیتش را آرزو کردم لذت بردم...
جانی دوباره گرفتم وقتی قدم های مرددش بر روی سنگفرش کشیده میشد و فکرش پیش من و نگاه و لبخندم جا می ماند!...
آن غرور را،آن لحظه ی از درد مردن اما لبخند زدن را میپرستیدم!
دل کندن سخت بود و دلتنگی از آن هم سخت تر!
اما اگر غرورم را هم دو دستی تقدیمش میکردم،حتی با قطره اشکی، دیگر چیزی برای ادامه دادن نداشتم! او سال هاست که رفته و من هنوز زنده ام ...هنوز خنده های دخترانه ام خانه را پر میکند...
به این فکر میکنم که اگر آن روز او غرورم را بغل میزد و میبرد،میشد که همینقدر خوشحال باشم و فراموشش کنم؟!
نه ،دزد غرور هرگز از یاد هیچ آدمی نرفته و نمیرود!
بی عشق میتوان زندگی کرد، اما بی غرور نه!
تو خودِ غروری و غرور ،خودِ توست!
مواظب دزد های اطرافتان باشید!

#پریا_احمدی


@TextPlace

کاش شگفتی بیافرینی در این بازی، کاش قهرمانم شوی ای قهرمان من ، قهرمان ما ؛چشم امید یک کشور فکر و خیال دلم به توست ، کاش نوازش قدم هایت را نصیب چمن های بی قرار روزگارم بکنی ، تک تکشان به صف نشسته اند تا به پاهایت بوسه بزنند؛ای خوب من ، ای بهترین ، تو چُنانی و من چُنینم ، هیچ ندارم در بالینم ، لیک تو که باشی چون شاهینم ، به انتظارم که پیراهن تیم مرا به تن کنی که بی تو هیچم و با تو من نیز قهرمانم ، گر باشی من نیز چنانم ، من دگر جای در زمین ندارم و در آسمانم
اسطوره ی جاودان تاریخم که گر نباشی هیچ افسانه ای سرچشمه ای ندارد چرا که افسانه ی افسانه هایی ، ای حس رویایی شب های تارم . باخت به چه معنی است تا دلم به تو گرم است ؛ تا تو باشی جز برد نتیجه ای در لحظه هایم ثبت نمی شود . تیم دیگر چیست؟! من با تو ارتشی دارم ؛ چشمانت ارتش هیتلر است و دل من لهستان بی دفاع . سردار و سَروَر و سرور زندگیم ، تا به کِی چَشم بدوزم به تیتر روزنامه ها در انتظار مژده ی آمدنت به تیم روزگارم!
ثانیه ها میگذرند و من در این بازی که هر ثانیه اش چون طلا ارزش دارد نه داوری میشناسم ، نه تماشاگری ، نه توپی و نه گُلی! چرا که تک گُلی دارم که در هیچ باغی نمیتوان یافتش . گل باغ من ، ای برگ برنده ی این نبرد ، پا به توپ شو و جهانی را بلرزان ؛ که با آمدنت زلزله ای به پا میشود در جهان قلب من؛هیاهو میشود در ورزشگاه زندگی و کائنات با شور و عشق به تیم من و تو مینگرند
سلطان هتریک من ، تو سه بار نَه ، بلکه ده ها بار به قلب من گل زدی و من بالیدم به گل خوردن از تو ، منی که سلطان کلینشیت بودم . آقای گل من میبینی؟! یک کشور فکر و خیال شبانه ی دلم آمدنت را بارها مجسم کرده اند ؛ گفته ای محال است لیکن، دلم بس به معجزه باور دارد
معجزه ای کن ای کاپیتان قَدَرِ من ؛ دستت را در دستم بُگذار ، تا دقایقی دیگر داور سوت شروع این بازی را خواهد زد ؛ بگذار اینبار در ورزشگاه پرچم عشق بالا برود و جام جهانی عشق را به رخ همگان بکشیم ؛ معجزه ای کن ای اعجاز مستطیل سبز زندگی ام
نیلوفر اردلانی

@TextPlace

یکی از غمگین ترین حس های دنیا،اینه که آخرین نفری باشی که از روی صندلی مترو پامیشی و وقتی هیچکس  دیگه ای نیس پیاده میشی!
تو رفتن تک تک آدما رو می بینی.
و زندگی هم یعنی همین.
 دیدن تصویر ِ رفتن ها و باز هم ادامه دادن ...
 تا زمانی که نوبت ایستگاه خودت برسه!
ولی تا وقتی که توی مسیری چه کارایی رو میشه انجام داد؟! درس خوند،ازدواج کرد،کار کرد،بچه دار شد و...
ولی من همه اینکارارو نمیکنم که فقط بگذره و مسیر تموم شه دوس دارم از سر خط تا ته خط لذت ببرم اصلا هم منتظر آخرش نیستم.
یه وقتایی تو مترو با خودم میگم شاید الان تونلی که قطار توشه ریزش کنه پس بزار قبلش یبار دیگه آهنگ علیزاده رو با هندسفری و صدای بلند گوش کنم یا مثلا وقتی دارم آشپزی میکنم همش به این فکر میکنم که ایندفعه باید خیلی خوشمزه درستش کنم شاید آخرین غذا یا خاطره ایه که از من بجا میمونه. یه بزرگی میگه همیشه یجوری زندگی کن که انگار روز آخر عمرته یا همون ته خط خودمون! باید پیاده شیم هرکی بیشتر لذت برده و استفاده کرده از مسیر ، راحت تر پیاده میشه و هرکی لذت نبرده فکر میکنه خیلی زوده برای پیاده شدن  و فکر میکنه نباید باهاش اینکارو بکنن. دوس دارم ازون دسته ادمایی باشم که با خیال راحت آماده میشن برای پیاده شدن.
یه روز تو بخش سرطانیا همینجوری که داشتم موهای یه خانم مریض رو میبافتم بهم گفت همش داره میریزه مگه نه؟گفتم تا هستن ازشون لذت ببر ! خندید و گفت کاشکی بلد بودی برام شینیون درست کنی...

فاطیما صفرپور

@TextPlace

برایم خانه ای ساختی
با دیوار هایی از جنس بازوانت
سقفی از جنس نگاهت
و پنجره ای که به روی قلبت گشوده میشد
خانه ی من آغوشت بود
رفتی و بی خانمانم کردی ...
Fateme.B

@TextPlace

دارد باران می بارد لیلا. باران که می بارد خاطره هایم تازه می شوند. هر بار که باران می بارد، یک چیزی یک جایی شبیه چیزی و جایی در یکی از خاطره های من است. بعد، خاطره ای که حتی شاید عمد داشته ام در فراموش کردنش، تازه می شود.
دیده ای گاهی دل آدم چنان در هم فشرده می شود که نفس می ایستد؟ باران که می بارد، آن هم این وقت، خیلی اینطور می شوم. بسیار و به تکرار. تقصیر باران نیست، تقصیر من است. تقصیر من است که یا عاشق بوده ام، یا با تو، یا تنها، یا غمگین و همه ی این ها یعنی این که من همه ی ادراک و احساسم هشیار بوده که هر چه می گذرد ثبت و ضبط کند و باران هم می باریده است.
آخ لیلا، چه بارانی می بارد آن بیرون. دلم می خواهد بروم هم تماشایش کنم هم عطرش مشامم را پر کند. دلم می خواهد بروم همین الآن زیر باران همه ی سال های رفته را یک بار دیگر مرور کنم و تا بند نیامده، زندگی ای را که گذشته است، دوباره زندگی کنم. فقط این میانه، جای تو خالی است لیلای زیبا من...

مهران عزیزی

@TextPlace

دارد باران میبارد به یاد ان موقع ها که از سرشوق ,از ذلت زیر باران قدم زدن برایت میگفتم سر شوقت امده ام اما همین که پایم را از در بیرون میگذرام و دست های خالی ام را میبینم تنهایی ام را در اغوش میگیرم و اهسته رد میشوم گویی باز هم فراموش کرده ام که تو دیگر نیستی ... n.tt
@TextPlace

برایــــــَـت از تار، عشق. اَز پود نیاز لباسی بافته اَم. قامت رعنایت را به تن پوشی اَز جنس ذاتت می پوشانم.تو خــُـودِ ذاتِ خواستنی، میل بودن.
#مِرال

@TextPlace

حال و هوای آن پارک کنار کتابخانه که بیشتر اوقات قرعه ی میزبانی از ما به نام او در می آمد چقدر با سکوتت در آن روز غریبی میکرد.

به یاد داری؟ تعیین محل دیدارمان بزرگترین سختی ملاقات هایمان بود و هر کداممان آن را به دیگری محول میکرد.اما دیشب تنها پیامت، که گفته بودی برای درس خواندن به کتابخانه میروی و امانتیم را برایم خواهی آورد تمام آن سختی را کنار زدو بی هیچ بحثی همان پارک محل قرارمان شد.راستش را بخواهی آن روز نمیدانستم که باید از تلخی این چند روز که صدایت رانشنیده بودم و از خرمنی از سوالاتِ پیش آمده از اتفاقِ احتمالیِ رخ داده برایت بگویم یا بحث شیرینی سمنویی را که مادرت قولش را داده بود و برایم آورده بودی را پیش میکشیدم.طوری که انگار نمیدانم برای خداحافظی اجباری آمده ایم و این دیدار آخرمان است.
این بار همان پارک کنار کتابخانه که بیشتر اوقات قرعه ی میزبانی از ما به نام او در می آمد هم انگار از این که دیدار آخری قریب الوقوع است باخبر بود که برخلاف همیشه آن میز و صندلی های سفید را در خود جای داده بود تا در همین دیدار آخر سنگ تمام گزاشته باشد.انگار همه ی این مدت آنها را برای آن روز کنار گذاشته بود.
با آن سکوت بینمان آن دو دخترِ میز کناری شاید با خودشان میگفتند که این دو خل و چل را چه به قرار و ملاقات.انگار اینجارا با کلاس یوگا اشتباه گرقتند.شاید نمیدانستند با آن سکوتمان چقدر با هم گفتیم و درد کشیدیم.آخر فدایت شوم آرایش نکردنت در میان این همه درد دیگر چه حکمتی داشت.شاید تو هم پیش خودت فکر کرده بودی با این حال راحتر دست میکشم.ماه بانو من همین سادگیت را یا بهتر بگویم همین خودت بودن را به همه ی دنیا هم نمیدادم.اصلا شاید خاصیت دیدار های آخر است که این همه فکرهای اشتباه و بی سر و پیکر آدم را دوره کرده باشند.آنروز تمامِ اصرارم برای حرف زدنت بی ثمر ماند و این روز ها همین که میدانستی آنقدر خاطرت را میخواستم که گفتنت میتوانست نفسم را بند بیاورد یا این که با همان که عشقِ بهتری به نظر می آمد خوشبخت تری، برایم کافی است و امیدوارم که تنها کار این روزهایم، همین نبودنم برایت کفایت کند...
#بهزاد_قمري

@TextPlace

میشمارم ستاره هارا ..از بی خوابی
خسته میشوم و ...
تو در کنارم نیستی تا تکیه دهم بر شانه های مردانه ات
تکیه ام را بر دیوار می دهم در این شبهای گرم من از نبود تو لرز میکنم باز هم نیستی... و من
خودم را در آغوش میگیرم تا کسی بویی نبرد از این ضعف شدید بی تو بودن
#ملیکاحکمی

@TextPlace

افتاده ای در قلبم . مثل برگ چایی در فنجان. و هر لحظه بیشتر رنگ می دهی در من. دم می کشی در جانم و پر رنگتر میشوی. و من از عطر بودنت مست میشوم.

سارا فرهادنیا

@TextPlace

نشسته بودم توی تاکسی.داشتیم میرفتیم سمت آزادی.باران هم می آمد.حالم خراب بود.دلتنگی ش چنگ میزد به جانم.
صدای خواننده از پرده های گوشم گذشت و رسید به تارهای قلبم.لرزیدند.یک وقت هایی آدم با آهنگ خالطور هم گریه ش می گیرد. با تو هر چه قدر که خواستی دل منو بسوزون. آخ که چه قدر راست می گوید . اما چرا آدم باید دل آدم را بسوزاند. اشک هایم سرازیر شد. قبلش فکر کرده بودم درد از مرحله دردناکی ش گذشته و دیگر خلاص.اما اینطور نیست. همیشه دردناک تری پیدا میشود. راننده نیم نگاهی به اشک هایم کرد و گفت غصه نخور آبجی میگذره.آرام که نشدم.ولی دلم گرم شد. یک غریبه توی آن لحظه غمم را فهمید.دنیا را با همین چیزها میشود تاب آورد.با آنهایی که نمی شناسیم و گاه همراه تر از آشناها میشوند.

Atieh

@TextPlace

دوست داشتنیه من !!
 کاش می دانستی که من در اوج عصبانیت ها و ناراحتی هایم هم چقدر دوستت دارم ...
اصلا می خواهم بداخلاق باشم ، اخم می کنم و با همه دعوا دارم ،
وقتی تو نیستی ؛ اخلاق را می خواهم چکار ؟
تو چه می دونی وقتی اسمت را اتفاقی می شنوم
انقدر بی قرار می شوم ک دلم می خواهد داد بزنم و بگم این اسم فقط اسمه توئه و هیچ کسی حق نداره ب جز تو این اسمو داشته باشه ،
می دانی چقدر سخت است از دور ایستادن و یواشکی نگاه کردن ؟
تو چه می دانی هر بار ک از فلان خیابان و فلان رستوران و فلان پارک و ... می گذرم چ حجم دلتنگی ای را با خودم ب همراه می کشم ...
تمام نفس هایم درد می کند ک مدت هاست در کنار تو نفس نکشیده ام ...
و کاش بدانی من توان این همه تو را نداشتن را ندارم ! من توان حتی کمی تو را داشتن را هم ندارم ...
من فقط باید تمام تو را داشته باشم ...
من توان تو را نصف و نسیه داشتن را ندارم ...
چقدر این آدم ها ساده اند ک گمان می کنند نداشتنت راحت است !!
چقدر این آدم ها ساده اند ک گمان می کنند دارد به من خوش می گذرد ،
به من خوش نمی گذرد ، بد هم نمی گذرد ،
به من افتضاح می گذرد ، می فهمی ؟ افتضاح !
چقدر ساده اند ک گمان می کنند خنده هایم حقیقی است ...
چ کسی می داند در پس این لبخندها ، اشک هایم چ طوفانی ب پا کرده اند ؟
دلم برایت تنگ شده ...
باز هم بیا نزدیک ، باز هم اسمم را صدا کن ، باز هم برایم شیطنت کن ...
 قول می دهم قول می دهم ک این بار تپش های قلبم را تنبیه کنم تا برایت عاشقی نکنند ...!
#ملیکا_عباسی

@TextPlace

اسمان چه ابی بود
و جنگل چه سبز
و دو عاشق دست در دست هم
خرامان خرامان طی می کردیم
این حجمه ی بی مقدار زندگی را
شاید که بیابیم نور امیدی از پستوی چهارگوشه ی ارزوها
و می دانم که چه گفتی در ان روز

رهایت نمی کنم تا جانی هست و نفسی

اما فقط یک سوال دارم ! فقط یک سوال؟
چرا امروز به جای اغوش تو . بالشتم را در بغل می گیرم و کابوس های تنهایی ام را روی گونه های او گریه می کنم ؟
#مونا_شادطبع

@TextPlace