این کلبه بدون شما یه تیکه چوبِ که از شدت سرما قطره های بارون روی شیرونیش یخ زدن و آویزون شدن
درِش بخاطر بی‌حرکت بودن تو مدت طولانی سخت باز میشه و لولاهاش خشک شدن
کسی نیست که اونهارو روغن کاری کنه تا از گوش خراشیِ صدای جیر جیرشون کم بشه

شومینه‌ش مدت هاست که کار نمیکنه و خراب شده
هوای بیرون سرده اما داخل کلبه سردتر

میدونید چرا؟
چون دیگه هیچکس اونجا نیست بجز یک نفر
صاحب کلبه که توی این سرما پتوی نازکش رو دور خودش پیچیده و بی‌حرکت منتظره تا دوست‌های قدیمیش دوباره برگردن

حالا شما بگید
صاحب کلبه تا ابد چشمش به در خشک میشه و توی سرما نفس های گرمش رو از دست میده؟
یا دوست هاش بالاخره برمیگردن و گرمای خودشون رو به کلبه برمیگردونن؟