ای پادشه خوبان
داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد
وقت است که بازآیی..

محبوب من!

بعد از تو گيجم
بى قرارم، خالى ام، منگم
بر داربستى از
« چه خواهد شد؟ »
« چه خواهم كرد؟ »
آونگم....

مِی را چه اثر به پیشِ چشمت ؟!

‌درغیاب تو ڪسی شاد ندیدست مرا...

چایی مینوشیدم و یادش افتادم یکباره دلتنگش شدم بغض کردم و اشک در چشمانم حلقه زد همه با تعجب نگاهم کردند؛ لبخند تلخی زدم و گفتم: چقدر داغ بود!

چه نشاط باده بخشد
به منِ خراب بی تو

به دل گرفته مانَد
قدحِ شراب بی تو

تو چنان رمیدی از من
که به خواب هم نیایی

به کدام امیدواری
بروم به خواب بی تو؟

-درونِ خلوتِ ما، غیر درنمی‌گنجد

برو! که هر که نه یارِ من است
بارِ من است

‏از معدود بچه هایی بودم که وقتی ازم میپرسیدن میخوای در آینده چی بشی؟ آروم لبخند میزدم و میگفتم هیچی،نمیدونم.
و از معدود افرادی هستم که به اون حرف کودکیم رسیدم

دوست می دارمت
به بانگ بلند...

سلام ای قرابتِ تنهایی!
اتاق را به تو تسلیم می‌کنم

مگذار دیگران نام تو را بدانند
همین زلالِ بی‌کرانِ چشمانت ؛
برای پچ پچ هزار ساله‌ی آنان کافی‌ست !

من از
شلاق افکار ِ تهی
بر خویش می ترسم ....

-آن نخل ناخلف که تبر شد، ز ما نبود

ما را زمانه گر شکند،
ساز می‌شویم…

عشق و آزادگی و حُسن جوانی و هنر
عجبا هیچ نیارزید که بی سیم و زرم!

تو انسان خوشبختی هستی
اگر یک نفر را داشته باشی
که بتوانی با خیال راحت به او محبت کنی
و ترسِ از چشم افتادن را نداشته باشی...

از هزاران دل ، یکی را باشد استعداد عشق ..

آرزو کن اگه شاده دیگه هیچ وقت برنگرده….

قميشي

بيا تا
زير سقف مِى
گريزيم..

چمدانت را می بستی ؛
مرگ ایستاده بود و نفس هایم را می شمرد...