کسی شاید باشه شاید
کسی که دستاش ..
قفس نیست ...

و چشم‌های ِ مسروقه‌ی من
در حریق ِ عظیم ِ تو نور نمی‌دهند؛

صدای نفس هایم
با طرح دوزخی اندامت در آمیخت
من از برگ ریز سرد ستاره‌ها گذشته‌ام
تا در خط های عصیانی پیکرت شعله‌ی گمشده را بربایم...

ای تشنج‌های لذت در تنم
ای خطوطِ پیکرت پیراهنم

‏‌
‏من زنده به اندوهم...
‏
‏⁧

فکرِ مُلک دل ما کن
که خراب است، خراب..

‏و من
مثل سایه که بخواهد از تن جدا شود
مثل تن که بخواهد از جان جدا شود
می‌خواهم که از یاد بروم..

بلاتکلیف مانده ام میان آدم ها
آدمند یا بازیگر
و من لا بلا ى این همه دوست و آشنا
دچار غربتم ،
به چه عاشقی کنم
که عشق اندوه رنجواره من است
من تلخ تر از عشق به آدمی
چیزی نچشیده ام...

ای که از چشم رهی پای کشیدی چون اشک
آن که چون آه به دنبال تو بوده است منم

‏من که خود می‌ میرم از هجران تو
‏بر هلاک من چه می‌ جویی شتاب ؟

«کِی نصیحت می‌دهد تسکین،
دلِ آزرده را؟»

آسایش ما در غم آن موی میان است
کز محنت ایام کناری شده ما را..

‏و گفت: بیزارم از آن خدای که به طاعت من، از من خشنود شود و به معصیت من، از من خشم گیرد. پس او خود در بند من است تا من چه کنم.

MOOD

-از ياد تو برنداشتم دست هنوز
دل هست به ياد نرگست مست هنوز

گر حال مرا حبيب پرسد گوييد
بيمار غمت را نفسى هست هنوز

-مى‌پنداشتم كه تنهايى،
ديگر دست از جان من نخواهد كشید؛
و خستگى،
ديگر روح مرا ترک نخواهد گفت.

تو طلوع كردی
و عشق باز آمد،
شعر شكوفه كرد
و كبوتر شادى بال زنان بازگشت؛
تنهايى و خستگى بر خاک ریخت.

با توام،
و آينه‌هاى خالى
از تصویرهاى مهر و امید سرشار مى‌شوند…

#خدای_کوچک_من

MOOD

یه روز صبم به جا این که از تخت بیام پایین
از تخت فاصله میگیرم میرم بالا....
#به_همين_صبح_قسم

اندکی از تو
بسیاری‌ست از همه چیز...

-غم آمده
غم آمده
انگشت بر در میزند؛
هر ضربه‌ی انگشت او
بر سینه خنجر میزند...

ای دل بکش یا کشته شو
غم را در اینجا ره مده!
گر غم در اینجا پا نهد؛
آتش به جان در میزند...

از غم نیاموزی چرا؛
ای دلربا رسم وفا!
غم با همه بیگانگی،
هر شب به ما سر میزند...

MOOD