لبخندی آرام، ذهنی بی‌قرار.

قلبی شلوغ، چهره‌ای آرام.

طوفانی در لباسِ سکوت.

آرام از بیرون، آشوب از درون.

آتشی که آرام می‌سوزد.

پر از صدا، دور از هیاهو.

آرام، به وسعت یک طوفان.

چیکار دارم میکنم با خودم؟

بعضیا خوبی می‌بینن و بدی می‌کنن، ولی آدم حسابی شبیه خودشون نمی‌شه. دوباره خوبی می‌کنه، نه از روی ساده بودن؛ از روی مرام. بعضی‌ها رو باید با بزرگی شرمنده کرد، نه با جواب.

بعضیا وقتی از زندگیت می‌رن، تازه می‌فهمی چه لطف بزرگی در حقت کردن.

یه سریا انقدر خودشونو مهم می‌دونن، آدم حیفش میاد واقعیت رو بهشون بگه.

قرار نیست هرکی رفت، دنبالش راه بیفتم؛ بعضیا فقط برای رفتن ساخته شدن.

من عوض نشدم، فقط دیگه برای بعضیا توضیح اضافه نمی‌دم.