چه نشاط باده بخشد
به منِ خراب بی تو

به دل گرفته مانَد
قدحِ شراب بی تو

تو چنان رمیدی از من
که به خواب هم نیایی

به کدام امیدواری
بروم به خواب بی تو؟

-درونِ خلوتِ ما، غیر درنمی‌گنجد

برو! که هر که نه یارِ من است
بارِ من است

‏از معدود بچه هایی بودم که وقتی ازم میپرسیدن میخوای در آینده چی بشی؟ آروم لبخند میزدم و میگفتم هیچی،نمیدونم.
و از معدود افرادی هستم که به اون حرف کودکیم رسیدم

دوست می دارمت
به بانگ بلند...

سلام ای قرابتِ تنهایی!
اتاق را به تو تسلیم می‌کنم

مگذار دیگران نام تو را بدانند
همین زلالِ بی‌کرانِ چشمانت ؛
برای پچ پچ هزار ساله‌ی آنان کافی‌ست !

من از
شلاق افکار ِ تهی
بر خویش می ترسم ....

-آن نخل ناخلف که تبر شد، ز ما نبود

ما را زمانه گر شکند،
ساز می‌شویم…

عشق و آزادگی و حُسن جوانی و هنر
عجبا هیچ نیارزید که بی سیم و زرم!

تو انسان خوشبختی هستی
اگر یک نفر را داشته باشی
که بتوانی با خیال راحت به او محبت کنی
و ترسِ از چشم افتادن را نداشته باشی...

از هزاران دل ، یکی را باشد استعداد عشق ..

آرزو کن اگه شاده دیگه هیچ وقت برنگرده….

قميشي

بيا تا
زير سقف مِى
گريزيم..

چمدانت را می بستی ؛
مرگ ایستاده بود و نفس هایم را می شمرد...

راهي به خلوتِ دلِ جانانم آرزوست...

-خانه‌ات سرد است؟
خورشيدی در پاکت می‌گذارم 
و برايت پست می‌کنم
ستاره‌ی کوچکی در کلمه‌ای بگذار 
و به آسمانم روانه کن 
بسیار تاريکم…

آدم ها اصلا عجیب غریب نیستند!
فقط گاهی عشقشان تمام می شود.
مثلِ سویِ چشم هایشان، مثلِ شنواییشان، مثلِ اشتهایشان، مثلِ اعصاب و حوصله شان...
گاهی عشقشان تمام می‌شود.
آدم وقتی عشقش ته میکشد کمتر عصبانی میشود، کمتر غصه می خورد، کمتر شب ها بی‌خواب می شود، کمتر راهِ گلویش بسته میشود، کمتر زیرِ چشم هایش گود می افتد، کمتر پیش می آید دلش برای کسی برای صدایی برای حرکتی ضعف برود .
آدم بعد از رفتنِ بعضی ها تمام می‌شود :)

من پناهنده ام
به مرزهایِ تنت...

وقتی نیستی
چراغ دنیا را
پشت سرت خاموش کن ...

-چند کلمه به من چسبیده
چند کلمۀ دلتنگ...

پس چشم به راهت خواهم ماند
چون خانه ای متروک
که بیایی و در من زندگی کنی
که بیایی و درد بگیرد پنجره هایم ...