یونجونی که از دردهاش همیشه فرار میکرده حالا براش خیلی سخت بوده که به خواست خودش اونهارو بپذیره و باهاشون کنار بیاد. اما با گذر زمان معنی زندگی رو فهمید و متوجه شد که همه چیز فقط به شادی و خوش نیست

شاید این رو منم باید یاد بگیرم، درس مهمیه

خجالت زدم میکنید وقتی اینجوری تعریف میکنید:(( واقعا ممنونم ازت خیلی لطف داری

برید بهش ری‌اکشنای خوشگل بدید

𝒪𝒽...
𝓑𝓪𝓫𝔂 𝓭𝓸𝓵𝓵
𝓘 𝓬𝓪𝓷'𝓽 𝓶𝓸𝓿𝓮 𝓸𝓷

خیلی.خوشگله.وای

عاشق وایبشم خیلی قشنگ شده خسته نباشی اِما:))

ببخشید هی زنده میشم یهو میمیرم
یادم میره بیام اینجا..

خب بلاخره میخوام بخونممم‌ پارت اخرروووو

یونجون مرده!، یونجون رو تو کُشتی!" رو خاموش میکرد و خودش رو کنترل میکرد تا سرش رو به دیوار نکوبه..

- منظورت اینه که من تو این چند روز علائم بازیابی حافظه‌ داشتم، و خاطراتم با تهیون بود که این روند رو سریعتر پیش برد؟؟

چهه اتفاقی داره میوفتههههه

قولی که بهش داده بود رو از یاد برده بود.

از تصادفی که هفده سال پیش داشتید چیزی یادتون میاد؟

راهیِ شهری که یونجون داخلش بزرگ شده بود شدن. همونجایی که برای آخرین بار تهیون رو دید، حالا باید پیداش میکرد.

داستان معمایی شدد

کمی جلوتر رفت، توجه‌ش به کتونی‌های چیده شده روی زمین جلب شد. دوباره خودش رو دید که با تهیون درگیر بودن. بین دستِ هردو یک جفت کفش با مدل های متفاوت بود. تهیون اصرار داشت که این مدل بهتره اما یونجون مدلی که بین دست‌هاش گرفته بود رو انتخاب کرده بود. تهیون ضربه‌ی آرومی به پَس سرِ یونجون زد و مزیت‌های اون مدل رو تکرار کرد. یونجون اول با تعجب، اما بعد با خنده‌ای از سر ناچاره‌گی مدلی رو که تهیون انتخاب کرده بود رو خرید.

ورود طوفانیت رو خوش آمد میگم خانم جان
گرد و خاک کردی با نظرات خوشگلت؛)