بيا تا
زير سقف مِى
گريزيم..

چمدانت را می بستی ؛
مرگ ایستاده بود و نفس هایم را می شمرد...

راهي به خلوتِ دلِ جانانم آرزوست...

-خانه‌ات سرد است؟
خورشيدی در پاکت می‌گذارم 
و برايت پست می‌کنم
ستاره‌ی کوچکی در کلمه‌ای بگذار 
و به آسمانم روانه کن 
بسیار تاريکم…

آدم ها اصلا عجیب غریب نیستند!
فقط گاهی عشقشان تمام می شود.
مثلِ سویِ چشم هایشان، مثلِ شنواییشان، مثلِ اشتهایشان، مثلِ اعصاب و حوصله شان...
گاهی عشقشان تمام می‌شود.
آدم وقتی عشقش ته میکشد کمتر عصبانی میشود، کمتر غصه می خورد، کمتر شب ها بی‌خواب می شود، کمتر راهِ گلویش بسته میشود، کمتر زیرِ چشم هایش گود می افتد، کمتر پیش می آید دلش برای کسی برای صدایی برای حرکتی ضعف برود .
آدم بعد از رفتنِ بعضی ها تمام می‌شود :)

من پناهنده ام
به مرزهایِ تنت...

وقتی نیستی
چراغ دنیا را
پشت سرت خاموش کن ...

-چند کلمه به من چسبیده
چند کلمۀ دلتنگ...

پس چشم به راهت خواهم ماند
چون خانه ای متروک
که بیایی و در من زندگی کنی
که بیایی و درد بگیرد پنجره هایم ...

باران که می زند آدم ها
بد قول می شوند!
یکی مدرسه اش دیر می شود
یکی، قرارِ کاری اش
یکی، قرارِ عاشقی اش
یکی، قرارِ آمدنش
یکی، قرارِ فراموش شدنش‌..

محبوب من!
تمام چیزی که ذهنم را مشغول کرده
این است که حال تو
و حال چشمهایت
خوب باشد...

ما بیرون دنبال خوشبختی میگردیم، در حالیکه خوشبختی همینجاست: من و تو.

انقدر نداشتمتت که تموم جونم درد می‌کنه، دلم، دلم از همه جونم بیشتر درد میکنه! همه ملت بدن درد میگیرن وقتی بهشون نمیرسه، من فکر درد گرفتم انقدر که خواستمت و نبودی!

- تو که چیزی کم نداری.
+ من تو رو کم دارم.

📽رگبار

حالو بايد فهميد...
وگرنه حال پرسيدنو كه همه بلدن...

-جفا و جور توانى
ولى مكن يارا…

من بودم اون کوهی ک ب چشمای ت کوچیکه...
من بودم اون کوهی ک ب چشمای ت کوچیکه...
من بودم اون کوهی ک ب چشمای ت کوچیکه...
من بودم اون کوهی ک ب چشمای ت کوچیکه...

شده تا حالا که یه نُت بره رو مخت نتونی ولش کنی؟ شده یهو یه نُت دیگه ایی قاطیش شه و گند بزنه بهش؟ شده که کوتاه نیای سعی کنی تمرکز کنی فقط روی اون قسمتش که دوست داری؟
دوست داشتن یه آدمِ دیگه غیر از خودتم
دقیقا همینه!
اینکه سعی کنی تمرکز کنی روی
اون قسمتاییش که دیوونت کرده
اینکه تمرکز کنی
روی اون قسمتاییش که دوست داری
خیلی سخته!
ولی اگه تونستی...
اون نُت
اون آدم
همونیه؛
که باید باشه...

کسی با سکوتش
مرا تا بیابان بی انتهای جنون برد
کسی با نگاهش
مرا تا درندشت دریای خون برد
مرا باز گردان
مرا ای به پایان رسانیده
آغاز گردان...

نمیدانم چرا اما
به قدری دوستت دارم
که از بیچارگی گاهی
به حالِ خویش می گریم

رویای تو کودکی بود
دری را کوبید
و فرار کرد..