انکه بی یار کند، یار شود، یار تویی
آنکه دل داده شود، دل ببرد، باز تویی

آشوب ِ جهان و جنگ دنیا به کنار
بُحرانِ ندیدنِ تُ را من چه کنم؟

-سر زد به دل دوباره غم کودکانه ای،
آهسته می تراود از این غم ترانه ای.

باران شبیه کودکی ام پشت شیشه هاست؛
دارم هوای گریه خدایا بهانه ای...

در انتظارِ تو چشمم،
سپید گشت و غمی نیست
اگـر قبـولِ تو اُفتَد
فــدای چشــمِ سیاهــت!

اغلب دعواها، قهرا بيخودى پيش ميان
يعني دو طرف بي حوصله ان، خسته ان
بعضي وقتا جاى بعضي از حرفا نيست
بعضي وقتا بعضى شوخيا بيش از حد
فاصله ميندازه بين آدما
مهم اينه بعد اين اتفاقا يكي بياد حرف بزنه
يكي پا پيش بذاره تا اون يكي رو بخندونه دوباره
مهم اينه بدونيم هيچكدوم بد نيستيم دشمن نيستيم
هيچكدوم هيچوقت اولش فكر نميكرديم كه
طولاني ترين دوستي هامون رو،
سر كوچيك ترين مسائل از دست بديم ...

خوبي از حد گذشت...
نادان هم خيال بد كرد...

ولي چرا در انتها ما بايد هي بگا بريم و بگيم خدابزرگه و هيچي نشه؟ :||

با بقيه بيداره:|
ب ما ك ميرسه خستست خوابش مياد:|

‏دوس داشتنى‌ها باورشون نميشه كه ما حتى براى گندترين اخلاقاشونم دلمون تنگ ميشه

از بچگي بم گفتن بزرگ ميشي يادت ميره
من كوچيك شدم و يادم موند و اين يادم داد كه واقعيت هميشه خلافه گفته هاشون خواهد بود...

‏خوش به حالتون دوستاتون عکاس و نوازنده و هنرمندن دور و بر ما که فقط لاشخور ریخته
#جدي

هر کسی را همدم غمها و تنهایی مدان
سایه هم راهِ تو می‌آید ولی همراه نیست

‏وقتی دیدم با همه همونجوري هستي ک با مني قیدتو زدم:|

- اخر من از گيسويِ #تُ خود را بياويزم به دار:)

#چهره خود را آنقدر به گونه‌های مختلف درست می‌کنیم که چهره اصلی خود را از یاد برده‌ایم...
اینگونه نبوده‌ایم...
اطرافیانمان باعث شدند...

پریدی و نمی‌پَرَد
از سرِ من هوای تو...

#محمدحسن_شفیعی

همیشه خواستن توانستن نیست
گاهي خواستن عینِ بگاییه...
#جدي

گفته بودی که
دوایی بکنم درد تو را...
ما در آن درد
به امید دوای تو هنوز...

بيا ای خسته خاطر دوست؛
ای مانند من دل كنده و غمگين
من اينجا بس دلم تنگ است...

كاش يكى باشه كه قبل از اينه يه
پروفايلِ دپ بزارى، حالتو بپرسه...
#جدي

‏مشکل اینجاست که خدا همیشه یک قدم از ما جلوتره. هر مرحله‌ای که جلو میریم، میبینیم قبلا یک بگایی به بهترین شکل ممکن طراحی شده و منتظر ماست.
#جدي

[ميلي پينكمن]

عادت داشت نوک خودکار
را بین لب‌هایش بگیرد.
یک روز جامدادی‌اش را دزدیدم
و تمام خودکارهایش را بوسیدم.
می‌دانم صورت خوشی ندارد ولی
عصر خودمانی‌یی بود...
فقط من و خودکارها..
وقتی بابا آمد خانه ازم پرسید
چرا لب‌هایم آبی شده
می‌خواستم بگویم برای این‌که
او آبی می‌نویسد.
همیشه آبی ...