ترک خویش و
ترک خویشان می‌کنیم..

کـز هـر چـه در خیالِ
مـن آمـد نکوتـری...

می رسد دلدار و من عمری ست از خود رفته ام

یک نگاه واپسین، ای شوق! برگردان مرا...

دوست من! تو هيچ دوستى ندارى
حتى بهترين دوستت هم دوست تو
نيست.حتى من كه دوست خطابت
كردم دوست‌تو نيستم.حتى خودت
هم دوسـت كسى نيسـتى. آدم ها
مى آيند و می‌روند. امروز دستت
را ميگيرند و فردا اسمت يادشان
نيسـت.. ذات انسان همين اسـت؛
تنها، «نيمه كاره» و فـراموشكار.

تو حال خوبی برام وسط بدیای زندگیم..

حضورت بهشتی‌ست
که گریز از جهنم را توجیه می‌کند.
#خدای_کوچک_من

ﻣﺎ ﻧﻪ ﺯﻧﺪگياموﻥ ﺑﻪ ﻗﺸﻨﮕﯽ ﻋﮑﺴﻬﺎﺳﺖ،
ﻭ ﻧﻪ ﺩﻭﺳﺖ داشتناموﻥ ﺑﻪ ﺗﻨﺪﯼ ﺷﻌﺮها
ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻣﺸﺖ ﺁﺩﻡ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ
كه هميشه دلتنگ گذشته ايم.

-دلگرمی تو
بال های من‌اند
چیزی بگو
گاهی چنانم بی تو
که عبور سایه‌ام از کنارم
نگرانم می‌کند ..

در انتظار رویت،
ما و امیدواری...

پر نقش تر از فرش دلم بافته‌ای نیست
از بس که گره زد به گره، حوصله‌ها را

یک بار هم ای عشق من از عقل میندیش
بگذار که دل حل بکند مسئله‌ها را !

‏حتی کوچکترین حرکت شما
میتونه تو حال و روز یه آدم
تاثیر بذاره
انقدر نسبت به بقیه بی‌تفاوت نباشید..

- پیوسته پیش چشم خیالم نشسته‌ایی…

می‌گریزی ز من که نادانم...

‏منم آن شکسته سازی که تو ام نمی نوازی
‏چه فغان کنم زدستی که گسسته تار ما را

-ما تمامِ فاصله‌ها را
در دلتنگی‌مان زیسته‌ایم؛

و روز‌به‌روز تاریکیِ چسبیده به سینه
به گلومان نزدیک‌تر می‌شود...

-دلبر برفت و دلشدگان را خبر نكرد
ياد حريف شهر و رفيق سفر نكرد

گفتم مگر به گريه دلش مهربان كنم
در نقش سنگ قطرهء باران اثر نكرد

هركس كه ديد
روى تو
بوسيد
چشمِ من
كارى كه كرد ديدهء ما بى نظر نكرد

دو قدم مانده که پاییز به یغما برود
این همه رنگ ِقشنگ از کف ِدنیا برود

هرکه معشوقه برانگیخت گوارایش باد
دلِ تنها به چه شوقی پی ِیلدا برود؟

-با اشک‌های مان
تهمت به جاودانگی درد می‌زدیم،
با دردهایمان
بهتان به عشق!

بیگانگی؛
رسالت ما بود...

چنان ريشه كردى در وجودم،
كه سبز ترين آدمِ اين قافله اَم من...

بگذر ز نقش و صورت
جانش خوش است، جانش ...