«غمم پیش روست و شادی‌ام پشت سر.»

أینَ یَستَریحُ المُتعَبونَ مِن أنفُسِهِم؟
آن‌ها که از «خودشان» خسته‌اند، کجا خستگی در می‌کنند؟

منِ رند و سه وجب زلف پر از فِر، چه شود...

بشنو اکنون که زیر زخم تبر
این درخت جوان
چه می­گوید:
هر نهالی که برکنند
به جاش
جنگلی سرکشیده، می­روید
های جلاد سروهای جوان!
ای رفیق همیشه ­ی تیشه!
باش تا برکنیم­ ات از ریشه..

افسوس که بی‌فایده فرسوده شدیم ..

‏ای سیم‌تن سیاه‌گیسو
‏کز فکر، سرم سپید کردی

جان چه می‌دانست از دنیا چه‌ها خواهد کشید.

«من از عالم تو را تنها گزینم
روا داری که من غمگین نشینم؟!»

صدای تو
رنگین بود
چون بازی نور
در پرتگاه غروب
یا چون خداحافظی گلها با بهار
‌…
#بیژن_جلالی

«‌‏تنگ مپسند دلی را که در او جا داری»

به تو دست می‌سایم و جهان را درمی‌یابم، به تو می‌اندیشم و زمان را لمس می‌کنم، معلق و بی‌انتها، عُریان. می‌وزم، می‌بارم، می‌تابم، آسمانم، ستارگان و زمین و گندمِ عطرآگینی که دانه می‌بندد رقصان در جان سبز خویش. از تو عبور می‌کنم چنان که تندری از شب می‌درخشم و فرو می‌ریزم.

احمد شاملو

«تو در غیاب کسی که
دوستش داری، یتیم خواهی ماند،
حتی اگر تمام دنیا تو را در آغُوش بگیرند.»

همیشه در جانم بودی،
در لبانم،
در چشمانم،
در سَرم،
رنج و اشتیاقم بودی،
و آن چیز شگفتی که انسان به یاد می‌آورد تا زندگی کند و بازگردد.
قدرتی عجیبی دارم که تاکنون همانندش را نیافتم، قدرت رویا پردازی و تصورت، هنگامی که منظره‌ای یا واژه‌ای را بشنوم و با خودم از آن حرف بزنم جواب تو را در گوشم می‌شنوم، گویی کنار من ایستاده‌ای و دستت در دست من است

از نامه‌ی غسان کنفانی به غاده السمان

یک شب هایی باید زیاده روی کرد ، در مستی ، در غم ، در دوست داشتن ؛ در هر آنچه که همیشه محتاط بوده‌ای ...

گفتا " زِ که نالیم؟

که از ماست که بر ماست..."

همگی لبخندش را دوست داشتند. حتی شیوه‌ی راه رفتنش را دوست داشتند؛ برمی‌گشتند و با چشمانشان او را دنبال می‌کردند تا ببینند چگونه راه می‌رود و ستایشش کنند.

‏زمان‌هایی پیش می‌آید عزیز دلم که متقاعد می‌شوم برای هیچ‌گونه ارتباط انسانی مناسب نیستم.

‏فرانتس کافکا - نامه به فلیسه

-‏‌‌کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن-

می‌گویند دانته آلیگیری، شاعر و نویسنده کمدی الهی، لوحی بر دروازه‌ خانه‌اش کوبید که بر آن نوشته بود:

“دنیا دوزخ است” و زندگی “قلمرو رنج
جاودانه”

خودم می‌دانم که چقدر سوگوارم؛ آرام، عمیق، خموشانه.

ز عشق تــــو شدم رسوا و بدنـــام
بده بــــاد سحر ؛ بـــر یـــــار پیغام

غریقی گشته محزون در دل موج
چنان مرغی گرفتـــار است در دام

#سجاد_رضایی (محزون کنارتخته ای)