من هیچ‌وقت برای پایین کشیدن کسی بالا نرفتم،
خودم رو بالا کشیدم و گذاشتم هرکس هرچقدر می‌تونه خودش رو با من مقایسه کنه.
آدمایی که پشت سرم حرف می‌زنن،

ناخواسته دارن ثابت می‌کنن هنوز جلوتر از من نرفتن.
من نه کینه‌ایم، نه دنبال انتقام؛
فقط وقتی کسی ارزشش رو از دست بده، دیگه حتی خاطره‌ش هم جایی توی زندگی من نداره.
و باور کن،
بدترین مجازات برای بعضیا، اینه که بفهمن دیگه هیچ اهمیتی برام ندارن.

واسه ما خودتو تنگ‌ترین آدم دنیا می‌گیری، واسه بقیه لنگاتو هوا می‌کنی؛ بعد هنوز از «ارزش» و «شخصیت» حرف می‌زنی؟ وقتی مرزهات فقط جلوی ما محکم می‌شن، اسمش نجابت نیست؛ اسمش اینه که ما رو لایقِ چیزی که برای بقیه خرج می‌کنی ندیدی

.

تو واقعا بیخبری ، من وانمود میکنم :) ...

یه جایی از زندگی، می‌رسی به آرامشی که دیگه لازم نیست خودتو برای کسی توضیح بدی. توی آدم حسی شکل می‌گیره که دیگه نه هیاهو حریفشه، نه حرفِ آدما.

گاهی باید شب سیاه و طولانی رو لمس کرد، تا قدرِ نور رو بهتر دونست.

یه وقتایی زندگی رو باید همون‌طور که دلت می‌خواد بپوشی؛ بدون توضیح، بدون اجازه، بدون اضافه‌کاری.

امیر، شاید خیلی وقتا به زبون نیارم، ولی حواسم به همه زحمتات و مهربونی‌هات هست. به اینکه چقدر بی‌سروصدا هوامو داری و وقتی خسته‌ای باز حواست به من هست. خلاصه اینکه بودنت برای من فقط داشتنِ یه همسر نیست، یه دلگرمیِ واقعی وسط همه‌ی بالا و پایینای زندگیه.

این روزا بیشتر از همیشه،
زندگی یه جور قشنگی به دلم می‌شینه.
انگار بعضی لحظه‌ها رو باید فقط حس کرد،
نه اینکه دنبال دلیلش گشت.