خود جناب ‌شهریار⁩ هم وقتی خواست بی تفاوت باشه و نوشت :

«تو بمان و دگران؛وای به حال دگران...» بعدش روشو برگردوند و زیرلب گفت:
«دل شکسته و اشک روان گواهت بس، که خوش به حال دگران!»

بعد شما نشستی میگی فراموشش کن؟؟ :))

- شهریار

@text_axs

آزرده دل از کوی تو رفتیم و نگفتی
کی بود؟کجا رفت؟چرا بود و چرا نیست...

شهریار

@text_axs

آلبر کامو توی کتاب «مرگ خوش» نوشته:
بیماری‌ اش اینقدر طولانی شد که اطرافیانش
به مریضی‌ اش عادت کردن و از یاد بردن
که اون داره عذاب می‌کشه و یه روزی می‌میره...
‌
حقیقت اینه گاهی هر چیزی که مربوط به ماست
برای اطرافیانمون تبدیل به عادت می‌شه.
درد و رنج‌هامون، بیماری‌هامون،
حتی عشق و محبتمون نسبت به آدم‌ها،
براشون تبدیل به عادت میشه و دیگه به چشم نمیاد.
گاهی حضور دائمی ما، عشقِ بی‌قید و شرط ما
باعث میشه حتی دیده نشیم...
‌
@text_axs

تنـها منم که می دانـم
چـرا اغلـب اوقـات سـاکتی
به اولین صبـح پـس از جنگ می مانی
آرامـی و زیبـا
اما غمگیـن...
به اولین صبـحـانه
در اولیـن روز صـلـح شبیـهی
شیرینـی و دلـچسـب
اما تنهـا با گریـه می توان به تـو دست زد...


📚بادها کجا می‌میرند؟؛حسن آذری
@text_axs

‌جایی دورتر از خودم ایستاده‌ام،
به تماشای کسی که جای من زندگی می‌کند.
چه بی‌رحمانه تنهاست و چه به ناچار قوی..

@text_axs

جمال ثریا چه زیبا گفت :
اگر دیداری هم نباشد
حتی اگر لمسی هم نباشد
بی دلیل برای بعضی ها همیشه جایی
در دل هایمان هست :)
.
@text_axs

بابا لنگ دراز عزیزم
بعضی آدم‌ها را نمی‌شود داشت
فقط می‌شود يک جور خاصی دوستشان داشت؛
بعضی آدم‌ها اصلا برای اين نيستند
که برای تو باشند يا تو برای آن‌ها ...

اصلا به آخرش فکر نمی‌کنی
آن‌ها برای اينند که دوستشان بداری!
آن هم نه دوست داشتن معمولی نه حتی عشق؛
يک جور خاصی دوست داشتن که اصلا هم کم نيست.
اين آدم‌ها حتی وقتی که ديگر نيستند هم در کنج دلت تا ابد يه جور خاص دوست داشته خواهند شد...

@text_axs

«تو زیباترین حزن من بودی، عزیزترین زخمم بودی و دلخواه‌ترین رنجم.»

@text_axs

بچه که هستیم
از شب میترسیم
به خاطر تاریکی، به خاطر تنهایی…
بزرگ که می شویم
باز هم از شب میترسیم
اما نه به خاطر تاریکی، یا تنهایی!
از خاطراتی می ترسیم که تا چشمانمان را
می بندیم بر سرمان آوار می شوند
به گلویمان می چسبند و راه نفسمان را بند
می آورند…
از فکر و خیال آدمهایی که روزهای زیادی دوستشان داشتیم و حالا هر شب یادشان جانمان را می گیرد
از رفتن های کشنده میترسیم…
از فراموش نکردن های مرگ آور!


@text_axs | فرشته رضایی

بگذار سقوط کنی
اگر قراراست سقوط کنی
آنکه خواهی شد تو را خواهد گرفت

@text_axs

تولد یعنی یک سال دیگر گذشت، و من هنوز هم در جستجوی شادی و آرامش هستم. هر سال در این روز، به تمام رویاهایی فکر می‌کنم که به آنها نرسیده‌ام و به خاطراتی که در قلبم سنگینی می‌کنند. امسال هم مانند سال‌های قبل، دلتنگ لحظاتی هستم که هرگز برنخواهند گشت. کاش روز تولدم یادآور لبخندهای گذشته و امید به آینده بود، اما این روز بیشتر از همیشه، خاطرات تلخ و حسرت‌های دیرین را زنده می‌کند.
4/10

@text_axs

ناتوانی‌ام مُدام بیشتر می‌شود، ناتوانی در فکر کردن، در دیدن، تشخیصِ حقیقتِ اشیاء، به یاد آوردن، حرف زدن، سهیم شدن در یک تجربه؛ دارم مثل سنگ می‌شوم، این حقیقت دارد.


یادداشت‌ها
فرانتس کافکا

@text_axs

مرا ببخش که اینگونه دلتنگ به تو می اندیشم...

ابتهاج

@text_axs

رنج نباید تو را غمگین کند، این همان جایی است که اکثر مردم دچار اشتباه می‌شوند، رنج قرار است تو را هوشیارتر کند به این‌که زندگیت نیاز به تغییر دارد.

کارل گوستاو یونگ

@text_axs

وقتت را با توضیح دادن هدر نده. مردم فقط چیزی را می‌شنوند که می‌خواهند بشنوند!

- که پائولو کوئلیو

وقتی آدم‌ها شما را ترک می‌کنند، مانعشان نشوید. شما با کسانی که رهایتان می‌کنند، آینده‌‌ای ندارید.

رومن گاری

ما قربانی بخشیدن های مکرریم:)

من فقط یک کمی خسته‌ام. بعضی مواقع فکر می‌کنم آنقدر دارم برای زندگی می‌جنگم که وقتی برای زندگی کردن ندارم.

فرانسیس فورد کوپولا

@text_axs

آدم باید یا دیگران را همان‌طور که هستند بپذیرد، یا همان‌طور که هستند به حال خودشان بگذارد.
‌
نامه به فلیسه
فرانتس کافکا
@text_axs

من بعضی وقت‌ها خودم را قایم میکنم، خودم را قایم میکنم تا کارهایی را که نتوانسته‌ام بکنم پنهان کنم. بعضی وقتها هیچ‌جا رو نشان نمیدهم، میترسم، چون از فکر زبان‌های هرزه‌ای که چه‌ها درباره‌ی من خواهند گفت بخودم میلرزم، چون مردم از هر چیز آدم لطیفه درست میکنند، از هر چیز آدم.

بیچارگان
داستایوفسکی

@text_axs

«نیازی به دلگرمی ندارم؛ دیگر به چه کارم می‌آید؟ آن‌وقت که می‌خواستم، نداشتم.»

نامه کافکا به پدرش

@text_axs