تو واقعا بیخبری ، من وانمود میکنم :) ...

یه جایی از زندگی، می‌رسی به آرامشی که دیگه لازم نیست خودتو برای کسی توضیح بدی. توی آدم حسی شکل می‌گیره که دیگه نه هیاهو حریفشه، نه حرفِ آدما.

گاهی باید شب سیاه و طولانی رو لمس کرد، تا قدرِ نور رو بهتر دونست.

یه وقتایی زندگی رو باید همون‌طور که دلت می‌خواد بپوشی؛ بدون توضیح، بدون اجازه، بدون اضافه‌کاری.

امیر، شاید خیلی وقتا به زبون نیارم، ولی حواسم به همه زحمتات و مهربونی‌هات هست. به اینکه چقدر بی‌سروصدا هوامو داری و وقتی خسته‌ای باز حواست به من هست. خلاصه اینکه بودنت برای من فقط داشتنِ یه همسر نیست، یه دلگرمیِ واقعی وسط همه‌ی بالا و پایینای زندگیه.

این روزا بیشتر از همیشه،
زندگی یه جور قشنگی به دلم می‌شینه.
انگار بعضی لحظه‌ها رو باید فقط حس کرد،
نه اینکه دنبال دلیلش گشت.

سکوت ما رو با نفهمیدن اشتباه نگیر؛ بعضی چیزا رو خیلی خوب می‌بینیم، فقط ترجیح می‌دیم سطح خودمون رو با هر رفتاری پایین نیاریم.
نباید تصور کنی که هرکی سکوت میکنه، نفهمیده.
یه آدمهایی صبر میکنن که به وقت مناسبش جواب کارهایی رو بدن.