جایی که — اسمش رو وسواس نمیذاشت، میگفت تقدیره
اون میخواستش
هفته ها خواستنش، هفته ها شدن ماه، ماه ها شدن سال
یونجون وسواس داره
وسواس به اون، به این که لمسش کنه، کنارش باشه، صدای حرف زدنش رو بشنوه، فقط برای
خودش داشته باشدش
سوبین اصلاً متوجه نیست ، کاملاً بیخبر از کسی که تمام وقت، فکر و عقلش رو گذاشته تا روزی مال اون بشه
تمام توجه سوبین فقط روی خودشه؛ روی اینکه هر شب کی رو ببره تختش تا تنهایی ای رو
که شب به شب بهش میچسبه، برای چند ساعت فراموش کنه
اما فقط یه لحظه کافیه تا همه چیز عوض بشه...
یه شب
یه اشتباه از طرف اون...
حالا پسری که زندگیش رو وقف تعقیبش کرده، دیگه ول کن نیست؛
تا وقتی مطمئن نشه سوبین هیچوقت کس دیگه ای رو به تختش نمیاره...
مگر اینکه اون آدم، خودش باشه
بازی خطرناکتر میشه، توجه ها بیشتر، دروغها یکی یکی رو میشن
سؤال اینه
آماده ای؟