کاش منم آدمِ موردعلاقه‌یِ کسی بودم که میترسید از دستش بده.

غمگینم، غم دارم، غم پرورم، غم خوارم،‌ غم گریزم،
غم منم، من غمم.

خداحافظی اینقدر دردناکه که خدا
در انتهای نماز، سلام میخواهد.

دیگر هیچ چیز مثل قبل نشد؛
نه ما
نه زندگی
نه ایران

دیر شناختمت، درگیر دوست داشتنت بودم.

انگار خاطرات قلبی دارند که فقط
شب‌ها می‌تپند

من هیچوقت نتونستم راحت از چیزایی که از دست دادم بگذرم. حتی وقتی اونا کاملا رفته بودن، محکم توی ذهنم نگهشون میداشتم؛ انگار که این کار حقیقت رو تغییر میده، نمیده، نداد.

گاهی آدم‌ها حرف‌های بسیاری برای گفتن دارند؛
امّا کلمه‌ای برای وصف آن‌ها ندارند.

اذیتم نکن عزیزم،
من خودم به اندازه کافی خودم رو اذیت میکنم.

و باز هم
از ریکشن های بسیارررر زیادتون کمال تشکر دارم😐😒

درد همیشه توی اشک ها نیست،
بعضی وقتا روی لبخند هم حضور داره.

یه شب‌هایی تو زندگی آدم هست که بعد از ساعت‌ها فکر و خیال، به خودش میاد و میبینه روحش، از اعماق وجود داره گریه میکنه، ولی از چشماش هیچ اشکی نمیاد.

بله خانم هایده منم همینطور،
منم خسته از هرچه که بود، خسته از هرچی که هست.

الان دقیقا اونجایی‌ام که عباس معروفی میگه:
مسخره‌ترین چیز دنیا اتفاق افتاده بود؛
شما نمرده بودید، اما زندگی
هم نمیکردید، فقط زنده بودید…

از نجات دهنده‌ بودن خسته‌ام،
دلم میخواد نجات یافته باشم.

‏به مو رسیده بود؛ ایندفعه خودم پاره‌اش کردم.

آخرین باری که مغزم ساکت بود رو یادم نمیاد.

ولی به‌ هرحال، هر چقدر هم تلاش کنم، هیچ‌وقت نمیتونم به یه‌سری چیزها عادت کنم. هیچ‌وقت نمیتونم باهاشون کنار بیام. هیچ‌وقت نمیتونم بپذیرم.

از لحاظ روحی نیاز دارم
یکی منو بغل کنه و من راحت گریه کنم
و نپرسه چرا.
فقط بگه اشکال نداره، تو تلاشتو کردی،
همه‌چی دوباره درست میشه.

با من چه کردند که هرکاری میکنم، بازهم غمگینم.