از کاسه ی شکسته نخیزد
صدا درست

احوال ما مپرس
که ما دلشکسته ایم..

‏ساده بودیم و سخت بر ما رفت
‏خوب بودیم وزندگی بد شد
‏آنکه باید به دادمان برسد
‏آمدو از کنارمان رد شد
‏هیچ کس واقعاً نمیداند
‏آخر داستان چه خواهد شد...

يادم باشد:
حرفی‌ نزنم، كه به كسی‌ بَر بخورد!
نگاهی‌ نكنم كه دل كسی‌ بلرزد!...
راهی‌ نروم، كه بیراه باشد!...
خطی‌ ننويسم، كه آزار دهد كسی‌ را!
يادم باشد:
كه روزگار خوش است،
همه‌چيز رو به راه و بر وفق مراد است
و خوب...
تنها دل ما، دل نيست!...

‏گذشته‌ای که حالمان را گرفته است
‏آینده‌ای که حالی برای رسیدنش نداریم
‏و حالی که حالمان را به هم می‌زند !
‏چه زندگی خوبی !

ای پادشه خوبان
داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد
وقت است که بازآیی..

محبوب من!

بعد از تو گيجم
بى قرارم، خالى ام، منگم
بر داربستى از
« چه خواهد شد؟ »
« چه خواهم كرد؟ »
آونگم....

مِی را چه اثر به پیشِ چشمت ؟!

‌درغیاب تو ڪسی شاد ندیدست مرا...

چایی مینوشیدم و یادش افتادم یکباره دلتنگش شدم بغض کردم و اشک در چشمانم حلقه زد همه با تعجب نگاهم کردند؛ لبخند تلخی زدم و گفتم: چقدر داغ بود!

چه نشاط باده بخشد
به منِ خراب بی تو

به دل گرفته مانَد
قدحِ شراب بی تو

تو چنان رمیدی از من
که به خواب هم نیایی

به کدام امیدواری
بروم به خواب بی تو؟

-درونِ خلوتِ ما، غیر درنمی‌گنجد

برو! که هر که نه یارِ من است
بارِ من است

‏از معدود بچه هایی بودم که وقتی ازم میپرسیدن میخوای در آینده چی بشی؟ آروم لبخند میزدم و میگفتم هیچی،نمیدونم.
و از معدود افرادی هستم که به اون حرف کودکیم رسیدم

دوست می دارمت
به بانگ بلند...

سلام ای قرابتِ تنهایی!
اتاق را به تو تسلیم می‌کنم

مگذار دیگران نام تو را بدانند
همین زلالِ بی‌کرانِ چشمانت ؛
برای پچ پچ هزار ساله‌ی آنان کافی‌ست !

من از
شلاق افکار ِ تهی
بر خویش می ترسم ....

-آن نخل ناخلف که تبر شد، ز ما نبود

ما را زمانه گر شکند،
ساز می‌شویم…

عشق و آزادگی و حُسن جوانی و هنر
عجبا هیچ نیارزید که بی سیم و زرم!

تو انسان خوشبختی هستی
اگر یک نفر را داشته باشی
که بتوانی با خیال راحت به او محبت کنی
و ترسِ از چشم افتادن را نداشته باشی...