این ترند جدید هری پاتر شاهکاره
مالفوی رو جندر سوآپ کردن
و براش فن فیکشن نوشتن که دنبال هریه و عاشقشه و کلی آرت دارن میسازن

زنای روسی حتی روستایی هاشونم خوشگلن😭

خب، بالاخره این فیلم رو به پیشنهاد یکی از دوستان و البته به‌خاطر علاقه خودم به دیدن بازیگر موردعلاقه‌ام (لیا سیدوکس) در این فیلم نگاه کردم.

اگه بخوام نظرم رو درباره فیلم بگم، باید بگم که سه ساعت زمان بسیار زیادی براش بود. عملاً حدود ۲۰ دقیقه از فیلم به صحنه‌های جنسی اختصاص داشت که به نظرم نیازی نبود این‌قدر طولانی باشن. می‌شد هرکدوم از این صحنه‌ها رو در مدت‌زمان کوتاه‌تری به تصویر کشید، بدون اینکه چیزی از مفهوم یا تأثیرشون کم بشه. به نظرم برای نشون دادن میزان صمیمیت و نوع رابطه بین دو شخصیت، لازم نبود پنج، شش دقیقه به هر صحنه اختصاص داده بشه؛ گاهی حتی یک دقیقه هم برای انتقال منظور کافی بود.

از نظر داستانی، فیلم روند نسبتاً خوبی داشت؛ هرچند به نظرم می‌شد پرش‌های زمانی رو بهتر اجرا کرد تا این‌قدر سریع و بدون مقدمه اتفاق نیفتن.

نیمه اول فیلم از یک جهت ناامیدم کرد. در ابتدا این انتظار برام ایجاد شد که قراره مسیر خودشناسی آدل و کشمکش‌های درونی‌اش رو دنبال کنیم و ببینیم آیا در نهایت می‌تونه با احساسات و سؤال‌های درونی خودش کنار بیاد یا نه. اما درست زمانی که انتظار داشتم داستان به این مسائل بیشتر بپردازه و به جواب‌هایی برسه، روایت چند سال به جلو می‌پره و مسیر متفاوتی رو در پیش می‌گیره. در نتیجه، بعضی از سؤال‌هایی که در نیمه اول برام ایجاد شده بودن، بی‌پاسخ باقی موندن؛ اتفاقی که با توجه به سه ساعت زمان فیلم، کمی ناامیدکننده بود.

در مورد مفهوم داستان، نمی‌تونم بگم با اثری روبه‌رو بودم که حرفی کاملاً انقلابی داشته باشه یا لزوماً باعث تغییر عمیقی در مخاطب بشه، اما مفهومش رو دوست داشتم.

فیلم به‌خوبی نشون می‌ده که عشق به‌تنهایی نمی‌تونه همه‌چیز رو حل کنه. آدم‌ها تفاوت‌های شخصیتی، دیدگاه‌ها و انتظارات متفاوتی دارن و همیشه نمی‌تونن این تفاوت‌ها رو تغییر بدن یا باهاشون کنار بیان. درست مثل آدل و اِما که حتی در نوع نگاهشون به جهان هم با یکدیگر تفاوت داشتن.

گاهی دو نفر با وجود عشقی که به هم دارن، نمی‌تونن اون‌طور که باید یکدیگر رو درک کنن و همین تفاوت‌ها به‌مرور روی رابطه‌شون تأثیر می‌ذاره.

از نظر فنی، باید بگم که کارگردان واقعاً عملکرد خوبی داشته. این فیلم بیش از هر چیز به تمرکز روی شخصیت‌ها و احساساتشون نیاز داشت تا نمایش محیط اطرافشون؛ به همین دلیل، استفاده مداوم از نماهای نزدیک و بسیار نزدیک، انتخاب مناسبی برای روایت داستان بود.

به‌خصوص تمرکزی که روی شخصیت آدل وجود داشت و نحوه نمایش احساسات، واکنش‌ها و حالات چهره‌اش، حتی در مواقعی که دیالوگی وجود نداشت، قابل‌توجه بود. فیلم در این لحظات به مخاطب اجازه می‌داد بدون نیاز به توضیحات مستقیم، احساسات شخصیت رو درک کنه.

آخرین نکته هم مربوط به عملکرد بازیگرهاست که به نظرم همگی عالی ظاهر شدن. بازیگرها تونستن احساسات و حالات درونی شخصیت‌هاشون رو به‌خوبی به تصویر بکشن؛ به‌خصوص آدل اکسارکوپولوس در نقش آدل که اجرای بسیار باورپذیری داشت. شخصاً ضعف قابل‌توجهی در بازیگری فیلم ندیدم.

در مجموع، فیلم بدی نبود و از نظر کارگردانی، بازیگری و مفهومی که دنبال می‌کرد، نکات مثبتی داشت؛ اما به نظرم سه ساعت زمان زیادی براش بود و می‌شد با تدوین بهتر و حذف یا کوتاه‌تر کردن بعضی صحنه‌ها، به نتیجه منسجم‌تری رسید.

بااین‌حال، بعد از تموم شدن فیلم، این حس بهم دست داد که بخش زیادی از وقتم می‌تونست صرف اثر بهتری بشه. با وجود این، فکر می‌کنم ارزش یک بار دیدن رو داره.

امتیاز: ۶ از ۱۰