آیداى خوب نازنینم...!
مدت‌هاست که برایت چیزى ننوشته ام.
زندگى مجال نمى‌دهد: غم نان!
با وجود این، خودت بهتر مى‌دانى:
نفسى که مى‌کشم تو هستى؛
خونى که در رگ‌هایم مى‌دود و حرارتى که نمی‌گذارد یخ کنم..

‏گرچه مستوجب صد گونه جفايى بازآ!

کاش
به تو دلبسته شدن
این همه اندوه نداشت.....

وقتی رفتید
محو شید
نقطه شید
گم شید....

پاییز؛
پنجره‌ایست که از اتاق من
به هوای "تو" باز می‌شود ...

...آمدمت که بنگرم
گریه نمی‌دهد امان...

من دچار «خفقانم»
من به تنگ آمده‌ام از همه چیز
بگذارید هواری بزنم

فریدون مشیری

بی تو جهان چه باشد،
آتش زنم جهان را

مائیم و هوای یارِ مه رو شب و روز
چون ماهی تشنه اندر این جو شب و روز

زین روز شبان کجا برد بو شب و روز
خود در شب وصل عاشقان کو شب و روز

و من تويِ قلب انها جان خواهم داد، بدونِ اينكه به ان پي ببرند :))

با که باید گفت این حال عجیب؟

تو خوب ترین اتفاق ممکنی
وقتی که اول صبح
در یادم می افتی...

بعضی ها می مانند که فراموش نشوند،
بعضی ها هم می روند که فراموش شوند..!
دسته ی اول را شاید سخت نباشد از یاد بردن اما دسته دوم را،
محال ترین ممکن است فراموشی و آن ها این زهر حقیقت را نمی دانند..
هوا سرد شده است باز و وقت ماندن ها و رفتن ها ، صدای عقربه ثانیه شمار زمان را با خفقانی بعید هم بستر می سازد و چه زیبا گفت فروغ که آری ،
بوی فصل سرد می آید..

و مرگ مُردن نیست
و مرگ تنها نفس نکشیدن نیست!
من مردگان بی‌شماری را دیده‌ام که راه می‌رفتند، حرف می‌زدند، سیگار می‌کشیدند و خیس از باران، انتظار و تنها را درک می‌کردند، شعر می‌خواندند و می‌گریستند

همین که دور میشوی از من
چیزی درونم از هم میپاشد
چیزی شبیه
زندگی...

در نگر آخر که ز سوز دلم
چون دل آتش خفقان می کند

در اندرون من خسته دل
ندانم کیست؟
که من خموشم و او در فغان
و در غوغاست...

نیازمندیم به خبرهایی خوب
به مرهم
به دلهایی بدون داغ
نیازمندیم به اشک های از سر شوق
به دلهره های اتفاقات خوب
به مهربانی بیشتر
نیازمندیم به اخباری با دو خط لبخند...

‌‏گرچه مستوجب صد گونه جفايى بازآ!...

توی قاب خیس این پنجره‌ها
عکسی از جمعه‌ی غمگین می‌بینم ...